Home   Wie zijn wij   Over de auto   De landen   Alpine planten   Het geslacht Dionysia   Reisdagboek   Reisfotos   Links

Februari 2003

1 Febr.03
Het was vanmorgen met 16°C aan de koele kant. Maar de zon schijnt en binnen de kortste keren loopt de temp. op naar 24°C. We horen op het nieuws dat het in Nederland en de rest van Europa erg koud is! Ik vergeet soms gewoon dat het hartje winter is. Gek eigenlijk dat je zo snel went aan het warme klimaat. Wij bibberen al als het 24°C is, dan gaat de trui weer aan! We willen vandaag de grens over via de bergen om naar Musandam te komen. Musandam is het stukje Oman dat door de VAE afgesloten is van het hoofdgebied. Het is een zeer bergachtig gebied met een fjordenkust en mooie wadi’s. We willen de bergtocht voortzetten waar we bij het check-point moesten omkeren. Verder willen we naar Khasab. Hier ligt de meest spectaculaire kust van Oman. Het is mogelijk om met een Dhow ( dit is een houtenschip) langs de kust te varen. We vertrekken na het ontbijt eerst naar Dibba om nog wat e-mails te versturen. We gaan op zoek naar het politiebureau om toestemming te vragen om de piste door de bergen naar Khasab te mogen rijden. Het hele bureau is in rep en roer als we vertellen wat we willen. Het leek eerste instantie dat het ging lukken. Er werd heen en weer gepraat met allerlei mensen maar uit de gesprekken konden we merken dat er onenigheid begon te ontstaan. Dit is niet gunstig voor ons! Uiteindelijk kregen we geen toestemming, ondanks het visum. Wat we wel kunnen doen is naar Tibat rijden en daar de grens over naar Musandam (Oman). We kunnen de route dan vanaf Khasab rijden tot aan het check-point en dan omkeren. Het is allemaal niet zo gemakkelijk als de boekjes beschrijven! We geven het niet meteen op en besluiten het te proberen. We halen voor vier dagen eten en vertrekken dan naar de grens via Ras al-Haima en Rams komen we weer langs zee. Voor de grens stoppen we aan zee voor een pauze. We waren hier al enkele dagen geleden geweest toen we de bergen niet verder in mochten. Bij de grens aangekomen moeten we papieren in vullen en 40 Dirham betalen aan de VAE voor we het land verlaten. We moeten eerst op zoek naar een bank omdat we niet genoeg geld meer hadden na het boodschappen doen. Na 35 km. teruggereden te hebben kunnen we bij de douane betalen. Inmiddels is het alweer 17.00 uur geworden! Bij de grens van Musandam (Oman) gaat het niet zo snel! Opnieuw gaan ze weer moeilijk liggen doen. Er komt een klein ventje naar de auto die zegt dat hij in de auto wil kijken. We vragen waarom omdat het voor ons niet duidelijk wie hij is en wat voor functie hij heeft. Je hoeft niet iedereen in je auto te laten! Dan komen enkel politiemannen uit het kantoortje. Ze kijken of ze water zien branden als ze de auto zien. De kleine man blijft zeiken, ik doe Lex een riem om en laat hem uit de auto. Ik zeg op een niet al te vriendelijke manier dat hij in de auto kan. Maar als ze Lex zien is het helemaal bekeken, zoveel moeilijke dingen kunnen ze niet in een dag verwerken! Er hoeft opeens ook niet meer in de auto worden gekeken. Ik dring aan om dit wel te doen maar ze voelden zich in hun eer aan getast en weigeren opnieuw. Volgens de man in uniform mogen we niet rijden met het Nederlandse kenteken! We vertellen hem dat we bij het politiebureau zijn geweest in Diba (Oman). Ze bellen en dan is het geen probleem meer. Dan beginnen ze over Lex moeilijk te doen. We krijgen de indruk dat ze een reden zoeken om ons te weigeren. Klaas praat en praat maar ze willen een permit voor Lex hebben. Die hebben we wel maar die willen we gebruiken als we echt Oman in willen. Het permit hebben we speciaal moeten aan vragen en is eenmalig. Ze nemen geen genoegen met de vaccinatie papieren. We zijn niet welkom in Musandam en dat nemen we ze niet in dank af. We passeren de grens weer met de VAE en die zijn verbaasd ons weer zo snel terug te zien. Als we vertellen waarom vinden ze het allemaal maar erg flauw. In het donker rijden we terug naat Diba (dit is dus ook Oman )naar zee om daar te overnachten zonder controle!

2 Febr.03
Vandaag blijven we heerlijk rustig op het strand staan. Het is prima weer om te wassen. Het water haal ik bij de grote watertank vlakbij. Er wordt regelmatig water bij gevuld met een tankwagen. Het is drinkwater maar met een smaakje. Het water wat we drinken wordt eerst gezuiverd van bacteriën en smaakjes. Ik bewaar het in een fles in de koelkast, zo hebben we altijd lekker koud drinkwater bij de hand. De was hangen we met lijnen om de auto heen. De wind en de zon doen de rest. Binnen een uur is alles droog en kan ik een nieuwe was hangen. Ik ruim alles weer in de kasten en klaar is kees. Klaas is nog steeds met zijn Engelse vertaling bezig. Hij had al een groot deel gedaan toen de computer vast liep! Alle laatste tekst is verdwenen. Dit vond hij niet leuk natuurlijk! Hij is dan toch maar opnieuw begonnen. Ik maak de auto wat schoon want er ligt net zoveel zand in de auto als op het strand en er mag ook wel eens een vochtige doek over de kasten. We eten en drinken op tijd en af en toe krijgen we bezoek van de mensen uit het dorp. Ze komen even kijken en een praatje maken. Verder is het de hele dag rustig. De temp. varieert tussen de 25°C en de 28°C en een windje van zee. Klaas en Lex hebben gezwommen, het water is heerlijk. Ik spoel Lex af met een emmer water uit de tank daarna gaat hij eens flink in het zand liggen rollen. Hij ziet er uit als een varken maar voelt zich kennelijk happy. In de avond klim ik de hoge zandduinen op en heb zo mooi uitzicht over de baai en het prachtige strand waarop we staan. We eten en nemen een douche buiten. Ik werk aan het dagboek tot 23.45 uur. De wind is gaan liggen, toch koelt het s’avonds goed af zodat het niet te warm is om te slapen.

3 Febr. 03
Het is bewolkt als we opstaan maar het is niet koud, 22°C. Vandaag willen we naar Oman. Een trip van 250 km. naar de grens. We vertrekken na het ontbijt en vullen de watertanks. Er valt wat regen als we het strand verlaten. Een zeearend komt over de bergen naar zee zweven, de vogels op het strand maken zich uit de voeten. We gooien de tank nog maar eens vol. De brandstof is hier niet zo goedkoop als in Iran maar wel een stuk goedkoper dan in Nederland. We tanken 85 liter diesel voor €21. We rijden de weg naar al-Ain en komen al snel in een woestijnlandschap met hoge zandduinen en zandvlakte’s. We zien de kamelen vlak langs de weg lopen en soms op de weg. De harde wind waait het fijne woestijnzand km. ver weg. Het kruipt overal doorheen. De truckchauffeurs zitten helemaal ingepakt achter het stuur. Het lijken wel overvallers met bivakmutsen en een zonnebril op. Dit is om zich te beschermen tegen het stof. Onze auto zit vanbinnen in de kortste keren onder een laag stof. Van de schone auto is weer niets te zien. We slaan een zijpad in en komen via een piste bij hoge zandduinen. We drinken koffie met chocoladecake en zand! Het is in de woestijn onmogelijk iets te eten zonder zandgeknars! Dit went vanzelf. Onderweg zien we dat er veel gedaan wordt om de oprukkende woestijn op een afstand te houden. Er wordt veel gedaan aan beplanting , in de plaatsen is veel groen. Bomen, struiken en bloemenperken en zelfs groene akkertjes. De hele weg naar al-Ain is begroeid met bomen en struiken. In de stad zoeken we de weg naar de grens met Oman. Er staan prachtige grote borden langs de weg maar op geen een staat een richting! Er worden alleen wijken aan gegeven. We vragen ons af waarom er niet gewoon Oman wordt aan gegeven? Hoe moet hier nou iemand de weg vinden in een stad zo groot als Amsterdam met wel honderd rotondes waar je alle richtingen op kunt! We houden de richting aan waar ergens de grens zou liggen en volgen de pijl op de GPS via de computer. Uiteindelijk komen we op de goede weg uit naar Oman. Zonder een GPS is het geen doen. Zo’n 10 km. buiten al-Ain staat een bordje ,Douane, erg makkelijk! Klaas vult de papieren in terwijl ik met Lex wacht. Het is een stuk warmer met 31°C in de schaduw. Het duurt gelukkig niet lang . Dan volgt een volgende controlepost een heel stuk verder. Hier is het drukker en iedereen is verbaasd ons aan de grens te zien. Er komen meteen 6 personen op ons afgestormd die allemaal wat moeten weten. Ze bestoken ons met vragen en er wordt geprobeerd om de zijdeur open te maken maar die maken wij altijd op slot zodat niet iedereen zomaar de auto in kan komen. De een wil paspoorten de ander papieren van Lex de ander wil de auto controleren. Klaas roept iedereen tot kalmte en zegt dat hij maar naar een persoon tegelijk kan luisteren. Ik kijk de politie goed vuil aan die maar aan de deur van de auto blijft rukken. Ik vraag hem daar mee op te houden en te wachten tot Klaas uitgepraat is. Hij houd er dan mee op. Het lijken wel een stel uitgehongerde vliegen! We halen Lex uit de auto zodat er in de auto kan worden gekeken door de jonge politie die onze geïrriteerdheid heeft begrepen. Hij verontschuldigde zich om de manier hoe we werden ontvangen. Ik leg een andere dreinoor uit dat je normaal iemand welkom heet en een hand geeft . Hij begrijpt mijn opmerking goed en vertrekt. We hadden dit onprofessioneel gedrag totaal niet van Oman verwacht! De papieren van Lex worden geaccepteerd en naar de papieren van de auto wordt in de chaos helemaal niet gevraagd. We mogen uiteindelijk het land in. We laten het ongeregeld zooitje achter ons en vertrekken opgelucht naar Liwa een plaats aan zee. Onderweg stoppen we in een wadi waar water is en schaduw. Hier komen we even bij en eten wat. Lex vermaakt zich in het water en is al dat gerij en gedoe aan de grens weer helemaal vergeten. We rijden door tot we bij zee komen. Er staat een stevige wind op het strand. We besluiten om wat van de zee af te blijven en een overnachtingplek te zoeken op de begroeide vlakte. Er staan oude grote bomen en acacia struiken. We zien kamelen rondlopen. Ze hebben de bomen op bek hoogte gesnoeid! We rijden langs een palmoase en vinden een geschikte plaats om te staan. Er bivakkeren twee moederkamelen met ieder een baby kameeltje. Klaas kan de verse moeders benaderen en foto’s maken. Lex houden we bij de auto, hij ruikt de kamelen. Ze maken ook allerlei geluiden. We sturen een smsje naar huis. We lezen het dagboek van onze reis in Oman in Nov-Dec 1998. Het is altijd leuk om dit terug te lezen. We bespreken wat we morgen gaan doen en eten soep, kipfilet, gebakken aardappelen en bloemkool, als toetje yoghurt met verse papaja. Gewoon een keer Hollandse kost!.

4 Febr.03
We staan om 7.00 uur op. De zon komt net boven het palmbos uit waar we zicht op hebben. We ontbijten in de ochtendzon en vertrekken hierna naar Liwa, 250 km. boven Muscat. Liwa is een vissersdorp met witte huizen en een groot fort. Er ligt een lang zandstrand met picknickplekken waar je mooi kunt staan. Er zijn bankjes en een speeltuin. We rijden een pad langs de zee en zien hoe de vissers hun boot op het strand trekken met een oude Land-rover. Iedereen is erg aardig en relaxt , het is overal een stuk rustiger. Op het strand worden we uitgenodigd door een jongeman, hij studeert wiskunde en vraagt of we mee gaan. We slaan zijn aanbod vriendelijk af omdat we graag verder willen. We pinnen geld en rijden hierna naar Sohar.195 km. ten westen van Muscat. Sohar is het hart van de Batinah vlake. Deze vlakte ligt achter de kust tot aan Muscat. Het is een vruchtbare kust strook die overgaat in een steenvlakte tot aan het al-Hajar gebergte. Sohar was vroeger de belangrijkste handelsstad en havenstad. Hier zou volgens de legende Sindbad de zeeman geboren zijn in het jaar 900. Sohar heeft een oud fort en een vismarkt waar iedere ochtend en avond de verse vis aan land wordt gebracht en direct wordt verhandeld en geslacht. We doen eerst boodschappen in een grote supermarkt in Sohar. Als ik een stuk Goudse kaas zie kan ik de verleiding niet weerstaan. Het is zeker 2 maanden geleden dat ik mijn laatste boterham met Hollandse kaas heb gegeten! We kopen ook bruin gesneden brood en een voorraad blikvoer voor Lex. Iedereen is heel aardig en behulpzaam in de winkel. De boodschappen worden naar de auto gebracht. Iedereen komt natuurlijk naar Lex kijken. Hierna rijden we naar de vismarkt. We nemen er een kijkje op de markt. Er wordt gehandeld en verhandeld. De slachters zitten op hoge houten vloeren waar ze in kleermakerszit de vis in moten hakken. Hier is iedere soort vis te koop. Enorme tonijnen en makrelen liggen klaar om geslacht te worden. Vissen in alle kleuren en maten. Inktvis, kreeften, krabben, enz…De oude mannen die zelf niet meer de zee op kunnen maken voor weinig geld de vis schoon. We kunnen zonder problemen rond kijken en fotos maken. Het is tijd voor een pauze in de schaduw. Het is 31°C met een windje van zee. Lex ligt in de auto in de schaduw. Na de pauze vertrekken we voor een tocht naar Yanqul. Een piste door Wadi Hibi in het al-Hajar gebergte. We laten de groene Batinah vlakte achter ons en steken de steen vlakte over naar het gebergte. De weg gaat over in een piste zodra we de bergen naderen. We rijden door een spectaculair gebied met stijlen rode rotsen, rivierbeddingen met palmen, bomen en waterpoelen. We stoppen voorbij Hayl in de rivierbedding voor een lunch in de schaduw van wat acaciabomen en een rotswand. Lex zoekt verkoeling in een van de waterpoelen. Hij heeft er echt schik in om te zwemmen. De poelen zitten vol met vissen en kikkers. Tot 14.30 uur blijven we hier heerlijk genieten van deze prachtige natuur en een bruine boterham met Goudse kaas! We rijden verder, het pad gaat omhoog en is op sommige stukken erg steil en hobbelig. Het uitzicht is prachtig met diepe nauwe kloven . Waar water stroomt groeien palmbomen en tamarisk bomen. De auto moet hard werken om de steile piste op te komen. Als we de pas over zijn dalen we geleidelijk wat af naar de Wadi. Hier loopt het pad door de brede rivierbedding langs palmoasen en wat huizen en winkeltjes. We vinden een geschikte plek om te staan op een grindvlakte met grote oude bomen en open plekken waar we in de zon kunnen zitten en in de schaduw, we hebben zicht op de grillige rotsen. Rond 18.00 uur is de zon weg en koelt het snel af naar 22,5°C. Erg koud met de wind. De truien gaan aan en Klaas sprokkelt hout bij elkaar voor een kampvuur.

5 Febr.03
Het was een frisse nacht met 14°C. Na het ontbijt vertrekken we door Wadi Hibi naar Yanqul. De piste is een wasbord en erg stoffig. De bruine bergen zijn grillig en kaal. De temp. stijgt al snel naar de 28°C. We zien een kamelenkaravaan .De ruiters zwaaien vriendelijk als we stoppen om fotos te maken. Ze zijn net zo onder de indruk van ons als wij van hen. Het zijn goede ruiters en maken kunsten op de rug van hun kameel. We zien verderop nog een groep, ze zijn onderweg naar een farm verderop in een dorpje.We rijden via een afslag naar het dorp en zien een gebouwtje waar je drinkwater kunt nemen. We vullen de tanken bij en ik was mijn haren. Dit is een stuk makkelijker en we besparen een hoop water. Een man komt langs rijden en nodigt ons uit voor de koffie. Hij woont iets verderop in het dorp. We rijden achter hem aan naar zijn huis. Hier treffen we zijn familie en zijn kersverse tweede vrouw. Ik word door de vrouwen omhelst en gekust. We mogen plaats nemen op een tapijt onder een afdak waar je fijn in de schaduw kunt zitten. De vrouwen dragen traditionele kleren en de burqa(gezichtmasker). We krijgen Arabische koffie in piep kleine kopjes. De koffie is niet te vergelijken met de koffie die wij drinken. Het wordt gemaakt van bonen, rozenwater, kardemom en kruiden. De oudste dochter Nora spreekt een aardig woordje Engels. Ze geeft les op een school in Yanqul. We krijgen gebakken eieren met tomaten, komkommers en uien en vruchtensap. Hier zitten we dan bij een wild vreemde familie alsof we hier iedere week op de koffie komen! Lex mag er ook bij komen liggen en krijgt een schaal vers water. De koffie met dadels smaakt heerlijk. Een schaal met water om de handen te wassen. We laten foto’s zien van onze families. Vol bewondering gaan ze van hand naar hand. Als Nora naar school moet om les te geven vertrekken wij ook. Onder veel protest leggen we uit dat we verder willen maar op de terug weg weer langs komen. Na een warm afscheid rijden we in de middag hitte naar Yanqul en Ibri. Even later horen we een knal achter de stoel en een brandlucht! We stoppen in de schaduw van wat bomen om te kijken wat er aan de hand is. Het bleek de omvormer te zijn hij doet niets meer. Klaas sleutelt het kastje los en ziet dat de zekeringen en een glaszekering stuk is, vandaar de knal. We kunnen beslist niet te lang zonder omvormer omdat we de computer, batterijen voor de camera en allerlei electrische apparatuur met de omvormer van 12 volt naar 220 volt moeten gebruiken. We hebben geen geluk en zijn nu verplicht om hier eerst mee aan de gang te gaan. We rijden naar Ibri om daar een winkel te zoeken die deze onderdelen heeft. We komen er aan op een tijd dat alle winkels dicht zijn. Dat schiet ook niet op en met een hitte van 31°C gaan we niet staan wachten. We rijden hierna naar Rustaq in de hoop dat ze daar een nieuwe zekering kunnen solderen, maar het zal een probleem worden en daar balen we goed van! We rijden via Wadi Mabreh en Wadi Ghafir naar Rustaq. Deze piste loopt ten Westen van het Hajar Jabal gebergte. We zoeken eerst een plek om te overnachten. De piste is een wasbord met feche-feche(fijn stof dat lijkt op cement).Als je eroverheen rijd laat het een enorme stofwolk achter. De zon zakt en de temp. daalt naar een prettige 25°C. We vinden een veilige plek voor de nacht. Er hangt bewolking hoger in de bergen, het zou onverstandig zijn om hogerop in de Wadi te gaan staan! We zetten de auto bij wat oude bomen hoog genoeg om niet weg te spoelen als het zou gaan regenen. Voor het donker sprokkelen we hout voor het kampvuur. We kruipen lekker bij het knapperend vuur en horen de nachtvogels roepen. We vergeten even de problemen tot morgen.

6 Febr.03
Om 8.oo uur vertrekken we na het ontbijt naar Rustaq door Wadi Mabrah en Wadi Bani Ghafir. Het is de enige manier om via het Westen het Hajar gebergte over te steken. In de Wadi leven de mensen in kleine dorpen aan de rand van de rivierbedding. De huizen zijn groot en hebben een hoge muur als bescherming tegen het water dat hier met geweld door de Wadi kan stromen. De palmplantages staan net als de huizen veilig hoog boven de bedding. De falaj (bewateringsysteem) bevloeien de groene akkertjes die tussen de palmen verscholen liggen. W e kruisen vele malen de Wadi met hier en daar wat waterpoelen (birkat) langs de voet van de bruine kale Jabal Akhdar bergen. De mannen zwaaien vriendelijk als we langs rijden. We laten ze achter in een stofwolk. De mannen in Oman dragen de traditionele dishdasha-een lang gewaad dat vaak versierd wordt met een koord. Op dit koord wordt parfum gedruppeld. Terwijl in de Emiraten de dishdasha meestal wit is, hullen de Omanieten zich in gewaden van verschillende kleuren en bedekken de mannen hun hoofd met een tulband of een bestikte kumma (kap). De vrouwen dragen kleurige gewaden en dragen bestikte broeken met buispijpen met daarboven een tot aan de knie reikende dishdasha. Om hun hoofd dragen ze een vierkantige doek die het haar en de hals moet beschermen. Ik hoef hier geen speciale kleding te dragen en dat is erg prettig! Iedereen is vriendelijk en erg gastvrij. Ze zwaaien naar ons alsof we de Sultan Qaboos zelf zijn! De Omanieten werken in de plantages en laten het werk niet alleen aan de gastarbeiders over zoals in de Emiraten. We slingeren en hobbelen over de piste heuvel op en heuvel af. Een wasbord piste blijft vervelend rijden. We laten de zwaaiende mensen in een dikke wolk achter. We nemen een koffie pauze in de schaduw van de palmen met stromend helder water. Lex neemt deze gelegenheid om eens lekker in de falaj te gaan liggen om af te koelen. Hierna rijden we verder naar Rustaq. Het is de grootste oase van de omgeving en ligt 20 km. in Zuidelijke richting aan de voet van de Djebel Akhdar. Rustaq heeft een nieuw en oud gedeelte met als belangrijkste bouwwerk de Hisn (burcht) die uitsluitend ter verdediging is gebouwd en midden in de stad ligt op een hoge heuvel, omringd door een muur met 11 torens. De vestingen( ongeveer 500) in Oman worden gekenmerkt door hun gladde lemen muren van roodachtig, gele kleur en hun soberheid. In Rustaq leven verschillende stammen samen wat goed te zien is aan de mensen. Verder heeft Rustaq een oude en nieuwe soek. De oude soek is jammer genoeg in staat van verval. Er zijn nog enkele winkeltjes waar je houten sieraadkistjes, kromme dolken, zilveren sieraden, koperwaar en kruiden kunt kopen. Hier hebben wij in Dec. 1998 een antiek zwaard en schild gekocht bij een oude man. De omvangrijke plantages en tuinen worden door 5 faladj bevloeid. Het irrigatie systeem zorgt voor voldoende water uit de bergen. We gaan opzoek naar een winkel waar oude tv’s staan.Klaas gaat met de omvormer onder de arm naar binnen. Ik wacht met Lex in de auto waar de temp. aardig oploopt in de zon. Ze proberen van alles maar er blijken onderdelen stuk te zijn die hier niet te koop zijn. We besluiten Legerstee in Heusden een e-mail te sturen hoe we dit kunnen gaan oplossen. De omvormer hebben we daar gekocht. Het is inmiddels 13.00 uur en de winkels sluiten tot 16.30 uur. We moeten dus wachten om te e-mailen. We rijden naar de warmwaterbronnen Ayn-al-Kafsah. Het water heeft een blauwe tot smaragdgroene kleur en wordt door een faladj aangevoerd en door de tuinen geleid. Er zijn omkleedhokjes en badhuizen. We kunnen nergens met de auto in de schaduw staan en dat is bij een temp. van 31°C toch wel wenselijk! We kunnen Lex niet in een bakoven achter laten. We rijden naar de Qalat-al-Qestra burcht om bij de palmplantage in de schaduw te wachten. We krijgen gezelschap van een stel jongens die Lex wel erg mooi vinden. We mailen naar Legerstee en halen wat e-mailtjes op, we kunnen ze met de laptop niet bekijken omdat de batterij inmiddels leeg is. Er komt heel snel bewolking op zetten vanuit de bergen en het voelt benauwd. We rijden toch naar Wadi Bani Awf om er te overnachten. Erg riskant maar we weten dat er een mogelijkheid is om hoger te kunnen staan en niet in de bedding zelf hoeven te staan. In het donker rijden we door de nauwe doorgang door de kloof en vinden een plek tussen de palmen op een verhoging. Er staat een stevige wind en het blijft op een enkele druppel na droog. Er staat een gebouwtje waar stroom is. Klaas probeert de computer op te laden maar de stekker past niet. Het lukt wel om de batterijen van de camera op te laden. We eten onder de wuivende palmen en nemen een douche voor we in bed kruipen.

7 Feb.03
Er wordt vanmorgen al druk op het pad door de Wadi gereden. Oude Toyotas afgeladen met matrassen, huisraad, koeien en ijzeren buizen jakkeren over de hobbelige piste de Wadi in. Na het ontbijt met gebakken eieren en Arabisch plat brood rijden we terug naar de weg. De ochtend nevel hangt nog in de bergen en geeft een mysterieus tintje. We balen echt om deze prachtige omgeving te verlaten om naar Muscat te moeten met de omvormer. Het is vandaag weekend dus de winkels zijn in de stad gesloten. We rijden daarom toch eerst naar de volgende Wadi 25 km. verder richting Muscat. Wadi Abyadh is een prachtige Wadi met een brede rivierbedding waar altijd water stroomt. Hij is vooral bekend om de blauwe poelen waar je heerlijk kunt zwemmen. De Wadi heeft een grove grintbedding waar het rijden met een terreinwagen een must is!.Er groeien palmen, oleanderstruiken, pampagrassen en goudkleurige graspollen in de Wadi. De lokale bevolking trekt er vandaag op uit. Wadibashing is een geliefde bezigheid. Het is opwindend om met een terreinwagen door de Wadis te rijden en ergens te picknicken in de Wadi. Ook wij houden van wadibashing en rijden via de nauwe doorgang in de rivierbedding met aan beide zijde de bergen en stromend water. De auto ploegt door de diepe grindbedding. We stoppen bij een mooie plek met een heldere poel vol met vissen en kikkers. Het water komt hier rechtstreeks uit de bergen en houd de poel op peil. Lex neemt direct een duik in het water en verrukt gaat hij languit in de poel liggen. Wij zouden het zelfde wel willen doen maar daar wachten we nog even mee! We luisteren naar het kabbelende water en zuchten van al dit moois. De piste stopt na 10 km. bij een nauwe doorgang naar de blauwe poelen. Vanaf hier kun je lopend verder om te zwemmen. Er is maar een familie in de Wadi en een groep met schoolkinderen die net vertrekken. We brengen de middag door bij het stromend water in de schaduw van wat palmbomen en bloeiende oleanders Waar ter wereld zou je liever willen zijn dan hier!We besluiten om hier te blijven zoals we dit ook in Dec. 1998 hebben gedaan. Als de picknick familie vertrekt gaan we de rotzooi opruimen die ze achter hebben gelaten. Het is onbegrijpelijk dat er zoveel afval wordt achtergelaten door de mensen. In korte tijd hebben we 8zakken vuil verzameld! Na de schoonmaakbeurt wandelen we in de avondzon naar de blauwe poelen. Ze danken hun naam door het reflekterende licht in de poelen . Maar de meeste poelen hebben een wit-melkachtige kleur. Het kalk dat onder de bruine rotsen zit lost op in het water. Klaas en Lex poedelen in de diepere poelen en we lopen nog wat verder langs de waterstroompjes en watervalletjes. Het is heerlijk om er in de avond langs te lopen. Als we terug lopen zien we een gier bij de vuilniszakken. Hij komt zijn deel opeisen! Als we dichterbij komen maakt hij zich uit de voeten maar blijft rond cirkelen. Morgen nemen we het afval mee om op het stort te dumpen aan het begin van de Wadi. We nemen een douche en we eten met buitenverlichting. Klaas heeft een lampje aangesloten aan een stroomdraad. Nu hebben we een verlicht terras buiten bij de palmbomen super leuk!.We luisteren naar de wereldomroep en naar de kikkers en krekels.

8 Feb.03
Het was een heldere nacht en hebben met de hor voor de zijdeur geslapen. Zo kan de zijdeur open blijven voor wat meer frisse lucht. De gieren kwamen nieuwsgierig kijken of er misschien toch nog wat te eten ligt. We ontbijten met pannenkoeken omdat het brood op is. We laden de afvalzakken in de auto en brengen ze naar het stort voor we de weg op rijden. De weg slingert door de bruine door erosie aangetaste Jebel Akhdar. We rijden langs Nakhl aan de voet van de 2000m. hoge bergen. Het is een bezoek waard om zijn machtige vesting die is gebouwd op een 60m. hoge rots. Beneden het fort zijn grote tuinen met palmplantages en warmwaterbronnen. Er is een picknickplaats direct aan de bronnen maar we hebben eerst andere problemen aan ons hoofd! De stad Muscat is heet en druk. We doen inkopen in een groot winkelcentrum waar ook hondenbrokken te koop zijn. Klaas koopt teenslippers waar hij al jaren van gedroomd heeft! We rijden naar zee om wat te eten bij het strand met een windje van zee. Het is inmiddels 31°C en geen schaduw. Daarna rijden we naar Ruwi een wijk in Muscat. Daar zouden de winkels zitten die wij zoeken. We gaan enkele winkeltjes af die meestal door Indiërs worden gerund, het zijn echte vaklui.Wat de onderdelen betreft die kunnen we wel vergeten. Er zijn nieuwe zekeringen geplaatst maar de omvormer blijft zo dood als een pier! We rijden in de drukte en hitte van hot naar her maar niemand die ons probleem kan oplossen. Het is inmiddels weer 13.00 uur geworden en de winkels sluiten. Er is een jachthaven net buiten Muscat in een andere wijk. We rijden er heen en vertellen ons probleem. Ze hebben niets van onderdelen maar we krijgen wel een adres waar een omvormer te koop is. We wachten aan zee in de schaduw van wat bomen tot de winkels weer open gaan. We vragen waar de winkel zit die op ons papiertje staat maar niemand kan het ons vertellen. We proberen alle winkeltjes maar niets! We gaan er zo’n beetje genoeg van krijgen. We rijden de hele dag in de drukte en hitte zonder iets op te zijn geschoten. We draaien het tel.nr. dat op het papiertje staat van de winkel die we maar niet kunnen vinden. We krijgen een kei vriendelijke Indiër aan de telefoon die ons wil helpen. Hij komt naar ons toe gereden en samen met hem rijden we naar zijn winkel. Hij heeft inderdaad een omvormer van 1000 Watt! Erg veel omdat 50 Wat ook genoeg zou zijn. Klaas gaat eerst naar het internet-café om de hoek om te kijken of Legerstee al gereageerd heeft. Hij moet eerst overleggen met de leverancier en zal ons zo snel mogelijk iets laten weten. Wat moeten we doen? Dit kan wel weken gaan duren en zo lang kunnen we geen stroom gebruiken. De eigenaar van de winkel rijd mee naar een andere winkel om de kapotte onderdelen te halen. Hierna gaan we naar een piepklein stoffig rommelwinkeltje waar de spullen tot het plafond liggen opgepakt. Hier worden de nieuwe onderdelen in de omvormer gesoldeerd. We rijden in de drukte terug naar de onderdelen winkel en proberen de omvormer. Hij blijft ook deze keer zo dood als een pier! Het is inmiddels 20.30 uur en hebben het echt gehad. We besluiten de joekel van een omvormer te kopen voor 85 Real, dit is €200. In de chaos van de stad proberen we uit dit gekkenhuis te ontsnappen. Er is een Islamitisch feest begonnen en iedereen moet inkopen doen. In een lange file perst het verkeer zich door de drukke straten. We rijden naar Yiti een dorpje aan zee met een breed en mooi strand. In het donker rijden we de auto het strand op en drinken een kop koffie. Het is 22.00 uur en we hebben geen honger meer door al het gedoe. Klaas probeert de omvormer die het gelukkig doet. We sluiten de laptop aan zodat we eindelijk de e-mails kunnen lezen en de foto van onze poes Zoe kunnen zien. We slaan de fotos van de afgelopen dagen op zodat we ze via het computerscherm kunnen bekijken. Dit maakt het toch een beetje goed! Om 24.00 uur kruipen we doodmoe het bed in en hopen de komende dagen wat meer rust te hebben.

9 Febr.03
We staan op met weer een blauwe lucht. Het is heerlijk om je niet om het weer druk te hoeven maken. De zee is kalm en het is stil verder. Er zit een gier vlak bij de auto op de grond. Klaas maakt fotos van het strand en wat oude Toyota’s. Het strand van Yiti wordt in de weekend’s druk bezocht door de mensen uit Muscat. We vertrekken om 8.45 uur terug naar Muscat via een korte route door de wadi. Dit was in 1998 nog een piste, nu is het een asfaltweg die slingert door de bergen naar Muscat. We zien Ruwi, de wijk waar we gisteren hebben rond gereden tussen de bruine rotsen ingeklemd liggen. De witte huizen in de ochtend zon zien er mediterraans uit. We verlaten Muscat via de hoofdweg naar Barka, 137 km. De bermen zijn groen en begroeid met bloeiende planten, bomen en heggen van bloeiende bougainvillea in alle kleuren. De rotondes hebben vaak een pompeuze architectuur met veel kitsch. Terwijl de meest luxe autos voorbij razen wordt de 80km. lange berm met de heggenschaar geknipt en worden de trottoirs met de hand geveegd ondanks de moderne technologie! Na de 80 km. is de weg plotseling kleurloos met wat acacia bomen. We zien een enorme vale gier cirkelen boven de steen vlakte bij Nakhl. Met zijn spanwijde van ruim 3 meter zweeft hij moeiteloos zonder een vleugelslag opzoek naar slachtafval dat hier vaak gewoon ergens wordt gedumpt. Om 11.30 uur zijn we terug in wadi Abiyad. Het is inmiddels 32°C en we snakken naar een schaduw plek onder de palmen bij het stromende water. Als we wat zijn bij gekomen en Lex is afgekoeld in een poel bij de auto ga ik de was doen. Ik trek mijn bikini aan met mijn rok en blouse bij de hand zodat ik die kan aan trekken als er iemand verschijnt. De was hang ik tussen de palmbomen te drogen, wie wil hier nou niet zijn onderbroeken drogen? We krijgen bezoek van een oude man gewapend met een oud geweer en een dolk tussen zijn broekriem. Hij heeft wat geiten bij en een jongen . Hij maakt een praatje en is erg onder de indruk van Lex. Een terreinwagen komt aan gereden tot aan de nauwe door gang naar de poelen. Wat bleekscheten komen de auto uit rollen en gaan gehaast met de camera in de aanslag naar de poelen om 10 min. later weer te vertrekken. Klaas bouwt de nieuwe omvormer in de auto. Ik kook een maaltijd met verse vis uit Muscat. We douchen buiten en doen nog wat computerwerk. We zijn wat dagen achter met het dagboek en de fotos. Maar morgen komt er nog een dag.

10 Febr.03
Vandaag doen we het kalm aan! We blijven vandaag in de wadi om te wandelen en wat op de laptop te werken. Het is weer een stralende morgen als we opstaan. We ontbijten in de schaduw terwijl de zon op de bergen schijnt. Na de volkoren boterhammen uit Muscat doen we de bergschoenen aan en vertrekken met rugzak en wat proviand voor een wandeling door de wadi. De temp. vliegt omhoog en al snel zijn de ruggen nat! De wandeling gaat langs en door de poelen, rivieren en watervalletjes. Het is een prachtig gebied met wilde palmoases die voor de nodige schaduw zorgen. Het lopen is zwaar, de hoogste top in de Drunense Duinen is er niks bij! We zijn naar 1.5 uur lopen bek af en houden het voor gezien. We nemen een duik in een van de diepere poelen en zitten wat in de schaduw van de oleanderstruiken en palmen. We kijken naar de vissen in het kristal heldere water. De tocht terug naar de auto is erg warm maar erg mooi. Daar ploffen we neer in ‘onze’ oase en drinken koffie met een dik plak cake. We houden het hier voor de rest van de dag bij en zitten wat in de schaduw van de palmen en werken aan het dagboek. Het is vrij warm en in de middag komt er een nevel opzetten. Het blijft rustig in de wadi tot 16.30 uur, dan komen de expats met hun terreinautos. Ze zijn werkzaam bij buitenlandse bedrijven en zijn hier vaak tijdelijk. Ze komen in de wadi picknicken en overnachten in een tent. Het zal wel te maken hebben met het feest dat deze dagen wordt gevierd. We bekijken dit alles vanaf ons terras onder de palmen. Als de temp. daalt begin ik met een schoonmaakbeurt in de auto. Er ligt een dikke laag stof op alles wat je beetpakt. Dit heb je met het rijden op de paden al snel. Ik ruim wat op en hou het verder voor gezien. Zo zitten we nog een poosje buiten te genieten en missen een lekker glas koude retsina! Wat erg dat dit niet gewoon te koop is. Alleen met een speciaal pasje mogen buitenlanders wijn kopen. Het alcoholbeleid is hier heel streng ! Dit pasje krijg je van het bedrijf waar je werkt, er wordt precies bijgehouden hoeveel drank je koopt. Wij hebben geen pasje dus moeten we het zonder doen ! De wind gaat liggen en het koelt in de avond heerlijk af zodat we geen last hebben van de warmte.

11 Jan.03
Na een goede nacht staan we later op dan eigenlijk de bedoeling was! We willen naar Rustaq om wat e-mails te versturen en daarna een bergtocht te maken door wadi Sahtan. Na het ochtend ritueel vertrekken we met een staal blauwe lucht naar Rustaq. Het is erg rustig op de weg en we hebben het vermoeden dat alles gesloten is in verband met he Eid al-Adha feest. Het is het grootste offerfeest en duurt enkele dagen. Inderdaad de winkels zijn gesloten. We zullen een andere keer opzoek moeten naar een internet-café! We rijden naar Tabaqah door wadi Sahtan. Alleen via de rivierbedding is het mogelijk de vele dorpen te bereiken in de hoge bergen van Jabal Akhdar met zijn hoogste bergtop Jabal Shams 3009 m. Het is een spectaculaire tocht via een stoffig en stenige piste die alleen te berijden is met een 4x4 aangedreven terreinwagen.We zien onderweg dat overal wordt geslacht. De geiten worden buiten geslacht in verband met het offerfeest. De piste begint in een brede rivierbedding door wadi ‘Sahtin’. Na 14 km. loopt de piste door de bergen met aan beide zijde steile gravelwanden. Na het dorpje Tabaqah gaan we langs de wadi kant omhoog en na 16 km. begint de canyon van wadi Sahtan. We zien in de diepte de palmplantages en kleine dorpjes die ingesloten liggen tussen de bergen. Na 24 km. rijden we via een kloof naar de Sahtan Bowl. De Jabal Shams met zijn hoogste bergtop rijst hier steil omhoog. Vanaf hier is het een 2500 m. van de top tot de bodem van de rivierbedding. Er liggen kleine dorpjes in de diepte en hogerop in de bergen. Het pad gaat hier spectaculair omhoog met scherpe haarspeldbochten langs diepe afgronden en prachtige uitzichten. De auto kruipt met de laagste versnelling omhoog. De motor loeit en heeft het zwaar. We hebben dit pad al eens gereden met een Toyota Landcruiser en ik weet dat het toen ook erg spannend was! Onze auto is zwaarder en dat merk je wel. Het is erg warm vandaag 34°C. De dikke stofwolk haalt ons regelmatig in en maakt een einde aan de schoon gepoetste kasten en dashboard! We bereiken via een laatste steile klim het bergdorpje Wajmah. Het ligt hoog in de bergwand omringt met groene plantages en akkers. Het dorp is niet met de auto te bereiken. Het is lopend te bereiken in 10 min. Er staan enkel autos uit de Emiraten en we ontmoeten 2 studenten die voor hun studie onderzoek doen of hier gletsjers zijn geweest. Een leuke studie zeg! Ze hadden in het dorp al gehoord dat er mensen waren die rond reizen met een hond! Je vraagt je af hoe ze dit hier kunnen weten, het moet wel heel veel indruk maken als ze dit op deze afgelegen gebieden weten! We zijn in korte tijd omringt met een kinderschare die allemaal Lex willen aanraken. Als het een beetje te gortig wordt laat Lex weten dit niet leuk te vinden en grauwt een keer. Het is warm en hij heeft genoeg van al dat gefriemel aan zijn lijf. We vertrekken even later om via de zelfde piste weer af te dalen omdat de piste dood loopt bij het dorp. We rijden een zij wadi in om in de schaduw van een enorme oude dikke boom te koffie drinken. Dit was er nog niet van gekomen. We rijden verder tot het pad ook hier stopt bij een dorpje. Er ligt slachtafval te drogen op de grond. De huiden en alles wat niet gegeten wordt ligt in de zon en we vragen ons af wat ze er mee gaan doen! De piste rijden we ook weer terug en nemen de afslag naar Salma. Opnieuw een erg steil pad omhoog met prachtig uitzicht in de kloof en de hoge bergwanden. Het dorp Salma is moeilijk te bereiken en het laatste stuk moet lopend. We vinden een prachtige plek om te staan bij een verlaten dorpje op een berg plateau met dikke bomen. We zijn omringt met de hoogste toppen van Jabal Shams. We zetten de stoelen en tafel langs de steile bergkant en hebben zo het mooiste uitzicht van de wereld! Zo genieten we van een glas vruchtensap. We zijn inmiddels van onze alcoholverslaving af maar hebben nu een nieuwe verslaving! De picknick snacks uit India, ze zijn vreselijk lekker en werken volgens mij ook verslavend! Het is windstil en de temp. blijft met 26°C aangenaam om buiten te zitten. We nemen een verkwikkende douche en voelen ons weer als herboren.

12 Febr.03
Het was een onrustige nacht. Klaas werd midden in de nacht wakker en was helemaal in de war! Hier heeft hij vaker last van maar dat is weer een hele tijd geleden. Het was ook erg benauwd in de auto, misschien heeft dat er mee te maken gehad! We hebben de zijdeur open gezet dat was een stuk beter slapen. Ik word in de vroege morgen wakker van een vogel die uit volle borst zingt. Het voorjaar is begonnen terwijl ik meer het gevoel heb dat het hartje zomer is met deze temp.! Maar dit is nog maar het begin van een lange periode van vreselijke hitte. We staan om 6.45 uur op. Het is dan aan de koele kant, 18,5°C op een hoogte van bijna 1000 m. Het is stil van wind. Een uur later vertrekken we voor een nieuwe bergtocht door Jabal Akhdar. De piste gaat naar de bergdorpen Zammah, Bilad Sayt en Hat. We dalen af via de smalle piste met diepe steile afgronden. Via haarspeldbochten rijden we terug naar de bodem van de wadi(rivierbedding). De enorme bergkam Jabel Shams 3009m. is helder in de ochtend zon. We komen door de nauwe doorgang van een canyon waar de wadi Sahtan en wadi Bani Awf elkaar kruisen. We volgen wadi Bani Awf 5,5 km. via de rivierbedding en slaan af naar Zammah. Er groeien enorme dikke oude bomen in de droge bedding. De bergen rijzen vanuit de bedding loodrecht omhoog. We slingeren verder langs de bedding via stoffige feche feche paden. Het stof kruipt overal in. Ik krijg last van een bloedneus door het droge stof. In Zammah is het hele dorp bezig met het roosteren van vleesspiesen. Het dorp ligt in de rivierbedding en de huisjes zijn op een stuk rots gebouwd om niet weg te spoelen als het gaat regenen. Er zijn smeulende vuren met daarop een stuk betonijzer waar de vleesspiesen op liggen te roosteren. Iedereen is opgewonden en jong en oud kijkt toe of het allemaal goed gaat. De mannen zwaaien naar ons en wenken. We worden door het hele dorp begroet en krijgen van iedereen een hand. Op een grote metalen schaal liggen de vleesspiesen als een raamwerk opgetast. Het grote offerfeest is nog in volle gang en vandaag wordt het vlees gegeten dat gisteren is geslacht. We krijgen een raamwerk met spiesen mee en nog een om te proeven. Het vlees is met kruiden gemarineerd en smaakt erg lekker. Een oude man staat in een enorme ketel te roeren waar een soep op een houtvuur staat te pruttelen. Dat wordt vanavond smullen! We nemen afscheid van deze ontzettende vriendelijke mensen om verder te rijden naar Bilad Sayt en Hat.hoger op in de bergen. De piste gaat steil omhoog met enorme zware stukken. De auto komt soms moeilijk omhoog, als het ook nog hobbelig wordt lukt het niet meteen om te blijven rijden. Ondanks de lage versnelling en sperdifferentieel lukt het na twee pogingen.Op het pad zijn in de steile bochten gaten ontstaan door spinnende wielen en het afremmen van autos. Het pad is zwaar maar de uitzichten zijn werkelijk spectaculair! We komen bij de slangen kloof, een populaire plek om te kamperen. Hier kun je via een nauwe ingang de kloof in lopen, er stroomt water en er is schaduw. Deze wandeling hebben we in 1998 gemaakt. Er zijn al een groep autos met bleekscheten. Ze werken in Oman en hebben een week vakantie in verband met het Eid fees(offer feest).We zien verderop bij een canyon ook Nederlandse gezinnen met kinderen. We groeten ze als ze langs lopen maar ze doen net of ze gek zijn! De meeste expats zijn arrogant en groeten niet. We treffen een gezin die ons wel aanspreekt en waar we een poosje mee praten. Het is gek om gewoon Nederlands te praten met anderen! Er is een mooie plek bij wat poelen en palmbomen. We kunnen in de schaduw staan op de plek waar in 1998 een waterval in een diepe poel naar beneden kwam plenzen. Vanaf deze plek begint een wandeling door de nauwe canyon naar Hat. Er stroomt water door de kloof en er zijn diepere stukken waar je doorheen moet wil je verder naar Hat. De waterval is opgedroogd. Er is al lange tijd geen regen gevallen. De wandeling door de kloof beperken we tot een diepe poel waar Lex kan zwemmen. We worden door teveel kinderen opgewacht en hebben geen zin om een attractie te zijn voor het hele dorp.We kunnen het dorp op een andere keer bezoeken als het rustiger is. We besluiten om terug te rijden naar wadi Bani Awf en daar te gaan staan op een mooie plek in de schaduw van oude dikke bomen. We kennen de plek van de vorige keer. We hebben voor vandaag genoeg gereden en het is te warm in de middag.

13 Febr.03
We zijn vannacht uit bed gegaan om de hor voor de zijdeur te hangen. Klaas was gestoken door een mug en aangezien de kans op malaria hier aanwezig is moesten we deze moeite maar nemen. We moeten hier voorzichtiger mee om gaan en gewoon altijd de hor gebruiken! Het was een warme nacht van 26°C. In de ochtend daalde de temp. naar 18°C . Na het ontbijt vertrekken we direct naar Nakhl om te kijken of we kunnen internetten en wat boodschappen halen. Het Eid feest is nog niet afgelopen en hopen dat het toch gaat lukken. We verlaten wadi Bani Awf en komen op de hoofdweg uit naar Nakhl. We tanken water en wassen onze haren onderweg. In Nakhl is het rustig. De kleine markt voor het fort loopt op zijn eind. We zetten de auto in de schaduw van een grote boom bij het fort. We nemen een kijkje bij het machtige fort omringt met dadelpalmen. In de bergen hangt ochtendmist en geeft het enorme fort een mysterieus uiterlijk. De temp.loopt razend snel op en al gauw zitten we aan de 32°C. We kunnen Lex niet te lang in de auto laten liggen,het arme beest bezwijkt in de auto. We halen gauw wat boodschappen bij een’ flut’ winkeltje die niets heeft wat wij zoeken. Hierna zoeken we naar een internetcafé, die er niet blijkt te zijn!. We balen flink omdat we nu opzoek moeten in een andere plaats.We rijden eerst naar de warme waterbronnen om er in de koele palmplantages te koffie drinken en wat rond te kijken. De smalle weg slingert door de koele plantage met kleine oude lemen huisjes. De klimplanten langs muren bloeien uitbundig. De mensen zwaaien vriendelijk en kinderen roepen allemaal in koor ‘how are you?’. Bij de picknickplaats waar de bronnen uit de bergen komt is het een vreselijke drukte. Bussen vol met opgeschoten kinderen uit Muscat en autos met hele families overal vandaan. Ze komen hier hun laatste Eid dag doorbrengen.Dit is dus niet de goede dag om de bronnen te bezoeken! We draaien om en rijden naar een schaduwplek bij de plantage. In de bussen en autos zitten allemaal uitgelaten mensen die zingen en muziek maken. Kinderen laten het speelgoed zien die ze gekregen hebben tijdens het offerfeest.Er wordt gestopt om fotos te maken van Lex. Echt rustig zitten is het niet en we vertrekken weer . We bespreken wat te doen! We moeten nu eigenlijk wel naar het Zuiden anders wordt het er veel te warm. Maar we willen ook eerst onze tekst en mailtjes versturen. We rijden naar Barka, een grotere plaats aan de Omaanse golf richting Muscat. We proberen er opnieuw een internetcafé te vinden, maar ook daar niets! Het ziet er naar uit dat we naar Muscat moeten. Net buiten Barka rijden we een pad langs het lange zandstrand. Hier hebben we al eens overnacht in ’98. Via een brede zandstrook kun je op het strand komen. Het is met wind van zee een stuk aangenamer en besluiten er te blijven tot 16.00 uur, dan is het minder warm om te rijden. Lex heeft last van ontstoken ogen. Dit is het gevolg van open ramen rijden! We houden rust tot 16.00 uur. De kamelen komen het strand opgewandeld opzoek naar iets eetbaars.Lex en Klaas liggen in de schaduw van de auto op de grond te slapen.We rijden naar Muscat en vinden een internetcafé langs de hoofdweg. De auto kan in de schaduw staan. Dol gelukkig kruipen we achter de computer maar het gaat al snel mis! Alles gaat erg langzaam en we veranderen 4 keer naar een andere computer. Het versturen van fotos hebben we na een uur opgegeven, het ging wel erg lang duren! Teleurgesteld vertrekken we naar Yiti om er te overnachten op het strand. Het is inmiddels donker en op de hoofdweg door Muscat is het vreselijk druk. De neon verlichting van enorme reclame borden flikkeren in schreeuwende kleuren. We maken dat we weg komen en nemen de nieuwe weg die slingert door de bergen tot we afdalen naar het strand van Yiti. Ook hier is het nog druk met picknickers. De families zitten rond een kampvuur en maken kebap op het vuur. We vinden toch een plek op het strand waar we ruim kunnen staan. Het strand ligt bezaaid met plastic en allerlei afval. Er staat een container maar de mensen gooien alles liever achter hun kont neer. Het wordt toch opgeruimd door de gastarbeiders! We koken, ruimen op en houden het voor gezien. We hangen de hor voor de zijdeur en kruipen in bed.

14 Febr.03
Na het ontbijt vertrekken we om 7.45 uur naar Quriyat. Het is 24°C en blauwe lucht. Een Indiër is bezig om de rotzooi op te ruimen die de mensen hebben achter gelaten. We rijden door wadi Mayh en hopen dat er net als in ’98 water stroomt. Helaas, de poelen en waterstroompjes zijn opgedroogd en zo te zien aan de bomen en struiken heeft het al langere tijd niet geregend. We komen uit op de weg naar Quriyat. Een mooie route door een wijd en mooi berglandschap met steile pieken in het ochtendlicht. Quriyat is een vissersdorp aan de Indische Oceaan. Het heeft een grote moskee met een gouden koepel, een soek met kleine winkeltjes, een groente markt en een oud fort. Een deel van het dorp is gebouwd op de bedding van een wadi met zandduinen en mangrove bossen. Op het strand liggen de vissersbootjes en de houten dhows.Visarenden jagen op het strand, ze zijn groot en prachtig om te zien ,met hun wijde vleugels zweven ze net boven de golven. We rijden langs de winkeltjes maar vinden geen internet mogelijkheden, we komen met moeite aan boter laat staan aan een internetcafé! Via paden rijden we door het duingebied naar het lange zandstrand. We drinken koffie op het strand met zicht op Quriyat en zijn eilandje met de uitkijktoren. Met een stevige wind van zee is het goed uit te houden in de zon. Lex ligt in de schaduw van de auto. Hij heeft met een palmstok lopen dollen en is toe aan een dutje! Het is mogelijk om via het pad door te rijden maar we kiezen er voor om eerst naar wadi Dayqah te rijden en daar te overnachten bij een van de poelen. Waar het pad in ’98 begon ligt nu een nieuwe weg door de bergen naar de wadi. Dit belooft niet veel goeds en als we een rij autos die kant op zien rijden is onze hoop op een rustige middag helemaal bekeken! Op de plek waar de waterval in de poelen loopt staat een file! We draaien om en nemen de piste vanaf de andere kant door de wadi naar Al Hail en hopen er de poelen te vinden waar we in’98 hebben gezwommen. De piste gaat door de grove grindbedding. Het spoor ligt diep in het grind, gelukkig staan we hoog op de wielen zodat we de bodem niet raken. We herkennen de steen vlakte waar langs de bergrotsen de poelen waren. Dit keer is alles opgedroogd. Het is allemaal verdwenen samen met de vissen die er in grote getale zwommen. Het is bloedheet in deze grindbak en we besluiten om door te rijden tot er een schaduwplek is waar we kunnen staan. Dit keer hebben we geluk en vinden een diepe poel aan de voet van een bergrots. We nemen meteen een duik in het heldere water en zijn al het gezweet weer snel vergeten. We genieten volop van onze zwemmiddag in de wadi. De zon is om 14.00 uur achter de bergen verdwenen zodat we in de schaduw kunnen zitten. De temp. zakt dan naar 28°C. Af en toe komt er een wadibasher langs die vrolijk naar ons zwaait. Ze jakkeren door de wadi met hun terreinwagen voor hun plezier.Wij genieten van de rust en wat eten en drinken op zijn tijd. De middag verloopt rustig. De gieren komen een kijkje nemen of er iets te eten valt, ze cirkelen boven de plek waar we staan maar zien al snel dat wij te schone mensen zijn! We willen vandaag nog een stukje door de wadi verder rijden en morgen proberen naar de poelen met de waterval te komen. Het Eid feest en het weekend is dan gelukkig afgelopen. Wij ervaren dit soort dagen meer als een last omdat iedereen er op uittrekt. Morgen hebben we alles voor ons zelf en kunnen we genieten van de prachtige natuur en een wandeling, onder voor behoud! Om16.30uur vertrekken ween vinden een stukje door twee grote poelen. Er is volop kampeer mogelijkheden bij wat bomen en rotsen. Een mooiere plek kun je niet dromen! De avondzon schijnt met zijn zachte licht over de bergen. We gaan op onderzoek en Lex zwemt een rondje in de diepe poel. Op de rotsen staat ‘Hotel Calefornia ! Op een andere rots staat Bin Laden afgebeeld en we grappen dat hij misschien wel in de grot verborgen zit! Klaas wandelt door de zijwadi en komt bij een geitenkampje uit. Hij komt met een schep op de schouder terug gelopen die hij onderweg heeft gevonden! We sprokkelen hout in de wadi voor het kampvuur. De maan is bijna vol en geeft licht. We eten in het licht van de maan en het buitenlampje, heel romantisch allemaal! Klaas steekt na het eten het vuur aan. Niet voor de warmte maar gewoon voor de gezelligheid. We zijn dik tevreden en genieten van de avond.

15 Febr.03
Het was een warme nacht met 26°C en weinig wind. Om 5.15 uur werden we wakker van een auto! Het is nog pikken donker en als de auto ook nog vlak bij ons stopt gaat Klaas er uit om te kijken.Het bleek een vrachtwagentje te zijn met twee mannen die er zand aan het scheppen zijn. Het rivierzand in de wadi (feche feche) wordt gebruikt om cement te maken. Waar wij staan is het stofzand tegen de rotsen op gewaaid als een zandduin. We slapen verder tot 6.30 uur. We willen vandaag nog wat door wadi Dayqah rijden en wat zwemmen. Het is al warm als we vertrekken. De wind wakkert aan en is warm. We zien iets verder door dat er meer poelen zijn. De auto trekt zich door de diepe grintpiste en dat maakt tussen de bergen.een flinke herrie. Wilde ezels gaan op de loop en de gieren schrikken van het lawaai. We moeten door het stromende water, er is hier veel meer water dan het eerste stuk.We stoppen bij diepe poelen waar Lex even kan afkoelen. We wassen de auto bij het stromende water en een diepe poel met helder water en grote vissen. Na de poetsbeurt en een zwempartij rijden we verder door wadi Dayqah. Het is prachtig om door de canyon te rijden waar de rivier zich ooit diep in het landschap heeft geslepen. We vinden net voor Mazara een prachtige poel langs de steile bergwand. Het is een lange poel met grassen en struikjes langs de oever. Er leven watervogels en rotszwaluwen die hun nesten in de rotsen hebben. We zien een ijsvogel, steenarenden en gieren. Een stukje paradijs in deze gloeiend hete rivierbedding. We kunnen de verleiding niet weerstaan om een duik te nemen in het koele water. We besluiten om hier een poos te blijven. We hebben tot morgen nog genoeg eten bij en drinken. Klaas zet het zonnepaneel uit en ik was wat kleren die in een uur allemaal droog zijn. We halen de vloerbedekking uit de auto en schrobben hem schoon. We hangen het te drogen in de harde wind en de zon. We zwemmen, eten en drinken koffie. We luisteren naar de wereldomroep voor de laatste ontwikkelingen over de oorlog met Irak. Wij merken niets van deze dreiging. De mensen in Oman zijn er ook niet echt mee bezig hebben we het idee. De was kan weer in de kast en de schone vloerbedekking kan terug in de auto. We hebben dan wel weer genoeg gedaan! Ik maak een late middag wandeling verder de wadi in, terwijl Klaas zich door de Engelse vertaling wurgt! Ik loop door het water, dat in de wadi stroomt naar het oude kasteel die hoog boven de wadi is gebouwd op een rotswand. De avondzon en de hoge bergtoppen op de achtergrond geeft het een sprookjesachtige sfeer. De pampagrassen met hun pluimen van zilver wuiven in het zachte licht. Het water staat er tot kniehoogte en is op sommige plaatsen zo breed als de wadi. Beneden het kasteel ligt de palmplantage van Mazara, hier eindigt de piste door de wadi. Ik wandel terug naar de auto en maak wat fotos van bijzondere plantjes die in de bedding groeien. De zon zakt achter de bergen, 17.45 uur. We ruimen alles op en rijden de wadi verder door het water tot Mazara. In ’98 was dit nog een pad maar nu ligt er een nieuwe teerweg door het dorp en de palmplantage. Mazara ligt op een schitterende plaats aan de wadi. In het avondlicht rijden we wadi Dayqah vanaf de andere kant van het dorp weer in. Hier liggen de poelen die door de Omaniers druk worden bezocht om in het weekend te picknicken en te zwemmen. Er zijn ook vanavond wat bezoekers maar gelukkig zijn er zoveel mogelijkheden om ergens te staan. We gaan staan op de zelfde plaats als waar we in ’98 hebben gestaan. Er was toen een brede waterval die nu niet meer stroomt. Iets verder ligt een groot meer. Vanaf hier begint een prachtige wandeling door de Dayqah canyon met mooie poelen tussen de rotsen waar je heerlijk kunt zwemmen. Dit staat morgen op het programma! We eten buiten met de buitenverlichting en het licht van de bijna volle maan. De kikkers geven een concert en de krekels geven het ook van katoen. Niet echt stil dus! Maar dit is altijd beter dan het geluid van een autoweg niet? Het is 27°C en af en toe een vlaag wind waar ik kippenvel van krijg. Het was vandaag vrij warm met 36°C.

16 Febr.03
Het heeft de hele nacht hard gewaaid , hierdoor konden we niet goed slapen. De wind voelde warm aan. Door de harde wind was de smalle dam gaan overstromen. Het water liep precies de bedding in waar de auto stond. Achter de dam ligt een groot meer waar de wind het water omhoog stuwt. We staan naar een onrustige nacht toch op tijd op. We willen vandaag een wandeling gaan maken door de Dayqah kloof die hier start, ten Oosten van het Hajar gebergte. Langs het meer groeien grote pampagrassen. De ochtend zon geeft de bergen een rode gloed. We ontbijten in de auto. Als de voederbak van Lex tevoorschijn komt cirkelen maar liefst 12 gieren boven de auto. Ze ruiken het vlees in de bak! Lex trekt zijn neus op, hij eet liever het afval dat de mensen hier overal neer gooien.Hij vind altijd wel een stuk bot of geitenpoot. Hij krijgt steeds meer van die wilde neigingen. We starten onze wandeling om 7.45 uur. De auto hebben we iets verder door op een veiligere plaats gezet. Het is 26°C en het waait nog steeds stevig.We steken de rivier over en wandelen langs mooie diepe poelen prachtig gelegen in de rotsen. We steken vele malen het stromende water over. Het lopen op de ronde gladde keien in het water is een hele kunst! We klauteren over rotsblokken en lopen langs een hoge rotsrand boven de rivier. Het is 6 uur lopen waar de kloof eindigt in wadi Tayin. De kloof wordt steeds nauwer en we waden door het water dat soms over de knie reikt. Vanuit de bedding rijzen de enorme bergwanden loodrecht omhoog. Hier voel je je als mens klein en erg kwetsbaar. In deze machtige natuur ben je overgeleverd aan de grillen en grollen van de natuurgoden! Het is heel spannend en machtig mooi om deze wandeling nog eens te maken. In ’98 hebben we de zelfde wandeltocht gemaakt en herinneren ons dit nog heel goed. We gaan zwemmen bij een van de grote blauwe poelen met grote vissen en kikkers. De rotszwaluwen scheren vlak over het water. Op de witte gladde rotsen kun je lekker in de zon uitrusten. Lex is een echte waterrat en zwemt voor zijn plezier wat rond. Na 4 uur lopen vinden we het genoeg en draaien om. Het is erg vermoeiend lopen en de temp. is inmiddels opgelopen naar 36°C. We lopen het laatste uur zwijgend in de zon terug naar de auto.Bij de auto eten we wat in de schaduw van de rotsen en vertrekken dan naar Quriyat terug om eten te kopen. Winkels zijn er niet veel, alleen Muscat heeft een fatsoenlijke supermarkt waar je inkopen kunt doen. Maar aangezien Muscat 90 km.hier vandaan is rij je daar ook niet even heen! We willen ook erg graag het verslag en de fotos versturen maar dat kunnen we de aankomende dagen wel vergeten! We gaan pas over enkele dagen richting Muscat terug. We vinden in verschillende winkeltjes genoeg proviand om 4 dagen door te komen en rijden terug naar wadi Dayqah om bij de zelfde plaats te overnachten als gisteren maar dan wat hoger. Er zijn dikke wolken boven de bergen en die beloven niet veel goeds! Het is misschien niet verstandig om in de wadi te overnachten, als het gaat regenen dan komen we niet meer weg. We moeten al een stuk door de rivier rijden die alleen maar breder en dieper wordt als het gaat regenen. We gaan toch in de wadi staan en spreken af om direct weg te rijden als het gaat regenen. Klaas neemt nog een verfrissende duik in de grote poel . Een man komt na zijn gebed bij de poel ons waarschuwen voor de regen. De eerste druppels vallen als we toch besluiten om aan het begin van de wadi te gaan staan. Hier staan we boven de rivier en uit de wadi. Het is inmiddels donker als ik begin met koken. Er valt een bui regen en we eten sinds lange tijd in de auto met de deuren open. Gelukkig valt het met de regen mee en kunnen we even later weer buiten zitten. We gaan op zoek naar het kattengekrijs dat we steeds horen. Het lijkt wel een kat in nood. In het donker lopen we de wadi in en steken de rivier over. We zien een poes op de rotsen zitten. We klimmen over de rotsen naar het krijsende dier. Ze bleek gelukkig niet vast te zitten en ze kan ook gewoon weg komen. We denken dat ze gewoon wat aandacht wilde hebben! Nu kunnen we tenminste met een gerust hart gaan slapen.

17 Febr.03
Er is geen druppel meer gevallen de afgelopen nacht. De lucht is wel wat opgefrist, 23°C. Er hangt ochtend nevel in de bergen, verder ziet het er weer blauw uit. Om 7.30 uur vertrekken we naar wadi Suwayh via een piste door de ruige bergen in het Oostelijke Al- Hadjar gebergte. Het oude kasteel van Mazara boven op de rotsen ziet er in de ochtend sprookjesachtig uit. De piste slingert omhoog met zicht op wadi Dayqah met zijn poelen. We zien onze vorige overnachtingplaats vanaf de rand in de diepte. Wadi Suwayh is zeker net zo spectaculair en wordt gezien als een van de mooiste plekjes in het Oostelijke Hajar gebergte. De piste die we gaan rijden is zwaar en moeilijk. De steile stukken kunnen alleen met de laagste versnelling worden gereden. De piste slingert door de met erosie aangetaste kalksteenrotsen, door wind en regen hebben de rotsen allerlei vreemde vormen gekregen. Op enkele struikjes met witte trompet bloemen na en wat acaciabomen is er verder weinig begroeiing op de droge hete berghellingen. Er liggen verderop grote zwarte lavavelden tussen het kalksteen. Het uitzicht tijdens de tocht is spectaculair.De auto komt met moeite tegen de steile piste omhoog. Dan volgt er een korte maar steile afdaling naar wadi Suwayh. De wadi ligt diep in de bergen geslepen met diepe turkoois blauwe poelen. In de wadi liggen 3 dorpen tussen de koele palmplantages. De mensen zijn erg aardig en hebben een zwarte huidskleur. We zien een Rasta neger met wollen muts vrolijk naar ons zwaaien. In Oman zijn 25% gastarbeiders uit India, Pakistan, Filippijnen, Europa, VS en andere Arabische landen. De verschillende gezichten en huidskleuren getuigen van de lange geschiedenis als scheepsvaart en handelsnatie. Het grootste deel stamt af van de Arabische stammen de Azd en de Niariy uit de Nejed die het land binnendrongen en de Perzen verdreven. In het Zuiden is de Jemenitische invloed onmiskenbaar. Als gevolg van de handel over zee vestigden zich hier ook Perzen, Indiërs,Beluchi’s en Afrikanen. Ze hebben allemaal hun sporen achter gelaten. De Zanzibari’s zijn in de jaren ’60 vanuit Zanzibar verdreven en hebben in Oman een nieuw vaderland gevonden. Verder leven er nog talloze kleinere Islamitische en Hindoestaanse gemeenschappen. De piste eindigt in het dorp Suwayh met een prachtige grote poel met een waterval tussen de witte rotsen. Hier hebben we in ’98 gezwommen in de poel. Het nadeel van deze wonderschone plaats is dat er geen schaduw is om er te staan! We wandelen langs de poel met grote vissen en rietkragen aan de oever. Het ziet er erg aantrekkelijk uit om je vanaf de rotsen in het water te laten glijden! We besluiten om bij een poel eerder te gaan staan in de schaduw van een grote dikke acaciaboom. Een hoge rotswand rijst loodrecht vanuit de poel omhoog. De kinderen van het dorpje hebben ons natuurlijk al gezien en komen gillend achter ons aan gerent. Sommige kinderen vluchten weg. Gelukkig durven ze niet dichtbij te komen als ze Lex zien. We komen bij in de schaduw. De temp. is inmiddels opgelopen naar 34°C. Even later worden de kinderen opgehaald om naar school gebracht te worden. Met een pick-up hobbelen ze achter in de bak over de stoffige piste een uur rijden naar school. We nemen een koele duik in het glasheldere water en zwemmen langs de roswand de poel over. Lex zwemt met ons mee. Hij is dol op zwemmen en geniet net zo hard van de zwempartij als wij. De kanten zijn begroeid met grote pampagrassen en riet. Aan de kanten zijn wat strandjes waar we in de zon kunnen uitrusten. We brengen de rest van de middag door in de schaduw van de boom met zicht op de poel en de bergen. In de middag komt de pick-up weer een lading kinderen afzetten. In Oman is een leerplicht. Van de overheid uit is onderwijs goed geregeld. Sinds de komst in 1970 van Sultan Qaboos bin Said al Said; hij is absoluut vorst en de ministers van zijn regering zijn hem rechtstreeks –en niet een of ander parlement- verantwoording schuldig. Dankzij het hoge scholingsniveau van de jonge Omanieten en het goede sociale stelsel van het land kan het steeds over goede opgeleide arbeidskrachten beschikken. De meeste kinderen gaan naar privé scholen. Verder is net als het onderwijs de gezondheidszorg gratis en er hoeft geen belasting te worden betaald. De bevolking draagt de Sultan op handen! We vertrekken in de late middag via een wasbord piste naar Dibab aan de Indische Oceaan. We rijden langs zee naar het ‘verzonken gat’! Het grote gat in de grond is ooit een grot geweest. Het grondwater heeft het kalksteen plateau opgelost en uiteindelijk is het bovenste gedeelte door zijn eigen gewicht ingestort. Via een kant is het mogelijk om via een steile trap af te dalen naar het water. Het is een mooie plek om te zwemmen en te snorkelen. Het water is half zoet en half zeewater. Hierdoor komen hele bijzondere vissen en planten voor. Er leven ook mooi gekleurde sponzen. We overnachten op het plateau aan de rand van het diepe gat.

18 Febr.03
Het was voor de verandering een rustige nacht. De temp. ligt zo vlak aan zee een stuk lager en dat hebben we gemerkt! Normaal slapen we alleen onder een laken maar in de ochtend zijn we onder het dekbed gekropen! Na het ontbijt vertrekken we om 8.00 uur en 24°C naar Sur via een wasbord piste langs zee. De wind van zee blaast het stof en zand de lucht in en blijft als een dikke mist in het landschap hangen. Er liggen prachtige baaien met witte stranden tussen de witte rotsen, afgewisseld met rotsige stukken. Op de zee zijn schuimkoppen. De wind jaagt de golven meters hoog omhoog. De piste is vreselijk om te rijden, de auto stuitert en bonkt terwijl de banden al niet zo hard zijn .We slingeren via steile klimmetjes omhoog en weer naar beneden vlak langs zee naar Tiwi. Het dorp is gebouwd op de witte rotsen met zicht op zee en het zandstrandje en de mooie wadi Shab. Wadi shab is gelegen op beide heuvels aan weerszijden van een dal waardoor een rivier stroomt. Met een kleine boot steken we de rivier over om een wandeling te gaan maken door de plantages en akkertjes die tussen nauwe bergwanden ligt ingebed. Er liggen prachtige poelen en via waterstroompjes en watervallen wandelen we door de wadi. Het is een waar paradijs met vogelgeluiden en het kabbelen van het water. Na deze heerlijke wandeling rijden we naar de volgende wadi enkele km. verder. Wadi Tiwi is berijdbaar met de auto. Hoewel het pad erg smal en soms erg steil omhoog gaat is het met de auto soms millimeterwerk! In deze wadi zijn we in ’98 uitgenodigd bij een familie en hebben er toen overnacht. Het is een drukte in de wadi, er wonen veel mensen tussen de koele plantages. We besluiten er na een pauze weer weg te gaan. We willen nu toch wel graag proberen om ergens te internetten. De enige mogelijkheid zou Sur kunnen zijn. We vervolgen de piste langs zee. Het waait nog steeds zo hard dat je bijna uit je hemd waait. Op het strand hoef je nu niet te gaan staan, je wordt er gezandstraald!We rijden naar Sur,een havenstad van waaruit de handel met Afrika werd bedreven. Sur ligt uitgestrekt rond een lagune en heeft een oud en een nieuw gedeelte. We bezoeken de scheepswerf om te zien hoe de dhows gebouwd worden. Dit zijn de karakteristieke gekromde houten schepen. Klaas kijkt er wat rond terwijl ik bij Lex blijf op het strand. We willen het fort gaan bekijken maar die is dicht. We kopen een zak fruit bij een winkeltje in de soek. De man wijst ons een internetcafé die tot 17.00uur gesloten is. We wachten in Sur en kopen bij een bakker brood en Arabische sweets. Dit zijn heerlijke kleine bladerdeeggebakjes met noten en spijs. We eten een warme pizza en drinken koffie voor het internetcafé om de tijd door te komen! Er moet veel verstuurt worden en de fotos en verslag moet nodig naar Ufuk! Ik wacht in de auto omdat een stel kinderen steeds aan het vervelen zijn bij de auto. Het is inmiddels donker geworden als we het internetcafé verlaten. We moeten opzoek naar een overnachtingplek.We rijden rond de lagune naar het oude gedeelte van Sur. Net buiten de plaats begint de piste weer. Daar vinden we een plaats om te overnachten bij drie picknick gebouwtjes vlak aan de zee. De wind is gaan liggen als we om 21.30 uur aan komen.. Ik kook en we drinken koffie met de Arabische sweets die eigenlijk bedoelt zijn voor morgen! Klaas schrijft wat e mails zodat ze morgen in Sur kunnen worden verstuurd en ik was het zand van m’n lijf. Ik heb erg veel last van kleine bultjes op voeten en enkels. Nu krijg ik ze ook op m’n benen! Ze jeuken en branden vreselijk. Om 1.30 uur kruipen we doodmoe in bed, véél te laat!

19 Febr.03
Vandaag is Klaas jarig en dat doet pijn verzekert hij mij als ik hem feliciteer! Het was een kort nachtje maar de zon staat al weer aan een strak blauwe lucht en zal de temp. snel doen stijgen. De zee is weer tot rust gekomen. Na het ontbijt schrijf ik nog gauw wat e mails terwijl Klaas een douche neemt. We vertrekken hierna eerst terug naar Sur om de e mails te versturen en nog wat fotos. Het versturen van fotos neemt veel tijd in beslag, maar het is de laatste mogelijkheid voorlopig! Terwijl Klaas internet blijf ik in de auto om al het zand en stof eens af te doen, onbegonnen werk maar ik doe het toch maar. Klaas krijgt felicitaties van het thuisfront per e mail en smsjes, erg leuk om dit te ontvangen zo ver van huis. Hierna vertrekken we naar al Kamil en wadi Bani Khalid. Een asfaltweg door een heuvelachtig landschap met weinig begroeiing op wat acaciabomen na. We stoppen in een wadi om er even te koffie drinken in de schaduw van een brug. Het is erg warm in de zon en in de auto. Er is een kleine poel met wat palmbomen waar Lex even in het water kan om af te koelen. We drinken koffie met de Arabische sweets voor Klaas zijn verjaardag. Hierna rijden we in de middag hitte verder. De weg loopt langs de Wahiba woestijn. Het landschap is veranderd in een woestijn landschap met zandvlakte’s waar de kamelen rond lopen en net voor de auto willen gaan oversteken! In de verte zien we de zandduinen van de Wahiba, het blijft een fascinerend gezicht. We vinden de afslag naar wadi Bani Khalid en zijn verbaasd er een nieuwe asfaltweg te zien in plaats van een piste! Er zijn zelfs straatlantaarns langs de weg! Dit belooft weer niet veel goeds. De weg slingert eerst omhoog door het Hajar gebergte met zicht op het woestijn landschap en de zandduinen van de Wahiba woestijn. Het is nevelig waardoor het zicht niet helder is. We slingeren via steile bochten verder en komen door kleine dorpen met enorme palmplantages. Via een steile afdaling komen we in de wadi terecht en hier stopt de asfaltweg.Hier begint een stenige en zeer smalle piste met waterpoelen, stroompjes en watervalletjes. Het is erg hobbelig en we kunnen er met de auto maar net doorheenkomen. De palmtakken piepen over het dak en langs de auto af. Het is er als een paradijs zo mooi! We stoppen bij een poel met stromend water en een grote boom om wat te eten en te genieten van het uitzicht en het geluid van stromend water. Als we weer verder willen, rijden 4 Land cruisers langs, volgeladen met toeristen. Ze zijn op weg naar de grotere poelen verderop. De gidsen wenken dat we ook moeten komen. Het laatste stuk piste vraagt enige rijervaring in dit soort omstandigheden omdat het vreselijk steil, smal en vol kuilen zit. De piste is helemaal gaar gereden en eindigt tenslotte in de rivierbedding met koele palmplantages. Om naar de grote poelen te komen moet het laatste stuk worden gelopen. De wadi loopt verder door een nauwe kloof. Er is een grot waar een rivier doorheen stroomt. Via een kleine trap kun je afdalen en een wandeling maken via smalle ingangen naar de ondergrondse poelen. Er is veel volk waar de wandeling begint. De kinderen wachten ons vol verwachting op om ons naar de poelen en de grot te leiden. Hier treffen we Iris en David met hun 7 jarig zoontje Travis. Het zijn 40’ers die twee jaar onderweg zijn. Ze rijden een omgebouwde 4WD Mercedes vrachtwagen. Het is een expeditie wagen met alles erop en erin. Ze hebben net als wij alles verkocht om te kunnen gaan reizen. Ze hebben nog een zoon van 19 jaar die leeft in Duitsland. Ze hebben enorm veel ervaring en hebben de hele wereld afgereisd. We raken aan de praat en besluiten samen de avond door te brengen in de Wahiba zandduinen. Ze zijn maar 3 dagen in Oman en moeten met het vliegtuig terug naar Thailand waar hun auto is. Ze zijn vanaf Thailand met vrienden via de Malediven naar Oman gevaren met een zeiljacht. Een reis van 30 dagen. Ze hebben ook een hond die ze in Thailand bij vrienden hebben gelaten omdat 30 dagen op een schip wel erg lang is! Het zijn echte globetrotters die houden van het terreinrijden en het zwervers bestaan. Ze hebben voor 3 dagen een Land cruiser gehuurd en willen morgen in de woestijn gaan rijden.We hadden op de heen weg naar de wadi een geschikte plek gezien om te overnachten in de zandduinen. Hier rijden we naar toe in de avondzon. Ze hebben geen camping spullen bij dus gebruiken ze onze tent en slaapspullen die we in de dakkoffer hebben. We luisteren naar hun verhalen en kijken fotos. Onze eerste nacht in de Wahiba ! We zijn weer terug na 4 jaar! De temp. daalt naar 22°C, erg koud . We trekken de trui maar weer eens aan.

20 Febr.03
Na het ontbijt in de frisse ochtend zon besluiten we samen wat in de Wahiba woestijn te gaan rijden. Onze plannen om vandaag naar Muscat te rijden om ons visum voor Oman te verlengen stellen we uit naar zaterdag. Iris en David moeten vanavond om 23.00 uur vliegen. We rijden naar Almintirib een plaats met een palmoase aan de rand van de woestijn. Vanaf hier rijden we een piste in Zuidelijke richting. Het is mogelijk om vanaf hier de woestijn over te steken. We hebben deze kant van de woestijn nog niet gereden en het is spannend hoe de auto zich zal gedragen nu het serieus wordt! Het is een mooie gelegenheid om de auto uit te proberen en zien hoe ver we kunnen gaan. Het is warm maar er staat een flinke wind waardoor het met 36° C niet te warm is. Alleen voor Lex was het warm. Het arme beest vond het maar niets! Het gaat er af en toe hard aan toe. We komen steeds verder de woestijn in en zien de Bedoeïen hutjes. Ze wonen in zelf gebouwde hutjes van palmtakken. Om de hut staat een hek van gaas om de kamelen en geiten buiten te houden. We laten de banden verder leeglopen als het zand losser wordt en de piste regelmatig stijgt. We kunnen de snelheid er goed inhouden. Bij de hoge zandduinen slaan we af om te kijken hoever de auto tegen de zandduinen op komt. David jakkert na twee pogingen de Patrol omhoog. Het lukt ons de eerste keer, maar als we het nog eens proberen lukt het niet meer om de auto over de top te krijgen. Het zand is te los gereden. We laten de auto beneden staan en jakkeren met zijn allen in de Patrolover de duinen. Met een stuk meer zelfvertrouwen rijden we terug. David kan het niet laten om regelmatig te stunten. Hij komt uiteindelijk boven op een scherpe duinrand met de auto vast te zitten. De auto zit tot de zijdeur in het zand. Hij moet uit het raam klimmen om eruit te komen. Klaas doet het wat rustiger aan en helpt de Patrol met het sleeplint uit zijn benarde positie. We krijgen toeschouwers, twee mannen komen een kijkje nemen en weten niet wat ze zien als ze ons zien rond rijden ! Na de kennismaking worden we uitgenodigd om thee te komen drinken bij een van de mannen die vlak bij in de woestijn woont in een Bedoeïenhut. We kijken elkaar aan en besluiten mee te gaan. We worden door zijn moeder hartelijk ontvangen. We mogen in de koele hut zitten in het zand. De mannen zetten thee terwijl de oude vrouw ons een schaal water geeft om de handen te wassen. Ze poetst de piepkleine theekopjes met haar hoofddoek schoon en zet een grote zinken schaal op de grond. Daar komt de schaal met dadels en halwa en een pot met geitenmelk waar brokken brood in drijven te staan. Zo zitten we samen en drinken thee. De vrouw plukt een stuk halwa uit de schaal en geef het Travis maar die heeft niet veel zin in deze zoetigheden. Iris spreekt een beetje Urdu. Het is een Pakistaanse taal waarvan enkele woorden overeen komen met de Arabische taal. Iris heeft een Pakistaanse vader, ze is op jonge leeftijd naar Duitsland gekomen. Na drie kopjes thee stappen we op. Ze protesteren als we willen vertrekken en de vrouw schenkt gauw nog een kopje thee in, in de hoop dat we nog even blijven. Maar we moeten nodig weg. De tijd tikt door en het vliegtuig wacht niet! We jakkeren via een piste terug naar het dorp waar we de woestijn zijn ingereden. Kinderen zien ons in de verte al aankomen en staan ons op te wachten. In koor roepen ze ‘ How are you of, I love you’. Het zijn de enige woorden die ze kennen. Wij willen via wadi Tayin verder rijden richting Muscat. We hebben volop tijd omdat het morgen vrijdag is en de ambassade gesloten is. We vullen de banden weer bij en vertrekken naar de wadi. Iris en David besluiten ook een stuk mee te rijden en halverwege af te slaan naar Muscat. We hopen wat poelen tegen te komen waar we nog even kunnen zwemmen, Geen poelen voor de afslag, jammer! We zien wel een kamelen karavaan. We nemen afscheid van elkaar zodat Iris en David als een haas naar Muscat kunnen willen ze op tijd hun vlucht halen. Wij doen het rustiger aan en vervolgen onze route door de wadi opzoek naar een overnachtingplek. Net voor donker vinden we een mooie plek bij palmbomen en een rotswand. Er stroomt water met een poel. We nemen een bad in het avond licht en spoelen al het zand en zweet van ons lijf. Lex neemt een duik in de poel en rolt zich hierna in het zand. Hij ziet er uit als een varken. We laten hem maar gaan, hij heeft het erg warm gehad en is helemaal door elkaar geschut. Het blijft ook in de avond erg warm, 36°Cmet af en toe een zuchtje wind. We krijgen bezoek van een enorme grote schorpioen. Hij komt rustig aan gewandeld naar de auto en wandelt onder de tafel door weer weg. Doodmoe kruipen we om 22.00uur in bed.

21 Febr.03
Het was een warme nacht, de temp. bleef 31°C. Ik kon er niet van slapen. De zijdeur en het dakraam stonden open maar er stond geen zuchtje wind. Klaas heeft de tent op gezet in is in de binnen tent gaan liggen in de hoop dat dit wat koeler is. In de ochtend daalt de temp.naar een aangenamere temp. zodat we toch nog wat kunnen slapen. We willen vandaag wadi Tayin vervolgen. Op een gegeven moment kruist de wadi een andere wadi. Deze wadi Dima willen we verder volgen tot aan de weg naar Ibra. Wadi Tayin is lang en loopt door het Oostelijke Hajar gebergte. De piste is begonnen in een open landschap met acaciabomen met kamelen renbanen De woestijnvlakte is geschikt om kameelraces te houden. Iedere vrijdag worden wedstrijden gehouden. Vandaar dat we gisteren zoveel karavanen tegen kwamen! Hun gang is zó relaxt. Het is een moeilijk te volgen wadi, we gebruiken de GPS om de goede richting aan te houden maar ook dan zitten we af en toe fout. Het is niet een wadi die we gewend zijn te rijden zoals in het Noorden. Hier lopen vaak meerdere paden die naar de dorpen lopen of omhoog de bergen in gaan. Het is steeds even zoeken welk pad de goede is. De piste gaat door het woeste berglandschap omhoog en daalt weer af naar de rivierbedding. Er is niet veel water in de wadi. Alleen bij de dorpen zijn waterstroompjes en poelen. Via falaj kanalen wordt het water naar de palmplantages gevoerd. De meeste mensen vallen zowat om als ze ons zien. Ze kijken of we van Mars komen! We hebben de indruk dat hier weinig of geen vreemden komen. Gezien de reactie van de mensen en het vinden van de goede richting! Als we bij een rustige plantage stoppen voor een pauze in de schaduw zien we overal kinderen vandaan komen. Het is me een raadsel waar ze zo snel vandaan komen? Ze blijven op een afstandje kijken en maken blafgeluiden. We proberen ons er niets van aan te trekken maar zijn toch wat geïrriteerd omdat we met deze hitte even gewoon lekker rustig willen zitten. Er komt een auto die pal achter de open deur stopt, de jongemannen stappen uit en gaan ook staan kijken hoe wij een appel eten! Dit hebben we nog niet eerder in Oman meegemaakt! We vervolgen de route en zien op de GPS de rivierbedding (wadi) naar wadi Dima. Op het vertrouwen van onze GPS slaan we af en komen door een nauwe bedding zoals we tot nu toe gewend zijn om te rijden. De piste wordt slechter met veel rotsen en smaller. We slingeren door prachtige palmplantages met stromend water en poelen. Jammer dat het vrijdag is , er zijn veel mannen op de been die in groepjes bij elkaar zitten onder de palmen. We hopen een plek te vinden waar het wat rustiger is maar helaas, we hebben geen geluk vandaag! Ik zie prachtige poelen met watervallen. Het water in de poelen heeft een fluor blauwe kleur. In combinatie met de groene palmbomen is het werkelijk schitterend! We rijden via een hobbelige piste langs de poelen. De auto kan er qua breedte maar net door. Ook hier zijn veel te veel mensen, ze hebben hun auto’s in de schaduw gezet en zitten op de open schaduwplekjes. Het is de verkeerde dag! We vinden verder door een plaats om een tijdje te staan. Bij een bergwand liggen wat poelen en stroompjes. We hebben schaduw van de bergen. Hier kunnen we tenminste ongestoord zitten . Om 17.15 uur rijden we het laatste stuk door wadi Dima en hopen een plek voor de nacht te vinden. De temp. is gezakt van 35°C naar 28°C. Voor we er erg in hebben rijden we weer op asfalt! We vinden net voor het donker wordt een geschikte overnachtingplek langs de weg naar Ibra en Bid- Bid. Het is een bosgebied aan de rand van het gebergte. Hier kunnen we ongestoord koken en buiten zitten. Doodmoe rollen we in bed, de temp. is een stuk aangenamer dan gisteren nacht.

22 Febr.03
Het is bewolkt als we opstaan. Na het ontbijt vertrekken we naar Muscat,een trip van 130km. om bij het vliegveld ons visum voor Oman te verlengen. We hebben een multiple entry visum die steeds met 3 weken verlengt kan worden. Verder moeten we het visum voor Iran al vast gaan regelen bij de Ambassade in Muscat. We vertrekken om 8.00 uur om deze zaken te gaan regelen. Ons visum is nog een dag geldig ! Bij het vliegveld lukt het niet om het visum te verlengen, hiervoor moeten we eerst het land verlaten. Dit betekent dat we terug naar de Emiraten moeten terwijl we verder naar het Zuiden willen! We zoeken het adres van de dierenarts die de permit voor Lex heeft geregeld. Het is vandaag verlopen en moeten een nieuwe gaan vragen. De dierenarts gaat contact op nemen met het ministerie om toestemming te vragen. Een hond meenemen is iets heel ongewoons in Oman, er zijn daarom niet echt regels. We kunnen om 12.00 uur terug komen. De wacht tijd gebruiken we om de ambassade van Iran te zoeken. We rijden in de drukte en de hitte rond. De bewolking is verdwenen, de temp. loopt weer op naar 34°C. Uiteindelijk vinden we de wijk waar de meeste ambassades bij elkaar zitten. Klaas gaat informeren of het mogelijk is een visum aan te vragen. Het is mogelijk en we krijgen de papieren voor de aanvraag mee. Ik heb nog maar 1 pasfoto, dus moeten we opzoek naar een fotozaak!We gaan eerst terug naar de dierenarts. Daar wachten we tot hij met de papieren van Lex teug komt. We hebben verlenging gekregen voor 1 maand. We betalen de kosten voor de permit en rijden naar een fotowinkel. In een winkelcentrum zit een fotozaak maar deze maken geen pasfotos! Ik doe boodschappen in een supermarkt in het zelfde complex. Inmiddels zijn alle winkels gesloten en moeten we wachten tot 16.00uur. We zoeken in de wijk naar een fotozaak maar niets! We moeten voor 17.00 uur bij de ambassade van Iran zijn. We wachten tot de winkels weer open gaan op het lange zandstrand van Muscat. Er staan cocospalmen die wat schaduw geven. We eten gebakjes met koffie. Bij een ander winkelcentrum vindt ik een fotoafdeling. Ik trek een hoofddoek over m’n kop en ga zitten. De fotograaf kijkt een beetje vreemd. Ik leg hem uit waar het voor is. De ontwikkeling gaat 1 uur duren, nee zeg ik, dat kan niet! Ik heb hooguit drie kwartier. Hij zal zijn best doen. We gaan er nu een beetje genoeg van krijgen omdat we dit nooit gaan halen. We zoeken nog even naar een andere winkel maar nee hoor. Terug naar de fotoafdeling zijn de fotos klaar!!! Ik bedank hem duizendmaal en sjees naar de auto. We rijden als bezetenen naar de ambassade waar we 10 min. voor sluiting aan komen. Klaas geeft alles af, we hopen dat het deze keer iets soepeler zal gaan. We kunnen over 10 dagen bellen of we het visum krijgen. We kunnen het visum ophalen als we terug komen uit het Zuiden. Het blijft altijd onzeker of het gaat lukken! Inmiddels is het bijna 17.30 uur geworden als we koers kunnen zetten naar de Emiraten. Via de autoweg rijden we naar Sohar en Liwa. Een rit van 330 km. Het is warm en de weg is saai. We balen om het hele eind terug te moeten rijden om het visum te verlengen voor Oman. We zijn moe van de hele dag rondrijden. We stoppen in de avond in Liwa aan zee.Het is een picknickplaats die we op de heen weg gezien hebben. Er zijn mangrove bossen en een breed zandstrand. We zien in het donker de autolampen en vrezen dat er weer een hoop volk rond rijd. Een groepje jongens komen wat rond de auto hangen en daar hebben we helemaal geen zin in! We willen rustig eten en een douche nemen voor we naar bed kunnen. Ze vertrekken al snel zodat we de rest van de avond alleen zijn.

23 Febr. 03
We hebben als een blok geslapen. In de nacht koelde het heerlijk af. Er is bewolking en er vallen wat regendruppels. We ontbijten met volkorenbrood en Edammer kaas.Klaas mist zijn hagelslag, helaas is er geen hagelslag te koop! We posten de brieven voor Iris en David zoals we hebben belooft en vertrekken daarna naar de grens bij Khatmat Milahah. Nog 40 km. verder. Na de nodige controle posten kunnen we Oman verlaten en de Emiraten binnen. In Fujayrah zoeken we een mogelijkheid om te internetten. Ik heb een vreselijke hekel aan grote steden omdat het altijd vreselijk druk is en het zoeken altijd problemen geeft! Zo nu ook natuurlijk! Als we het rond rijden en zoeken beu zijn vinden we uiteindelijk toch een internetcafé. We slaan de mailtjes op en versturen er nog wat. De verbinding is voor de verandering eens snel. Dit geeft enige troost. We rijden naar het strand bij Kor Fakkan waar we op de heen reis ook gestaan hebben. Hier kunnen we vandaag wat uitrusten en de mailtjes lezen. Er is weer meer bewolking maar met 30°C beslist niet koud. Klaas werkt op de computer terwijl ik in de auto wat schoonmaak. Het woestijnzand ligt dik in de auto. Verder houden we het rustig. De middag vliegt voorbij en voor we er erg in hebben is het weer tijd om naar bed te gaan. Morgen staat ons een lange rit naar het Zuiden te wachten. We rijden dan terug naar Oman en kunnen met het nieuwe visum 3 weken blijven.

24 Febr.03
De lucht kleurt rood als we om 6.45 uur opstaan. Even later komt bewolking vanuit de bergen en maakt een eind aan het kleuren spektakel. Er vallen enkele druppels regen en het voelt benauwd met 24°C. We vertrekken na het ontbijt naar Fujayrah om te internetten. Het dagboek en de fotos zijn bijgewerkt en kunnen worden verstuurd. We verwachten ook nog een mail van Legerstee i.v.m. de omvormer. We mogen een nieuwe gaan halen in Dubai maar omdat we al een andere hebben gekocht zouden we liever de kosten vergoed willen krijgen van de nieuwe omvormer. We wachten af! We rijden hierna naar de grens om Oman over te steken. Op de heenweg rijden we verschillende keren verkeert omdat op de rotondes niets staat aan gegeven. De temp. stijgt naar 37°C en in de auto is het met de zon op de ramen nog warmer. Er staat een harde warme wind wat niet prettig is om te rijden. Uiteindelijk komen we bij de grensovergang. We betalen de Emiraten als we het land verlaten. Enkele meters verder is de grens met Oman.Terwijl Klaas met de hele papierkraam bij het loket staat zie ik hoe de politie iedere auto grondig controleert. Ze hebben zelfs een apparaat waar het glas van de ramen mee wordt gemeten! Als er folie op de ramen zit moeten de autos aan de kant en eerst de folie verwijderen. Iedereen protesteert maar ze moeten de folie eerst van de ramen af halen, erg flauw allemaal! Het zijn eigen mensen uit Oman of de Emiraten. Ik hou m’n hart vast wat het bij ons zal zijn. Eerst maken ze problemen omdat we met een buitenlands kenteken rijden. Natuurlijk, we komen uit Nederland dus hebben we een NL. kenteken. Er wordt gebeld en gediscussieerd wat ze met ons aan moeten. De papieren van de auto zijn ook niet genoeg, ze willen andere papieren, welke dan? Niemand weet hoe de regels zijn en ze kunnen ons ook niet uitleggen wat er verkeerd is ! We vertellen dat we al 3 keer de grens zijn over gegaan met deze auto en dat er bij iedere overgang andere regels worden gehanteerd. De discussie loopt aardig op en iedereen gaat zich er mee bemoeien. Uiteindelijk mogen we voor deze keer Oman binnen met de auto! Onzin natuurlijk want we hebben een multiple entry wat betekent dat we zo vaak als we willen de grens over mogen! Dan verzint een andere politie dat we eerst een verzekering moeten afsluiten voor we de grens overgaan! We kunnen dit doen bij een loketje aan de grens. Klaas loopt met de man mee waar we dit bij kunnen regelen. Hij had zich ook al in het gesprek gemengd. Dan trekt een andere politie de achterdeur open , hij ziet Lex en begint hysterisch te roepen, KELP-KELP-KELP, wat betekent hond. JA…, nu hebben ze weer een reden waarom we niet binnen mogen. Een van de politiemannen zegt dat we eerst naar een dierenarts moeten. We laten het papier zien met de dikke stempels en handtekeningen van het ministerie. Ze trekken met drieën aan het papier. Tenslotte zijn de 3 vellen papier geheel uit elkaar getrokken en een vel waait over de straat. Het gaat ons nu wel erg de keel uit hangen. Dit kinderachtig gedrag is niet te geloven! Dan zien ze op het permit van Lex Wajajah staan. Dit blijkt de naam van een andere grenspost te zijn 150 km. terug naar Oostelijke richting. Het staat niet op onze kaart aan gegeven. Nou, nu hebben ze weer een reden om ons te weigeren. We moeten daar maar naar toe gaan wordt gezegd. We leggen uit dat we heen ook niet via Wajajah Oman zijn binnen gekomen. Het haalt niets uit. Klaas is vreselijk kwaad omdat ze zo onredelijk zijn en star. We zeggen dat we niet welkom zijn in Oman en dat we worden behandeld als terroristen etc… We verzamelen alle papieren en ons stempel in het paspoort wordt gecanceld,(teniet gedaan). Boos rijden we terug naar de controle post van de Emiraten. Normaal doen ze nooit moeilijk maar nu beginnen ze ook te zeiken. Een van de politiemannen trekt zijn neus op als hij Lex ziet en met heftige armgebaren geeft hij aan dat hij er niet in komt! We komen net uit de Emiraten met Lex vertellen we. We laten de uit elkaar getrokken papieren zien en het stempel in ons paspoort. Ze overleggen en wijzen naar de grens van Oman. Ga maar naar Oman. Ja, roepen we keihard alsof ze doof zouden zijn, ze laten ons er niet in!!!! We zijn 6 uur verder en nog verder van de grens verwijdert dan toen we begonnen. Na een hoop gepraat begrijpt een politieman hoe het in elkaar zit en geeft na een uur toestemming om terug te mogen keren naar de Emiraten. Laaiend rijden we op het heetst van de dag naar de grensovergang bij Buraimi. Op de heen reis zijn we zo ook gereden. We zoeken in de drukte van de stad de goede afslag naar de grens. Er staat niets aan gegeven. Dan vragen we ons af of dat wel de goede grensovergang is die op Lex zijn papieren staat! We zoeken in het Off-roadboekje naar een routebeschrijving aan de grens. Daar zien we inderdaad Wajaja genoemd. Het betekent dat we de zelfde weg weer terug moeten . Doodmoe en gefrustreerd rijden we terug en slaan af naar wadi Khabab. We komen op een 4 baansweg met grote borden Oman! Net voor de grens bij Wajaja rijden we een pad in door een open vlakte met acaciabomen. Bij een bergwand stoppen we tussen de acacia’s in een brede rivierbedding. Het is inmiddels 18.30 uur en bijna donker. Het is bewolkt geworden en er vallen een paar spatjes regen bij een temp. van 37°C. We zijn allebei kapot en moe. We eten en drinken koffie. De wasbeurt slaan we over omdat we niet veel water meer hebben en kruipen op tijd in bed.

28 Febr.03
We zijn vannacht vertrokken naar zee. Het bleef veel te warm tussen de bomen omdat er geen zuchtje wind was. Toen we ook nog muggen in de auto hadden die ons niet met rust lieten vonden we het welletjes! In het pikkedonker vinden we aan de hoofdweg naar Salalah een pad naar een mausoleum vlak aan zee. We rijden in het losse zand het strand verder op om wat wind van zee te vangen. Het is enkele graden koeler wat een stuk prettiger aan voelt. We kruipen weer terug in bed in de hoop te kunnen slapen. We doen de hor voor de zijdeur maar laten de hor uit het dakraam. Dat was natuurlijk stom! De wind was weggevallen en in de ochtend zitten een dozijn van die krengen in de auto. Ze hebben zich tegoed gedaan aan Klaas die óp het laken heeft gelegen in plaats van eronder. Niet erg verstandig met het risico op malaria! Nu maar hopen dat hij er niets van over houd. We ontbijten in de schaduw van de auto. Gelukkig komt er weer wat wind van zee. Er zijn mangrove bossen en stilstaand water vlak bij de overnachtingplek, dit verklaart de grote aantallen muggen in de auto. We willen vandaag een rustdag houden aan zee, als het niet te warm is. We weten dat richting Taqah (Oostelijke richting) een wit zandstrand ligt met strandpaviljoens. Ze geven schaduw en mogelijkheden te picknicken. Het strand is meestal eenzaam en verlaten. Het is enkele km. van onze overnachtingplaats. Via een pad komen we op het strand en rijden door het losse zand naar het laatste strandpaviljoen. Vanaf hier lopen we naar Khor Suli. Het is een kleine groene lagune waar de rivier van wadi Tabrook op het strand uitkomt. Een zandbank belet het water in zee te stromen. Hierdoor is een brede waterplas ontstaan met groene rietkragen, struiken en bomen. Een ideale plaats voor de kiekendief, visarend, wouw en verschillende reigersoorten. Op de lage zandduinen groeien kruipplanten met dikke vetachtige bladeren en grote paarse trompetbloemen. Langs de rivier groeit kameelgras wat een extra groene aanblik geeft. Een prachtigere plek om te staan is er niet! Het is wel jammer dat dit water afkomstig is uit de besmette bron Ain-Tabrook! We weten niet of dit water ook besmet kan zijn met bilharsia ! Er staan geen borden maar we besluiten om het water niet te gebruiken om ons te wassen. Het zandstrand is waanzinnig wit en lang. Het is helemaal verlaten op de zandtorentjes van de krabben na. Er staat een koel windje van zee, ideaal strandweer dus! We zwemmen in zee, Lex worstelt zich tegen de golven op om Klaas bij te houden. De golven spoelen over hem heen, ik vind het dood eng en roep hem terug. Ik wil hem niet zien verdwijnen in de hoge golven! In de middag krijgen we bezoek van een kamelenkudde. Ze komen het strand over gewandeld naar de rivier. Ze drinken, grazen en nemen een bad in de rivier. Ze gaan languit in het water liggen . Een komisch gezicht om ze zo in het water te zien rollen. We kunnen dit schouwspel mooi vanaf onze plek bekijken. Verder hebben we dit paradijs voor ons alleen! We rijden net voor donker de auto verder van de lagune af. De muggen worden weer actief ! We zetten de auto op een brede zandbank vlak aan zee om zoveel mogelijk wind te vangen. We hopen deze nacht eens goed te kunnen slapen en kruipen vroeg in bed. De wekker gaat om 6.00uur af!

                                                                               ©Klaas Kamstra All rights reserved