Home   Wie zijn wij   Over de auto   De landen   Alpine planten   Het geslacht Dionysia   Reisdagboek   Reisfotos   Links 

December 2002

1 December 2002
Net voor we in slaap vielen kwam een auto onze richting op rijden,iemand stapte uit de auto . Zijn voetstappen knarsen op het grind als ze naar onze auto komen. Lex houd zich gelukkig stil. Even later rijd de persoon weg en konden wij weer gaan slapen. Rond 8uur worden we opnieuw wakker van het geknetter van een brommertje. We blijven nog even liggen. Het is lekker warm onder het dekbed. Ik spiek op de thermometer,8ºc. Een flauw zonnetje breekt even door de bewolking. We ruimen alles op en ontbijten. Daarna maken we een wandeling om het meer dat is ontstaan door het overstromen van de rivier de Moselle bij het dorp Gripport. Om 10.30uur vertrekken we naar Epinal-Vesoul-Besancon-Champagnole-Les Rousses-Gex en Farges. Een mooie route door een groen berglandschap met naaldbossen en kleine dorpjes met de kerk in het midden en natuurstenen huizen waar de schoorsteen rookt. Er heerst een zondagsfeer. Familie bezoekjes, mountainbiken,joggen en wandelen. Op de weg is het rustig. Vanaf Campagnole stijgt de weg via vele bochten naar Les Rousses. Het is een ski-oord. De sneeuw ligt hier op 1100m hoogte. Een winterlandschap met besneeuwde naaldbomen en de sneeuwtoppen van de Zwitserse Alpen aan de overkant. Iedereen geniet hier al van de winter. Wij genieten wat minder omdat we op zoek moeten naar een overnachtingsplaats. We dalen af en zien de Zwitserse Alpen schitteren in de avondzon. Het meer van Genève ligt al in de schaduw van de bergen als we op zoek gaan naar een plaats om te overnachten. We zoeken bij Farges, via een smal weggetje omhoog zonder succes. Te steil en geen zijpaden om ergens te kunnen staan. We rijden het weggetje door de bergen door en komen na zo’n 0.30uur afdalen weer terug bij Farges aan. Inmiddels is het al donker en hebben we geen andere keus dan het dorpsplein van Farges! Bij de kerk vinden we een vlak stukje om de auto recht te zetten. We kruipen in de auto en beginnen aan het eten. Klaas zoekt uit hoe hij de gemaakte foto’s kan opslaan. Daarna volgt een was beurt in de auto. Bij 7°c is een douchebeurt niet echt aangenaam! We drinken nog wat en kruipen na 2400uur onder de wol.

2 Dec.02
Het was erg rustig in het dorp,we hebben prima geslapen tot 8.00uur. Nu het licht is kunnen we pas zien hoe het er buiten uit ziet. Rondom bergen met een dun laagje poeder sneeuw. Na het ochtend ritueel vertrekken we met bewolking naar Bellegarde. Via een smalle weg rijden we naar Clarafond en Frangy. De weg stijgt en daalt, dan over rivier de Rhone naar Annecy. We nemen voor Annecy de afslag naar Albertville en rijden langs het meer van Annecy. De bergen zijn bedekt met verse sneeuw. We stoppen om een wandeling te maken bij het meer. Lex leeft zich uit en rent langs het water. Na een kop koffie weer verder naar Faverges. Vanaf daar nemen we een smal weggetje naar Sythenex en Fronthenex over de besneeuwde Col de Tamié naar St.Jean-de-Maurienne. Na de afdaling volgen we rivier de Arc tot Modane. In deze plaats gooien we de tank vol en nemen we de tunnel du Frejus naar Italie. Het weer wordt er niet beter op en verder door rijden naar zuid-Frankrijk gaat te lang duren. Er volgt een pas controle en er wordt naar de papieren van Lex gevraagd. Als we €33.8O afrekenen mogen we door de 12.860m tunnel. Een duur grapje maar er zit niets anders op! De lucht is blauw aan de andere kant. Dat ziet er een stuk beter uit. We besluiten de tol weg te nemen tot Ancona. We willen zon en wat warmte! Voor Ancona zoeken we een parkeerplaats op om te overnachten. Na drie pogingen vinden we een plaatsje op de overvolle parkeerplaats. Het staat er vol met trucks.

3 Dec.02
We worden wakker van een merel die uit volle borst zingt. Hij is vast in de war! De zon schijnt als we de ramen openen en er is geen wind. De meeste vrachtwagens zijn vertrokken. We hebben prima geslapen. Met goede hoop op beter weer vertrekken we naar Ancona en willen vanaf Ancona de tolweg af en de weg langs zee te nemen naar Bari. Dit was toch niet zo’n goed idee! De plaatsen waar we doorheen rijden zijn zo vreselijk druk. Na een uur houden we het voor gezien en gaan we bij Fermo-porto San Giorgio de tolweg weer op. We konden met veel geluk een weg vinden waar we toch even bij de zee konden staan. Het weer wordt er niet beter op als we richting Bari rijden. Uren rijden we zo, gelukkig kunnen we naar mooie muziek luisteren onder weg. We rijden door tot Bari om de boot te halen naar Griekenland. De Superfast vertrekt om 20.00uur naar Igoumenitsa. Dit halen we met gemak. De controle weten we te omzeilen. Als er in de auto gekeken wil worden gaat Lex te keer. We vertellen dat hij een politiehond is en geen vreemde in de auto wil hebben. Dit was genoeg en konden we naar de boot rijden. Het was er erg druk met vrachtwagens. We hadden een ticket voor het camperdek en konden in de auto slapen. Eenmaal op de boot kregen we te horen dat dit niet mocht!Na wat heen en weer gepraat en overleg met de kapitein zijn we naar een hut gebracht waar we konden slapen. Lex mocht ook mee we weigeren om hem allen in de auto te laten. Na een douche zijn we in bed gekropen zonder eten. Dit was er niet van gekomen. We zijn wel op zoek gegaan naar wat eetbaars maar alleen het restaurant was open. We willen Lex niet alleen in de hut achter laten. We slapen onder schone lakens .

4 Dec 02
We staan om 5.00uur op. Erg vroeg maar om 5.30uur komen we aan in Igoumenitsa. We worden keurig netjes gewekt door het personeel. Het was een onrustige nacht. De zee was niet bepaald rustig. Het was maar goed dat we goed konden blijven liggen. Een lege buik kwam ook goed uit, ik weet zeker dat dit anders problemen had gegeven!
Er staat een stevige wind als we op Griekse bodem komen. Bij 16° is het niet koud. We laten Lex eerst uit voor we naar een plaats rijden om wat te eten en verder te slapen. We weten een mooi plekje bij het strand van Drepano, niet ver.
We vinden met gemak de plek terug waar we al eens vaker zijn geweest. We zetten de auto op een vlak stuk gras bij het stand. We bakken pannenkoeken en maken koffie. Hierna kruipen we met een volle buik in bed. Het wordt al licht buiten en het regent. Klaas voelt zich nog wat onwel, hij heeft last van zeebenen!
Om 11.00uur zijn we weer aanspreekbaar. De regen klatert op het dak. We staan toch op en ruimen de afwas op. Ik was mijn haren en we vullen de watertanks bij. Er is water op het strand, er zijn zelfs douches. Een kudde kleine varkentjes scharrelen rond. Lex kijkt zijn ogen uit naar deze beestjes. Ze zijn zo snel en beweeglijk. Het houd op met regenen als we om 1.00uur verder rijden naar Ioannina. De regen heeft de kanten uitgespoeld en de rivieren stromen met volle kracht.
In Ioannina gaan we op zoek naar een supermarkt en een internet-café. Het regent pijpenstelen en het is er erg druk. We zoeken een parkeerplaats maar alles is vol. De auto kunnen we nergens kwijt of we moeten een heel eind lopen. We doen boodschappen en vertrekken naar Metsovo. Het internetten zal moeten wachten tot morgen.
De weg naar Metsovo slingert door de bergen. Het zicht is beperkt door het slechte weer. We rijden naar het bergdorp Anthochori in de schemer. Het begint al donker te worden als we in Anthochori afslaan naar het klooster Zoodochou Pigis. Het klooster ligt prachtig gelegen in het Pindosgebergte. We kennen deze plek al. Het is een geschikte plaats om te overnachten.
Het is donker als we het smalle pad omhoog rijden naar het klooster. Het regent nog steeds als we aan het eten beginnen. Klaas is bezig met de computer. Ik drink nog een kourtaki voor het slapen gaan.

5 Dec,02
We staan om 8.15uur op. De lucht is een stuk helderder. Bij 5ºc is het wel fris maar er staat geen wind. Na het ontbijt vertrekken we voor een bergwandeling. De toppen van de bergen zijn besneeuwd en glinsteren in de zon. De vele regen heeft de paden verandert in een rivierstroompje.   Er liggen grote bergweides waar je mooi met de tent kunt staan.
Er loopt hier in het voorjaar en de zomer wel vee rond. Het gebied is begroeit met steeneiken en grote oude coniferen. We horen overal water naar beneden stromen.
Na een uurtje komen we bij een kolkende rivier uit die als een waterval naar beneden stort. Het is mogelijk om de rivier over te steken .Wij lopen het pad weer terug en komen een grote kudde met geiten tegen. Lex doen we aan de riem, maar goed ook want er komen honden aan gerent.     Ze zijn een stuk groter dan Lex en hebben halsbanden om met ijzeren pinnen.
Lex houdt zich rustig. Als er een hond te dicht bij komt is een steen genoeg om ze op afstand te houden. Het blijft bij blaffen en dreigen.            Ze beschermen de kudde.
Terug bij de auto drinken we koffie buiten in de zon. Ik schrijf mijn dagboek en Klaas struint wat rond. Hij heeft een wandelstok gevonden en loopt hier mee rond alsof hij Sinterklaas is!
We eten een hapje en vertrekken om 15.00uur naar Metsovo en Kalambaka.
Er wordt hard gewerkt aan een nieuwe weg door de bergen, een enorme klus waar ze al jaren mee bezig zijn. Wij slingeren de oude weg door de bergen omhoog via de Katara pas.
De bewolking wordt dikker en belet ons het zicht. Als we lager komen zien we hoe de avond zon de besneeuwde toppen van het Pindos gebergte beschijnt. Als we het gebergte meer uit rijden wordt de lucht weer blauw.
We rijden naar Kalambaka om bij de Meteora kloosters te overnachten. Het is zo donker en we moeten eerst een plekje zoeken voor donker. Dus het internetten zit er ook vandaag niet in.
We vinden een geschikt plaatsje bij het Barbara klooster. Vanaf hier hebben we mooi uitzicht over het landschap. Er lopen overal honden rond.     Ze zwerven rond opzoek naar wat eetbaars.
Onderweg zie je ze in groepjes langs de weg. Ze komen je achterna gerent en proberen in de banden van de auto te bijten.
De kerkklokken luiden,verder is het stil. Dat is in de zomer wel anders, het is er dan vreselijk druk met toeristen. Wij kruipen lekker warm in de auto, eten wat en onderwerpen ons aan een wasbeurt in de auto. Dan is het tijd om met de computer en de camera aan de slag te gaan.
Klaas moet uitzoeken hoe al die hi-tech werkt. Daar is hij de hele avond verder zoet mee!

6 Dec,02
Om 8.30uur staan we op. Ik was vol verwachting of er ook voor mijn een cadeautje was gekomen van de goede Sint. Ik had mijn schoen buiten neer gezet met wortel. De wortel was er uit maar geen cadeautje voor mijn! Wel een zeiknatte schoen met een hondendrol er bij. Die moet vast van de zwerfhond zijn die hier leeft. Ze heeft ons verschillende keren wakker gemaakt met haar geblaf. Ze heeft puppy’s die verscholen zitten tussen de dicht begroeide struiken. Ik heb ze vannacht horen keffen.
Het regent weer eens voor de verandering! We besluiten om de Meteora kloosters te gaan bezichtigen. Er zijn er nog twee die we nog niet gezien hebben. Voor we dit gaan doen willen we eerst een internet-café gaan zoeken in Kalambaka en boodschappen doen.
We vinden in het drukke Kalambaka een plekje om te parkeren bij een mini market. Ik ren door de winkel en ben in een minuut weer terug bij de auto waar Klaas wacht. Staat er een politieman een bon uit te schrijven! Of we even €62.50 willen gaan betalen. Klaas gaat met hem in discussie. Hij geeft ons de bon en zegt geen woord. Dit gaat dus direct de prullenbak in. Het internetten ging prima. Het is kei leuk om mailtjes te ontvangen.
Reisbureau Koning-Aap laat weten dat onze uitnodigingen voor Iran op 16 dec. klaar liggen bij de ambassade in Ankara (Turkije).Verder heeft Klaas vragen rond om het site gebeuren en hoe hij de foto’s kan overzetten op de computer. Deze zaken regelt hij met Mark en William.
Hierna gaan we terug naar de kloosters. Als we bij het Nicolas klooster aan komen gaat net de deur dicht. Dan maar naar de volgende, het Groot-Meteoron klooster. Ze zijn tot 15.00uur open,dus hebben we tijd genoeg.
De zon komt er af en toe bij en maakt het landschap nog indrukwekkender. De mist hangt tussen de rotsformaties terwijl de zon op het klooster schijnt. Dit geeft een heel ander effect dan in de zomer. We kijken binnen in het museum en bekijken de eetzaal en de keuken. De ruimte met botten en schedels van monniken die hier gestorven zijn. De kapel met zijn iconen en muurschilderingen.
Om 15.00uur vertrekken we naar Thessaloniki aan zee. Het is er vreselijk druk. We komen in een file terecht waar heen en weer geschoven wordt van links naar rechts. De Grieken zijn een ongeduldig volkje en hebben een hekel aan rustig auto rijden!
De huizen en flats zijn versiert met kerstverlichting. Het is een schitterend gezicht hoe de mensen alles versieren. Langs de weg zien we kerstmannen en sneeuwpoppen te koop. Ze zijn wel 1,5m groot en verlicht. Iedereen is in de ban van het kerst gebeuren.
Wij zijn blij als we de drukte achter ons kunnen laten en het meer van Koronia in zicht komt.
In het donker is niet veel te zien, maar we zijn hier al vaker geweest en kennen de omgeving hier wel. We rijden snel door naar het volgende meer, Limni Volvi. Bij Neá Maditos nemen we het pad naar een pick-nick plaats aan het meer. Hier hebben we al vaker overnacht. Het is inmiddels 21.00uur geworden en het regent en er staat veel wind. Gelukkig kunnen we lekker warm in de auto zitten. Ik kook nog een lekkere maaltijd en daarna kruipen we in bed.

7 Dec,02
Het regent pijpenstelen als we wakker worden. We draaien ons nog een keer om. Het is geen weer om vroeg op te staan. Met tegenzin staan we om 9.30uur op. Het stormt op het meer. De paden zijn veranderd in modderstromen. Ik laat Lex uit in deze modderzooi, hij ziet er uit als een beest. Om 11.00uur vertrekken we naar Kavala. Onderweg zien we rivieren die wel twee keer zoveel breder zijn dan normaal. Het land overstroomd en bomen staan in het water.
Het blijft maar regenen en hard waaien. In de plaatsen liggen de zwerfhonden in de portieken van winkels te schuilen. In de etalages hangen bontjassen te koop in plaats van T-shirts.
De weg gaat kort langs zee. De zee is bruin van de modder die de rivieren meevoeren. Het ziet er allemaal niet zo uitnodigend uit! Voor de bronnen van Loutrá Eleftheró aan zee stoppen we.
Hier is een pad steil naar beneden en komt uit in een baai met een mooi strand. Dit is een bekende plek voor ons om te overnachten. Klaas gaat kijken hoe het pad er verder op uit ziet. Het is zo modderig en glad dat we er van af zien.
Er zit voorlopig geen verbetering in het weer, dus zoeken we verder op naar een minder riskante plaats om bij zee te staan. We houden een koffie stop verder op en lopen langs het strand. We waaien zo wat uit ons broek! Koud en nat drinken we koffie met als troost een stukje kerstbrood in plaats van speculaas. Rijden daarna weer verder naar Kavala-Xanthi en Komotini. We rijden stukken nieuwe autoweg. Er zijn veel marmer groeves en steen groeves voor Xanthi. Er staat een keiharde wind en het dak luik sluit niet goed. Dit veroorzaakt een hoop lawaai en een koude wind stroom in je nek. Zo rijden we door het saaie landschap in de regen verder. Er liggen veel zwerfhonden doodgereden langs de weg.
De Nestosrivier is zo hoog gestegen dat de olijfbomen in het water staan. Er wordt hier weer als gekken gereden. Wild-West op zijn best! Via de autoweg naar Komotini is nog saaier. De katoenakkers met hun witte pluizen wapperen in de wind. We gooien de tank nog eens vol en gaan bij Sápes de autoweg af. Via een smalle weg rijden we naar Aratos. Hier zie je de moskee en de Griekse kerk tegenover elkaar staan. We nemen een afslag naar de zee en komen in een ruig berglandschap met bossen en struiken.
Via een slingerweg komen we uit bij een verlaten strand. We nemen een zijpad en zoeken naar een beschut plaatsje aan zee. Die vinden we al snel. Het is 16.00uur.,genoeg gereden voor vandaag. We koken en verzorgen ons in de auto. Morgen gaan we de grens met Turkije over.
Dan moeten we er een beetje uitzien.

8 Dec,02
Sneeuwstorm in Griekenland! Het was me het nachtje wel. De hele nacht heeft het gestormd en gesneeuwd. De auto stond heen en weer te schudden, alsof we midden op zee zaten! De temp. is gedaald tot 0°c en alles is wit buiten. We zijn niet zo blij met dit winterlandschap. We moeten het pad terug naar de weg rijden en wat steile klimmetjes omhoog.
De standverwarming zorgt dat het in de auto gauw warm wordt. De motor wordt ook mee verwarmt, dit is beter voor de motor. Na het ontbijt willen we snel vertrekken. Het sneeuwt nog steeds en de wind waait van land en is ijskoud.
Als Klaas de auto wil starten gebeurd er niets! Start accu leeg! We hadden al een keer problemen met de andere accu’s gehad thuis. Het heeft iets te maken met het ongelijk opladen van de verschillende accu’s. Als Klaas is uitgeraasd gaat hij direct aan de slag. In enkele minuten start de auto weer en hoeven we hier niet dagen ingesneeuwd te zitten verkleumen.
De auto werkt zich door de sneeuw. Het gaat goed maar het rijden met deze auto blijft nog altijd wennen. We zijn een stuk groter en zwaarder dan de Mitsubishi.Klaas is niet helemaal tevreden over de auto. We komen zonder problemen op de hoofdweg naar Alexandroupolis. De sneeuwschuivers zijn druk in de weer om de wegen berijdbaar te houden. In Alexandroupolis gaan we naar de bakker voor spinazietaart en fetabroodjes.
We drinken koffie in de haven. De auto staat heen en weer te schudden door de harde wind.
Er is zo niet veel aan. Dus rijden we verder naar de Turkse grens.(30km.).
Het is erg druk op de wegen. Het suikerfeest is voorbij. De Turkse mensen gaan allemaal weer naar huis. Ze hebben het feest na de ramadan door gebracht bij hun familie in Griekenland of andersom. Wij sluiten om 11.15uur aan in de lange rij auto’s die allemaal wachten om de grens over te gaan. Bij de Griekse grens ging de controle vlot. Bij de Turkse grens duurde het allemaal wat langer. Er heerst chaos als de rij als maar langer wordt en de mensen ongeduldig worden. Er wordt heen en weer gerent met paspoorten en auto papieren. Terwijl Klaas de hele papier kraam afhandelt en het visum regelt wacht ik in de auto en zie hoe iedereen voorkruipt. Er wordt getoeterd en gescholden. Twee uur later staan we op Turkse bodem in de sneeuw. Onderweg naar Canakkale veel sneeuw op de weg en auto’s die langzaam rijden. Een 20km.verder was de sneeuw weer verdwenen en is de temp.8°c. We steken de Dardanellen over naar Canakkale met de veerboot. Het is erg druk maar kunnen toch mee.
We hebben eerst geld moeten pinnen om de 21.000.000lira te kunnen betalen voor de overtocht. In donker komen we aan in Canakkale. Het is er druk en koud. We houden het voor gezien en gaan op zoek naar een plaats voor de nacht. Het is inmiddels 17.00uur en pik donker.
We rijden naar Gülpinar via een smalle binnendoor weg naar zee. We slingeren in het donker de weg af. Voor de plaats slaan we af en komen via een pad op een groen plateau met grote oude bomen vlak bij het strand. Het is er pik donker en kunnen niet veel zien. We kennen deze plek omdat we er in 1997 al eens gestaan hebben. Het is inmiddels 18.30uur en we hebben honger. Ik kook en Klaas laat Lex uit met de zaklamp. De wind neemt iets af maar het is nog altijd erg koud 5°c. Volgens de voorspellingen zal het niet beter worden.

9 Dec,02
Als we net goed en wel slapen worden we wakker gemaakt door geklop op de deur. Er staan een aantal soldaten om de auto. Als ze zien dat we liggen te slapen maken ze excuses en wensen ons een goede nacht. Wij slapen daarna weer verder.
Als we op staan zien we blauwe lucht! De zon schijnt,de zee dampt. Het is net 1°C. en er staat een harde Oostenwind. We hebben vannacht onze kleren aan gehouden. Het was anders misschien te koud. We hebben geen kou gehad. Herders lopen met hun kuddes rond, ze zijn dik ingepakt.     Ik trotseer de kou en maak eerst een ochtend wandeling met Lex langs zee. Daarna een koffie met warm kaasbroodje.
Hierna vertrekken we met zon naar Gülpinar via de smalle weg langs zee. Op de akkertjes staan rode en witte kool. Er wordt hardt gewerkt om de oogst van het land te krijgen. De mannen op de tractors zitten dik ingepakt tegen de snijdende wind. Buiten Kosedere vullen we de waterkannen bij een bron langs de weg. Er valt wat poedersneeuw als we langs de warmwaterbronnen van Tuzla rijden. In Gülpinar is het rustig. Winkeltjes hebben hun groenten en fruit buiten uit gestald. We blijven de smalle weg volgen richting Ayvacik door een bergachtig en bosrijk gebied. We slingeren door oude dorpjes. De bomen hebben herfstkleuren.
We zien het eiland Lesbos in donkere wolken gehuld. De Griekse opgraving Assos licht op een hoge rots in de zon. We hebben deze opgraving al eens bezocht dus rijden we door via een binnendoor weg naar Kucûkkuyu. De weg wordt af en toe een pad en slingert boven zee.
De olijvenoogst is hier in volle gang. Overal zie je mannen met grote stokken de olijven uit de bomen slaan. Soms klimmen ze hoog in de boom om ook in de top te kunnen. De vrouwen zijn bezig om de olijven te sorteren. De zwarte zijn om te eten, van de niet rijpe persen ze olie.
Er brand een vuurtje waar ze hun handen even kunnen warmen.
We stoppen en kijken hoe dit alles in hun werk gaat. Ik help een vrouw even mee om de olijven te sorteren. Het is vreselijk veel werk en heel saai. De vrouwen zijn meestal met meer zodat ze wat afleiding hebben. Het is ook erg koud om stil te zitten op de grond.
Wij vertrekken hierna en volgen onze route langs zee. De terrasjes zijn verlaten. We drinken koffie aan zee op een beschut plaatsje in de zon.   Klaas wast zijn haren en scheert zich maar eens een keertje. We lezen het dagboek van 1997 nog eens na. Toen hebben we ook hier gestopt. Hierna komen we weer op de hoofdweg naar Edremit. We gaan op zoek naar een winkel en een internet-café. In Altinoluk vinden we een supermarkt. Hier lopen we Ahmet tegen het lijf. Een Turkse man geboren in Nederland. Hij brengt ons naar een internet-cafè.
Maar gaan na het bestellen van een pizza met Ahmet naar het huis van zijn ouders.
Hier worden we welkom geheten door zijn moeder die ook prima Nederlands spreekt. We drinken koffie met Turkse gebakjes samen met kennissen van de familie. We mogen het huis met drie verdiepingen bekijken en er wordt gevraagd of we blijven slapen. We wijzen dit vriendelijk af en vertrekken weer. Het is inmiddels al donker geworden als we terug rijden naar de koffie plaats aan zee. Hier blijven we voor de nacht staan, tussen de olijfbomen aan zee.

10 Dec,02
In de nacht wordt ik opnieuw wakker van een auto die vlak bij ons stopt. Ik maak Klaas toch maar even wakker. Het bleek een kleine vrachtwagen te zijn die even later weer vertrok. Je vraagt je soms af wat al die mensen toch midden in de nacht moeten gaan doen!
Als ik op sta lijkt het wel of ik de hele nacht aan gewichtheffen heb gedaan en daarna een marathon heb gelopen. Ik ben er chagrijnig van, terwijl de zon al in de auto schijnt. Na wat beweging gaat de pijn weer zakken en wordt mijn humeur weer beter.
Na het ontbijt klimt Klaas op het dak van de auto om bij de dakkoffer te kunnen. Dit doet hij via het dakluik en gaat heel gemakkelijk. Gisteravond was de deksel van de dakkoffer door de harde wind omgeslagen, hierdoor zijn de scharnieren afgebroken. Hij maakt de deksel met snelbanden vast zodat de koffer er niet af vliegt onder het rijden. Dit is een tijdelijke oplossing.
We vertrekken hierna terug naar Altinoluk om te internetten. Helaas gesloten. We gaan niet staan wachten en proberen het verder op nog eens. Voor Edremit vinden we een supermarkt die hondenvoer verkopen. We slaan wat blikvoer in voor Lex en kopen nog wat groenten en Turkse yoghurt We vinden een internet-café waar we terecht kunnen. Rijden daarna naar Izmir. We lunchen in Oren aan zee en rijden de auto op het verlaten strand. De vele zomerhuizen en appartementen zijn verlaten. De hotels zijn leeg. Alleen de zwerfhonden zijn gebleven en proberen nog wat eetbaars te vinden tussen het afval dat hier overal is achter gelaten. We zien aan de overkant van de baai opnieuw Altinoluk. Als we verder rijden zien we politie controle, maar te laat! We rijden natuurlijk weer te hard. Verderop zien we de andere politieauto in de kant staan wachten om ons aan te houden. Wij ook niet gek...We slaan een weg in naar een plaatsje aan zee en rijden enkele kilometers binnen door om daar weer de hoofdweg op te rijden. Het is ons gelukt…..
Dan volgt er een saaie en slechte weg naar Izmir. Er volgen een groot aantal controles maar gelukkig worden we door de tegemoet komende auto’s gewaarschuwd. De weg loopt door katoenvelden en akkers. Herders met hun kuddes schapen lopen op de koude vlakte. Verder veel industrie 20km voor Izmir. tanken met de laatste Lira. Brandstof is hier erg duur!
Nemen daarna de weg naar Selçuk en Kusadasi. We komen vrachtwagens vol met bloemkolen tegen. Ze liggen meters hoog opgeladen. We komen in de late middag aan bij Efese. Het is een Oudgriekse stad geweest. Er komt direct iemand aan lopen die begint over toestemming vragen om er te staan! We vertrekken naar Pamucak, om daar op het strand te gaan staan. Net voor donker staan we op het lange zandstrand en zien nog net de rode zon in de zee verdwijnen. We doen het morgen rustig aan..

11 Dec.02
Het was een koude nacht met vorst aan de grond. De zon scheen al toen we op stonden en er was geen wind. We hadden met de kleren aan geslapen, hierdoor heb ik geen kou gehad. We kunnen ook altijd nog de kachel inschakelen zo dat hij van zelf aan gaat. Maar we willen ons zelf niet te veel verwennen! Als we straks naar Oost-Turkije gaan dan zullen de temperaturen een stuk lager zijn. Dan kunnen we altijd nog de verwarming s’nachts een paar keer aan laten gaan.
Het pad dat achter het strand loopt staat bijna helemaal onder water. Er is hier ook erg veel regen gevallen de afgelopen week. Nu ligt er een laagje ijs op het water. We zijn blij met de blauwe lucht en de zon. Om 10.00uur vertrekken we naar Kusadasi waar geen toerist te bekennen is. Wel enorme, lelijke complexen. Ook veel onafgebouwde bouwprojecten. Je vraagt je af wie er zoveel geld investeert zonder daar iets voor terug te krijgen? Geen wonder dat zo de hele economie naar de haaien gaat! Nu staan deze betonnen skeletten weg te kwijnen in het landschap. Verder door naar het Nationaal park Samsundagi slingert de weg naar het schiereiland. Ook hier zien we hele vakantieoorden onafgebouwd. Via Davultar kom je in Guzelcamli. Het Nationaal park heeft een groot ongerept strand en de grootste kloof waar oeroude platanen groeien in de diepe ravijnen. Er zouden verwilderde paarden leven. Het leek ons wel wat om er een wandeling te maken. Lekker rustig en prachtig loop weer. Voor we het park in kunnen wordt een bedrag van €12 gevraagd! Een belachelijk hoog bedrag vinden wij om er een paar uur te mogen wandelen.
We rijden terug naar Davultar en steken vanaf daar de bergen door via een steil en modderig pad. We rijden op het gevoel de goede richting op naar Gullubahce en de opgraving Priene. Onderweg drinken we koffie in de zon. Het gebergte is ruig en dicht bebost met naaldbomen en groene struiken, grote bergweiden. De afdaling via een houthakkers pad is geen pretje maar het uitzicht over de Menderes delta is spectaculair. In de bedding groeit oleander. Eenmaal weer afgedaald komen we uit in Gullubahce.
We stoppen bij een bron en wassen onze haren en eten een hapje in de zon terwijl de koeien ook wat komen drinken. Rijden om 14.30uur naar Alburgazi en Tazburgazi. Dorpen die in de grote delen ondergelopen Delta liggen. De katoenvelden en akkers staan onderwater.
We rijden richting zee, naar Batikoy. We zien de opgraving Miletos op een heuvel.
Ons reisdoel is het Bafameer. Een enorm groot meer omringt met bergen. Het water is brak en is een belangrijke plaats voor vogels. Er groeien eeuwen oude olijfbomen. Bij het dorp Bafa staat een fabriekje. De schoorsteen rookt flink. Hier wordt olijfolie gemaakt. Het is olijvenoogst. Iedereen is aan het werk. Met muildieren worden de zware zakken met olijven naar de fabriek gebracht.
Als we het pad naar Bucak in slaan komen we een karavaan tegen met muildieren. De mannen en vrouwen lopen weer naar huis voor het donker wordt. Wij nemen een kijkje bij het meer. Het avondlicht geeft mooie koele kleuren. Koud is het er ook, er staat een stevige wind. We lopen wat rond maar moeten dan eerst op zoek naar een plaatsje voor de nacht. We rijden het pad verder langs het meer tot een verlaten zomerdorpje. Alles ligt er vervallen bij. Er staan grote Eucalyptusbomen en sinaasappelbomen. Er staat een groepje flamingo’s aan de waterkant. De zon kleurt de lucht rood als hij achter de bergen zakt. We wandelen nog wat rond voor het donker is. Klaas komt met zijn zakken vol sinaasappelen terug. Ze zijn heerlijk sappig.
Als ik wil gaan koken geeft de kookplaat een storing! We proberen het nog een paar keer maar zonder succes! Gelukkig had ik al een maaltijdsoep klaar. Een lekkere salade met olijven, fetakaas en sinaasappelen er bij is voldoende. We hebben nog een wijntje en Turkse yoghurt als toetje. Waarom er een storing is zijn we nog niet achter. We hebben het eerst druk met wassen en luisteren naar de wereldomroep,wat lezen,enz….. .

12 Dec,02
Om 6.30uur was het al licht buiten. Erg vroeg om op te staan. We draaien ons nog eens om tot 7.30uur. De zon komt boven de bergen uit. Tijd om op te staan en een wandeling te gaan maken. Na het ontbijt rijden we de auto naar een veiligere plaats en vertrekken daarna voor een wandeltocht langs het meer en dan de bergen in op zoek naar een klooster.
Het is prima loop weer. Een strakblauwe lucht en een heerlijk zonnetje. We zien flamingo’s, zilverreigers en de grote grijze reiger. Kleine meerkoetjes en aalscholvers,eenden,etc….De mensen zijn al uren bezig met het plukken van olijven. Overal hoor je het slaan van de stokken op de takken. Alleen zo kunnen de olijven uit de bomen gehaald worden. Onder weg treffen we een groot aantal honden. Meestal gaat het goed, zolang Lex zich kalm houdt. Er lopen enorme grote honden rond en vaak zijn ze met meerdere. Ze bewaken het vee of zwerven rond. Lex maakt een keer een fout door zelf naar een hond te lopen. Dit was direct vechten geblazen. Deze hond was een stuk groter dan Lex en duldde geen indringer op zijn erf, terecht natuurlijk. Lex kwam er zonder verwonding goed vanaf. Wat goed helpt om honden op een afstand te houden is een steen gooien, zodra je een steen opraapt gaan ze al op de loop. We lopen vanaf een oud dorpje de bergen in en hebben prachtig zicht over het Bafa meer en de kasteelruïne op het eiland in het meer. We volgen verschillende ezelpaden maar zien geen klooster. Er is geen duidelijk pad en de beschrijving van deze route beperkt zich tot het vermelden van een waterbuis die je moet volgen! De wandeling was mooi, ook zonder het klooster. Bloeiende anemonen en een kleine aronskelk soort en het uitzicht was de moeite waard. Op de terug weg nemen we een kijkje bij een kasteelruïne boven op een heuvel. Er liggen rondom het kasteel een groot aantal graf tombes. Ze zijn gebouwd op kleine uitstekende rotsen in het meer. De enorme dikke stenen deksels liggen bij sommige graven er nog op. Een heel bijzonder gezicht. Terug bij de auto is het inmiddels al weer 13.00uur. Na 4uur lopen hebben we zin in een sterke koffie! Helaas, de kookplaat weigert nog altijd. We hebben nog een gasstel achter in de auto gebouwd die gaat op camping gas. Maar om die te gebruiken moeten de achterdeuren open, niet erg handig als het hard waait en dat doet het dus!! We hadden het plan om hier te blijven staan, ik zou de was kunnen doen bij de bron en Klaas zou naar de kookplaat kijken. We kunnen nergens beschut staan zodat van deze plannen weinig terecht komt. We besluiten om naar Marmaris aan zee te rijden. Hier is een van de grootste jachthavens van Turkije en aangezien onze Wallas kookplaat veel in jachten wordt gebouwd moeten we daar zijn om raad. We moeten toch die kant uit.
We rijden via Milas en Mugla naar Marmaris via de hoofdweg. Het is een mooie route door bergachtig en bosrijk gebied. Het Akdag gebergte licht met zijn besneeuwde toppen te schitteren in de zon. We zien Marmaris vanaf de bergen te liggen. Grote reclame borden vermelden bij wie je de mooiste sieraden kunt kopen en waar je moet zijn voor een body-piercing. Wij hebben alleen interesse in boten en gaan op zoek naar de jachthaven. Het ligt er vol met kapitale jachten. We komen dan ook niet zomaar binnen. Een controle post houd ons tegen. We leggen uit waar we voor komen en worden naar een winkel gestuurd. Helaas is de aangewezen persoon er niet, we kunnen morgen terug komen. Het is inmiddels tijd om een overnachtingplaats te zoeken. We zoeken bij Marmaris in de buurt maar zonder succes. Er zit niets anders op dan verder te rijden naar het schiereiland Resadiye. We rijden in het donker de bergweg naar Datca. Het moet een mooie weg zijn, we rijden door bossen en stijgen en dalen. Uiteindelijk vinden we een mooie plaats in een kleine baai. Via een pad komen we midden op het strand uit met aan beide zijden zee! We zijn erg content met deze meevaller.
De wind is gaan liggen en het is niet koud. Klaas kookt buiten onder de sterren een duizend sterrenmaaltijd...

13 Dec,02
Al vroeg in de ochtend werd ik wakker van het knetteren van een vissersboot. We staan om 8.30uur op. Na het ontbijt gaat Klaas met de kookplaat aan de gang. Ik maak wat foto's en poets de auto van binnen. De zon schijnt en het is met 17°C heerlijk weer. Op de radio draaien ze goeie muziek die ik uit volle borst mee zing. Klaas heeft inmiddels de hele kookplaat uit elkaar liggen. Hij controleert alles probeert het steeds opnieuw zonder succes. Hij belt naar Ries Legerstee,de winkel waar we de kookplaat vandaan hebben. We moeten morgen terug bellen, Ries was er niet. Klaas haalt het gasstel naar voren zodat we toch kunnen koken zonder dat we buiten moeten staan.
Om 13.00uur vertrekken we weer naar Marmaris. Er komt bewolking en de zon is verdwenen als we in Marmaris aan komen. Het is er erg druk.      De auto ergens parkeren is niet zomaar gebeurt. We besluiten eerst op zoek te gaan naar een internet-café. In de wir-war van straatjes is het onbegonnen werk om te zoeken. We vragen het in een winkel en komen terecht in een smal straatje met verschillende cafés naast elkaar. Na een uurtje internetten lopen we terug naar de auto en kopen kebap bij een van de vele eethuizen. We doen nog wat boodschappen en halen op de markt groenten en fruit bij de vele kramen. We besluiten om niet meer naar de haven te gaan. Klaas wil eerst bellen met Ries. Het is inmiddels al weer tijd om aan een overnachting plaats te gaan denken. We rijden terug naar de hoofdweg en nemen de weg naar Antalya. Langs de weg worden paddenstoelen verkocht. Het is al donker als we bij het Koycegiz meer aan komen. Hier zoeken we een plaats om te staan. Net voorbij de warmwater bronnen van Sultaniye rijden we een pad in en houden het voor vandaag voor gezien! Het is gaan regenen. We koken op het gasstel in de auto en doen verder niet veel meer.

14 Dec,02
Het heeft de hele nacht geregend. We hebben niet veel zin om vroeg op te staan. Met tegenzin gaan we er om 9.15uur uit, ontbijten en ruimen op. We vertrekken in de regen en met 11°C. De weg slingert langs het meer door het Ardicdag gebergte. Een prachtig gebied met naald bossen en steile rotswanden. Brede rietkragen waar de rivier in het meer stroomt. Vanaf de weg hebben we mooi zicht over het enorme meer. Op de vlakkere stukken zijn sinaasappelplantages, de oogst is in volle gang. Grote graspollen groeien op de ondergelopen vlakke stukken. De regen heeft alles onder water gezet.
Via het dorp Hamit rijden we naar Koycegiz. Een aardige plaats met een boulevard ,winkeltjes en terrasjes. Het is een leuk plaatsje maar nu is er niet veel aan. Het regent nog steeds. We komen in Koycegiz weer op de hoofdweg uit naar Antalya. Vanaf Fethiye begint een mooie route naar Dalaman. Een berggebied met veel bossen en dichte begroeiing. De weg slingert door het landschap. We drinken koffie bij een bron in de bossen. Jammer dat er altijd zoveel afval op dit soort plaatsen ligt. Verder door vangen we af en toe een glimp op van de zee. Bij Katranci rijden we via een smal steil weggetje naar beneden. Er is een mooie picknick plaats aan zee in een kleine baai. Het terrein wordt bewaakt. In een wachthuisje houden ze de wacht. We draaien om en rijden naar het Olu Deniz strand bij Fethiye. Het ligt in een prachtige baai aan de voet van het Baba-dagi gebergte met zijn 1969m.hoge top. Via een pad komen we op een open plaats met zicht over de baai en de beboste bergen. We balen dat het zo slecht is. Het regent nog altijd en het zicht is ook niet denderend. Niet bepaald weer om een wandeling te gaan maken. We zien zwaluwen en een ijsvogeltje. Klaas belt naar Ries i.v.m. het probleem kookplaat. Hij denkt dat de temperatuur voeler stuk is en stelt voor om een nieuwe op te sturen. We moeten een adres gaan regelen waar hij dit heen kan sturen. Dit zou dan in Ankara moeten zijn. Klaas probeert de kookplaat nog een paar keer, maar hij blijft een storing geven. Hij geeft het op. We eten een hapje en besluiten verder te rijden. In Fethiye halen we nog wat drank en eten voor Lex. Als we de hoofdweg weer opkomen ligt het Akdagi gebergte voor ons. Met zijn besneeuwde toppen van 3015m.steken ze overal boven uit.   Het is vroeg donker, dus moeten we voor 17.00uur een overnachting plaats vinden.
We gaan bij Letoon de weg af en volgen een smalle weg door akkers en kassenbouw naar het Patara strand. Een enorm zandstrand waar zeeschildpadden hun eieren leggen. We zijn er al vaker geweest en Klaas rijd zonder problemen naar het strand. Het laatste stuk pad is geheel ondergelopen. We rijden door diepe plassen het strand op. Het strand is beschermt gebied. We zetten de auto bij een verlaten terrasje onder de bomen. Hier komt een rivier uit op zee. We wandelen een stukje over het kilometers lange strand. We komen er achter dat het vlees voor Lex wel erg duur is, omgerekend zou het op €8,00 komen! Ik ben woedend omdat we extra navragen hoeveel het was. Het zou iets van €2,00 zijn. Wat een gedoe met het geld hier. Al die nullen brengt je in de war. We koken en zoeken een oplossing hoe en naar waar we het onderdeel voor de kookplaat moeten sturen. We vragen raad aan William de Haan. De rest van de avond praten we nog wat na en luisteren naar de radio. Het is niet koud met 14°C en we zien enkele sterren. Morgen wordt vast alles beter.

15 Dec,02
Om 8.00uur zijn we opgestaan. De zon is nergens te bekennen. De vuile was stoppen we maar in de koffer. In plaats van de was gaan we een wandeling maken over het 12km.lange zandstrand. Aan het strand grenzen hoge duinen. Het Patara strand is het belangrijkste nestgebied voor de zeeschildpadden. De zandvlaktes is het leefgebied van de nachtzwaluw.
We wandelen door de duinen met zicht op de ondergelopen moerasweiden aan de voet van het Akdaglari gebergte. Het strand is leeg en verlaten. De zee is kalm. Terug bij de auto drinken we koffie. Vertrekken om 12.00uur naar de hoofdweg terug. We rijden door rommelige dorpen. De weg is slecht en de huizen zijn verwaarloosd. Bij Kalkan wordt de weg weer een stuk aantrekkelijker. We slingeren omhoog met zicht op zee. Voor Kas stoppen we bij een mooi strandje in een kleine baai. Via trappen kun je afdalen om op het strand te komen. Zodra het weer het toelaat liggen hier de zonaanbidders te bakken in de zon. Dit is de eerste keer dat het strand hier verlaten is. Ik daal de trappen af en wandel langs de zee. Even niet opletten en je hebt natte sokken! Vanaf hier kun je het Griekse eilandje Meis zien liggen.
We rijden naar Kas. De rondvaartboten liggen op de kade te wachten op het voorjaar. Vanaf Kas slingeren we de bergen weer in langs de voet van de Akdagi naar Kale. Hier nemen we een kijkje bij het grote zandstrand. Ook hier liggen de boten op de kade. We zoeken een plaatsje om wat te eten. We rijden een pad in en komen direct in een duingebied met grote naaldbomen. Dit zou een mooie overnachtings plaats kunnen zijn! We vinden het nog te vroeg en rijden via een smalle weg omhoog en vinden verderop nog een enorm lang zandstrand. De baai heeft ook een breed duingebied. Op het strand staan wat kleine terrasjes die nu gesloten zijn. De weg loopt verder rond en komt bij een volgende baai uit. Er is keus genoeg om een plaatsje te vinden op het strand, helaas is het niet het goede jaargetij! Landinwaarts ligt het Akdaglar gebergte met zijn besneeuwde toppen in de wolken.
We komen uit bij het rommelige Demre. Hier komt de rivier in de zee uit. Mensen wonen tussen de kassen in plastic hutjes of kleine stenen schuurtjes. Bij Demre rijden we via de hoofdweg naar Kumluca. De weg loopt om een grote lagune en is erg smal. We rijden langs zee met veel bochten in de weg naar Finike. Ook hier zijn lange stranden met groene struiken en bomen op het strand. Een bord waarschuwt voor overstekende zeeschildpadden.
De weg vervolgt zich door het berglandschap naar Kemer. De avond mist hangt in het dal. In de dichte bossen wordt gezocht naar paddenstoelen. Bij de opgraving Olympos slaan we af. Via een smalle weg steken we de bergen over naar de opgraving. Hier zoeken we een overnachtingsplaats. De oude Griekse stad ligt aan zee. We volgen de rivier door een dicht begroeide kloof. Er staan terrasjes, restaurantjes en winkeltjes langs de route. We vrezen het ergste! De rivier is door de vele regen zo hoog dat het laatste stuk weg is ondergelopen. Het is onmogelijk om bij de opgraving te komen. Er zit niets anders op dan omdraaien en snel een andere plaats zoeken voor dat het donker wordt. We zetten de auto op een grasvlakte met wat bomen en struiken. Boven de Olympos Beydaglan dreigen donkere wolken. Het gaat weer regenen, maar het is niet zo koud.   De verdere avond zijn we bezig met de foto's op de computer te zetten. Ik kook Iraans. Lex eet ons de oren van de kop! Hij eet dubbel zoveel als thuis. Alles gaat naar binnen. Wij denken dat het door het autorijden komt. Het eetprobleem van Lex is van de baan. Nu de andere problemen nog.

16 Dec,02
We worden wakker met een blauwe lucht. De zon schijnt en het is 8°C. Om 7.45uur staan we op. Na het ontbijt vertrekken we naar de hoofdweg. We vullen de waterkannen bij een bron met een enorme plataanboom. De top van de Olympos Bey ligt te schitteren in de zon.
We vervolgen onze weg naar Antalya via Kemer. We gooien de tank nog eens vol en wassen de auto met hulp van de pompbediende. We drinken samen koffie in de zon en vertrekken weer met een splinternieuwe schone auto naar Antalya. De weg is mooi met rondom bergen en een staalblauwe lucht. Het ziet er allemaal een stuk beter uit als de zon schijnt! We vinden een internet-café in het drukke centrum. Hier ontmoeten we Hûseyin. Hij spreekt prima Duits en wil ons helpen om ons naar het UPS kantoor te brengen. Hier kan het onderdeel van de kookplaat naar toe worden gestuurd. We bellen met Ries Legerstee in Heusden en geven het adres door waar hij het onderdeel naar toe kan sturen. Het is prachtig weer in Antalya en 18°C.
We rijden in de drukte terug naar het internet-cafë om te e-mailen en onze berichten te bekijken. We hebben van Koning-Aap nog geen nieuws over de uitnodiging voor Iran. Morgen zou deze in Ankara moeten klaar liggen. We krijgen te horen dat de persoon die ons verslag en fotos op de site zou gaan zetten daar geen zin in heeft! We zijn onthutst en verbaasd. Dit betekend dat we ons verhaal en foto's niet op onze site kunnen zetten. We moeten op zoek naar iemand die ons aan een handleiding kan helpen. We spreken met Hûseyin af dat we morgen terug komen.Hierna zoeken we een supermarkt en krijgen voor Lex een zak met botten cadeau. Buiten Antalya zoeken we een overnachtingplaats aan zee. Voor Serik slaan we een landbouwweg in en rijden tussen de kassen en dorpen richting zee. Schoolkinderen komen net van school. Ze dragen blauwe uniformen. Ze kijken ons met grote ogen na. Op goed geluk nemen we een afslag en komen uit bij brede duinen met grote parasoldennen en open plaatsen. Achter de duinen stroomt een rivier met daar achter het strand en de zee. We zoeken een mooie plaats in het bos met zicht op de besneeuwde bergen in het binnenland. Al vrij snel wordt het donker en bewolkt. Het strand staat vol met ijzeren skeletten van kraampjes die hier in de zomer zijn. Op het strand en aan de rand van het duingebied ligt erg veel afval. Dat is erg jammer omdat het een uniek gebied is. We trekken ons terug in de auto. Na het eten gaat Klaas aan de gang met de foto's op de computer te zetten. Ik onderwerp me aan een was beurt.
De avonden vliegen al net zo hard om als de dagen. We liggen nooit voor 24.00uur op bed. Het is gaan regenen.

17 Dec,02
Het heeft de hele nacht geregend. Als we opstaan regent het nog steeds. Het gras is hier net zo groen als thuis! We vertrekken na het ontbijt terug naar Antalya. We storten ons opnieuw in de stroom auto’s die kris kras voor ons uit vliegen. Het internet-café is open. Er hangt een dikke wolk van sigarettenlucht binnen. Fanatieke internetters roken als ketters. Hûseyin is er ook al.
We gaan opnieuw achter de computer zitten en sturen wat mailtjes. Het mailtje aan Ries was niet gekomen, we proberen het opnieuw. Vandaag wordt het onderdeel van de kookplaat op de post gedaan. Het zou er dan morgen moeten zijn. We wachten maar af. Verder zit er in de koffer nog een grote zak met vuile was! Met dit slechte weer komt van wassen ook niets. We vragen onze vriend of er een wasserette is in de stad. We spreken een tijd af om samen daar heen te gaan. Wij zoeken in de chaos naar een plaatsje om even een hapje te eten en Lex even uit te laten.   Na een half uur vinden we een plaatsje net buiten het centrum. Er lopen wat mannen rond die de vuilnisbakken na zoeken naar iets bruikbaars. Onze afvalzak wordt er ook uitgevist en in een tas gestopt! Inmiddels is het alweer 15.00uur geworden. Te laat om naar de wasserette te gaan.  We hebben geen zin om opnieuw door de stad te crossen en besluiten om een plaats te zoeken waar we rustig kunnen staan. In de buurt van het vliegveld vinden we een duingebied met oude naaldbomen. De duinen liggen een aardig eind van de zee. Er wordt zoveel bij gebouwd dat er geen zeezicht of strand meer overblijft! Enorme flats en complexen worden hier uit de grond gestampt. We vinden deze plaats prima.
Het is weer gaan regenen dus blijven we in de auto. We horen regelmatig een vliegtuig over komen. De weerberichten geven na morgen erg veel regen aan de Zuidkust. We hopen na morgen te vertrekken naar Ankara.

18 Dec,02
Het is prachtig weer als we om 8.15uur opstaan. Blauwe lucht en zon. We zetten de stoelen en tafel buiten zodat we in de zon kunnen ontbijten. Wat is dat toch zalig. We hebben een hoop te regelen vandaag dus vertrekken we weer naar de stad. In Antalya rijden we eerst naar het internet-café. Hier wacht onze vriend Huseyin al op ons. We versturen opnieuw e-mails. De e-mails van gister zijn niet gelukt. Verder proberen we contact te krijgen met Koning Aap i.v.m. ons uitnodiging voor Iran. We hebben niks meer terug gehoord! Hierna rijd Huseyin met ons mee naar de wasserette om onze kleren te brengen. Dan het volgende probleem. Het “onderdeel”. We informeren opnieuw bij het koerier kantoor of het onderdeel er is.    We hebben een nummer nodig, zonder dit nummer kunnen ze niets zeggen. We bellen opnieuw naar Ries Legerstee. Wat blijkt,i s het pakketje via een andere firma, DHL, gestuurd en kan vrijdag pas in Antalya aankomen. We balen flink omdat we nog twee dagen moeten wachten. Dan het volgende probleem maar! Koning Aap(reisbureau) vraagt of we het visum voor de VAE willen faxen. Dit hebben we niet omdat het visum bij de grens wordt geregeld! Wel hebben we al het visum voor Oman. We rijden naar het oude gedeelte van Antalya. Daar zit een contact persoon van Koning Aap. We moeten met het kopie van het visum voor Oman naar deze contact persoon. Daar wordt alles per fax verstuurd naar Koning Aap. Opnieuw afwachten of dit voldoende is om onze uitnodiging te krijgen! Hierna zetten we Huseyin af bij het internet-café. Het is inmiddels al weer 16.30uur geworden. We rijden naar de zelfde overnachting plaats als gister, net buiten de stad. We zijn allebei teleurgesteld en balen dat alles zo moeilijk loopt.We hopen er maar het beste van. Er komt bewolking, de volle maan gaat schuil achter de wolken het gaat opnieuw regenen.

19 Dec,02
Het heeft de hele nacht geregend. We slapen wat uit en rijden na het ontbijt terug naar Antalya. We zien onderweg een ander internet-café, het is er minder druk en ligt buiten de stad. We proberen onze site te vinden om te controleren of hij er nog op staat. Het zou ons niet verbazen als hij er af is gehaald. Voor de alle zekerheid zetten we alles over op onze computer. Dit konden we niet eerder doen omdat we niet direct op het internet konden. We lezen de mailtjes die we hebben ontvangen. Er was een grappige kerstkaart gekomen van mijn leidinggevende en wat informatie over hoe we zelf onze site kunnen gaan doen. Ik voel me al een stuk beter. Het is erg prettig als vrienden met je meedenken en mee zoeken naar een oplossing. Het is inmiddels 14.00uur geworden. We moeten naar de stad om geld te wisselen en we hebben een afspraak met Huseyin. Als we bij het internet-café aankomen is onze vriend er niet! Hij heeft gisteravond te veel gedronken en slaapt uit. We hebben Huseyin geld geleend om een ticket te kunnen kopen. Wij denken dat hij het gebruikt heeft om de bloemetjes buiten te zetten! Als we willen vertrekken zien we hem toch verschijnen. Met hoofdpijn en een flinke kater rijd hij mee naar DHL. Het kantoor waar het onderdeel voor de kookplaat moet aan komen.  Glunderend komen Klaas en Huseyin het kantoor uit met een pakje. Opgelucht vertrekken we en zetten onze vriend af in een buitenwijk van Antalya. Hij beloofd het geleende geld over te maken op onze rekening. Wij denken niet dat we het geld nog terug zien. We hebben nu niks meer te zoeken in Antalya en vertrekken naar Ankara. Als we het binnenland in rijden verandert alles in een winterlandschap. De weg is besneeuwd en moeilijk te berijden. Het is inmiddels donker geworden. We besluiten toch door te rijden naar Egirdir om daar bij het meer te overnachten. Vanaf Egirdir rijden we een binnenweg rond het meer. Er ligt veel sneeuw. Het is niet ongevaarlijk om er te rijden. Het gebied ligt erg afgelegen. Er zijn ook geen andere sporen van autos te zien. We rijden door tot we de plaats vinden waar we al vaker hebben gestaan. Een prachtige plaats aan het Egirdir Golu met vissersbootjes en oude wilgen aan de oever. We zetten de auto aan de oever in de vers gevallen sneeuw. Lex rent als een stofzuiger door de sneeuw. Met zijn neus in de sneeuw rent hij rond. Het is inmiddels 21.00uur geworden. Ik kook toch nog een maaltijd, we hebben vreselijk veel honger! Klaas haalt de slaapzakken uit de dakkoffer. Het kan wel eens erg koud gaan worden.

20 Dec,02
We staan om 8.00uur op omdat het opnieuw is gaan sneeuwen. We willen hier niet te lang blijven staan omdat we anders misschien helemaal ingesneeuwd raken. Normaal zouden we het hier wel enkele dagen kunnen uithouden. Het Egirdir meer ligt in het merengebied van Zuidwest-Anatolie. Het is op een na het grootste bergmeer op een hoogte van 919m.en is 450 vierkante kilometers groot. Het heldere water van het meer heeft een groen tot donkerblauwe kleur. De toppen van het Taurus gebergte rondom het meer maken het Egirdir meer tot een echt bergmeer. Langs de oevers liggen uitgestrekte moerasgebieden met een rijke vogelwereld. Het is ook het gebied van de rozen. Overal zie je akkers waarop rozen worden gekweekt voor het maken van rozenolie. In mei-juni is de bloeitijd. Het levert een prachtig gezicht op. Wij waren hier meerdere keren in mei en juni. In het voorjaar staan de oude amandelbomen in bloei. Wij zien nu alleen sneeuw en willen zo snel mogelijk op de hoofdweg zien te komen. We vertrekken om 8.45uur. Het is dan -1°C. Het eerste stuk is een recht pad. We rijden door de vers gevallen sneeuw terug. We komen direct in een sneeuwstorm terecht. We zien geen hand voor ogen. Op goed geluk komen we op de weg naar Yalvac. Daar staat ons een barre tocht te wachten naar Konya! De weg is met ijs bedekt en is spiegelglad. Er staat een keiharde wind die de sneeuw over de weg jaagt. Het zicht is beperkt tot enkele meters. Zonder sneeuwkettingen komen autos en vrachtwagens in de problemen. We moeten regelmatig stoppen om ijs tussen de ruitenwissers te halen. De bevolking ondergaat het gelaten. Wij hebben minder ervaring om onder deze omstandigheden te rijden. Gelukkig ligt de auto stevig op de weg en gaat niet slippen of schuiven. We willen een doorsteek maken naar Aksehir via een smalle weg door de bergen. Dit bleek een verkeerde beslissing! We kwamen in een sneeuwstorm terecht. Het sneeuwde zo hard dat doorrijden te gevaarlijk werd. De weg was niet meer te onderscheiden van de berm. We draaien om en rijden terug naar de hoofdroute langs het Beysehirmeer naar Konya. Het sneeuwt inmiddels maar door. In Beysehir tanken we. Ik voel me meer op mijn gemak als er ook andere autos en vrachtwagens op de weg zijn. Onderweg zien we gestrande autos in de berm. Bussen vol met mensen dwars over de weg in de sneeuwstorm. Wij blijven rijden maar klappen bijna op een stilstaande vrachtwagen. Het zicht is enkele meters. Voor Konya stijgt de weg naar 1600m. Hier komen veel autos in de problemen. Het zicht is af en toe helemaal weg. Uiteindelijk komen we in Konya aan. Hier nemen we de weg naar Ankara. Er staat een Noordenwind en de temp. daalt. De weg is een ijsbaan en hier gaan we in een slip. Gelukkig doet het ABSsysteem zijn werk en voorkomt dat de auto onbestuurbaar wordt. We halen snelheden tussen de 50 en 70km.zonder iets te merken. Dit brengt het gevaar met zich mee dat je bij onverwachte momenten in de problemen komt! Dus passen we de snelheden aan. We besluiten voor donker te stoppen. We rijden langs het Tuz-meer. Het is een enorm zoutmeer dat grotendeels droog ligt op de vlakte voor Cihanbeyli. Hier stoppen we bij een tankstation langs de weg om te overnachten. Het is er druk met vrachtwagens die hier wat komen eten en overnachten. Wij sluiten de ramen af met de isolatie matjes en stoken de auto warm. We zijn moe van de barre tocht.    We hopen dat de storm gaat liggen. Met -5°C voelt het wel erg koud.
Ook heeft Klaas de nieuwe temp.gever in de kookplaat gezet, en tot onze grote opluchting werkt de kookplaat nu weer.

21 Dec,02
Het was een koude nacht met weinig slaap. We waren helemaal ingesloten door trucks zodat we uit de wind konden staan. De temp. was om 8.00uur -8,5°C. De wind is in de ochtend wat gaan liggen. Ik had erg veel last van het starten van de vrachtwagens. Sommige chauffeurs starten de motor om het uur om warm te blijven. De trucks zijn hier een stuk minder luxe als bij ons! Klaas sliep gewoon door, die was zo kapot van het intensief auto rijden. In de ochtend kreeg ik last van koude voeten en zere knieën. Maar goed, de zon schijnt gelukkig als we opstaan. In de auto is het -0,5°C. We stoken de kachel op maar die weigert de eerste 5 keer aan te slaan. Uiteindelijk komt hij opgang, maar heeft wel de start accu leeg getrokken. Je begrijpt wel dat dit het ochtend humeur tot nul doet dalen, ook goede morgen! Klaas haalt de bestuurder stoel van het console om bij de andere accu te kunnen. Met behulp van de startkabel start de motor direct. We laten de motor draaien om de accu op te laden. Dan een bakkie koffie….Nee hé,de waterpomp bevroren. Ik haal water bij de toiletten van het tankstation. Het water ruikt naar chloor, Klaas ruikt en proeft niks en geniet van zijn koffie. We vertrekken uiteindelijk naar Ankara. Het water voor de ruitensproeier is ook bevroren. In een mum van tijd zien we niets meer. De weg is zo smerig van de sneeuw. We stoppen bij een tankstation om antivries te kopen. Dit hadden ze bij Rüttchen toch wel in kunnen doen vinden we! Bij het tankstation lopen 2 koddige puppies rond. We spelen er wat mee in de sneeuw. Lex heeft een bal gevonden en wordt door de puppies luid blaffend achtervolgt. We krijgen een glaasje thee aangeboden. Hierna rijden we weer verder. Het winterlandschap ziet er met de zon een stuk aantrekkelijker uit dan gister. Het verkeer is weer opgang gekomen. Afgeladen trucks halen gevaarlijke kapriolen uit. We zien onderweg welke gevolgen dit kan hebben! Een truck ligt op zijn kop in de berm. Zijn vracht ligt overal verspreid. Verder op zien we een busje die enkele meters van de weg in een opgewaaide berg sneeuw tot stilstand is gekomen. We stoppen verschillende keren om de ruitensproeier te ontdooien ondanks het antivries.  We zien overal honden bij tankstations rond zwerven.We zien ook veel honden vast liggen. Ze liggen in een veel te klein hok. Na de enorme sneeuwvlakte komt Ankara in zicht. Oud en nieuw is hier door elkaar gebouwd. Hoge torenflats en oude woonwijken met rook uit de schoorstenen en de moskee in het midden. We gaan op zoek naar de Iraanse ambassade. Met behulp van een platte grond uit Lonley-Planet rijden we door de drukke winkelstraten. Uiteindelijk komen we in de goede wijk uit. We zien verschillende ambassades maar die van Iran is nergens te vinden. We vragen een politieman die probeert orde te scheppen in de chaos. Het gebouw waar eens de Iraanse ambassade heeft gezeten is leeg. Dit hebben wij weer! Als we er genoeg van hebben rijden we terug naar Gölbasi, een plaats net buiten Ankara. Hier zoeken we een internet-café. We zijn benieuwd naar de laatste ontwikkelingen rondom de uitnodiging voor Iran. Buitenlandse zaken wil hoogst waarschijnlijk toch een kopie van het visum voor de VAE hebben. Vandaag zou de contact persoon van Koning Aap overleg hebben hierover. Maar we moeten rekening houden dat we een visum moeten gaan regelen in Ankara bij de VAE ambassade. Maandag hebben we hierover weer contact met Koning Aap. Voor ons betekent dit dat we dus nog 2 dagen in Ankara moeten blijven. Dit is niet bepaald leuk te vinden bij een temp.van-14°C in de avond! We willen hier niet dood vriezen in de auto. We zoeken een plaats om te staan via een pad aan de weg naar Kirsehir. We moeten door een dik pak sneeuw wat omhoog. Bij een bron kunnen we recht staan. We vangen wat bronwater op met de emmer omdat de watertank ver leeg is. De waterpomp is het weer gaan doen. We sluiten het water af zodat de pomp niet kapot kan vriezen. We trekken ons terug in de auto. De auto laten we af en toe lopen zodat de accu niet te leeg trekt als we de kachel aan hebben. De maan geeft enorm veel licht buiten. Het is vandaag de kortste dag en de langste nacht. Dat wordt een hele lange en koude nacht!

22Dec,02
De langste nacht werd de kortste nacht! Om 3.15uur worden we wakker van de kou. Ondanks de slaapzakken, dekbed en de kleren die we hebben aangehouden. We kijken op de thermometer, -18 ºC buiten en -3,5ºC in de auto! We zetten de kachel aan maar die wil eerst niet op gang komen. Een hoop getik en gebonk maar aan slaan nee hoor! We starten de auto. Gelukkig lukt dit wel, even later komt de kachel ook op gang. We wachten een half uur tot de voorraam aan de binnenkant ontdooid. We besluiten om naar de stad te rijden in de hoop wat warmer te kunnen staan. In het donker rijden we het besneeuwde pad naar beneden. Via de rondweg rijden we naar het centrum van Ankara. Er is net zoveel verkeer op de weg als overdag. Overal lopen mensen op straat. Ze wachten op een bus of taxi langs de weg. Ik zie een ballonverkoper. Wie koopt er om 4.00uur in de nacht in deze kou een ballon? Het lijkt wel een film waar we in beland zijn!  We kunnen bij een van de vele tankstations gaan staan.We zoeken even verder tot we een kleine binnenplaats zien tussen hoge flatgebouwen. Hier vinden we een plaatsje om te staan. We kruipen terug in bed. Onze Tempur-kussens zijn door de kou zo hard als beton geworden. Lex begrijpt er niks meer van en wij ook niet! Om 9.15uur staan we op. De zon komt om de hoek van de flat en geeft wat warmte op de auto. Het is hier met -6,5ºC een stuk minder koud. In de auto is de temp. weer boven het vriespunt. De afvoer is ook bevroren .Het water nemen we uit de bidons. De leidingen waren gisteravond al bevroren. Wat een getob allemaal! Het is gelukkig een rustige flat, we horen of zien niemand. Alleen in de hoofdstraat daar is het een stuk drukker. Vanaf de plaats waar we staan horen we de broodjes verkopers in de drukke straat overal boven uit schreeuwen. Ik moet het brood ontdooien. In de kasten is het zo koud dat alles bevriest. Ook de haar shampoo ziet er zomaar troebel en dik uit! Na het ontbijt vertrekken we voor een zoektocht naar de ambassade van Iran en de VAE. We rijden uren rond en worden van het kastje naar de muur gestuurd door de politie. Er zijn overal politie posten. In iedere straat staan soms meerdere kleine hokjes waar iedereen in de gaten wordt gehouden. Ik stap gewoon naar binnen en stop ze een briefje onder hun neus waarop het adres staat en VAE ambassade in het Turks. Uit eindelijk vinden we zelf de Iraanse ambassade in de wijk Cankaya. Ze zijn natuurlijk gesloten. Hierna gaan we op zoek naar de ambassade van de VAE. We hebben geen adres dus stap ik opnieuw naar een politie post waar verschillende ambassades zijn. Ze spreken geen woord Engels of Duits, dus pak ik zelf het versleten briefje waar ik met moeite de adressen van alle ambassades zie te staan. Ik wijs aan om welke het gaat. Hij begrijpt me verkeerd en denkt dat ik de Nederlandse ambassade zoek! Ik geef het niet op en uiteindelijk schrijft hij het adres voor me op. Hij wijst me de richting. We zoeken, vragen en zoeken. Ik zie een aardige en goed uitziende politie en vlieg de auto uit. Hij spreekt me in het Engels aan als ik hem het briefje laat zien. Hij pakt er een platte grond bij en belt in een telefooncel met zijn eigen telefoonkaart. Iedereen loopt hier met een mobieltje rond behalve de politie! Hij legt uit hoe we moeten rijden. Met goede hoop rijden we de drukke straten door waar we al tien keer heen en terug zijn gereden. Als we de ambassade niet kunnen vinden duik ik lichtjes geïrriteerd een politiepost in op de hoek van de straat. Je wilt het niet geloven maar hij vertelt me met gebaren dat de VAE ambassade is verhuisd en weet niet waar heen! Dit is toch niet te geloven roep ik hard als ik terug naar de auto loop. We gaan op zoek naar een telefoonboek Waar het nieuwe adres misschien in staat. We stoppen bij een kiosk waar je ook kunt bellen. Geen telefoonboek. Een nieuwe politie post, dus nieuwe kansen. Er staat ook een kazerne waar twee soldaten wat rond hangen. Ze zien me naar de politie post lopen en komen kijken. Een soldaat spreekt Engels en geeft de politie opdracht om te informeren naar het nieuwe adres van de VAE ambassade. De politieman belt en geeft het nieuwe adres. De sympathieke soldaat vraagt waarom we hier heen willen. Hij stelt me gerust en legt uit waar we moeten zijn. Klaas laat zich uitleggen met behulp van een schetsje hoe we moeten rijden. Uiteindelijk vinden we de ambassade van de VAE. Er zitten mannen in een soort loket met tralies er voor. Ze zijn gesloten en kunnen morgen terug komen .Onze zoektocht is volbracht. Morgen zijn wij de eerste die er op de stoep staan. Zo simpel is het dus niet om “even”bij de VAE ambassade langs te gaan!
We rijden de stad uit om even op adem te komen bij het Mogan meer. Er zijn veel bezoekers die er komen kijken naar het bevroren meer. Ze maken een vuurtje om te barbecuen in de zon. Wij blijven in de auto en zien hoe een vos het meer over steekt. Klaas wil de waterleiding gaan ontdooien maar ziet dat er een afsluitkraan is gescheurd en is gaan lekken. Het houd ook maar niet op. We vangen het water op in een tankje om te voorkomen dat we zonder water komen te zitten. We eten wat en rijden voor donker terug naar de stad. Daar zoeken we een parkeerplaats vlak bij de ambassade. Ik haal nog wat boodschappen en ga koken. Dan begint de kookplaat te knipperen. Opnieuw een storing. Dit is toch om gek van te worden! We zetten de auto wat rechter. Het kan zijn dat er niet voldoende diesel in de tank zit. We proberen het opnieuw en dan gaat het gelukkig goed. Zouden we nu even met rust gelaten worden? Gelukkig is het met -3,5°C een stuk minder koud. Lex ondergaat alles gelaten. Het arme beest past zich steeds aan de omstandigheden aan. Morgen wordt opnieuw een spannende dag.

23Dec,02
Om 2.15uur wordt ik wakker van een auto die op de parkeerplaats een uur lang met draaiende motor blijft staan. Ik hoor iemand rond onze auto lopen. Lex begint zacht te grommen. Ik maak Klaas wakker. Even later rijd de auto weg en kunnen wij weer verder met slapen. Als we s’morgens wakker worden zien we een berg met lege bierblikjes te liggen. Ze hebben zich hier vol zitten gieten en zijn toen vertrokken. We ruimen de auto op en ontbijten in de auto. Het is bewolkt en rond het vriespunt. We zijn om klokslag 9.00uur bij de ambassade van de VAE. De portier in zijn wachthokje belt of we binnen mogen. Klaas krijgt de telefoon en legt uit waar we voor komen. We mogen binnen als we de paspoorten laten zien. Nee,we zijn geen Amerikanen en ook geen Duitsers! Een ambtenaar vertelt ons dat het visum bij de grens gratis wordt afgegeven. We leggen uit dat Iran het visum nu al wil zien om zeker te zijn dat we het land weer verlaten. We krijgen de aanvraagformulieren en zegt dat ons dit €80 gaat kosten. Hier schrikken we toch wel even van en bellen met Koning Aap of dit niet anders kan! Nee ze willen het kopie van het VAE visum hebben. De ambtenaar van de ambassade vertelt ons dat het visum in enkele uren kan worden opgehaald. Er zit niets anders op. We wisselen geld en bellen opnieuw met Koning Aap. Of we het kopie af kunnen geven bij de Iraanse ambassade een paar straten verder op, dit bespaard een hoop tijd.     Nee dat kan niet. Het kopie moet eerst naar buitenlandse zaken in Iran worden gestuurd! Het geduld raakt inmiddels aardig op en het is moeilijk om vriendelijk te blijven. We hebben zoveel moeite moeten doen om in Ankara te komen en ook nog eens 2 dagen in de vrieskou moeten wachten en dan dit weer. We gaan terug naar de ambassade van de VAE om het visum op te halen. Dan krijgen we opeens een ander verhaal te horen. Het visum mag niet worden afgegeven. De aanvraag moet via het ministerie van buitenlandse zaken worden geregeld en zal zeker 1 week gaan duren!  Ik voel me misselijk en op zijn zachts gezegd bedonderd. Machteloos en verdrietig keren we terug naar de auto. Wat nu?. Een week hier in de kou wachten is gekkenwerk. We besluiten om terug te rijden naar de Zuidkust om daar te wachten. De gevaarlijke tocht door de sneeuwstorm is helemaal voor niets geweest. We gaan naar de grote supermarkt buiten de stad om eten in te slaan. We kopen wat extra’s voor bij de koffie. Baklava,hartige snacks en een fles wijn. Blikvoer voor Lex hadden ze niet. Naast de supermarkt is een dierenwinkel. De keus beperkt zich tot een soort. De prijs was zo belachelijk veel dat we er van af zien. Vers vlees is goedkoper! We kijken met afschuw hoe honden in glazen hokjes opgesloten zitten. Ze worden te koop aangeboden. Ze kunnen niet eens bewegen. Er zit ook een poes in een kooitje op gesloten en zit constant te kermen. Papagaaien zitten met een ketting vast op een stok gebonden. Klaas haalt de jonge honden aan maar ik wil er zo snel mogelijk weg. Ik voel een golf van misselijkheid op komen en kan wel kotsen. We rijden naar het Mogan meer om er even bij te komen en een hapje te eten. De zon schijnt gelukkig, in de auto achter glas is het lekker warm. We zien opnieuw een vos op het ijs lopen. Dit moet wel de zelfde zijn als die we gister zagen. Lex kan hier ook even wat rond struinen.I n een mum van tijd hebben we bezoek van een grote groep zwerfhonden. De jongste komt eerst polshoogte nemen. Als hij niet wordt weg gejaagd komen ook de andere kijken. We delen eten uit, ze hebben het met deze kou ook erg moeilijk. We spelen wat met de jongste bandiet. Tussen Lex en de honden gaat het goed. Om 15.00uur beginnen we aan de tocht naar de kust. Een autorit van 9uur die we in een keer rijden. Onderweg kopen we nog een nieuwe afsluitkraan. Die was kapot gevroren en gaan lekken. Onderweg zien we trucks in de kant liggen. Ze zijn door onbekende reden van de weg geraakt. Om 0.30uur stoppen we op een zandstrand in de buurt van Kizilot aan de Zuidkust. We zijn doodmoe en willen alleen nog maar slapen. Het is er een stuk warmer. We kunnen weer eens een keer zonder kleren aan slapen.

24 Dec,02
Als we net in bed liggen komt er een auto aangereden. Er wordt op de deur geklopt. Soldaten zeggen dat het hier te gevaarlijk is om te staan en of we bij het tankstation verder op willen gaan staan. Nee, we willen slapen en met rust gelaten worden. Ze vertrekken hierna gelukkig vrij snel zodat wij kunnen gaan slapen. Vroeg in de morgen stopt er weer een auto, maar dit was ook een sprinter-camper met een Turks kenteken. We staan om 9.30uur op,de zon schijnt en de lucht is blauw. Na het ontbijt maak ik de auto van binnen wat schoon. Klaas probeert de lekkage van de kraan te repareren. Op de radio worden kerstliedjes gedraaid. De truien gaan uit. De kerst gaat een beetje aan ons voorbij door alle toestanden van de afgelopen dagen. Hier wordt niet aan kerst gedaan. Alles gaat gewoon door. We vertrekken om 1.30.uur en 19°C op zoek naar een bron, het water is bijna op. Op de weg terug naar Seydisehir zal vast een bron te vinden zijn. Het is de weg door de bergen die we vannacht gereden hebben. Het is een prachtige weg door een ruig en groen gebergte. De Karpuz rivier slingert door het gebergte en baant zich een weg door het ruige landschap. Hogerop ligt een dik pak sneeuw. Hier zijn we gister vandaan gekomen. Wij blijven lager en nemen de afslag naar Gundogmus. Daar stoppen we bij een bron om water bij te vullen. De temp. is aangenaam warm met 20°C. We rijden naar een beschut plaatsje in de zon. We nemen een douche buiten in de zon. Onze eerste douche sinds we zijn vertrokken. Héérlijk,wat kun je blij zijn met zo iets simpels! Schoon en fris dalen we weer af naar Manavgat aan de kust om er te internetten en een nieuw aansluitstuk te kopen voor de waterleiding. Die bleek ook gescheurd te zijn. We vinden een winkeltje waar ze het goede aansluitstuk hebben. We vinden een internet-café in de smalle straten. Het is er helemaal vol maar we krijgen toch een computer en een bordje met baklava(Turks gebak). Het is onmogelijk om iedereen een mailtje te sturen. Maar we wensen iedereen fijne kerstdagen toe. In de schemer verlaten we Gundogmus om een overnachting plaats te zoeken aan zee. We nemen een smal weggetje naar zee. Daar slaan we een pad in en vinden tussen de naaldbomen een beschut plekje vlak bij de zee. We koken, ruimen op en maken een avond wandeling naar het strand. Hierna een kop koffie en een drankje. We luisteren naar muziek van Orchestra –Baobab, ik maak een dansje in de auto. We houden de moed er in en denken niet aan wat ons nog te wachten staat! Hopelijk kunnen we vannacht ongestoord slapen.

25 Dec02
Eerste kerstdag begint met een blauwe lucht en zon.We ontbijten in de zon.Vers bruinbrood en een gekookt eitje.Geen nachtelijk bezoek gehad.We werden wel vroeg wakker van geweerschoten.Er wordt veel gejaagd,iedereen loopt met een jachtgeweer rond.Er wordt op alles geschoten wat maar beweegt of rond vliegt.We luisteren naar de wereldomroep .In Nederland hebben ze een groene kerst en regen.De uitzending gaat over normen en waarden.Hier heeft Nederland de mond van vol zo aan het eind van het jaar.Klaas repareert de leiding .Hij soldeert de nieuwe kraan We drinken nog een kopje koffie en vertrekken om 15.00uur naar Side,(een toeristen oord aan zee.) in de hoop een winkel te vinden die honden-voer verkopen.We rijden een pad langs zee en komen langs het vuilnisstort.Een grote vlakte waar het afval wordt gedumpt zonder te worden afgedekt.Al het plastic en papier waait overal heen.Even verder op staan de hotels en de toeristen oorden!In Side is het rustig vergeleken metde zomer.Er lopen wat toeristen rond in korte broek en zonnebril op.We hebben het zo gezien en rijden naar Antalya.Een rit van 60km.om even naar de supermarkt te gaan!Hier slaan we flink wat blikvoer in voor Lex en rijden terug .Het wordt al donker als we bij het vakantie oord Belek afslaan om een plaatsje te vinden aan zee.Ook hier hotels,slagbomen en prikkeldraad.Kerstverlichting bij de hotels,allemaal pracht en praal.We rijden wat paden in die volgens de GPS naar zee leiden.Uiteindelijk komen we bij een stuk onbebouwd strand met zandduinen.We zetten de auto op het strand achter een duin.Dit wordt ons thuis voor de komende avond en nacht.Ik kook en ruim op.Klaas maakt een wandeling met Lex langs het strand.Er was een groot vuur op het strand maar er was niemand te zien! We maken plannen voor morgen .We willen dan naar de Koprulu kanyon even voorbij Serik.Een 14km.lange canyon met steile rotswanden.Hier bevindt zich het enige cipressenwoud van Turkije.Als het weer mee zit willen we er een wandeling gaan maken.Onze eerste kerstdag zit er bijna op.We luisteren nog wat naar de radio en lezen wat over het gebied waar we morgen naar toe willen.We zijn er al twee keer geweest maar hebben de wandeling door de kloof niet gemaakt.

26 Dec,02
We hebben vannacht ongestoord kunnen slapen.Alleen vroeg Klaas midden in de nacht plotseling waar we waren!Toen ik hem dit vertelde wist hij het weer en ging verder met slapen.Hij kon zich vanochtend niets hiervan herinneren.Het is een bewolkte morgen als we om 8.00uur op staan.Het is tweede kerstdag,dus moet er vandaag iets leuks gedaan worden!Na het ontbijt vertrekken we naar het Nationaal Park Koprulu-kanyon.37km.vanaf Serik.We rijden vanaf onze overnachting plaats door de bossen met grote parasoldennen naar een weggetje dat niet op de kaart staat.Er staan vrij nieuwe vakantie complexen en een golfbaan.Hiervoor moest een groot stuk bos worden om gekapt.Het bouwafval ligt buiten de hekken van de Hotels gedumpt in de bossen.We komen uit op de hoofdweg naar Manavgat.Bij de afslag naar Beskonak gaan we de bergen in.Het is jammer genoeg bewolkt en het is gaan regenen .De canyon ligt op de Zuidhellingen van het Taurus gebergte.We rijden door kleine dorpjes en gehuchtjes omhoog.Het gebied is rijk aan onderaardse rivieren ,grotten en karstvormen.Rivier de Kopru slingert door het dal.Het woord Kopru betekent brug.(De canyon met de brug).Sinds 1973 heeft het gebied de status Nationaal Park.Deze status heeft het te danken aan het grootste cipressenwoud in het nabije Oosten.De hoogste berg is de Bozburun-dag .Met een hoogte van 2.505m ligt hij in de wolken verscholen.Hier groeit ook de Libanon ceder.Er worden veel bomen gekapt.Houthakkers wonen in plastic onderkomen in de bossen en laten open plekken achter waar de jeneverbes zich snel verspreiden kan.In de dalen liggen katoenvelden,akkertjes en fruitgaarden.Het gesteente tussen de Bozburun en de canyon hebben allerlei verweringsvormen.Het kalkplateau ten Noorden van de Kopru heeft een schat aan karstvormen.Door de steile hellingen kun je maar op enkele plaatsen naar beneden in het dal komen.Op de dalbodem zijn hier en daar ketelvormige kommen,watervallen en karstbronnen.Een plaats om in de canyon te komen is bij de Olukbrug..Een indrukwek-
kende rotswand die steil vanuit de rivier omhoog rijst.Het regent en we zien er van af om over de gladde stenen af te dalen.We hebben hier al eens een wandeling gemaakt met mooi weer.We steken de rivier over via de smalle Romeinse brug naar Selge.De begroeiing van dennen,sparren,ceders en jeneverbes gaat langzaam over in een cipressen woud.We stoppen boven een steile rotswand om een kopje koffie te drinken met uitzicht over het indrukwekkende landschap.Bij Selge aangekomen wordt geld gevraagd om verder te mogen rijden!Het weer wordt steeds slechter en het zicht ook.We besluiten om terug te rijden tot de Olukbrug.Voor de brug slaan we rechts af .Hier rijden we langs de rivier verder en komen bij een pick-nickplaats tussen grote naaldbomen.Vanaf hier wandelen we naar de Bugrumbrug.Het is een Romeinse brug over de kloof waar een zijrivier van de Kopru zich met een enorme snelheid door de nauwe kloof een weg baant. In de regen lopen we terug naar de auto.We hebben allebei vreselijke honger gekregen.Ik bak pannenkoeken om de honger te stillen.Het is inmiddels weer 15.30uur geworden en besluiten om niet meer naar zee te rijden.Het zal ook daar wel regenen.We staan hier in een prachtig gebied.Misschien is het morgenochtend beter weer en kunnen we hier blijven om er nog wat te wandelen en rond te kijken.Het is niet erg warm met 10°C,maar altijd beter dan de vries kou bij Ankara!

27 Dec,02
Na een rustige nacht staan we om 8.30uur op.De lucht is bewolkt maar het is droog.De hele nacht heeft het zo’n beetje geregend.We hebben voor het slapen ook de auto moeten verzetten.De auto stond voorover,hierdoor liep het water van de auto de motorkap in precies over de leidingen van de kachel.Om de een of andere reden had dit tot gevolg dat de kachel op hield na wat blub-blub geluiden!Als de auto rechter is gezet is het probleem met de kachel verholpen.Klaas begrijpt soms niets van de kachel en ik snap helemaal niks van dat ding!Ik weet alleen dat er altijd problemen zijn als je het nodig hebt.Na het ontbijt rijden we terug naar de Olukbrug en steken de rivier over.We rijden een pad in met zicht op de besneeuwde bergen.De lucht trekt open en de zon komt te voorschijn.Nu is pas goed te zien hoe mooi het er is.Het zicht over de dichte bossen en steile rotswanden zijn indrukwekkend mooi.We rijden kort langs diepe afronden naar Tazik,een gehuchtje verlaten in de bergen en alleen bereikbaar via een pad.Het pad wordt zo glad en modderig dat we omdraaien.Klaas gaat toch even verder kijken en komt terug met dikke klompen modder onder zijn schoenen.Ook de auto banden hebben een dikke laag modder en vult de hele wielkastWe kunnen ook niet hard genoeg rijden zodat de modder van de banden slingert.Het wordt allemaal wat te tricky en we besluiten niet verder te rijden.We draaien om en dalen af naar het dal.Daar stoppen we bij een bron om het een en ander schoon te maken.De auto krijgt een was beurt.Door het zout van de rit naar Ankara en daar nu de modder bij is dit hard nodig.We vullen de water tanken bij .De zon is inmiddels weer verdwenen.De bergen zijn verscholen in de wolken.We zien toeristen met huur auto’s.In witte t-shirts en zonnebril maken ze een safari tocht door het ruige binnenland van Turkije.Het is geen strand weer dus gaan ze er op uit!We eten wat en rijden terug naar de kust.Bij de afslag naar het dorp Parakende gaan we af en rijden richting zee door een vlak landbouw gebied.Hierachter ligt een mooi duingebied met grote naaldbossen langs het strand.We kennen het gebied van de keren dat we hier al vaker waren.Het bos heeft mooie open plaatsen waar je goed kunt staan.We zoeken een mooi plaatsje uit en maken een wandeling met rechts het zandstrand en links het naaldbos.Er is geen bebouwing tot het vakantie oord Side.Een stukje onbedorven landschap.Voor een klein haventje is een put met zoet-helder water.Lex dolt met alles wat hij maar kan vinden op het strand.Aan gespoelde slippers in alle kleuren en maten.Plastic flessen en een schuimbal.Net voor donker zijn we terug bij de auto.Onder het koken krijgen we bezoek van twee mannen met een hond.Ze gaven een hand en vertrokken daarna weer.We eten en ruimen op.We bekijken de fotos en onderwerpen ons voor een was beurt in de auto.Luisteren naar muziek en drinken koffie.Morgen moeten we naar de winkel en willen we gaan internetten.Verder wil ik de was doen bij de put.De wasserette is veel te duur.Ik moest maar even € 20 betalen voor een zakje was!Dit keer doe ik de was mooi zelf.De lucht is helder ,hopelijk wordt het morgen mooi weer!

28 Dec,02
Om 7.00uur ben ik wakker en zie door het dakraam de bewolkte lucht.Ik draai me nog eens om,van vroeg opstaan komt niets!We staan even later toch op.Er zijn wat dingen die vandaag moeten gebeuren.Het brood is op dus ontbijten we met pannenkoeken en koffie.Hierna vertrekken we naar Manavgat om boodschappen te doen,geld te wisselen en te internetten.In Manavgat zien we wat toeristen rond sjouwen.We doen inkopen bij een supermarkt.Er zijn veel bekende artikelen te koop.Calvé,nutella en mars,”just like home”.Ik koop bruinbrood wat hier een luxe is en baklava voor bij de koffie.Voor de lunch koop ik hartige taart met feta en spinazie.Héérlijk.We kopen een paar flesjes wijn om het weekend door te komen.De afgelopen dagen hebben we droog gestaan.We vinden enkele internet-cafés.Het is er erg druk met jeugd .We vragen of we onze laptop aan mogen sluiten maar dat willen ze niet.We beperken ons tot wat e-mails sturen en proberen een nieuwe site te open . Het gaat zo vreselijk traag dat we er wel dagen bezig zijn.Dus dat haalt hier ook niks uit.De zon schijnt als we terug naar de auto lopen.Het is 19°C en prima was weer.We rijden terug naar de zee.Bij de waterput doen we de was.Klaas spant draad tussen de dennenbomen waar de was kan drogen in de zee wind.Nu mag het niet gaan regenen natuurlijk!Er komen wolken van uit zee binnen drijven.Moe maar voldaan kijk ik naar de wapperende shirts en handdoeken.We genieten van een wel verdient kopje koffie.Het wordt wat frisser als het donker wordt.We verdwijnen in de auto en luisteren naar de wereldomroep.Verder is het een rustige avond.

29 Dec,02
Als we net in bed liggen gaat de telefoon.Een smsbericht uit Nederland.Dit gebeurt altijd als we op bed liggen!Even later worden we weer wakker omdat er auto’s langs rijden.De hele dag zie je niemand en zodra je op bed ligt gebeurt er altijd van alles!Het zijn waarschijnlijk vissers die het spannend vinden om dit s’nachts te doen.De wind wakkert aan en de temp.stijgt,het is een zwoele nacht.Om 1.00uur horen we de regen op het dakraam en staan we op om de was van de lijn te halen.We stoppen alles in een plastic zak en proberen opnieuw te slapen.Dit is gelukkig gelukt en we staan uitgeslapen op.Het regent nog altijd en er staat veel wind.De weersvoorspellingen geven voor vandaag veel regen en daar zullen ze gelijk in krijgen!De lucht is zo grijs als een zak.Na het ontbijt rijden we een stukje verderop.Daar staat een leegstaand gebouw op het strand.We knopen de waslijn ergens aan vast en hangen de was op.De ramen en deuren zijn gesloopt,de wind heeft er vrij spel.De was wappert in de wind zonder nat te worden.Wij kunnen niet veel anders dan wat in de auto zitten en kijken naar de zee.We drinken koffie en luisteren naar de radio.Ik schrijf wat en Klaas doet wat spelletjes op de computer.Het regent aan een stuk door.Als de was droog is vertrekken we om wat te gaan wandelen .We komen drijfnat terug bij de auto en rijden een stukje terug naar het naaldbos aan zee waar we een rustig plaatsje zoeken wat verder van het pad af.Om 17.00uur is het donker.De wind komt van zee en voert warme lucht met zich mee.Het is met 17°C niet koud Wat kunnen we anders doen dan wachten tot morgen.We kunnen morgen bellen met de ambassade van de VAE.of het visum klaar is.Dan kunnen we opnieuw naar Ankara afreizen en het visum voor Iran gaan regelen.Of we hierna naar Oost Turkije kunnen is niet zeker!Er worden daar temp. van -40°C gegeven,erg extreem dus!Daar denken we nog maar niet aan.

30 Dec,02
Regen,regen en nog eens regen!Het heeft de hele nacht gegoten.Af en toe keek Klaas even uit het raam of we nog niet hoefden te vluchten.Gelukkig staan we wat hoger en is de bodem van zand.Daarbij barste ook een heftig onweer los.Het was niet bepaald een rustige nacht.Als we opstaan schijnt de zon en bij 18°C voelt het broeierig.Ik neem een kijkje op het strand.Van het vreselijk slechte weer is niets meer te zien.Wel zijn de zandpaden ondergelopen.
.Er staan overal grote,diepe plassen.Lex heeft een plasticfles gevonden waar hij zijn energie op bot viert.Hij schut en bijt en rent als een dolle stier rond.Na het ontbijt rijden we naar de waterput een klein stukje verder op.We willen onze haren wassen,maar voor we zo ver zijn begint het opnieuw te regenen.De donkere lucht komt vanaf zee opzetten en maakt een einde aan het voorjaar gevoel!We besluiten het haren wassen uit te stellen en vertrekken naar Antalya om te internetten en te kijken of we verder kunnen met onze nieuwe website.Onderweg bellen we met de ambassade van de VAE of het visum al klaar is.We zijn inmiddels al weer een week verder.Nee, maar hij verwacht het wel vandaag!Het zou toch eens een keertje mee zitten!We vinden het internet- café waar we al eerder waren.Er is een storing die enkele uren gaat duren.Nee,geluk hebben we nooit!We vertrekken naar het duingebied buiten Antalya om er te wachten.Tussen de naaldbomen drinken we koffie.Het is inmiddels droog geworden.Klaas gebruikt deze mogelijkheid om nog eens naar een lekkage te kijken van de waterleiding.Hiervoor moet hij een van de water tanks eruit halen en planken en kastjes los halen .Hij vindt uiteindelijk de reden van de lekkage.Een slangklem was niet strak genoeg aan gedraaid.Na enige tijd blijkt het opgelost en kan alles weer terug ingebouwd worden..We eten nog wat en vertrekken opnieuw naar het internet-café.De storing is opgelost maar als we eenmaal bezig zijn gebeuren er weer vreemde dingen!We kunnen niet verder met onze nieuwe site.Als we onze e-mail’s willen bekijken blijkt ons wachtwoord niet te kloppen!Ik heb mijn buik vol van al dat gedonder met dat internetten en de site en wil er voorlopig geen tijd en energie meer in steken.Teleurgesteld vertrekken we weer naar de plaats aan zee bij Perakende.Dat waren 60 km. heen en 60 km. terug voor niets!Het is voor de verandering ook maar weer eens gaan regenen.Terug bij zee begin ik met koken en opruimen.We luisteren naar de wereldomroep en Klaas probeert een nieuw record te door breken met zijn flipperspel op de computer.Ook dat wil vandaag niet lukken.Morgen is er een nieuwe dag met nieuwe kansen zullen we maar denken!

31 Dec,02
Om 6.30uur wordt ik wakker van een schaapskudde die langs de auto loopt.Het geklingel van de bellen en het geblaat van de schapen.Er is een hond bij die een beetje bij de auto gaat staan blaffen.Lex gromt eens terug wat het alleen erger maakt!De herder komt zelf maar eens en jaagt de hond bij de auto weg.We slapen hierna nog een poosje verder.Het is nog altijd bewolkt en regenachtig als we opstaan.Na het ontbijt wandelen we wat en bespreken wat we kunnen gaan doen.Het is oudjaardag en wachten op het telefoontje van de VAE ambassade.
Als het visum klaar is willen we naar Ankara reizen.We willen al vast de bergen in rijden.Dit is de mooie route naar Beysehir.Deze weg hebben we van Ankara af ook terug gereden naar zee.We slaan af bij de afslag naar Gundogmus.Een dorp 36 km. verderop in de bergen.We slaan af bij Ahmetle,een klein gehuchtje waar de weg ophoud Het smalle weggetje voert ons naar een kloof.Hier stoppen we bij de rivier om koffie te drinken en wat te wandelen.Helaas kunnen we niet echt in de kloof komen omdat de rivier te hoog is gestegen.Er staan enorme grote platanen in het water.Het is een prachtig gebied waar je bij mooi weer heerlijk bij de rivier kunt vertoeven.Wij hebben minder geluk,het begint te motregenen.Koud is het gelukkig niet.Een aantal mannen zijn bezig om de uitgespoelde kanten van de weg te herstellen.Ze slepen met grote blokken stenen.We worden hartelijk begroet als we langs rijden.Vieren ze vanavond ook oud en nieuw? We waren in Manavgat nog even naar de supermarkt geweest.Het was er vreselijk druk met rijke Turken.Ze hebben ook een vrije dag en vieren oud en nieuw ook met veel drank en grote kalkoenen.en zoetigheid.Voor veel mensen is deze dag een gewone werkdag.We komen vrouwen tegen met een grote berg hout op hun rug.Wij rijden terug en vervolgen de weg naar Gundogmus.We stoppen bij de bron waar we al eerder water hebben genomen.We vullen de watertanks en wassen onze haren.Daarna rijden we naar de rivier.We vertrekken voor een wandeling door het dichtbegroeide gebergte.De rivier ligt diep in het dal met steile rotswanden.Terug bij de auto is het weer flink gaan regen.We eten wat en komen even bij .Het telefoontje van de VAE ambassade blijft uit!We balen vreselijk en zoeken naar iets leuks voor de rest van de dag.We rijden in een avond zonnetje naar Gundogmus.De weg slingert omhoog en omlaag door een dicht bebost berggebied.Een prachtig gebergte met veel bronnen onderweg.Het is al bijna donker als we in Gundogmus aan komen.Vanaf hier rijden we de mooie route naar Guzelbag.Jammer dat we hier in het donker rijden.Gelukkig hebben we deze route al eens vaker gereden.Met de laatste druppel diesel in de tank dalen we af naar zee.We tanken bij de hoofdweg naar Alanya.We hadden beter in de bergen kunnen blijven staan dan in het donker rond te rijden.We rijden terug naar Manavgat en zoeken het weggetje naar de overnachtingplaats van 24 Dec.tussen de naaldbomen bij zee.We vinden het pad en zetten de auto tussen de bomen.Het was niet een geslaagde rit in het donker.Om 19.30uur ga ik koken.We luisteren naar de radio en drinken koffie met baklava.Geen oliebollen dus!We drinken een glaasje tot we het nieuwjaar in kunnen luiden zonder vuurwerk.Gelukkig nieuwjaar……

                                                                                   ©Klaas Kamstra All rights reserved