Home   Wie zijn wij   Over de auto   De landen   Alpine planten   Het geslacht Dionysia   Reisdagboek   Reisfotos   Links

Februari 2003

1 Febr.03
Het was vanmorgen met 16°C aan de koele kant. Maar de zon schijnt en binnen de kortste keren loopt de temp. op naar 24°C. We horen op het nieuws dat het in Nederland en de rest van Europa erg koud is! Ik vergeet soms gewoon dat het hartje winter is. Gek eigenlijk dat je zo snel went aan het warme klimaat. Wij bibberen al als het 24°C is, dan gaat de trui weer aan! We willen vandaag de grens over via de bergen om naar Musandam te komen. Musandam is het stukje Oman dat door de VAE afgesloten is van het hoofdgebied. Het is een zeer bergachtig gebied met een fjordenkust en mooie wadi’s. We willen de bergtocht voortzetten waar we bij het check-point moesten omkeren. Verder willen we naar Khasab. Hier ligt de meest spectaculaire kust van Oman. Het is mogelijk om met een Dhow ( dit is een houtenschip) langs de kust te varen. We vertrekken na het ontbijt eerst naar Dibba om nog wat e-mails te versturen. We gaan op zoek naar het politiebureau om toestemming te vragen om de piste door de bergen naar Khasab te mogen rijden. Het hele bureau is in rep en roer als we vertellen wat we willen. Het leek eerste instantie dat het ging lukken. Er werd heen en weer gepraat met allerlei mensen maar uit de gesprekken konden we merken dat er onenigheid begon te ontstaan. Dit is niet gunstig voor ons! Uiteindelijk kregen we geen toestemming, ondanks het visum. Wat we wel kunnen doen is naar Tibat rijden en daar de grens over naar Musandam (Oman). We kunnen de route dan vanaf Khasab rijden tot aan het check-point en dan omkeren. Het is allemaal niet zo gemakkelijk als de boekjes beschrijven! We geven het niet meteen op en besluiten het te proberen. We halen voor vier dagen eten en vertrekken dan naar de grens via Ras al-Haima en Rams komen we weer langs zee. Voor de grens stoppen we aan zee voor een pauze. We waren hier al enkele dagen geleden geweest toen we de bergen niet verder in mochten. Bij de grens aangekomen moeten we papieren in vullen en 40 Dirham betalen aan de VAE voor we het land verlaten. We moeten eerst op zoek naar een bank omdat we niet genoeg geld meer hadden na het boodschappen doen. Na 35 km. teruggereden te hebben kunnen we bij de douane betalen. Inmiddels is het alweer 17.00 uur geworden! Bij de grens van Musandam (Oman) gaat het niet zo snel! Opnieuw gaan ze weer moeilijk liggen doen. Er komt een klein ventje naar de auto die zegt dat hij in de auto wil kijken. We vragen waarom omdat het voor ons niet duidelijk wie hij is en wat voor functie hij heeft. Je hoeft niet iedereen in je auto te laten! Dan komen enkel politiemannen uit het kantoortje. Ze kijken of ze water zien branden als ze de auto zien. De kleine man blijft zeiken, ik doe Lex een riem om en laat hem uit de auto. Ik zeg op een niet al te vriendelijke manier dat hij in de auto kan. Maar als ze Lex zien is het helemaal bekeken, zoveel moeilijke dingen kunnen ze niet in een dag verwerken! Er hoeft opeens ook niet meer in de auto worden gekeken. Ik dring aan om dit wel te doen maar ze voelden zich in hun eer aan getast en weigeren opnieuw. Volgens de man in uniform mogen we niet rijden met het Nederlandse kenteken! We vertellen hem dat we bij het politiebureau zijn geweest in Diba (Oman). Ze bellen en dan is het geen probleem meer. Dan beginnen ze over Lex moeilijk te doen. We krijgen de indruk dat ze een reden zoeken om ons te weigeren. Klaas praat en praat maar ze willen een permit voor Lex hebben. Die hebben we wel maar die willen we gebruiken als we echt Oman in willen. Het permit hebben we speciaal moeten aan vragen en is eenmalig. Ze nemen geen genoegen met de vaccinatie papieren. We zijn niet welkom in Musandam en dat nemen we ze niet in dank af. We passeren de grens weer met de VAE en die zijn verbaasd ons weer zo snel terug te zien. Als we vertellen waarom vinden ze het allemaal maar erg flauw. In het donker rijden we terug naat Diba (dit is dus ook Oman )naar zee om daar te overnachten zonder controle!

2 Febr.03
Vandaag blijven we heerlijk rustig op het strand staan. Het is prima weer om te wassen. Het water haal ik bij de grote watertank vlakbij. Er wordt regelmatig water bij gevuld met een tankwagen. Het is drinkwater maar met een smaakje. Het water wat we drinken wordt eerst gezuiverd van bacteriën en smaakjes. Ik bewaar het in een fles in de koelkast, zo hebben we altijd lekker koud drinkwater bij de hand. De was hangen we met lijnen om de auto heen. De wind en de zon doen de rest. Binnen een uur is alles droog en kan ik een nieuwe was hangen. Ik ruim alles weer in de kasten en klaar is kees. Klaas is nog steeds met zijn Engelse vertaling bezig. Hij had al een groot deel gedaan toen de computer vast liep! Alle laatste tekst is verdwenen. Dit vond hij niet leuk natuurlijk! Hij is dan toch maar opnieuw begonnen. Ik maak de auto wat schoon want er ligt net zoveel zand in de auto als op het strand en er mag ook wel eens een vochtige doek over de kasten. We eten en drinken op tijd en af en toe krijgen we bezoek van de mensen uit het dorp. Ze komen even kijken en een praatje maken. Verder is het de hele dag rustig. De temp. varieert tussen de 25°C en de 28°C en een windje van zee. Klaas en Lex hebben gezwommen, het water is heerlijk. Ik spoel Lex af met een emmer water uit de tank daarna gaat hij eens flink in het zand liggen rollen. Hij ziet er uit als een varken maar voelt zich kennelijk happy. In de avond klim ik de hoge zandduinen op en heb zo mooi uitzicht over de baai en het prachtige strand waarop we staan. We eten en nemen een douche buiten. Ik werk aan het dagboek tot 23.45 uur. De wind is gaan liggen, toch koelt het s’avonds goed af zodat het niet te warm is om te slapen.

3 Febr. 03
Het is bewolkt als we opstaan maar het is niet koud, 22°C. Vandaag willen we naar Oman. Een trip van 250 km. naar de grens. We vertrekken na het ontbijt en vullen de watertanks. Er valt wat regen als we het strand verlaten. Een zeearend komt over de bergen naar zee zweven, de vogels op het strand maken zich uit de voeten. We gooien de tank nog maar eens vol. De brandstof is hier niet zo goedkoop als in Iran maar wel een stuk goedkoper dan in Nederland. We tanken 85 liter diesel voor €21. We rijden de weg naar al-Ain en komen al snel in een woestijnlandschap met hoge zandduinen en zandvlakte’s. We zien de kamelen vlak langs de weg lopen en soms op de weg. De harde wind waait het fijne woestijnzand km. ver weg. Het kruipt overal doorheen. De truckchauffeurs zitten helemaal ingepakt achter het stuur. Het lijken wel overvallers met bivakmutsen en een zonnebril op. Dit is om zich te beschermen tegen het stof. Onze auto zit vanbinnen in de kortste keren onder een laag stof. Van de schone auto is weer niets te zien. We slaan een zijpad in en komen via een piste bij hoge zandduinen. We drinken koffie met chocoladecake en zand! Het is in de woestijn onmogelijk iets te eten zonder zandgeknars! Dit went vanzelf. Onderweg zien we dat er veel gedaan wordt om de oprukkende woestijn op een afstand te houden. Er wordt veel gedaan aan beplanting , in de plaatsen is veel groen. Bomen, struiken en bloemenperken en zelfs groene akkertjes. De hele weg naar al-Ain is begroeid met bomen en struiken. In de stad zoeken we de weg naar de grens met Oman. Er staan prachtige grote borden langs de weg maar op geen een staat een richting! Er worden alleen wijken aan gegeven. We vragen ons af waarom er niet gewoon Oman wordt aan gegeven? Hoe moet hier nou iemand de weg vinden in een stad zo groot als Amsterdam met wel honderd rotondes waar je alle richtingen op kunt! We houden de richting aan waar ergens de grens zou liggen en volgen de pijl op de GPS via de computer. Uiteindelijk komen we op de goede weg uit naar Oman. Zonder een GPS is het geen doen. Zo’n 10 km. buiten al-Ain staat een bordje ,Douane, erg makkelijk! Klaas vult de papieren in terwijl ik met Lex wacht. Het is een stuk warmer met 31°C in de schaduw. Het duurt gelukkig niet lang . Dan volgt een volgende controlepost een heel stuk verder. Hier is het drukker en iedereen is verbaasd ons aan de grens te zien. Er komen meteen 6 personen op ons afgestormd die allemaal wat moeten weten. Ze bestoken ons met vragen en er wordt geprobeerd om de zijdeur open te maken maar die maken wij altijd op slot zodat niet iedereen zomaar de auto in kan komen. De een wil paspoorten de ander papieren van Lex de ander wil de auto controleren. Klaas roept iedereen tot kalmte en zegt dat hij maar naar een persoon tegelijk kan luisteren. Ik kijk de politie goed vuil aan die maar aan de deur van de auto blijft rukken. Ik vraag hem daar mee op te houden en te wachten tot Klaas uitgepraat is. Hij houd er dan mee op. Het lijken wel een stel uitgehongerde vliegen! We halen Lex uit de auto zodat er in de auto kan worden gekeken door de jonge politie die onze geïrriteerdheid heeft begrepen. Hij verontschuldigde zich om de manier hoe we werden ontvangen. Ik leg een andere dreinoor uit dat je normaal iemand welkom heet en een hand geeft . Hij begrijpt mijn opmerking goed en vertrekt. We hadden dit onprofessioneel gedrag totaal niet van Oman verwacht! De papieren van Lex worden geaccepteerd en naar de papieren van de auto wordt in de chaos helemaal niet gevraagd. We mogen uiteindelijk het land in. We laten het ongeregeld zooitje achter ons en vertrekken opgelucht naar Liwa een plaats aan zee. Onderweg stoppen we in een wadi waar water is en schaduw. Hier komen we even bij en eten wat. Lex vermaakt zich in het water en is al dat gerij en gedoe aan de grens weer helemaal vergeten. We rijden door tot we bij zee komen. Er staat een stevige wind op het strand. We besluiten om wat van de zee af te blijven en een overnachtingplek te zoeken op de begroeide vlakte. Er staan oude grote bomen en acacia struiken. We zien kamelen rondlopen. Ze hebben de bomen op bek hoogte gesnoeid! We rijden langs een palmoase en vinden een geschikte plaats om te staan. Er bivakkeren twee moederkamelen met ieder een baby kameeltje. Klaas kan de verse moeders benaderen en foto’s maken. Lex houden we bij de auto, hij ruikt de kamelen. Ze maken ook allerlei geluiden. We sturen een smsje naar huis. We lezen het dagboek van onze reis in Oman in Nov-Dec 1998. Het is altijd leuk om dit terug te lezen. We bespreken wat we morgen gaan doen en eten soep, kipfilet, gebakken aardappelen en bloemkool, als toetje yoghurt met verse papaja. Gewoon een keer Hollandse kost!.

4 Febr.03
We staan om 7.00 uur op. De zon komt net boven het palmbos uit waar we zicht op hebben. We ontbijten in de ochtendzon en vertrekken hierna naar Liwa, 250 km. boven Muscat. Liwa is een vissersdorp met witte huizen en een groot fort. Er ligt een lang zandstrand met picknickplekken waar je mooi kunt staan. Er zijn bankjes en een speeltuin. We rijden een pad langs de zee en zien hoe de vissers hun boot op het strand trekken met een oude Land-rover. Iedereen is erg aardig en relaxt , het is overal een stuk rustiger. Op het strand worden we uitgenodigd door een jongeman, hij studeert wiskunde en vraagt of we mee gaan. We slaan zijn aanbod vriendelijk af omdat we graag verder willen. We pinnen geld en rijden hierna naar Sohar.195 km. ten westen van Muscat. Sohar is het hart van de Batinah vlake. Deze vlakte ligt achter de kust tot aan Muscat. Het is een vruchtbare kust strook die overgaat in een steenvlakte tot aan het al-Hajar gebergte. Sohar was vroeger de belangrijkste handelsstad en havenstad. Hier zou volgens de legende Sindbad de zeeman geboren zijn in het jaar 900. Sohar heeft een oud fort en een vismarkt waar iedere ochtend en avond de verse vis aan land wordt gebracht en direct wordt verhandeld en geslacht. We doen eerst boodschappen in een grote supermarkt in Sohar. Als ik een stuk Goudse kaas zie kan ik de verleiding niet weerstaan. Het is zeker 2 maanden geleden dat ik mijn laatste boterham met Hollandse kaas heb gegeten! We kopen ook bruin gesneden brood en een voorraad blikvoer voor Lex. Iedereen is heel aardig en behulpzaam in de winkel. De boodschappen worden naar de auto gebracht. Iedereen komt natuurlijk naar Lex kijken. Hierna rijden we naar de vismarkt. We nemen er een kijkje op de markt. Er wordt gehandeld en verhandeld. De slachters zitten op hoge houten vloeren waar ze in kleermakerszit de vis in moten hakken. Hier is iedere soort vis te koop. Enorme tonijnen en makrelen liggen klaar om geslacht te worden. Vissen in alle kleuren en maten. Inktvis, kreeften, krabben, enz…De oude mannen die zelf niet meer de zee op kunnen maken voor weinig geld de vis schoon. We kunnen zonder problemen rond kijken en fotos maken. Het is tijd voor een pauze in de schaduw. Het is 31°C met een windje van zee. Lex ligt in de auto in de schaduw. Na de pauze vertrekken we voor een tocht naar Yanqul. Een piste door Wadi Hibi in het al-Hajar gebergte. We laten de groene Batinah vlakte achter ons en steken de steen vlakte over naar het gebergte. De weg gaat over in een piste zodra we de bergen naderen. We rijden door een spectaculair gebied met stijlen rode rotsen, rivierbeddingen met palmen, bomen en waterpoelen. We stoppen voorbij Hayl in de rivierbedding voor een lunch in de schaduw van wat acaciabomen en een rotswand. Lex zoekt verkoeling in een van de waterpoelen. Hij heeft er echt schik in om te zwemmen. De poelen zitten vol met vissen en kikkers. Tot 14.30 uur blijven we hier heerlijk genieten van deze prachtige natuur en een bruine boterham met Goudse kaas! We rijden verder, het pad gaat omhoog en is op sommige stukken erg steil en hobbelig. Het uitzicht is prachtig met diepe nauwe kloven . Waar water stroomt groeien palmbomen en tamarisk bomen. De