Home Wie zijn wij Over de auto De landen Alpine planten Het geslacht Dionysia Reisdagboek Reisfotos Links
Januari 2003
1 Jan,03
Het was gisteravond laat geworden. We hebben het oudjaar uitgezeten. De klok loopt
hier een uur voor maar Klaas wilde het Nederlands tijdstip afwachten. Met spelletjes
en het luisteren naar de radio was het zo 24.00uur. Het was weer een nacht met
veel regen en wind.Vanmorgen waren de plassen nog groter geworden.De nacht temp.
blijft met 16°C aan de hoge kant.We hebben het gelukkig niet koud s’nachts.We
staan om 8.15uur op en ontbijten met kaas en kalkoenfilet en koffie.Klaas stelt
voor om wat verderop aan zee een ander plaatsje te zoeken terwijl ik naar Ankara
wil.We worden het niet echt eens.We balen allebei en zijn het wachten beu.Het
weer werkt ook niet mee.Iedere dag regen gaat ook snel vervelen!Alles werkt
tegen en dat brengt veel spanningen met zich mee.Uiteindelijk vertrekken we
toch en zoeken in de buurt bij Manavgat naar een geschikte plaats.De Manavgat-rivier
stroomt evenwijdig aan zee.Er liggen schepen die via de rivier de zee op gaan.We
zoeken een mogelijkheid om eerst over de rivier te komen.We vinden een brug
in de plaats en komen zo tussen de rivier en de zee te rijden.Het toerisme is
hier ook toegeslagen.Er zijn hotels en allerlei accommodaties om de toerist
bezig te houden.Het is op zich een hele mooie locatie met zandduinen,een lang
zandstrand en mooie naaldbossen.We zetten de auto tussen de bomen op een open
plek vlak achter de zandduinen en het strand.We verkennen het gebied wat en
wandelen langs het strand.Met de harde wind en de regen is er niet veel aan.We
kruipen in de auto voor een bak koffie.Buiten valt de regen met bakken uit de
lucht,zo hard en lang regent het in Nederland niet eens!We kunnen niet meer
doen dan wat zitten en luisteren naar muziek.Klaas is in de ban van computerspelletjes!Hij
is er uren zoet mee.De rest van de dag is druilerig en saai.We bellen naar onze
moeders .Het is meer dan een maand geleden dat we elkaar gesproken hebben.Onze
avondwandeling eindigt zeiknat.We komen in een onweersbui terecht.De rest van
de avond blijven we binnen.Hopelijk gaat er morgen iets gebeuren want we zijn
het wachten spuug zat.
2 Jan,03
Het was een zwoele nacht,16,5°C en veel regen.Af en toe moest het dakraam
wat dichter worden gedaan om te voorkomen dat het binnen regent.We staan om
8.15 uur op.Het miezert nog wat.Na het ontbijt vertrekken we naar Ankara.Eerst
gaan we in Manavgat naar de winkel en wisselen maar weer eens een keer geld
bij het wisselkantoor.We gaan naar het internet-café waar we eerder zijn
geweest.Het lukt vandaag beter en lezen de nieuwjaar wensen.Verder geen nieuws
meer van Koning aap.We werken nog even aan onze nieuwe site maar komen niet
echt verder.Als we terug naar de auto lopen schijnt eindelijk de zon!Je voelt
je al direct een ander mens als de zon schijnt.Er zijn net een groep met Engelse
toeristen af gezet.Ze lopen er wel erg zomers bij,in korte mouwen en hemdje.Het
ziet er wat belachelijk uit als je weet dat de afgelopen week niets anders heeft
gedaan dan geregend en iedereen hier met trui en jas rond loopt.We vertrekken
met zon naar Ankara via de mooie bergweg richting Beysehir.Onderweg stoppen
we om in de zon en met zeezicht wat te eten en koffie te drinken.bij een heerlijk
temp. van 20°C.Het uitzicht is helder zodat we de bergen nu beter kunnen
zien.De sneeuw van vorige week is bijna weg.Alleen als we boven de 1600m. komen
ligt er nog volop sneeuw en daalt de temp.hard.Het gebied is zeer begroeid met
prachtige oude naaldbomen en ceders.Ze hebben door de zware weersomstandigheden
een bonsai uiterlijk gekregen.Het gesteente is grijs en ruw,met grillige punten.Ik
hou erg van dit soort gebergtes en geniet met volle teugen.We stoppen even in
dit winterlandschap om sneeuwballen te gooien.We moeten wel wennen aan de kou.Gelukkig
schijnt de zon.Na de pas van 1825m.slaan we af naar Seydisehir en rijden niet
via Beysehir naar Konya.Het is een korte en ook een hele mooie route met aan
beide zijde gebergtes met de hoge sneeuwtoppen van de Erenler dagi.Deze weg staat op de kaart aan gegeven als een smalle
binnenweg die gedeeltelijk over gaat in een pad.Het blijkt inmiddels een prima
weg te zijn.Er wordt langs de weg honing verkocht.Iedereen wacht vol smart of
we stoppen.Sommige mensen staan al van ver te wenken.Maar wat moeten wij met
zoveel honing?We dalen af en komen in een Göreme landschap terecht.De typische
steile rotskolommen en de uitgeslepen rotsen doen hier erg aan denken.In de
avond zon komen we in Konya aan.De zon verdwijnt zodra we de stad naderen.De
stad ligt in een mistige smog.Er is veel industrie en er wordt door de kou flink
gestookt.De stad ziet er troostloos uit.Alleen de hoge flats in alle kleuren
van de regenboog brengen wat kleur in het landschap.Wij rijden verder over de
vlakte naar Ankara.De sneeuw is hier helemaal weg maar het is wel een stuk frisser
dan vanmorgen.In het donker komen we aan bij het Mogan meer net voor Ankara.Het
is er een modder bende door de smeltende sneeuw.Het is inmiddels 19.30uur .In
enkele minuten zijn we omringd door de zwerfhonden.Ze staan een beetje te blaffen
tot dat Klaas ze weg jaagt.We houden de deuren en ramen dicht.Het is 8°C
bewolkt en er valt wat regen.We koken en luisteren naar de wereldomroep voor
het laatste nieuws.We hopen morgen het visum voor de VAE te kunnen regelen zodat
we hier niet al te lang hoeven te blijven.
3 Jan,03
Het was vanmorgen fris maar droog met 2°C.net boven het vriespunt.Al vroeg
werd ik wakker van de Muezzin .Het waren er wel drie geloof ik.Ze roepen op
tot het gebed op een voor mij onmogelijk tijdstip!Hun gezang weergalmd over
het meer.Ik draai me nog eens om.Het geblaf van de zwerfhonden is gelukkig ook
meegevallen.Ze kunnen je soms de hele nacht wakker houden.We staan op tijd op
om naar de ambassade van de VAE te gaan.Er moet vandaag maar eens duidelijkheid
komen hoe het nu zit.Na het ontbijt rijden we naar Cancaja,de wijk waar de ambassade
is gevestigd.We beginnen Ankara al aardig te kennen.We melden ons bij het loket
met de tralies.Er wordt gebeld en Klaas krijgt de telefoon aan gereikt.Dhr.Ramazan
Saruhan heeft geen zin om ons te ontvangen en laat ons mooi buiten staan.Nee,het
visum is niet klaar.Wanneer dan wel vraagt Klaas.Misschien volgende week maandag!Nou,
daar sta je dan met je goede gedrag.We zijn overgeleverd aan dit soort mensen!We
zoeken naar een andere oplossing.Dat visum voor de VAE kunnen we wel vergeten.We
bellen met Koning aap en overleggen wat we nog kunnen doen.We stellen voor om
het dubbel- entry te vervangen voor een gewoon visum.Dit wordt met Carvansahra(Iraans
reisbureau) vandaag besproken.Dit reisbureau regelt deze zaken voor Koning aap.We
moeten opnieuw afwachten tot maandag.De spanning gaat nu wel erg oplopen.De
onzekerheid of het nu eindelijk eens wil gaan lukken gaat je niet in de koude
kleren zitten.Het verpest zo’n beetje alles.Wat gaan we doen tot maandag?
Het is koud en de zon gaat weer schuil achter de bewolking.We rijden eerst maar
naar de winkel om vlees te kopen en brood.We doen dit in een supermarkt in Golbasi,net
buiten Ankara.De prijzen in de stad liggen hoger dan in kleinere plaatsen.Alleen
wijn en bier kun je er niet kopen,jammer want de wijn is op!We besluiten om
wat rond te kijken bij Beynamormani op de weg naar Kaman.Het is een bosrijk
gebied in het gebergte waar we al eens zijn gaan kijken toen er zoveel sneeuw
lag.Toen konden we niet verder omhoog omdat er een dik pak sneeuw lag.Nu was
de sneeuw bijna weg.Het is een geliefde picknick plaats voor de mensen in Ankara.Het
moet hier in de zomer wel erg druk zijn.Het is de enige koele plaats waar je
in de schaduw van de naaldbossen wat kunt zitten.De verdere omgeving bestaat
uit een kaal heuvellandschap.De temp. dalen als we op zo’n 14.75m hoogte
zijn.Er zijn overal bankjes en waterplaatsen.De vele afvaltonnen liggen omvergegooid.Het
afval ligt overal verspreid.Een smerig gezicht al die plastic zakken en flessen.We
willen wat wandelen maar het pad was zo modderig en glad dat we weer snel terug
waren bij de auto.Een enkele auto was er.De persoon was bezig met zijn barbecue
op te stoken.De andere persoon zat in de auto met zijn muts op te kleumen.Wat
ze hier nou toch aan vinden?Ik zou zeggen,gooi die lap vlees thuis maar in de
pan!Wij dalen na wat te hebben gegeten af en rijden daarna naar het stuwmeer
Hirfanli.We rijden door een heuvelachtig landschap die je aan Wales of Schotland
doet denken.Vooral de kleuren van de heuvels.De dorpjes zijn soms niet meer
dan een gehuchtje op een enorme lege vlakte waar wat kippen,kalkoenen en ganzen
rond scharrelen.Er leven meer honden dan mensen.Wij vragen ons vaak af hoe ze
deze forse knapen van honden in leven houden?Het zijn Karabas of Akbas berghonden
met afgesneden oren en een halsband met metalen pinnen .Ze hebben een lichte
tot witte vacht .Ze bewaken de kuddes en als we langs rijden komen ze aan gerent
om ons op de vlucht te jagen.Het meer zien we in de verte al te liggen.We zoeken
naar een mogelijkheid om er te staan,maar het kale landschap leent er zich niet
echt voor.Iedereen kan ons al van kilometers af zien staan.We rijden verder
en komen door dorpjes met lemen huisjes.Het is hier in de winter bitter koud.In
de zomer is het hier vreselijk warm.De mensen zijn gehard om in deze extreme
omstandigheden te leven.We vinden net voor donker een mooi plekje aan het Kapulukaya
stuwmeer ten Zuid-Oosten van Ankara.Om er te komen moesten we door het water
rijden.De brug was onder water gelopen .Morgen bekijken we hoe het er allemaal
uit ziet.
4 Jan,03
Om 2.15uur werden we wakker door het kloppen op de raam.Als we niet snel genoeg
reageren wordt er ook nog wat geschreeuwd en gebonkt op de achterdeur.Het waren
zo’n zes militairen met een Transit-bus.Lex gaat flink te keer als Klaas
de zijdeur open maakt.Ze zijn als de dood voor honden en doen een stapje terug.Klaas
houd het gesprek kort en zegt dat we willen slapen.Ze vertrekken gelukkig weer
snel maar het is toch altijd vervelend als je in je slaap wordt wakker gemaakt.We
worden om 7.15uur weer wakker van de zelfde auto met militairen.Ze stoppen even
maar vertrekken ook weer.Ja,in dit land hebben de militairen het voor het zeggen!Ze
zijn er altijd en overal om hun aanwezigheid te benadrukken.We staan om 8.30uur
op.We zien wat blauwe lucht door het dakraam en hopen vandaag op wat zon.Het
heeft de hele nacht geregend.De zon komt wat door en er staat een koude wind.Na
het ontbijt gaat Klaas de auto poetsen bij de waterplaats.Ik maak de auto wat
van binnen schoon.We krijgen bezoek van een poes met een jong poesje.Ze lijken
als twee druppels water op elkaar.Ze miauwen en klagen en komen bij de auto
zitten.Het zijn lapjeskatten met veel rood en groene ogen.Ik geef ze vlees en
kaas en brokken van Lex.Ze vechten er als leeuwen om.Als we aan de koffie zitten
stopt er een auto met opnieuw militairen!Het zijn er dit keer vier.Ze hebben
een fototoestel bij en vragen of ze een foto mogen maken van de auto.Het blijven
kinderen!Wij vertrekken tegen de middag.Het is weer gedaan met de zon.We rijden
terug naar de hoofdweg richting Ankara.We willen terug naar de picknick plaats
Beynamormani waar we gister ook zijn geweest.Misschien kunnen we er vandaag
blijven staan.Als we eindelijk een beetje goed staan komt er iemand geld vragen
omdat we daar staan.Nou,dat zijn we dus niet van plan.Ik zeg tegen die man dat
hij eerst maar eens de rotzooi moet opruimen.Van ons geld gaat hij vast bier
kopen.!We dalen af naar het Mogan meer voor Ankara.Het is er druk met picknickers.Het
is weekend en dat betekend voor de Turken ergens gaan picknicken.Al is het nog
zo koud ze hebben de barbecue bij en tassen vol met eten.Daar staan ze dan te
kleumen met zijn allen.De honden liggen klaar om de restjes op te eten.Bij sommige
autos liggen wel 7 honden te wachten.We zien bij een hotel aan het meer 6 puppies
rond scharrelen tussen al het afval rond het hotel.Iedereen maakt er een rotzooi
van en van opruimen hebben ze nog nooit gehoord!Overal lopen groepen met honden.Ze
komen ook bij ons .De moeder van de puppies vliegt op Lex af en geeft hem een
knauw.We laten Lex maar in de auto en zelf blijf ik ook in de auto.De paden
zijn erg modderig door de smeltende sneeuw.Ze zijn onbegaanbaar geworden.Een
truck met blokken stenen is diep in de modder weg gezakt en wordt geholpen door
een andere truck zonder succes.Wij vinden een vlak plekje aan het meer.Het pad
er naar toe was vreselijk modderig en glad.Hier zullen we moeten wachten tot
morgen en misschien tot maandag als we geen andere plaats vinden.De moed zakt
ons in de schoenen.We willen hier helemaal niet zijn!Het is niet bepaald een
omgeving om langer te blijven .Het wachten wordt vervelend en het is moeilijk
om de moed erin te houden.
5 Jan.03
Na wat spelletjes op de computer zijn we om 23.15 uur gaan slapen.Ik voelde
me de hele avond ziek van de pijn in mijn nekwervel.Misselijk door de evenwichtstoornis
en hoofdpijn.Ik kon geen hap door mijn keel krijgen.Na een pijnstiller zakte
het wat.Gelukkig heb ik wat kunnen slapen tot 6.00uur.Daarna krijg ik zoals
altijd moeite met liggen.We zijn tot 9.15uur blijven liggen .We hebben geen
plannen vandaag en het weer is bewolkt en grijs .De temp.+ 4°C is ook niet
uitnodigend om vroeg op te staan.Na het ontbijt besluiten we om in Golbasi te
gaan internetten.In de regen rijden we naar het stadje voor Ankara.De winkels
zijn gewoon open.We werken wat aan onze site.Het dagboek staat opgeslagen op
onze site.Nu moeten we een manier zoeken om het op de site”reisboek”
te zetten zodat iedereen het kan lezen.Na 3 uur internetten is dit nog niet
gelukt,maar het zal ons een keer lukken,en wel zonder de hulp van anderen!.Hierna
rijden we terug naar de plaats aan het meer.We eten wat en Klaas probeert nog
wat op de computer.Ik schrijf nog wat.Het regent en verderop onweert het.Het
is druk met picknickers bij het meer.Ze maken een vuurtje en eten kebap in de
regen of in de auto.De honden moeten het van het weekend hebben en zijn in de
hoogste paraatheid.Onze afvalzak was in enkele minuten aan flarden gescheurd
.Wat maar enigszins eetbaar is wordt opgegeten.Ik geef een jonge hond die steeds
bij de auto ligt brood met kaas.Er raakt een auto in de problemen op het modderige
pad rondom het meer.Het verbaast ons dat er zoveel mensen op deze gladde paden
durven te rijden!Verder houden we ons bezig met het luisteren naar het nieuws
op de wereldomroep en een wasbeurt.Wat eten koken en ons avondspelletje kaarten
en flipperen.Morgen wordt het opnieuw spannend.Dan horen we meer over het visum.
6 Jan.03
Echt waar,de zon schijnt als we opstaan!We kunnen ontbijten met de zijdeur open.Dat
is een stuk prettiger.Er komt wel bewolking maar de zon blijft er ook bij.Na
het ontbijt rommelen we nog wat.Ik maak de vloer een keertje schoon en Klaas
gaat het dak op om de vuile was in de koffer te stoppen.Die zal daar voorlopig
wel in blijven!Ik neem draad en naald ter hand om de scheur in Klaas zijn broek
te maken.Er zat een grote scheur bij de zak.Hoe hij daar aan komt is me een
raadsel!Rond 11.00uur rijden we naar de plaats Gulbasi aan het andere kant van
het meer om te internetten.We kopen wat olie voor de auto om wat bij te vullen.Bij
het internet-café kennen ze ons al en we krijgen al snel een glaasje
thee aan geboden.De lap top wordt aan gesloten zo dat we met onze eigen computer
kunnen werken.We lezen het laatste nieuws van Koning aap.Ze hebben nu een gewoon
visum aan gevraagd bij buitenlandse zaken van Iran.Het is nu opnieuw wachten
of het dit keer wil gaan lukken.De spanning is dus nog niet afgenomen omtrent
het wel of niet door gaan van onze reis naar Oman!We gaan verder met onze site
en na 2 uur stoppen we er mee.We zijn weer een klein stukje verder gekomen.Nog
een laatste stap,maar daar zijn we nog niet achter.We rijden naar het meer om
wat te eten en koffie te drinken.De zon wordt afgewisseld door donkere wolken
waar af en wat regen uit komt vallen.We besluiten dan om naar Ankara te rijden
om er een internet-café te zoeken waar ze Engels of Duits spreken.Misschien
kunnen die ons verder helpen met onze verhalen op de site te zetten.We rijden
met zon naar de rijkere buurt van Ankara en doen in kopen bij een luxe supermarkt
waar ook blikvoer voor Lex te koop is.Als Klaas buiten in de auto wacht wordt
hij aangesproken door een man met zonnebril.Hij wilde weten wat Klaas daar zat
te doen!Hij bleek een beveiligingman te zijn van de Israëlische ambassade.Er
is in deze buurt erg veel controle van politie en militairen.Hier wonen de rijke
Turken!Wij zoeken naar een internet-café.Bij de tweede poging vinden
we iemand die ons wil helpen.Er wordt gebeld en Klaas krijgt een vrouw aan de
telefoon die goed Engels spreekt.Klaas legt het probleem uit en zij probeert
het uit te leggen tegen de man van het internet-café.Een beetje ingewikkeld
allemaal.De man kan niet genoeg Engels om het te begrijpen.We krijgen thee aan
geboden.Er komt een vrouw die wel goed Engels spreekt.Zij vertelt ons probleem
nog eens tegen de man van het internet-café.Hij gaat opnieuw bellen met
iemand die goed bekent is met het maken van een site.We maken afspraken om hem
te ontmoeten.Misschien kan hij ons verder helpen!Gelukkig zijn er mensen die
bereid zijn ons te helpen.We hebben vanavond om 22.00uur contact om een afspraak
te maken.Inmiddels is het al bijna 16.30 uur en het begint te schemeren.We rijden
terug naar ons overnachting plaats aan het meer.We worden verwelkomt door de
jonge hond die altijd bij de auto komt liggen.Er staat een harde wind en er
zit regen in de lucht.We gebruiken de rest van de avond om aan de foto’s
te werken die op de site moeten komen.Hopelijk wil het dan toch gaan lukken!
7 Jan.03
We staan op met zon en 2 °C.Niet erg warm maar de zon schijnt en daar zijn
we al tevreden mee.Na het ontbijt luisteren we naar de wereldomroep en zijn
we wat bezig in en om de auto.We vertrekken om 11.00uur naar het internet-café
in de stad waar we een afspraak zouden gaan regelen met iemand die ons kan helpen
met de site.We rijden naar de wijk Cankaya in Ankara.De persoon die we graag
hadden willen ontmoeten was er niet.Hij werkt op de universiteit en heeft pas
zaterdag tijd.Na de koffie vertrekken we op zoek naar een ander internet-café.Onze
hoop begint een beetje te wankelen!Maar we hebben niets anders om handen dan
al onze energie te steken in het zoeken naar iemand die ons kan helpen.We zoeken
en vinden uiteindelijk een internet-club.Hier worden ook computers gemaakt en
programma’s gemaakt.Hier ontmoeten we Engin.Hij is bereid om te helpen
ons dagboek op de site te zetten.We mogen onze lap-top aan sluiten op zijn kantoor.Hij
is 3,5 uur constant bezig geweest, met succes.Onze verhalen staan op de site.Mijn
hart maakt een vreugde sprongetje.Hij legt Klaas uit hoe hij zelf de site kan
bij werken.We zijn hartstikke blij met deze vooruitgang.Engin probeert ook om
een mogelijkheid te zoeken om de fotos op de site te krijgen.Er is wat verandert
in het programma en er moet nu een nieuwe link gemaakt worden.Aan gezien Engin
al zo lang bezig is geweest willen we hier een nieuwe afspraak voor maken.We
spreken voor morgen middag af.Als het Engin niet zelf lukt dan helpt een vriend
van hem ons verder.Hij maakt web-site’s en is hier beroepsmatig mee bezig.Engin
zal met hem telefoneren,misschien kan hij het dan zelf doen.We zijn natuurlijk
blij dat we zover gekomen zijn en vragen wat de kosten zijn.Hij wil geen geld
hebben,hij heeft ons gewoon willen helpen.We nemen morgen iets lekkers voor
bij de koffie mee en een cd-bon als ze die hier hebben.Met een opgelucht gevoel
rijden we terug naar onze overnachtingplaats aan het meer.De zon begint te zakken
en kleurt de bergen rood.Het was vandaag 16° C met de zon.Ik vond vanmorgen
eindelijk onze mascotte die we van de zus van Klaas hadden mee gekregen.Het
is een kwastje met de “eternal knot”geen begin ,geen einde knoop.Ik
geef er een kus op en hang het rode kwastje aan de spiegel in de auto.Het moet
ons geluk gaan brengen!De avond gebruiken we om te koken ,te eten en een wasbeurt.We
selecteren de foto’s vast die we op de site willen gaan zetten.Morgen
zullen we contact op nemen met Koning aap of ze inmiddels iets meer weten over
onze uitnodiging.Dit blijft altijd in je achterhoofd mee spelen.Zo ook onze
poes Zoé waar ik vannacht over heb gedroomd.Ze was zo levens echt.Ik
kon haar vacht voelen en haar geur ruiken.Ze zat in de regen op de vuilnisbak.Ik
beloofde voor haar een oplossing te vinden zodat ze niet meer buiten in de regen
hoeft te zitten.Gelukkig gaat het in werkelijkheid beter met haar en dat is
een hele geruststelling.
8 Jan.03
We slapen uit tot 9.15 uur.Het was gisteravond laat geworden.We hebben een filmpje
gekeken op onze lap-top.Het was een grappige tekenfilm”Ice Age”die
we mee gekregen hadden.We hebben er erg van genoten.Vandaag hebben we voor de
middag niets op het programma staan.Klaas zet het zonnepaneel buiten zodat de
accu’s bij kunnen laden.De koelkast gaat s’avonds op de ‘buffer’
zodat hij de eerste 8 uur geen stroom neemt.Hij koelt dan op de opgeslagen energie
die hij tijdens het auto rijden opspaart.Nu we niet zo veel rijden kan er ook
niet veel energie worden opgeslagen.De zon schijnt en er staat een frisse wind.Lex
scharrelt wat met de zwerfhonden .Ze zijn Lex als de zijne gaan beschouwen!Lex
is bij de ‘meisjes’erg in trek.Hij heeft hier veel vriendinnetjes
die graag met hem spelen.Maar ook met de mannetjes is het contact goed.Een man
loopt rond te scharrelen,hij verzamelt lege blikjes die de picknickers achterlaten.Het
begint hier rond het meer een aardige vuilnisbelt te worden.Iedere dag zijn
er wel mensen die komen barbecuen en hun rotzooi achterlaten.Om 13.00 uur rijden
we naar Ankara .We hebben een afspraak met Engin van de internet-club.Eerst
kopen we wat cd-roms om het filmpje ‘Ice Age’op te nemen.We willen
het aan Engin geven.We pinnen geld bij een van de vele banken en kopen bij een
klein winkeltje wat koeken voor bij de koffie.Daarna rijden we naar de internet-club.Hier
worden we hartelijk ontvangen door Engin en de rest.Hij vertelt ons dat zijn
vriend ons wil verder helpen.Hij belt hem op zijn kantoor. We kunnen meteen
bij hem terecht.Zijn kantoor is vlakbij. Hier wacht Ufuk Sabah op ons. Zijn
kantoor is ruim en modern ingericht.Er staan 3 bureaus en wat makkelijke stoelen.
Ufuk heeft een bedrijf die web-sites maakt voor bedrijven en ieder die dit wil.Hij
heeft veel belangstelling in onze plannen en wil ons graag helpen met de tekst
en fotos op de site te plaatsen.Hij is een echte computer-freak!Verder is hij
goed in talen en heeft veel belangstelling in andere landen en koken!Het klikt
meteen en hij wil meer details horen over onze reis en wat en hoe we de site
willen gaan bijhouden.Hij stelt voor om dit voor ons te gaan doen.Het is voor
hem een fluitje van een cent!Als we voorzichtig vragen wat ons dit gaat kosten
lacht hij verlegen en zegt dat hij er geen geld voor wil hebben.Maar wat dan?Hij
wil de site onder zijn bedrijfsnaam gaan voeren.Maar waarom wil hij er geen
geld voor hebben?Waarom wel,zegt hij.Ik vind het gewoon leuk wat jullie gaan
doen en wil dit graag voor jullie doen.We kijken elkaar aan en vragen ons af
of er echt zulke mensen bestaan?Er worden wat dingen op de computer gecontroleerd.We
maken een nieuwe afspraak voor morgenmiddag.Met een gevoel van ongeloof ,blijdschap
en ook een beetje vrees verlaten we zijn kantoor.We lopen naar de auto waar
Lex trouw op ons ligt te wachten.Het is inmiddels al weer 17.15 uur geworden.Het
begint donker te worden.Op de heen reis zagen we een bordje met ‘fish
and chips’.We hadden plannen om daar vanavond te gaan eten.Maar Lex heeft
de hele middag in de auto gelegen en moet er nodig even uit.Dus houden we dit
voor morgen tegoed!We rijden terug naar het Mogan meer,inmiddels onze vaste
stek.Het mailtje van Koning aap was niet erg hoopvol.Er wordt gevreesd dat het
gewone visum misschien niet wil gaan lukken!We bellen morgen opnieuw met de
ambassade van de VAE.Dit visum vergroot de kans dat Iran ons een visum wil verlenen.We
worden van het kastje naar de muur gestuurd.Ik kook dan toch maar zelf een Iraanse
maaltijd.Klaas is bezig met de Engelse vertaling van ons dagboek.Een hoop werk
dus te doen.We vervelen ons in ieders geval niet.
9 Jan.03
We raken inmiddels gewent aan de geluiden rond en bij het meer.De honden die
regelmatig aan slaan.De helikopters van het leger die laag over het meer vliegen.De
stem van de muezzin die 5keer per dag over het meer galmt .Het is bewolkt maar
er is ook ruimte voor zon.We ontbijten op ons gemak.Het is niet erg koud maar
om buiten te zitten is het nog te fris.10°C.We vertrekken om 11.00 uur naar
de waterbron buiten Ankara.We moeten nodig water bij vullen.Het pad omhoog naar
de bron is behoorlijk modderig .De vorige keer dat we er waren was alles bedekt
onder een dikke laag sneeuw.Het was er toen -18°C.Vandaag is het weer wat
vriendelijk.Tijdens het opvangen van het water werkt Klaas aan de Engelse vertaling
zittend in de zon.Ik was mijn haren en zet koffie.De temp. loopt op naar 17°C.Jammer
dat de bewolking de overhand neemt als we om 13.30 uur terug naar Ankara rijden.We
hebben een afspraak met onze vriend Ufuk Sabah van Web Design ‘Forsis’.Hij
is niet aanwezig maar hij komt eraan .We mogen in zijn kantoor wachten.Klaas
werkt aan zijn vertaling en we krijgen thee.De rest van de middag werken we
samen met Ufuk aan onze nieuwe site.Hij heeft er echt zin in!Hij heeft er schijnbaar
over na gedacht want hij komt met allerlei ideeén.Hij laat de beslissing
aan ons over.De fotos worden bekeken en gesorteerd.Ufuk wil ons zondag ontmoeten
om de nieuwe site te laten zien.Hij werkt vaak tot erg laat door, daarom heeft
hij hier ook zijn bed staan.Om 19.00 uur vertrekken we.We willen fish and chips
halen maar als we op zoek gaan naar de ingang waar het grote reclame bord hangt
is alles donker en de deur is gesloten.Jakkes,nee hé?.Ik had me er zo
op verheugt!We rijden terug naar het meer en onderweg zien we een bord van een
Chinees-restaurant.Dan halen we maar Chinees!Na 20 min. wachten en een kop slappe
Chinese thee vertrekken we naar onze overnachting plaats aan het meer.Het eten
heeft niets van het Chinees eten bij ons.Ik mis een hele hoop ingrediënten!Het
is gelukkig wel te eten.We hadden allebei flinke honger gekregen.De rest van
de avond wordt er weer verder gewerkt op de computer .
10 Jan.03
We slapen tot 8.30 uur.Het is 2,7°C en de zon schijnt.We ontbijten buiten
in de zon met een gekookt eitje.De temp. loopt snel op zodat het net niet te
koud is om buiten te zitten.Een van de zwerfhonden ‘treurwilg’(zo
noemen we de jonge zwerfhond) ligt op ons te wachten.Hij kijkt altijd zo treurig
en is magerder dan de andere honden.Hij is ook veel banger.Maar in de vroege
morgen kon ik zijn nek wel omdraaien.Hij was steeds aan het blaffen tegen andere
honden.Als de een begint dan beginnen ze allemaal!Van slapen komt dan niet veel
terecht.Na het ontbijt wordt het frisser.De wind wakkert aan en buiten zitten
is dan weer gedaan!Het zonnepaneel doet zijn werk en laadt de accu’s bij.We
vertrekken om 11.30 uur naar Gulbasi om er naar de supermarkt te gaan en te
internetten.Ik heb een pasje van verschillende supermarkten.Met deze pas krijg
ik korting op artikelen.Het zelfde systeem als bijv.de AH met zijn bonuskaart.Hierna
gaan we naar ons vaste adres om te internetten.We mogen onze lap-top aan sluiten
op het kantoor van de eigenaar omdat de aansluiting in het internet-café
zo dood als een pier is.Na wat gefriemel met kabels zijn we “one line”
en kunnen we de mailtjes ophalen.Waar we steeds voor hebben gevreesd is werkelijkheid
geworden.Koning-aap laat weten dat ook het gewone visum is geweigerd.Wat we
nu nog kunnen doen is met de ambassade van de VAE opnieuw contact op te nemen
en te vragen of ons visum voor de VAE inmiddels binnen is en hiermee naar de
Iraanse ambassade te gaan.We kunnen dan proberen een Transit-visum aan te vragen.Dit
is een doorreisvisum die zonder een uitnodiging aan gevraagd kan worden.Dit
visum geeft je 5 dagen om door Iran te reizen naar de VAE.We Zijn teleurgesteld
en gefrustreerd omdat we gewoon aan het lijntje zijn gehouden.De hele aanpak
van Koning-aap en het Iraanse reisbureau is vanaf het begin niet goed geweest.Ze
waren slecht ingelicht ,4 weken na de aanvraag kwamen ze met het verzoek om
een visum voor de VAE!Als dit direct bij de aanvraag was vertelt dan hadden
we dit in Nederland al kunnen gaan regelen.Maar ook dan hadden we te horen gekregen
dat een visum vooraf niet meer wordt gegeven.Er is een nieuw verdrag getekend
dat burgers van de EU.geen visum meer nodig hebben voor de VAE!Dit had Koning-aap
ook moeten weten.Dus dit zou betekenen dat niemand een visum zou kunnen regelen!Het
Iraans reisbureau waar mee samen wordt gewerkt had voor de aanvraag moeten melden
dat Iran een visum eist .Dan hadden wij geen dubbel-entry aan hoeven vragen
maar een gewoon visum.Door hun geklungel zitten wij nu flink in de problemen
en een hoop geld kwijt.Maar hier is het laatste woord nog niet over gezegt.Koning-aap
kan ons niet voor een hoop kosten op laten draaien! Verdoofd verlaten we het
internet-café en rijden naar het meer bij Gulbasi om even bij te komen
bij een sterke kop koffie.Mijn maag doet raar .Ik wil niet geloven dat dit echt
gebeurd met ons.Klaas belt met de ambassade van de VAE.Daar krijgen we opnieuw
te horen dat het visum niet wordt afgegeven omdat het niet nodig is.Klaas uit
zijn ongenoegen over de onwil van de VAE.Dan wordt er toch overleg gepleegd
met een hogergeplaatste..We bellen een uur later wat er uit dit overleg is gekomen.We
krijgen een naam die de Iraanse ambassade kan bellen als om het visum wordt
gevraagd.Het is de vraag of ze dit willen gaan doen?We rijden hierna meteen
naar de ambassade van Iran in Ankara.We komen er aan de gesloten deur.Het is
vrijdag dus een vrije dag voor Iran.We mogen morgen terug komen.We rijden terug
naar het Mogan meer.Via een ander pad komen we aan de andere kant van het meer.We
maken een wandeling om stoom af te blazen en onze gedachten uit te spreken.Lex
heeft geen weet van al onze problemen en rent als een gek voor ons uit.Hij ruikt
de grond diertjes die overal holletjes in de grond hebben.Ze lijken op hamsters.Als
hij ze hoort krijgt hij de neiging om te graven.Tijdens onze wandeling zien
we wat plaatsen waar we kunnen overnachten.Terug bij de auto rijden we naar
een nieuwe plaats aan het meer.Er staan weer overal auto’s geparkeerd
met stelletjes.Jong en oud zit hier een beetje in de auto te zitten en te eten.Wandelen
zien we niemand doen!We krijgen al snel bezoek van zwerfhonden en Lex sluit
meteen vriendschap met de honden.Ze rennen als dolle stieren over de heuvels.Uitgeput
ploft Lex neer en is de eerste uren van de wereld.Ik kook en we eten wat aan
de late kant.We wassen ons in de auto en praten over de afwijzing van ons visum.Het
is moeilijk in te schatten hoe het morgen bij de ambassade gaat lopen.Opnieuw
onzekerheid en vrees!Houd dit nooit op?
11 Jan.03
Van vroeg opstaan is niets gekomen.We zouden om 9.00uur naar de ambassade gaan
maar staan pas om 8.30uur op.Het was een onrustige nacht met weinig slaap.We
gingen ook laat naar bed.Klaas is tot 1.00uur bezig geweest met flipperen!Hij
is er zo’n beetje aan verslaafd geraakt en wil zich zelf iedere keer verbeteren.Na
het ontbijt haalt Klaas mijn mantel en hoofddoek uit de dakkoffer.De vuile was
kan er maar net bij gepropt worden.Tijd om eens te wassen!Om 10.15uur staan
we bij de Iraanse ambassade.Ik blijf zolang in de auto wachten voor het geval
we worden weggesleept.Er is namelijk een stop verbod waar we staan.Ik zit met
mijn mantel en hoofddoek in de aanslag voor het geval dat ik ook naar binnen
moet komen.Klaas wordt door een smalle deur naar binnen gelaten en verdwijnt
achter de meters hoge hekken van de ambassade.Ik zit en wacht vol spanning af
terwijl mijn hersenen op volle toeren draaien.Ik weeg keer op keer onze kansen
af.Ik ben er niet gerust onder en vrees een nieuwe teleurstelling.Willen ze
ons verhaal aan horen? Zijn ze bereid iets voor ons te doen? Het zal allemaal
afhangen van de persoon in de ambassade.We staan geparkeerd naast het stopverbod
bord.De politie rijdt verschillende keren langs.Ze kijken maar stoppen niet.Het
verkeer raast vlak langs de auto.Het duurt voor mijn gevoel een eeuwigheid en
weet niet of dit een goed of slecht teken is!Uiteindelijk zie ik Klaas naar
buiten komen.Ik kan niet opmaken of het gelukt is of niet.Er is een Transit
visum aan gevraagd.Volgens de ambassade kunnen we ook een gewoon visum aan vragen
ook zonder een uitnodigingbrief!Dit zou een week gaan duren.Koning-aap is dus
helemaal overbodig geweest!Ze vragen veel geld om een uitnodigingbrief te regelen
en uiteindelijk hebben ze alleen wat e-mails verstuurd en ons laten weten dat
ons verzoek is afgewezen.Dit grapje heeft ons €396,90 gekost en 6 weken
wachten.We kunnen 3 uur later het visum komen op halen.De kosten zijn $72 .Opgelucht
rijden we naar het Mogan meer en drinken koffie met gebak.We sturen wat smsjes
naar huis om het nieuws te vertellen.De zon is verdwenen maar dat kan me niet
verschelen.Er valt een enorme last van me af die ik de hele reis al met me mee
draag.Bij het meer is het druk met picknickers.Overal branden vuurtjes.Klaas
gaat verder met de Engelse vertaling van ons dagboek.Morgen hebben we een nieuwe
afspraak met Ufuk in zijn kantoor om onze nieuwe site te bekijken.Hierna vertrekken
we naar het Oosten.De weersvoorspelling zegt dat het kouder wordt de komende
dagen.
12 Jan. 03
Vannacht zijn wel 4 autos over het pad gekomen. Vraag me niet wat ze hier komen
doen! Ik heb een keer stemmen gehoord en het gegiebel van een vrouw .Ze hadden
dolle pret in het pikke donker .Wij staan om 8.30 uur op. Het is bewolkt maar
al gauw komt de zon er bij .Er staat wel een frisse wind aan het meer. Het is
weekend dus er moet gepicknickt worden. De eerste families komen al vroeg .Ze
willen zeker zijn van een plaatsje aan het meer .Tijdens het ontbijt komen de
twee vriendinnen van Lex en weg zijn ze .Ze rennen als bezetenen over de heuvels
en duikelen over elkaar heen .Lex is helemaal in zijn sas met deze wilde dames.
We houden het stel nauwlettend in de gaten! Klaas maakt een filmpje van het
drietal met de camera. Er staan vlak bij de auto witte crocusjes in bloei .Ze
staan met kleine bosjes bij elkaar. Ze hebben een heel kort steeltje waardoor
het lijkt dat de bloem zo uit de grond komt groeien. We ruimen op en geven de
honden te eten. Dit wordt gretig naar binnen gewerkt. Gisteren zagen we een
zwerfhond met zo’n gronddiertje in zijn bek. Als het moet kunnen de honden
hier voor zich zelf zorgen. We vertrekken naar Ankara waar we een afspraak hebben
met Ufuk.We kopen onderweg iets lekkers voor bij de koffie. We worden hartelijk
ontvangen. We zijn erg benieuwd hoe de nieuwe site is geworden. We zijn zeer
tevreden over het resultaat. Het is niet te geloven hoe hij dit zo snel voor
elkaar heeft!! We zijn hem veel dank verschuldigd en vragen wat we voor hem
kunnen kopen. Daar wil hij niets van weten. We beloven hem om op de terugweg
te bezoeken en iets als dank voor hem mee te brengen. Zijn collega komt eraan,
er moet gewerkt worden aan een grote klus voor een autobanden merk. Wij nemen
afscheid van onze vriend Ufuk en vertrekken naar het Oosten. Het is mooi zonnig
weer en 15°C. Om 15.00 uur rijden we naar Yozgat en Sivas. Een reis van
420 km. Op 1700m. ligt sneeuw en daalt de temp. Gelukkig is het droog en valt
het met de kou mee. We stoppen bij een tankstation net buiten Sivas om te overnachten.
Morgen gaan we verder.
13 Jan. 03
Na een goede nacht staan we om 7.30 uur op. Het regent en het is maar 3°C.
Er staat een truck vlak bij ons. De chauffeur maakt een kop thee buiten. Wij
ontbijten een stuk comfortabeler in de auto. Om 8.30 uur zijn we al weer op
weg. Er hangt mist en sneeuw in de lucht. Voorbij Hafik is het landschap stil
en leeg. Op de weg zijn geen andere weggebruikers. Het landschap is dor en kleurloos.
Hogerop licht sneeuw op de bergen. Af en toe laat de zon zich toch even zien.
Er liggen wat meren en kronkelende rivieren met kale populieren. De weg stijgt
omhoog naar Imranli. We komen terecht in een winterlandschap en er valt wat
lichte sneeuw. Vanaf Imranli slingert de weg omhoog door een smal dal. Op de
steile kanten groeien Astragalus soorten. Ze steken net boven de sneeuw uit
op de Kizildag Gecide pas (2190m.). Er volgt een afdaling door een bosrijk gebied.
Voor Erzincan stoppen we bij een bron om te koffie drinken. Ook hier staan twee
soorten Astragalus. Een struikvorm en een hele platte soort. We krijgen voor
Erzincan een pas van 2180m. De weg is gelukkig sneeuwvrij gemaakt. De rivier
heeft zich diep in het landschap geslepen, hierdoor zijn steile bergwanden ontstaan.
Het landschap wacht op een nieuw pak sneeuw die in aantocht is. Temp. van -40°C
zijn hier niet ongewoon! Wat dat betreft hebben we geluk! We maken ons dan ook
zo snel mogelijk uit de voeten. Ik geniet nog van het feit dat we weer vrij
zijn om verder te kunnen reizen. Ik hang de mascotte nog eens goed recht en
trek er eens aan,misschien helpt het wel! We komen de eerste Iraanse trucks
tegen. We zien een Nederlandse truck die ook onderweg is naar Iran. Hij toetert
uitbundig en zwaait als we hem in halen. We rijden naar Erzurum door een breed
en zonnig dal. Aan beide zijde liggen de besneeuwde bergen Otlukbeli en de Mercandagi.
De grasvlakte in het dal is een overwinteringplaats voor de grote schaapkuddes.
We rijden langs de beruchte afslag naar Tunceli. Hier leven de opstandige Koerden.
Het zijn Aleviten,dit is een afsplitsing binnen de Islam. Ze zijn in opstand
gekomen tegen de manier waarop ze behandelt werden. We zien de militairen aan
de andere kant van de rivier klaar staan. De laatste keer dat we dit gebied
bezocht hebben waren vele dorpen plat gebrand door het leger. De bevolking was
zeer vriendelijk en ook verrast een buitenlander te zien. De militairen waren
minder blij en probeerde ons te intimideren met hun machinegeweren en controles.
Nu volgen we de Firat(Eufraat) rivier naar Tercan. Het dal wordt nauwer. We
eten 12km. voor Tercan op de plaats waar we eens een boete kregen voor te hard
rijden. De weg slingert omhoog naar Askale. De zon schijnt op de besneeuwde
bergen. Het landschap heeft iets weg van een woestijn maar dan van sneeuw. We
zien twee etalage poppen bij een tankstation staan. Ze wuiven met alleen een
boxershort aan!! Het Palandöken gebergte ligt in een flauw zonnetje te
schitteren. Om 15.15uur komen we eindelijk aan in Erzurum. Rijden verder naar
Horasan. Onderweg zien we hooibergen onder een laag opgedroogde modder. Zo blijft
het hooi droog en vorstvrij. Via de hoogvlakte arriveren we in Horasan. De rivieren
zijn bevroren. We zien een prachtige vos met een lichte wintervacht. Voor Eleskirt
krijgen we nog een pas van 2290m. We rijden in het donker verder naar Dogubayazit.
Net voorbij Agri worden we staande gehouden door de politie. Er wordt om het
paspoort gevraagd. Klaas moet mee naar de politie auto. Daar wil een van de
politiemannen $20 hebben dan krijgt hij zijn paspoort terug. Klaas weigert te
betalen. Uiteindelijk krijgt hij de pas terug en kunnen we vertrekken.We rijden
naar het Ishak Pasha paleis. Daar parkeren wij bij de camping. De eigenaar komt
ons begroeten, hijherkent ons nog van de vorige keer dat we hier waren. We sturen
wat smsjes en bellen omdat dit in Iran misschien niet mogelijk is.
14 Jan. 03
We waren laat naar bed gegaan. Een korte nacht dus! Om 6.30uur scheen de zon
al. Erg vroeg voor ons,we blijven nog even liggen voor we opstaan. Vannacht
viel er wat lichte sneeuw. Gelukkig dat het niet is blijven sneeuwen. Na het
ontbijt vullen we een watertank bij de bron. Ik ruim de boel wat op. Vandaag
gaan we de grens over naar Iran. We rijden naar Dogubayazit om nog wat boodschappen
te halen. We kopen vers brood bij de bakker. In Dogubayazit is het altijd een
rommeltje. De straten zijn een grote modderzooi en het afval ligt over de straat
heen te stinken. De zwerfhonden scheuren de plastic tasjes open om iets eetbaars
te vinden. Het internetten zullen we in Iran moeten doen. We willen weg uit
deze plaats. Er hangt mist in de bergen. Van de Ararat is niets te zien. We
rijden de laatste 30km. naar de grens op een vrijwel verlaten weg. We komen
af en toe een truck tegen. Aan de grens worden we opgewacht door mannen die
geld willen wisselen of op de een of andere manier iets aan je willen verdienen.
Ze lopen je achterna en zeuren aan je kop. We gaan van het ene kantoor naar
het andere. Bij de een krijg je een stempel van de ander een papier die je bij
de volgende weer moet afgeven. We hebben zeker 10 verschillende loketten gehad
voor we bij het hek van de Iraanse douane staan. Daar moeten we een uur wachten
voor het hek wordt open gedaan. Dan volgt de hele procedure nog een keer aan
de Iraanse kant. Het controleren van de auto slaan ze over als Lex als een briesende
leeuw tekeer gaat. Ze zijn als de dood voor Lex en dat komt ons goed van pas!
Na drie uur mogen we Iran binnen. Klaas wisselt geld bij een wisselkantoor aan
de grens omdat we de koers van de rial niet weten. Een Turkse man vraagt of
hij mee mag rijden,hij moet naar Teheran. We willen beslist geen andere mensen
mee nemen aan de grens. Er volgen hierna nog vier controles.Weer worden alle
papieren en paspoorten gecontroleerd. Bij de laatste controle krijgt Klaas wat
snoepjes en thee aan geboden. We kunnen dan echt verder. Tenminste!!! We worden
5km. verder opnieuw staande gehouden door de militairen. Ze willen weer paspoorten
zien etc…..We geven te kennen dat we dit flauwekul vinden. We moeten de
auto aan de kant zetten .Zonder in de passen te kijken mogen we weer gaan. Ze
lachen als Klaas een grapje maakt om dit te gaan melden bij hun baas in Teheran.
Het regent als we stoppen bij een parkeerplaats langs de weg net buiten Maku.
We drinken koffie en eten wat. Hierna rijden we richting Tabriz en nemen de
afslag naar Khoy. Mensen zwaaien onderweg. We tanken 90 liter voor het ongelooflijke
bedrag van €1.30. Dat is pas leuk tanken! De pompbediende vraagt of we
een pen voor hem hebben,nou die hebben we wel hoor. Hij steekt hem keurig netjes
in zijn borstzak. We zetten de horloge 2,5 uur vooruit. We weten niet precies
of het nu 2,5 is of 2,15 uur. We houden het op het eerste! We rijden verder
naar Orumiye .We sluiten de computer aan de GPS. Het is een goede hulp om de
juiste richting en afslagen te vinden. Op de borden staan de naamplaatsen vaak
alleen in het Farsi en daar kunnen we niet veel van maken! We vinden een afslag
naar het grote zoutmeer van Orumiye. Net voor donker vinden we een pad naar
het water. Hier kunnen we staan voor de nacht. Het is hier warmer dan in Turkije
en er ligt veel minder sneeuw. De paden zijn droog er valt hier minder regen.
Lex vliegt bij aankomst achter een vos aan.Gelukkig is de vos sneller. Ik kook
Iraans (hoe kan het ook anders!) en we drinken de laatste wijn die ik in een
bidon had verstopt. Alcohol is verboden in Iran,daarom smaakt het des te lekker!
We luisteren naar de wereldomroep voor het laatste nieuws. De mobiel is zo dood
als een pier. Geen ontvangst meer helaas! We zijn blij hier te zijn en proberen
ons snel aan te passen aan het leven hier. Ik moest mijn mantel en hoofddoek
bij de grens al aan. Dit is even wennen .Ik wil wel mijn mantel korter maken.
In de auto ga ik er steeds op staan en dat is erg lastig.We gaan wat vroeger
naar bed zodat we bij het krieken van de dag op staan. Er wacht morgen een lange
route naar het Zuiden….
15 jan.03
We staan om 7.30uur op. Er staat een harde wind en het is koud met 1°C.
Onze vuilniszak ligt een eind verder,we hadden gehoord hoe de zak werd meegesleept.
We dachten dat het een hond zou zijn,maar het moet iets anders zijn geweest
want de zak was nog heel op wat krab gaatjes na. Het heeft geregend maar in
de morgen was het droog. We vertrekken naar Orumiye via de weg langs het enorme
zoutmeer. De bergen hebben een bijzondere gele kleur. Het meer is 6000 vierkante
km. groot en is tussen de 6 en de 16m. diep. Het water zou een goede werking
hebben voor reumatische aandoeningen. Er komen jaarlijks 50.000 flamingo’s
naar het meer om er voedsel te zoeken in het zoute water. In het meer liggen
verschillende eilandjes waarvan er een begroeid is met bomen omdat er een bron
is. Dit eiland is beschermd een bezoek aan dit eiland mag alleen met toestemming.
We volgen de weg langs het meer. Waar de weg hoger gaat is het glad. Er is verse
sneeuw gevallen. Als we weer afdalen is de sneeuw weer van de weg. In Ousci
zien we 2 kerken met het kruis op de kerktoren. We naderen Orumiye. Hier wonen
voornamelijk Christenen van het Protestante en Katholieke geloof. De bevolking
is hier lang geleden bekeert. Dit verklaart dat er moskeen en kerken staan.
In Orumiye is het druk en chaotisch. Overal branden vuren op straat waar de
mensen zich warm houden, bij winkels en op plaatsen waar de mensen op een bus
of taxi wachten. De afvalhopen liggen langs de straat. Via Bukan-Saggez rijden
we naar Sanandag. In Bukan gaan we de bergen door. Het is een winterlandschap,alles
is bedekt met een dikke laag sneeuw. Alleen met een terrein wagen kun je hier
rijden. De mensen rijden dan ook vrijwel allemaal een Toyota of een Landrover.
25km. voor Divan Darreh wordt het weer bar en boos. Het sneeuwt aan een stuk
door. We rijden boven de 2200m hoog en de temp. is onder nul. Hier kunnen we
geen overnachting plek vinden. Het is te gevaarlijk om in dit weer stil te gaan
staan. We hebben geen zin om ingesneeuwd te raken. Dus rijden we door. Het wordt
donker en de weg is druk. Veel trucks die maar heel langzaam kunnen rijden.
Er zijn altijd mensen die er hoe dan ook voorbij willen. De weg gaat omhoog
en omlaag en is vol bochten . De bestuurders nemen ongelooflijke risico’s.
Ze geven hun leven in de handen van Allah ,rijden maar!Maar wij willen nog een
poosje blijven leven roep ik tegen die wegpiraten. Moe en hongerig rijden we
door naar Kermansjah (Bakhtaran).Vanaf hier zoeken we in het donker de afslag
naar Horramabad . Hier komen we in een onweersbui terecht en de natte sneeuw
valt er met bakken uit de lucht. We rijden door Harsin en komen op het pad naar
Nurabad. Dit pad gaat de bergen in . Niet erg verstandig om verder te rijden
omdat de natte sneeuw over is gegaan in sneeuw. We draaien om en rijden terug
naar Harsin om bij het tankstation te gaan staan. Hier worden we welkom geheten
en uit genodigd om binnen te komen. We slaan dit aanbod vriendelijk af omdat
we dood moe zijn en wat willen eten. Het is inmiddels 21.15uur en hebben de
hele dag gereden. Ik kook voor ons alle drie. Lex eet ook met ons mee. Zijn
brokken zijn al enkele dagen op. Ook zijn we bijna door het blikvoer. Gelukkig
kunnen we het in de auto lekker warm krijgen. Het sneeuwt nog steeds als we
naar bed gaan.
16 Jan. 03
Het heeft de hele nacht gesneeuwd en geijzeld Het landschap is bedekt met een
dikke laag sneeuw. We staan op zodra het licht wordt. Het is 4°C als we
om 8.00uur vertrekken naar Nurabad. We vinden een rond weg om Harsin. De zon
komt er bij en geeft het winterlandschap een minder dreigend aanzien. Maar schijn
bedriegt! Het eerste stuk omhoog door de bergen is een pad. Er ligt een flink
pak sneeuw en we zien de eerste auto’s al in de problemen. Klaas helpt
een pick-up die dwars over het pad vast is komen te zitten. In deze omstandigheden
kunnen alleen 4WD auto’s blijven rijden. Wij blijven goed rijden. De auto
ligt prima op de weg zonder te schuiven of te glijden. We zien ingesneeuwde
dorpjes. De lemen huisjes liggen onder een dik pak sneeuw verscholen. De sneeuw
wordt van de daken af geschoven. Het gewicht kan de huisjes doen instorten.
Het uitzicht over het berglandschap is prachtig. De mensen die er wonen zullen
het heel anders ervaren! In Nurabad stoppen we even bij een waterstroompje met
wat bomen langs de weg. Er stoppen twee mannen die ons welkom heten en ons uitnodigen
om te komen eten. We leggen uit dat we verder willen naar het Zuiden omdat we
deze kou meer dan zat zijn. We rijden verder naar Khoramabad en komen langs
de overnachtingplek waar we in 2000 gestaan hebben bij een kloof. We rijden
verder omdat het pad naar de kloof door de sneeuw niet te zien is. Verderop
stoppen we bij de rivier Rudhane-ye-kaskan. We zijn inmiddels een stuk afgedaald.
Er ligt geen sneeuw meer,alleen hogerop in de bergen. We rijden het pad langs
de rivier en komen uit op een mooi plekje waar we al eerder zijn geweest. De
temp. is boven nul,maar als we aan de koffie zitten begint het te sneeuwen.
De vorige keer dat we hier waren was het 28°C. Voor Horramabad is het landschap
veranderd in groene bergen met enorme rotswanden en watervallen. De temp. loopt
langzaam op. In Horramabad is het vreselijk druk en chaotisch. Met behulp van
twee kaarten en de GPS zoeken we de afslag naar Dezful. Het verkeer is een warboel.Iedereen
rijd maar wat raak en trekt zich nergens wat van aan. Klaas is wel wat gewend
en doet lekker mee terwijl ik met opgekrulde tenen zit. We krijgen hulp van
politie die ons de weg over de brug wijst. In de straten en bij de winkels is
het een modder bende. Het afval ligt overal op de straat. Er is een brommer
onderste boven gereden door een pick-up. Het schaap dat in de achterbak van
de auto stond was er zo slecht aan toe dat hij ter plekke de keel werd door
gesneden. Als we de stad uit zijn stoppen we verderop bij een bron. Hier stoppen
de bussen om de reizigers de gelegenheid te geven om een hapje te eten en wat
te drinken. We zien vleesspiesen op de barbecue liggen. We schuiven aan een
grote tafel aan tussen de busreizigers en bestellen wat te eten. Een fles cola
erbij is hier standaard ! We mogen de watertanks vullen met het bronwater. Met
een volle buik rijden we verder naar Dezful. Het landschap vind ik erg mooi
en geniet volop. Klaas vindt het minder leuk,De weg is vreselijk druk met trucks.
Inhalen is vaak moeilijk en gevaarlijk. We zien onderweg verschillende begrafenissen.
De vrouwen in het zwart zitten rondom het graf. De mannen staan een stukje verderop
in een lange rij. Het wordt steeds warmer als we blijven afdalen. We volgen
de rivier Abee sei marre met steile rotswanden,nauwe kloven,groene akkers en
boomgaarden. Het landschap met zijn grillige rotswanden heeft een groen-gele
kleur. Voor Mamulan stoppen we bij een nauwe kloof met steile rotsen. Er ligt
een oude brug over de rivier. Voor Pole-Dohtar rijden we opnieuw door een nauwe
kloof. De rotswanden hebben horizontale rotsrichels. Dit bijzonder mooi landschap
blijft tot aan Dezful. De wegpiraten zijn hier levensmoe. Ze rijden als gekken
en halen precies in bij bochten en hellingen. De trucks met zwaar beladen vracht
doen gezellig mee! We zien autos en trucks op zijn kop in de kant liggen. We
hebben het om 16.30uur wel gehad en rijden een pad in naar een kloof. Hier vinden
we een mooie overnachtingplaats. We wandelen omhoog op de rotsen met zicht over
het ruige landschap. We kijken naar het avondrood. Kruipen daarna warm in de
auto.
17 Jan.03
Het was een rustige nacht. We waren erg moe en hebben goed geslapen. We staan
vroeg op,er is nog een lange weg te gaan naar Bandar-e Abbas. Het ontbijt beperkt
zich tot een kop koffie en een klein stukje warm brood met feta kaas. Lex krijgt
het laatste stuk brood. Hij vindt feta kaas erg lekker,gelukkig maar want er
is niets anders! We vertrekken om 8.15uur met een staal blauwe hemel en 10°C
naar Andimesk. We rijden door een erosie aangetast landschap. Het landschap
verandert gaande weg van steile kale bergwanden naar een heuvellandschap met
enorme groene akkers en daar tussen kale steen vlaktes. Op de akkers wordt hard
gewerkt. In Andimesk zie je net als in meerdere plaatsen grote portretten van
gesneuvelde soldaten. Ze zijn in de oorlog met Irak omgekomen . Zo heeft iedere
plaats zijn eigen helden. Zo zie je ook bijna in iedere plaats een monument.
Meestal op een rotonde zie je een beton gedrocht met veel kitsch. Dolfijnen,paddestoelen
en enorme bloemen zijn geliefde onderwerpen. Maar ook enorme vogels op een berg
of boomstam steken meters hoog in de lucht. We rijden naar Sus. Het landschap
wordt steeds vlakker en droger. We zien de eerste Acacia bomen en Eucalyptus
bomen tussen Sus en Ahvas. In Sus zien we het Kut-e-Gapu fort te liggen. Jammer
dat we verder moeten! We willen wel de Ziggurat toren van Coga Zanbil gaan bezichtigen.
We slaan af en rijden 25km. via een smalle weg naar de Heilige tempel van het
Elamiten volk (1275-1240 voor Christus) De tempel ligt in een zandvlakte waar
de temp.in de zomer ondragelijk hoog zijn en je het niet in je hoofd haalt om
er een bezoek te brengen. Deze tijd van het jaar is het er prima met 20°C
en een strakke blauwe hemel. De toren was 52m. hoog maar is nu nog 25m. hoog.
In de muren zien we het spijkerschrift. Verder het offerblok en de zonnewijzer.
We drinken thee met de kaartjes verkopers. Ze hebben een elektrisch kacheltje
branden! We stikken zo wat van de hitte in de keet waar we thee drinken en vertrekken
weer gauw. De toren is mooier van een afstand is onze conclusie! We rijden niet
terug naar de hoofdweg maar volgen de smalle weg naar Sustar. Hier leven de
mensen met heel weinig. Ze leven in plastic tenten tussen hun kuddes. Het landschap
en de plaatsen krijgen een steeds meer Midden-Oosten uiterlijk. De mannen dragen
witte gewaden en een hoofddoek. De vrouwen zijn gehuld in de zwarte chador.
We zien enorme rietplantages. Met grote trucks wordt het suikerriet naar de
fabriek gereden en verwerkt.Verder op naar Ahvaz zien we groene rijstvelden.
De rivieren zorgen in de winter voor genoeg water om de akkers te bevloeien.
Het is vandaag picknick dag. Iraanse families zitten gezellig bij elkaar. De
mannen stoken een vuur,de vrouwen zitten wat te keuvelen terwijl de kinderen
voetballen.Dit is het zondag uitje van de meeste families. We zien palm- oasen
waar de huizen tussen verscholen liggen. Het zijn ook geliefde plekken om te
picknicken. We slaan af bij de weg naar Shiraz. We zen de eerste olievelden
en brandende fakkels. Bij Behbahan nemen we de weg langs de kust richting Bandar-e-Busehr.
We komen door verschillende check-points. Dit zijn wegversmallingen met hoge
drempels. Hier staan soldaten of politie te contoleren. Hier wordt extra gecontroleerd
omdat hier veel olie- raffinaderijen liggen. We zien de boortorens en de lekkende
oliepijpleidingen. Grote zwarte rookwolken en brandende fakkels. Het is niet
bepaald een mooi gezicht om door deze enorme vlakte te rijden! Uiteindelijk
komen we uit dit gebied en stoppen bij een acaciabos langs de weg naar Shiraz.
We rusten wat uit in de zon en ontmoeten daar Amir en Fatemeh. Ze brengen ons
thee en vragen of ze bij ons mogen zitten. We brengen samen de middag door.
Van rijden is niets meer gekomen.! We worden uitgenodigd om mee te gaan naar
hun huis in Mahsahr vlak bij zee. We gaan samen uit eten en blijven er slapen.
Het was er erg gezellig.
18 Jan.03
Na een douche en een ontbijt samen met Amir moeten we weer verder. Fatemeh is
al vroeg naar haar werk vertrokken. Amir had eigelijk nachtdienst maar heeft
dit afgebeld. Ze werken allebei voor de zelfde oliemaatschappij. Fatemeh maakt
computerprogramma’s en Amir werkt op het laboratorium. Hun huis ligt in
een groot wooncomplex met winkels,een restaurant en allerlei sport mogelijkheden.
Alles behoord tot de maatschappij waar ze werken. Het is een soort leefgemeenschap
afgeschermd met een groot hek en een politiepost. Amir wil dat we langer blijven
maar ons visum is over twee dagen verlopen en we hebben nog een heel eind te
gaan! Voor ons vertrek doen we boodschappen bij een supermarkt op het complex.
We nemen afscheid en vertrekken naar Hendigan,Dellam,Ganave en Bandar-e-Busehr.
We rijden door de sabkha. Dit is een enorme vlakte met natte plekken. Het is
niet verstandig om er met de auto op te gaan. Zelfs lopen is moeilijk,omdat
je in de modder wordt vast gezogen. Alleen de paden zijn berijdbaar. In de zomer
zal het ook een stuk droger zijn. Er groeien wat lage struiken en acacia bomen
op.Roofvogels zoals de wouw,kiekendief en de havik zien we onderweg. Ze zijn
opzoek naar prooi. De weg is eindeloos lang en vlak. De temp. loopt snel op
naar 21°C. Een heerlijke temp.om te rijden. We stoppen langs de weg om Lex
eerst wat eten te geven. We worden uitgenodigd voor de thee door een man met
een jong hondje. Hij leeft bij een afvalstortplaats langs de weg. Maar we moeten
verder! Uren rijden we over de vlakte waar af en toe een dorp op doemt in de
kale vlakte. Ik snoep van de fruitbladeren die we in de supermarkt gekocht hebben.
Het zijn plakkerige vellen gemaakt van fruit. Appel,citroen,abrikoos,etc…Je
trekt er een stukje af en zuigt er op. Ik ben er dol op en het is nog gezond
ook! Het is puur natuur .We houden een pauze bij een groene oase met palmbomen
en acaciabomen. Al gauw krijgen we bezoek van twee mannen. Ze komen paddestoelen
brengen maar we durven ze niet te eten. We rijden verder langs de Perzische
golf en zien voor Ganave mooie plaatsen bij zee waar je kunt staan. Zandduinen,
palmbossen en acaciabossen. We kunnen de verleiding niet weerstaan en rijden
een pad in naar zee.We komen bij eeneindeloos lang zandstrand met ruig begroeide
zandduinen. De struiken staan in bloei en verspreiden een zware geur.Dit is
de beste tijd van het jaar om hier te zijn. Een groepje jongens houden een strandrace
met hun brommers. We zouden er wel willen blijven maar helaas,de tijd dringt!
Voor Bandar-e-Busehr stroomt water door de rivierbedding naar de zee. Er zijn
zelfs meren ontstaan in dit woestijnachtig landschap. We rijden verder en komen
verschillende theck-points tegen. Het zijn politie of militairen die controles
houden op kruisingen of bij het binnen komen van een plaats. We doen meestal
net of we gek zijn en zwaaien een keer en rijden gewoon door. Deze keer lukte
het niet. De politieman begon op zijn fluitje te blazen en te roepen naar zijn
collega’s. Om geen politie achter ons aan te hebben stoppen we. Als we
vragen wat het probleem is dan weten ze niets te zeggen en staan wat te lachen.
Als we aan willen rijden begint hij weer op zijn fluit te blazen. Klaas wordt
boos en laat merken dat we hier geen zin in hebben. Uiteindelijk rijden we gewoon
aan . Het is een kat en muis spel! We rijden het vreselijke eind naar Bandar-e-Busehr
en komen door grote palmbossen. We worden moe en rijden voor Busehr verkeerd.
We moeten een heel stuk terug rijden en vinden de goede afslag naar Ahram en
Kangan. De verkeersborden staan vaak op de meest onlogische plaatsen of ze staan
er gewoon niet! We zien het Namak gebergte met zijn 1237m.hoge toppen in de
verte liggen.Het gebergte heeft een lichtgroen tot wit gesteente. De hoogste
top is de Gebal Sehri en is 1489m. hoog. De weg loopt langs het gebergte af
en is een mooie afwisseling na al die vlakte’s! De zee licht aan de rechterkant
maar is een aardig eindje weg. We stoppen niet ver van de weg bij een palmoase.
Het is bijna 18.00uur en de zon verdwijnt achter de horizon. De lucht kleurt
rood . Ik smijt mijn hoofddoek en mantel af. We zijn moe en hebben vreselijke
honger. Ik kook een Iraanse maaltijd. Voor Lex hebben we vlees gekocht. Na de
afwas drinken we koffie en luisteren naar de wereldomroep. De temp. is een stuk
aangenamer. De maan geeft ons licht.
19 Jan.03
Na het ontbijt met het traditionele platte brood van hier vertrekken we om 9.00
uur. Het is licht bewolkt en 10°C. We vervolgen onze weg naar Bandar-e-Abbas
langs het Namak gebergte afgewisseld met lege vlaktes waar kleine lemen dorpen
liggen tussen de palmoases. Er groeien grote oude bomen op de vlakte met zachte
lange naalden (Tamarisk). De dorpen zijn afgeschermd met een muur en hebben
een waterput waar de kuddes opzoek zijn naar wat eetbaars. We komen voor Kangan
weer dichter langs zee. We stoppen aan zee en drinken koffie in de zon, het
is 23°C. We rijden verder langs mooie lange zandstranden met oude Tamariskbomen
en palmbossen. De weg naar Assaluye is smal en vol met kuilen en hobbels. Het
is druk met trucks die elkaar maar net kunnen passeren. De weg slingert door
het Sib Kuh gebergte en ligt niet ver van de zee. De route is heel mooi maar
schiet niet erg op! We zien prachtige verlaten stranden met een turkooizen zee.
Verder op zien we training kampen van de marine. Vanaf Assaluye buigt de weg
verder van zee. Hier liggen de olie raffinaderijen en fabrieken. Enorme olietankers
liggen op zee te wachten om geladen te worden. Hier wordt hard gewerkt in de
hitte en de chaos. We rijden verder naar Gavbandi langs de bergen af. In de
dorpen liggen enorme hoge drempels om het verkeer af te remmen. We zien ronde
koepels in het landschap. Het zijn waterplaatsen. Als het regent komt het water
van de bergen naar de vlakte stromen. Het landschap is hier groener. We stoppen
bij een waterkoepel. Ze zijn groot, koel en diep. Nog 490km. te gaan! We rijden
door een breed dal naar Rostami. Het gebergte is ruw en kaal met de Kuh-e-Namaki
als hoogste top (1570m. ). De weg wordt wat rustiger maar ook hier zijn controle
posten. Het is tomaten tijd, er staan kisten vol klaar om vervoert te worden.
De groene akkers maken plaats voor steen vlakte’s met acaciabomen. Voor
Rostaq komen we in een ruig woestijnlandschap waar kamelen leven. Vanaf Bandar-e-Carak
komen we weer langs zee. We zien mooie plaatsen om te staan maar Klaas wil verder
rijden tot Bandar-e-Abbas. De huizen hebben windtorens. Het is een natuurlijke
airco. In de toren zitten gaten waar de lucht doorheen kan blazen en de huizen
koel houd. De vrouwen dragen dunne gekleurde kleren. We naderen Hamir en Bandar-e-Abbas.
Het is 20.30 uur en donker als we in de grootste havenstad van Iran arriveren.
Het is vreselijk druk in de stad. Het leven speelt zich hier voornamelijk in
de avond af. De temp. zijn er dan een stuk aangenamer. Deze levens stijl gaat
in de winter gewoon door.We zoeken in deze chaos het kantoor van Valfajre-8.
Dit is de rederij waar we de ticket voor de VAE kunnen regelen. Het kantoor
is gesloten. We kunnen morgen om 8.00 uur terecht. We rijden de straat van het
kantoor uit en komen uit bij zee. We rijden het strand op om er te eten en te
rusten. Er zijn vuren op het strand waar mensen omheen zitten.We vallen er wel
erg uit de toon! We rijden later in de avond naar het kantoor terug om daar
te overnachten. Een niet bepaald romantische plek maar er is geen keus.
20 Jan.03
Het was een onrustige nacht met veel verkeerslawaai. Na het ontbijt kunnen we
naar het kantoor van Valfajre-8. De boot vertrekt niet vandaag maar woensdagavond!
De man legt uit dat door de economische achteruitgang minder wordt gevaren.
Voor ons betekent dit dat we ons visum moeten verlengen met 2 dagen. Vandaag
loopt ons transit-visum af.We moeten naar het politiebureau om dit te regelen.
We krijgen hulp van een soldaat die met ons mee rijd naar het nieuwe politiebureau.
Normaal kan een transit-visum maar met een dag worden verlengd maar omdat de
boot pas woensdag vertrekt krijgen we 2 dagen verlenging. We hebben pasfotos
nodig en er moet geld gestort worden bij een bank. We zijn de hele morgen bezig
om dit allemaal te regelen. Als we met de fotos en bewijs van de bank terug
gaan naar het politiebureau is de des betreffende persoon vertrokken. Daar staan
we dan! Onze paspoorten liggen op het bureau. Er wordt iemand gezocht die Engels
spreekt. We leggen uit wat ons probleem is. We moeten wachten tot hij terug
komt. Wanneer, dat weet niemand! Klaas wacht in het politie bureau terwijl ik
terug ga naar de auto. Lex ligt in een dichte,warme auto te wachten en moet
er eigelijk nodig uit. Maar dat is hier niet mogelijk,we zijn al een attractie
door hier te zijn! Terwijl Klaas met de man in het politiebureau praat wacht
ik met Lex in de auto. Er komt een vrouw naar me toe die me uitnodigt voor de
lunch. Ze spreekt redelijk goed Engels en woont tegenover het politiebureau.
Ik ga even mee om wat te drinken en Klaas te vertellen waar ik ben. Inmiddels
is de grote afwezige weer gearriveerd en kunnen de visums worden verlengd. We
willen eigelijk graag hier weg om even bij te komen en Lex uit de auto te laten.
Maar gaan toch even bij de vrouw aan die ons heeft uitgenodigd voor de lunch.
Ze zet voor ieder een groot bord rijst en een schaal met vlees,bonen ,citroen
in een groene saus van kruiden. Ik ben er dol op en kook het zelf ook regelmatig.
De vrouw heet Mozhdeh(dit betetekend goed nieuws). Haar man heet Naderi en is
32 jaar ouder dan haar. Ze werkt in het ziekenhuis en studeert aan de universiteit
en wil graag in Frankrijk gaan wonen. Ze wonen in een groot huis en hebben een
boerderij met heel veel grond in de buurt van Kerman. Ze gaan regelmatig op
vakantie naar het buitenland. Na de koffie en een koel glas mierenzoet rozenwater
nemen we afscheid van Mozhdeh. We rijden een weg langs zee opzoek naar een plekje
waar we rustig kunnen staan. Het valt niet mee om iets te vinden. De weg gaat
meer het binnenland in waar de uitgestrekte sabkha vlakte ligt. Via paden proberen
we de vlakte over te steken maar blijven te ver van zee af. We vinden een dicht
begroeide plaats op de vlakte om te staan. Hier is de grond droog en kei hard.
We zetten de auto tussen de acaciabomen. Verwilderde ezels leven op de vlaktes.
We zien ze in groepen op de enorme vlakte zoeken naar wat begroeiing. Het is
licht bewolkt en met 18°C fris op de vlakte. Hopelijk blijft het droog want
als de grond nat wordt kun je hier niet meer rijden We moeten nodig eten kopen
en internetten. Dit willen we morgen gaan doen. We hebben tot woensdagavond
de tijd.
21 Jan.03
We slapen tot 8.00 uur. De zon schijnt en de lucht is helder. We ontbijten in
de zon. Ik wacht nog even met het aantrekken van mijn mantel en hoofddoek. Het
is een stuk prettiger zonder! De vuile was moet maar weer in de koffer. Ik zou
hier heel goed kunnen wassen maar er is geen water in de buurt. Zo is er altijd
wel iets! Klaas klimt op het dak van de auto om bij de koffer te kunnen en ziet
een man op een kameel aankomen. Ik doe mijn mantel en hoofddoek aan voor het
geval hij hier heen komt. Hij kan ons niet zien en wandelt door. Ik verschoon
de lakens een keer. Dit is al die tijd niet gebeurd. Thuis zou dit ondenkbaar
zijn maar als je zo reist is het op tijd verschonen van je bed niet van belang.
We doen verder op ons gemak en komen wat bij van de afgelopen 7 dagen als maar
rijden. Ik werk het dagboek bij en ruim de auto wat op. Klaas doet de foto’s
en werkt aan de Engelse vertaling. Door het lange rijden zijn we achter geraakt.
We hopen vanavond in de stad te kunnen internetten en boodschappen te doen.
We hebben niets meer te eten. Het laatste eten geef ik aan Lex. Die eet ons
de oren van de kop! Ik bak pannenkoeken voor de lunch. Lex krijgt barbecue worsten
met pasta en wortel. Een flinke klont boter en een bouillonblok voor de nodige
calorieën! Verder werkt hij nog een pannenkoek naar binnen. Het weer is
heerlijk, met een temp. van 23°C. Later in de middag komt er bewolking maar
het blijft droog. Als het gaat regenen dan moeten we hier weg wezen.We staan
op een droog gedeelte van de Sabkha vlakte. Zodra dit nat wordt kun je er niet
meer op rijden . De grond wordt zacht en blubberig.Gelukkig blijft het droog!
Om 17.15 uur rijden we terug naar de stad via paden. In de stad is het weer
een gekkenhuis. Iedereen jakkert met zijn auto door de stad. De chaos is onmogelijk
te beschrijven. We vinden een winkeltje met fruit en groenten en een levensmiddelen
zaak waar we de auto kwijt kunnen. Hierna gaan we opzoek naar een eetgelegenheid.
Die zijn er genoeg maar om er met de auto te komen is niet eenvoudig. Het verkeer
raast 6 rijen dik langs je af en niemand kijkt op of om! Auto’s vliegen
van de linker naar de rechterbaan. Klaas doet gewoon mee maar heeft zijn handen
vol. We balen van dit soort plaatsen en willen zo snel mogelijk weg uit de herrie
en de stank. Uiteindelijk vinden we een plaats waar we de auto kunnen parkeren,
vlak bij een kebap zaak. We bestellen wat en eten buiten op een terrasje. Dan
het volgende probleem! We moeten tanken en de tankstations in de stad verkopen
geen diesel! Na de derde poging is er iemand die ons naar een tankstation begeleid
ergens buiten de stad. Hier kunnen de bussen en trucks tanken. Hier rijden de
auto’s op benzine omdat de brandstof spot goedkoop is. Het is er een vreselijke
bende. De brandstofslangen zijn zo lek als een zeef. Er zit geen automatische
stop op zodat al de diesel uit de tank komt klotsen als hij vol is. De milieupolitie
in Nederland moet hier maar eens komen kijken! Het internetten is er helemaal
bij ingeschoten. We gaan niet weer terug naar de stad. We rijden naar het strand
vlak bij het katoor van de rederij. Er is een park en een speeltuin in aan bouw.
We zetten de auto op het strand en blijven er om te overnachten. Om 23.00 uur
komen gezinnen met hun kinderen naar de speeltuin! Het is een bizarre wereld.
De parkwachter leeft in een tent in het park en houd een oogje in het zeil.
Er wordt over het strand gereden of het een autoweg is. Als ze langs rijden
zwaaien ze een keer of toeteren. Niemand kijkt er van op dat we hier staan en
dat is wel eg prettig. Ik doe mijn mantel en hoofddoek uit en een ieder die
nu naar de auto komt vertrekt maar als het ze niet aanstaat!
22 Jan.03
Het was een warme nacht met bewolking en wat regen in de ochtend. We staan op
tijd op om onze ticket te regelen voor de boot naar de VAE. We rijden naar het
kantoor waar we vriendelijk worden ontvangen met een glas thee. Het carnet de
passage wordt afgetekend en we kopen voor $80 een ticket. De auto betalen we
in Sharjah, (VAE). Dan kunnen we naar de haven om de rest te gaan regelen. Maar
eerst moeten we terug naar de stad om geld te wisselen bij de bank. Ze accepteren
geen Euro’s. Als Klaas in de bank is zie ik hoe een groep Afghaanse mannen
het politiebureau uit komen. Ze zijn allemaal aan elkaar vast gebonden en worden
gedwongen om op straat te hurken. Soldaten staan met hun knuppels te zwaaien.
Ze worden even later in een pick-up geladen en weggevoerd.Maandag zijn een groep
Afghaanse mannen opgepakt toen we in het politiebureau waren om het visum te
verlengen. Ze waren doods bang en keken niet erg gelukkig! We rijden terug naar
het kantoor om te betalen. In de haven wacht een uren durende procedure om alles
te regelen. Klaas gaat van het ene kantoor naar de andere. Gelukkig is er iemand
die Klaas naar iedereen toe brengt. Dit kun je zelf nooit doen. Een van de mannen
steekt zijn hand door het zijraam. Klaas waarschuwt hem dit niet te doen. En
ja hoor, Lex heeft hem te pakken.De man gilt en is vreselijk geschrokken. Hij
was gewaarschuwd! Iedereen weet inmiddels dat Lex deze man gebeten heeft en
dit is ook het eerste waar ze over praten. Iedereen is als de dood voor Lex
en blijven nu wel op een afstand. Om 13.00 uur is alles voor de auto geregeld.
De paspoort controle en de douane moet later gebeuren omdat deze persoon er
niet is. We moeten op een parkeerplaats staan waar we niet meer afmogen. Dit
willen we helemaal niet omdat we geen kant opkunnen en pal in de zon moeten
staan. We proberen toestemming te krijgen om ergens bij wat bomen te staan maar
we moeten achter de hekken blijven staan tot we de boot op gaan. Nou, daar staan
we dan tussen de geparkeerde auto’s! We drinken koffie en ik kook een
maaltijd omdat we niet weten hoe alles zal gaan lopen. We mogen water pakken.
Klaas vult de watertanks en we wassen onze haren vast. Verder wachten we af.
De temp. is gelukkig niet te hoog maar warm genoeg om in de zon te moeten staan
27°C. Rond 15.00 uur komt er wat meer wind en koelt het wat af. Klaas wordt
opnieuw geroepen. Hij moet weer komen met de hele map met papieren. Daar wacht
weer iemand die allerlei papieren in gaat vullen en papieren met stempels meegeeft.
Ik zie Klaas pas een uur later weer terug komen. Hij heeft dan echt elk kantoor
en persoon gehad in de haven. Dan moeten we met de auto naar de boot rijden
en wachten. We moeten Lex uitlaten voor we de boot op gaan. Dit is eerder gezegd
dan gedaan op een betonnen plaats zonder een grasspriet of wat groen! Het is
19.00 uur als we de boot op moeten en het zal zeker 12 uur duren voor we van
de boot af kunnen. We lopen wat op en neer met Lex maar hij doet geen moeite
om zijn poot ook maar op te tillen. Lex steelt de show! Iedereen komt naar hem
kijken en ze roepen zijn naam. De hele haven kent zijn naam inmiddels.Al die
aandacht vinden we maar niets maar ik ga toch nog een keer met hem rond wandelen
en terwijl iedereen toekijkt poept Lex bij een brandweerkraan. Het is het enige
obstakel op het hele terrein en het kan me niks verschelen wat ze er van vinden!
Hij plast nog eens en dan moeten we de boot op. Het gaat er allemaal heel relaxt
aan toe. Er zijn 32 passagiers aan boord. Ze zijn allemaal lopend. Het ruim
is open en er staan 4 auto,s zonder personen. We worden erg aardig ontvangen
door de bemanning. We krijgen toestemming van de kapitein om in de auto te slapen.
Daar zijn we ontzettend blij mee omdat er geen hutten zijn en we hoeven Lex
niet in de auto achter te laten. Als ik koffie wil gaan zetten moeten we weer
mee komen. We dachten het gehad te hebben! Klaas is helemaal gaar van al dat
geregel en gepraat. Maar we moeten naar het grote gebouw komen waar de andere
passagiers ook wachten. Hier volgt een paspoort controle. Er worden weer papieren
ingevuld en stempels gezet. Zo werken we opnieuw een hele procedure af. Dan
moeten we worden gefouilleerd. Belachelijk natuurlijk omdat we al op de boot
waren en een auto bij hebben waar nog niemand in gekeken heeft! Hierna wachten
we tot we het gebouw mogen verlaten. De deuren zijn afgegrendeld. Dan nog een
laatste blik in het paspoort voor we de boot weer op mogen. Dit hou je toch
echt niet voor mogelijk! We mogen nog niet terug naar de auto maar moeten eerst
kennis maken met de bemanning en plaats nemen in de grote ruimte waar iedereen
komt te zitten. De TV wordt aan gezet. De mannen en vrouwen moeten gescheiden
zitten. Er is plaats genoeg zodat iedereen een lange bank heeft om op te slapen.
Wij willen naar de auto terug maar we moeten eerst wat eten. Er wordt eten rond
gedeeld en blikjes cola. We eten mee daarna mogen we dan eindelijk gaan! De
boot vertrekt om 22.30 uur in plaats van 21.00 uur. We mogen net doen of we
thuis zijn en als we iets nodig hebben moeten we dit zeggen. Ook als we last
krijgen van zeeziekte kunnen we om een tablet vragen. Nou denk ik, dat is altijd
makkelijk om te weten! Laat de zee zich alsjeblief rustig houden. We wassen
ons in de auto zodat we morgen fris en schoon in de VAE aankomen. Als de boot
eenmaal vaart maken we het bed gereed. We zijn helemaal afgewerkt en willen
slapen…
23 Jan.03
Het was een rustige overtocht naar Sharjah (VAE). De zee was rustig zodat we
goed hebben kunnen slapen. Het ontbijt beperkt zich tot een kop koffie en wat
koekjes. Het laatste platte brood bewaar ik voor Lex als we van de boot zijn.
Om 8.15 uur komen we aan in Sharjah. Het is licht bewolkt en 22°C. Mijn
mantel en hoofddoek gaan de kast in. Ik trek een wikkelrok over mijn broek aan
tot we uit de haven zijn. We hebben weer ontvangst en sturen meteen een sms-je
naar huis. In Iran hadden we geen toegang tot het telefoonnet met de mobiel.
We worden verzocht om van boord te gaan en de autosleutels in te leveren. De
auto moet op het schip blijven tot het visum is geregeld. We weigeren de sleutels
af te geven en na drie pogingen geven ze het op. We moeten naar een grote loods
waar we moeten wachten samen met de andere passagiers. Lex blijft achter in
de auto. Na een half uur komt er wat actie. We geven de paspoorten en vullen
papieren in. We krijgen een stempel in het paspoort. Het visum is een maand
geldig. Dan komen ze opnieuw de autosleutels vragen omdat de auto van het schip
moet. Klaas loopt mee en rijd de auto zelf de loods in voor controle. Ik moet
in een hokje om gefouilleerd te worden door een vrouw uiteraard! Klaas vertrekt
met een auto om alle papieren voor de auto te regelen. Dit moet ergens in de
stad gedaan worden. Ik moet met Lex wachten in de loods. Er lopen mensen van
de douane rond en politie die komen allemaal even kijken. Ik moet vreselijk
plassen en Lex moet er ook nodig even uit. Het werk wordt hier gedaan door de
gastarbeiders. Het grootste deel van de bevolking (75%) komt uit India, Pakistan
en de Filippijnen.De controle van de auto beperkt zich tot een rondje om de
auto met een hasjhond. Iedereen is in de ban van Lex als ik hem er uit laat
zodat er in de auto gekeken kan worden. Van controleren komt niets! Om 12.30
uur zie ik Klaas weer terug. Hij werd van het kasje naar de muur gestuurd. Ze
zijn hier niet zo behulpzaam als in Iran. Je moet het allemaal zelf uitzoeken.
We krijgen nog een laatste controle als we het terrein af rijden. Over de papieren
van Lex wordt niets gevraagd. We rijden naar een rustige plek aan zee om even
bij te komen en wat te eten. Lex laten we op het strand uit. Het arme beest
heeft 19 uur in de auto gelegen zonder eten of uitgelaten te worden en dit alles
zonder te zeuren. Het is 28°C en zonnig. Even wennen is dat wel! Geen mantel
of hoofddoek meer en een stuk warmer. We zijn in een totaal andere wereld beland.
Emiraat Sharjah is een moderne stad aan de Perzische golf met wolkenkrabbers,
grote winkelcentra’s, brede snelwegen, goed verzorgde parken en dure auto’s.
De rijkdom verdringt het sprookjes beeld. We doen boodschappen in een van de
vele winkel centra’s. Het is er koel en druk. Er is werkelijk alles te
koop wat je maar bedenken kunt. Veel invloed van de Indiase keuken.Verder dure
merk kleding, schoenen, goud, parfum’s en nog veel meer luxe. We kopen
voor Lex brokken en blikvoer. Goedkoop is het hier zeker niet! Pizza’s
en allerlei warme hapjes uit India en Pakistan zijn wel goedkoop en erg lekker.
Na de boodschappen vinden we een internet-café waar we terecht kunnen.
We halen de e-mails op en sturen ons verslag naar Ufuk in Turkije. Hij zorgt
dat het op de site komt. Onze site is inmiddels door velen bezocht en heeft
een hoge waardering gekregen. We zijn in verschillende zoek machines geplaatst
waar we vrijwel bovenaan staan.Er zijn inmiddels ook andere sites die ons hebben
gelinkt! Ufuk heeft goed werk geleverd en daar zijn we heel blij mee. We rijden
hierna naar Fujairah, van West naar Oostelijke richting. Fujairah is het op
twee na grootste Emiraat en ligt tussen de Oost hellingen van het Al Hadjar-gebergte
en de Golf van Oman.Buiten de stad heerst een Oriëntaalse sfeer en aangename
temp. in de winter. We zien onderweg picknickers in de woestijn duinen. Ze brengen
het weekend (do.-Vr.) samen door en slapen in een tent. De Emirati’s stammen
van de Qasim maar hebben zich nu vermengt met de Perzen,Baluchi’s en Indiërs.
De mannen dragen een witte dishdasha (een lang los gewaad) en hun hoofden zijn
bedekt met de keffiyeh. De vrouwen dragen meestal een dunne zwarte mantel (abaya)
en sommige dragen de burga, een leren masker dat neus en mond bedekt. Langs
de winkelstraten is verlichting en overal langs de weg zijn attractieparken
waar het vreselijk druk is. We zoeken in het donker naar een overnachtingplaats.
We slaan een pad in en komen in een open gebied met acacia bomen en een palmoase.
We zijn vlak bij zee tussen Fujairah en Haur Fakkan. We kunnen heerlijk buiten
zitten eten met kaarslicht onder de sterrenhemel. Een ding missen we en dat
is een lekker glas wijn! In Sharjah is alcohol verboden. Dus moeten we het ergens
anders proberen. We maken het niet te laat. Het was een vermoeiende dag, morgen
hopen we het wat rustiger aan te doen.
24 Jan.03
Om 8.00 uur staan we op met de vogelgeluiden van de scharrelaar, de hop en de
grote parkieten. De vogels huizen in de koele palmbossen. We ontbijten buiten
met bruine boterhammen, gerookte kip en nescafé koffie uit Sharjah. Wat
een luxe! We kijken naar de vogels die steeds heen en weer vliegen. De prachtige
blauwe kleur van de scharrelaar en de fel groene kleur van de parkieten met
hun lange steelstaart. In het al-Hadjar gebergte leven vossen, hyena’s,oryxen(antilopen)
en zelfs luipaarden. We doen het vandaag rustig aan. We lezen wat over dit gebied
en wandelen naar het strand langs de palmoase. Het is weekend dus er worden
uitstapjes gemaakt naar het strand. Auto’s rijden over het strand en gezinnen
picknicken op het strand. Er wordt gevliegerd en gewandeld. De Imams klinken
uit verschillende richtingen. Ze houden een lange zondagpreek. In de haven van
Haur-Fakkan liggen grote olietankers te wachten. Lex steelt de show. Gezinnen
met kinderen komen een keer extra langs rijden om naar Lex te kijken. Ze houden
de kinderen uit het raam en zwaaien naar ons. De duurste terreinauto’s
rijden hier rond. Het ontbreekt ze aan niets! We kijken naar het vliegeren en
wandelen langs het strand. Lex speelt met een plasticfles en rent over het strand.
Er komt meer bewolking zodat het niet al te warm wordt. Met een windje van zee
is het 28°C. We lopen terug naar de auto om wat te eten. Om 17.00 uur rijden
we iets verder door om via een pad op het strand te komen. We rijden net als
de Emiraties langs het strand af. We zien een mooi plekje aan de rand van de
palmoasen. Het ligt iets hoger dan het strand zo dat we mooi op zee kunnen kijken
en de autos langs het strand zien racen. Hier kunnen ze met hun dure speelgoed
spelen. We zijn dik tevreden met deze overnachtingplaats. De verhoging waar
we staan staat in bloei. We staan op een tapijt van gele bloemetjes en de koele
palmoase als achtergrond. Tegen 18.00 uur komen een groep Indiërs naar
een vissersboot die de netten naar zee vaart. Ze worden met de hand weer binnen
gehaald. Wij bekijken dit alles onder het genot van een kop koffie. Inmiddels
is het donker geworden. We nemen een douche buiten. De bloemetjes verspreiden
een heerlijke geur in de avond. We voelen ons als herboren!
25 Jan.03
Om 6.45 uur staan we op. We willen op tijd naar Fujaryrah om de verzekering
voor de auto te regelen. Het is veel te riskant om het niet te doen. Onze huidige
verzekering geld niet voor de VAE en ook niet voor Oman. De zon komt op en er
is wind van land,. hierdoor is de lucht een stuk droger. Na het ontbijt vertrekken
we direct om dit te regelen. We proberen verschillende verzekeringen maar niemand
heeft er zin in iets voor ons te doen. We gaan op zoek naar een adres die in
ons reishandboek(Reise Know-How) wordt genoemd. Dit valt niet mee in een grote
stad te vinden. Er worden wijken aan gegeven maar dan nog is het onmogelijk
om de wijk te vinden. We vragen het aan een politie die ons met de auto staande
houden. Ze leggen uit hoe we moeten rijden om in de wijk te komen die we zoeken.
Dan gaan we opzoek naar de juiste straat. We vragen het in winkels maar niemand
die ons kan helpen. Ik loop een Hotel binnen en blijf net zo lang aandringen
tot er eindelijk iemand moeite doet om me een hint te geven. Het lijkt wel een
in elkaar gezette zoektocht! Er zouden verschillende verzekeringmaatschappijen
bij elkaar moeten zitten in een gebouw waar ook veel banken zijn. We vinden
de banken en een parkeerplaats. Klaas gaat het grote gebouw in waar reclame
borden op hangen van de verschillende company’s Onder is een overdekt
winkel centrum boven zijn kantoren. Ik wacht met Lex in de auto. Het is inmiddels
al middag en aardig warm in de zon. Het duurt een eeuwigheid voordat alles geregeld
is maar nu is de auto tenminste verzekert. We rijden door de stad terug naar
het internet-café aan de andere kant van de stad. Het is er vreselijk
druk met kinderen die computerspelletjes doen en vreselijk veel schreeuwen tijdens
het doden van de vijand! Alle computers zijn in gebruik en moeten een uur wachten.
We balen vreselijk omdat we de hele dag al in de stad rond hang. Lex en ik zijn
de auto nog niet uitgeweest. We zetten koffie en halen wat boodschappen in een
winkel tegenover het internetcafé. Klaas zend wat foto’s naar Ufuk
en we sturen wat e-mails. Inmiddels is het alweer 16.15 uur geworden en moeten
nodig terug naar Haur Fakkan als we voor donker daar willen zijn. Ik heb er
goed de pest in omdat het geregel maar nooit eens op houd. Ik wil gewoon rustig
wat rond kijken, ik heb een vreselijke hekel aan grote steden met veel verkeer.
We hadden plannen om naar een wadi te gaan bezoeken maar daar is niks van terecht
gekomen. We stoppen bij het stuk woestijn tussen Sharjah en Manama om Lex uit
te laten. Klaas probeert de auto omhoog te rijden over een duin maar dit lukt
niet. Het zand is erg los en de auto is te zwaar. We hebben niet voldoende pk.
om verder omhoog te rijden. We zijn ook te moe om dit nog eens te proberen.
We rijden terug naar de Golf van Oman om te overnachten. In het donker komen
we bek af aan. We hebben honger gekregen van al dat gedoe. Ik kook een maaltijd
en we eten in de auto met de ramen en deuren open. Er staat een stevige wind
van land. Het is niet vochtig maar het voelt frisjes met 23°C! Je went snel
aan de warmte. Een vos scharrelt rond bij het achtergelaten afval. De mensen
laten hun afval in plastic zakken achter op het strand. Er zijn hier geen honden
maar wel vossen en wilde katten die de zakken open maken en opzoek zijn naar
iets eetbaars. We hadden niet verwacht dat ze er zo’n puinhoop van maken.
In de stad wordt de rommel door de gastarbeiders opgeruimd. We luisteren naar
het laatste nieuws over de verkiezingen en de dubbeldekkers die naar Irak willen
als protest tegen de dreigende oorlog tussen Amerika en Irak. Na de koffie en
een kleine wandeling langs zee duiken we het bed in. Morgen gaan we iets leuks
doen!
26 Jan.03
We staan om 7.15 uur op. Het is opnieuw een heldere morgen. Vandaag gaan we
dus iets leuk doen! Na het ontbijt rijden we naar de Wadi Madha niet ver hier
vandaan. Madha is een Omaanse Ex-klave in het Hajar-gebergte. De wadi licht
deels op Omaans grondgebied waar we zonder problemen kunnen reizen. Via een
piste komen we in de rivierbedding waar altijd water zou stromen. Een wadi is
een rivierbedding in de bergen. Er zijn oasen met palmen en fruitbomen. Er wonen
mensen die de oase bevloeien met behulp van tunnels en goten. De palmen zien
er niet overal even fris uit. Zo te zien heeft het al lang niet meer geregend.
Verder in de Wadi is inderdaad water. We maken hier gebruik van en wassen onze
haren bij een faladj (bevloeiingsysteem). Lex duikt meteen in de smalle goot
maar echt comfortabel is het niet! Iets verder door komen we bij een groot waterbassin
waar twee meisjes aan het spelen zijn. We maken een praatje met de meisjes.
Het oudste meisje spreekt wat Engels. We worden uitgenodigd bij de familie van
de meisjes. Ze zitten buiten langs de piste onder een enorme dikke boom op een
vloerkleed. We nemen plaats in de kring. Een grote schaal vol met fruit en dadels
worden neer gezet. We moeten eten en drinken. De oudste dochter is 21 jaar en
spreekt goed Engels. Ze is getrouwd en studeert nog. De moeder draagt de burqa,
een leer masker dat het gezicht bedekt. Ze heeft levendige ogen en lacht veel.
We brengen met deze familie de morgen door. We wandelen naar een prachtige waterplaats
tussen de palmen omhoog. Hier komt het water direct uit de rotsen. Terug worden
we uitgenodigd voor de lunch. Inmiddels komen meer gasten bij de familie aan
en die komen er ook gezellig bij zitten. Iedereen is onder de indruk van Lex.
Ze reageren helemaal niet afwijzend op hem. Lex mag er zelfs bij komen liggen.
We eten kruidige rijst met kip. Kardemom,kaneel en nootmuskaat zijn kruiden
die veelvuldig gebruikt worden. Na een klein kopje koffie vertrekken we verder
de wadi in. Het is niet zo’n grote wadi en rijden tot de piste bij de
bergwand op houdt. We blijven er wat rondhangen. Er is geen water, jammer want
ik moet nodig weer eens wassen! We rijden terug naar de plek waar wel water
is. De familie is weg. De rest van de middag brengen we bij het water door.
Klaas poetst de auto en ik doe de was.Ik hang de schone was in de palmbomen
zodat het al vast wat kan drogen. Het is heerlijk weer, 27°. Met wat wind
en voldoende schaduw bij de hand is het hier een paradijs. We zien later nog
de familie langs komen. Ze gaan terug naar hun huis in Sharjah. Ze komen hier
af en toe om naar hun palmoase te kijken. We maken een praatje met de mensen
die langs komen rijden. Ze zijn allemaal ontzettend vriendelijk. Om 17.15 uur
rijden we terug naar zee bij Khor Fakkan om te overnachten op het strand aan
de palmoase. In het donker hang ik de was te drogen tussen de palmbomen. We
eten op het strand en rusten uit van deze vermoeide dag vol verassingen en ontmoetingen.
Na een douche willen we alleen nog maar slapen!
27 Jan.03
De ochtend beginnen we met een ontbijt in de zon. De was is inmiddels droog.
Dat gaat hier een stuk sneller dan in Turkije aan zee! Ik ruim alles weer in
de kasten. Klaas haalt de vloerbedekking er uit zodat hij uitgeklopt kan worden
en schoon gemaakt. Er was een halve fles olie op de vloerbedekking gelopen.
We halen water uit een diepe put in de oase, het water is brak maar goed genoeg
om te gebruiken. In de zon is de vloerbedekking zo droog. Klaas spuit de auto
schoon met de compressor zodat de auto van binnen ook weer schoon is. Met een
lekker muziekje aan is de ochtend zo om. De temp. lopen snel op naar 28°C.
Met een windje van zee prima temp.voor ons. We ruimen alles weer en vertrekken
na de koffie naar Daba. We willen naar het prachtige strand met zandduinen.
Daba is een klein vissersdorpje aan de Oostkust. We rijden langs de oudste moskee
van de VAE. Zij is meer dan 300 jaar oud. We willen deze moskee op de terugweg
bezoeken. We halen boodschappen onderweg en kopen kleine zoete cakejes en filodeeg
gebakjes met noten bij een speciale winkel waar je alleen dit soort zoetigheden
kunt kopen. We bereiken Daba via een goede weg langs de kust. Het dorp behoord
tot 3 verschillende Emiraten waaronder Sultanaat Oman. We kunnen Daba zonder
controle in. Het witte zandstrand strekt zich uit tot aan de bergen van Musandam.
De baai stopt waar de rotsen in zee lopen . De hoge zandduinen liggen tegen
de kalkstenenrotsen en is een geliefde plek om te picknicken met het hele gezin.
De kinderen laten zich van de duinen af rollen en vliegeren op het brede strand.
De meest dapperen wagen zich in zee. De vaders leven zich uit met hun dure terreinauto’s.
Ze jakkeren over het strand of rijden tegen de steile zandduinen op om zich
er vervolgens weer af te laten glijden. Het is ongelofelijk wat die met hun
auto kunnen. Wij waren al vast komen zitten maar zijn er toch weer uitgekomen.
Maar goed ook omdat we dicht langs de zee stonden en het vloed werd! Het losse
zand langs zee loopt schuin omhoog dus de auto had de neiging naar links over
te hangen naar de zee kant. Door het gewicht van de auto werd dit extra versterkt
zo dat de auto achter ging uitbreken. Daar sta je dan met een loei zware auto
in het natte zachte zand! Normaal kunnen we op het strand goed uit de voeten
met de auto maar hier ligt het iets moeilijker! Klaas laat de banden leeg lopen
tot 1,5 Bar. Het opgehoopt zand scheppen we weg en dan lukt het om hogerop het
strand te komen en snelheid te maken. Als de auto weer recht komt gaat het door
het losse zand ook beter. We rijden de auto op een iets veiligere plaats en
moeten daar eerst even bij komen. We zien hoe terreinauto’ het zelfde
traject rijden en ook aan de achterkant gaan uitbreken. Ze hebben het voordeel
dat ze niet zo zwaar zijn als wij! We brengen de middag verder rustig door op
deze prachtige plek en kijken hoe iedereen zich vermaakt. De Emiraten houden
zich niet bezig met werken dit wordt voor hun gedaan. Ze houden zich alleen
bezig met geld opmaken en zo te zien hebben ze daar geen moeite mee!.In de avond
loopt Klaas een hoge rots omhoog vanwaar hij mooi uitzicht heeft over de baai
van Daba.
28 Jan.03
We werden vannacht wakker gemaakt door de politie. Ze waren met twee auto’s
gekomen, ze vroegen wat we aan het doen zijn? Aan het slapen natuurlijk wat
anders! Klaas is geïrriteerd als ze de paspoorten willen zien en vraagt
waarom dit s’nachts moet gebeuren? We zijn hier al de hele dag en dan
zie je niemand! Iedereen weet inmiddels dat we hier zijn. Het halve dorp is
al even komen kijken of komen een praatje maken. Sommige hebben een fototoestel
bij om een foto van Lex te maken. Na de pascontrole kwam er een kleine verontschuldiging
en vertrokken ze weer. Hierna hebben we rustig verder kunnen slapen tot 7.30
uur. De zon schijnt en vandaag willen we een tocht maken van Daba naar Khasab.
Een bergtocht van zo’n 4 uur. Na het ontbijt gaan we eerst naar Diba om
te tanken. Diba ligt in de VAE, Daba ligt in Musandam wat weer bij Oman hoort.
De dorpen liggen naast elkaar aan de Golf van Oman in het noorden . Musandam
is een schiereiland en wordt door de VAE afgeschermd van de rest van Oman. Het
al-Hadjar-gebergte strekt zich uit van Musandam tot het noorden van Oman. We
starten de route in Daba en gaat van zee niveau omhoog door de bergen naar 2000m.
en weer terug naar zee niveau. Het pad is goed berijdbaar en de uitzichten zijn
spectaculair. Het pad loopt door de nauwe kloof van Wadi Khabb Samshi en gaat
daarna over de pas met prachtig zicht op de ruige steile bergen. We lunchen
op een hoog plateau met zicht op de kloof en de oprijzende rotswanden. Tijdens
deze tocht zien we de eerste toeristen, ze komen uit Rusland. Verder is dit
een geliefde bergtocht bij de expats. Het zijn meestal Amerikanen die hier tijdelijk
voor een bedrijf werken. Onze boekjes zeggen dat we bij een checkpoint door
mogen rijden naar Khasab. Dit moet het mooiste gedeelte zijn van de route en
er moet een mooie en veilige overnachtingplaats zijn. Overnachten in een Wadi
is altijd riskant omdat tijdens een regenbui de Wadi’s binnen de kortste
keren in ziedende en kolkende rivieren kunnen doen veranderen.We stoppen bij
de slagboom en vragen of we verder mogen rijden we hebben visa voor Oman en
de VAE maar de soldaat weigert de slagboom op te halen. Er zit niets anders
op dan af te slaan en af te dalen via Wadi al Bih naar Ra’s al Khaimah
aan zee. We vinden niet echt een geschikte plek aan zee om te overnachten en
rijden naar de grens van Oman. Klaas informeert of we zo de grens over mogen
zonder officiële controle. Nee er is wel een controle. We draaien om omdat
we hier geen zin in hebben en later hier toch weer terug komen. We rijden de
zelfde route terug naar Daba om er op de zelfde plaats te overnachten als gisteren.
Hier komen we om 19.45 uur in het donker aan. Er is bewolking van uit de bergen
op komen zetten hierdoor koelt het niet zo hard af en blijft de temp. bij 24°C
steken. Klaas neemt een douche buiten op het strand, ik vind het te koud en
was me in de auto! Je went snel aan de warmte van de zon! We eten laat en houden
het hierna rustig. Af en toe komt er een terreinauto over het strand rijden.
Ze scheuren in het donker tegen de hoge zandduinen op. Overdag is niet spannend
genoeg meer! Wij zijn al blij dat we in donker het strand op kunnen komen zonder
vast te komen zitten!We wachten tot 24.00 uur om te gaan slapen. Wie nu nog
komt krijgt geen gehoor.
29 Jan.03
Het was een bewolkte nacht hierdoor is het niet veel afgekoeld. We ontbijte
met geroosterd brood en feta-kaas uit Iran die erg lekker is. Ons programma
is simpel, we blijven op het strand staan om te werken aan de site en het schrijven
van e-mailtjes. Klaas werkt verder aan zijn Engelse tekst. Hij is lui geweest
en is nu achterop gekomen met zijn dagboek! Hij is snel afgeleid als een auto
met soldaten komt vast te zitten in het zand. Klaas schiet te hulp met een schep.
Er wordt gegraven en gebelt. Even later komt een andere auto om hem er uit te
trekken. Er worden handen geschut en ze bedanken voor de hulp. Er is altijd
iets te bekijken op het strand. We praten met Canadezen die gaan kanoen op zee.
Ze werken hier sinds augustus. Ze zijn erg onder de indruk van onze auto en
Lex natuurlijk. Later praten we met Fransen mensen, ze hebben hier enkele jaren
gewerkt en zijn nu op bezoek bij vrienden. Ze adviseren ons om te gaan duiken.
Dit moet een van de beste plaatsen in de wereld zijn om te duiken. Er zijn verschillende
duikscholen enkele km. verder op. Er zijn ook veel zeeschildpadden op dit strand.
Wij houden het rustig vandaag. De Emiraten houden ook van het strand. Er komen
altijd wel gezinnen of groepjes vrouwen en kinderen naar het strand. De vrouwen
zijn erg onder de indruk van Lex en komen vragen of ze een foto van hem mogen
maken. Ze zijn ook niet echt bang en sommige aaien Lex. Dit hadden we niet verwacht
omdat een hond hier niet zo normaal is als bij ons. De Emiraten zijn niet afwijzend
van lex. Daar waren we eerst wel een beetje bang voor.Iedereen kent Lex inmiddels,
ze komen speciaal even naar ons toe gereden om hem te begroeten. Gelukkig doen
ze niet vervelend, ze laten ons ook verder met rust. Terwijl de vrouwen en kinderen
wat wandelen langs zee en de kinderen spelen in de hoge zandduinen sloven de
mannen zich uit door rond te scheuren met hun dikke terreinauto’s. Ze
jakkeren langs het strand en rijden tegen de duinen op. Als Klaas een filmpje
gaat maken van dit spektakel is het hek helemaal van de dam! Er wordt een wetstrijd
gehouden tussen verschillende auto’s wie het snelste de hoge zandduin
op komt. De toeschouwers klappen en moedigen aan. Het is ongelooflijk wat die
met hun auto’s kunnen! Het spektakel duurt enkele uren. Na afloop komen
de mannen trots het filmpje bekijken en even later scheuren ze over het strand
terug naar huis. Jammer dat de mensen zoveel afval achter hun kont neer gooien.
Ze ruimen werkelijk niets op.Erg vreemd omdat ze eigelijk zo schoon zijn overal
op! Als we weer alleen zijn eten we op tijd omdat we willen gaan internetten
in het dorp. Het water is hier geen enkel probleem, overal staan grote containers
waar je drinkwater kunt pakken. We kunnen zoveel water gebruiken als we maar
willen en dat is erg prettig! Wat minder prettig is dat alcohol niet te koop
is. We snakken naar een glas wijn en een koel pilsje! Wil je toch wijn of bier
kopen dan moet je naar een hotel. Daar is alcohol voor veel geld te koop. Dat
is het nadeel van dit soort landen. Geen alcohol en geen bloot! We hebben onze
kleren nog niet uitgehad op het strand. De bevolking zelf houden hun kleren
aan. Zwemmen doen alleen de kinderen met hun voetbalkleren aan! De vrouwen dragen
altijd een zwarte mantel (babaya) en sommige dragen ook op het strand een burqa
(masker).De mannen dragen een zuiver witte dishdasha en hun hoofd is bedekt
met een keffiyeh. Het is een speciaal voorrecht om deze kleding te mogen dragen.
Het is namelijk uitdrukkelijk verboden voor buitenlanders om deze kleding te
dragen. Hun kleding wordt geparfumeerd met de heerlijkste geuren. Als ze je
voorbij lopen laten ze een zweem van heerlijke geuren achter. Ik kan hier dan
moeilijk in bikini gaan rond lopen! Nee, hiervoor zullen we opzoek moeten naar
meer af gelegen stranden. We gaan internetten ,het is er erg druk. Het lukt
niet om onze computer aan te sluiten. We kunnen wel met hun computer uit de
voeten. We sturen tekst en fotos naar Ufuk en halen e-mailtjes op en fotos.
Het is altijd leuk om mailtjes te krijgen. We rijden terug naar zee in het donker
en nemen een douche. Het is wat benauwd weer en nog 26°C om 22.30 uur. We
bekijken de fotos van ons afscheid thuis en lezen de verhalen.
30 Jan.03
We staan om 8.00 uur op. Het is bewolkt en drukkend met 27°C. Er hebben
wat jongens op het strand geslapen. Ze hebben een valk bij die vast zit gebonden
aan een stok. Hier wordt nog regelmatig met valken gejaagd. Maar het is meer
status en macht dan noodzaak. Na het ontbijt willen we boodschappen gaan doen
en terug naar het internet-café om wat mailtjes te versturen en nog wat
fotos. Het is onduidelijk wat het weer gaat doen. Er wordt onweer voorspelt
dus geen weer om de bergen in te gaan. We wassen onze haren bij de watercontainer
op het strand en rijden naar een supermarkt in Diba. We rijden hierna terug
naar het strand bij Kor Fakkan aan de palmoasen. We stoppen langs de weg bij
een fruitkraam met allerlei exotische vruchten en kopen mango, papaya en nog
wat onbekende vruchten. Het is gaan regenen maar de Emiraten gaan gewoon door
met picknicken. Het weekend is vandaag begonnen dus iedereen trekt er weer op
uit met het hele gezin of met vrienden. Overal zie je tenten staan, dit is een
traditie uit de tijd dat ze nog in tenten woonden misschien! Het leven in tenten
zit ze in het bloed. Ze maken kampvuren en rijden met hun autos rond. De regen
is hier ongewoon en wordt door iedereen verwelkomt. De zee heeft het pad langs
zee voor de helft ingenomen. De zee is een stuk ruwer vandaag. Het is eb dus
kunnen we bij de palmen staan, daar staan we hoger zodat we veilig kunnen staan.
We zien de Emiraten met hun terreinautos langs scheuren over de smalle strook
strand. Verderop staan ze vuurpijlen af te schieten in de regen! Ze zijn hier
echt een beetje gek hoor! We zien hoe een auto in de problemen komt op het smalle
strand en met zijn achter wielen in zee staat. Wij kijken hoe ze de auto daar
weg krijgen. Er rijden genoeg anderen rond om een handje te helpen. Na verschillende
pogingen krijgen ze de auto uit de zee. Het blijft regenen dus blijven we in
de auto om wat op de computer te werken. In de avond wordt het droog en de wind
gaat liggen. Lex speelt met een hond die in de oase leeft, samen met nog twee
anderen zijn het de enige honden die we hier gezien hebben.Het blijft verder
rustig. We bellen een keertje naar de familie om hun stem eens te horen.
31 Jan.03
De temp.waren met 18°C aan de frisse kant vanmorgen, maar de lucht is weer
staal blauw en de zon schijnt. We ontbijten in de zon met warm Arabisch brood,
roomboter, feta-kaas uit Iran en heerlijke vijgenjam. Een bak koffie en mango’s.
Een goed begin op de vrijdag morgen(is hier de zondag).Het wordt al snel warmer
maar de wind wakkert aan en maakt het zeer aangenaam.Door de regen is alles
lekker opgefrist en zijn de kleuren een stuk helderder. We houden vandaag zondag!
We gaan een kijkje nemen bij de oudste moskee van de VAE. Dit is een wandeling
van 10 min. door het palmbos vanaf onze overnachtingplek. In het nabij gelegen
Badiyah staat de meer dan 300 jaar oude moskee en werd waarschijnlijk door Jemenieten
gebouwd. De moskee is klein en heeft geen minaretten. Ik blijf met Lex wachten
terwijl Klaas wordt rond geleid. Er staan twee torens vanwaar je mooi uitzicht
hebt over de kust.We wandelen door het palmbos terug naar de auto. De vogels
roepen en maken typische geluiden. We wandelen over het strand naar het vissersdorpje
verderop. Er wonen voornamelijk Indiërs die van de visvangst leven. Er
liggen oude en nieuwe bootjes op het strand. De netten en viskorven liggen te
drogen en verspreiden een geur van rotte vis! De meeste huisjes zijn vervallen
en verlaten. Bezoekers komen met hun auto over het strand gereden, wij kunnen
iedereen vanaf ons plekje voorbij zien rijden. De mensen reageren heel rustig
en vriendelijk op onze komst. Verder houden wij ons ook rustig met wat in de
zon zitten en op tijd wat eten en drinken. Later op de middag lopen we even
op naar de rots in zee. Hij is te bereiken via een pad over een smalle dam.
Het is eb,mensen zijn tussen de rotsen opzoek naar kreeftjes. Het zijn voornamelijk
vrouwen, ze zitten gehurkt en draaien de stenen razend snel om. De Emiraten
zitten wat bij elkaar met het gezin. Ze eten en drinken en kijken als we over
het strand lopen met Lex. We worden gefilmd en gefotografeerd of we filmsterren
zijn! Maar Lex steelt natuurlijk de show en het lijkt wel of hij weet dat iedereen
naar hem kijkt. Hij loopt er op zijn mooist bij, zijn vacht glanst in de avondzon.
Boven op de rots hebben we prachtig uitzicht over de baai met zijn brede zandstrand
en zijn groene palmoase. We zien wat bijzondere bolvormige planten in bloei
met lila kleurige bloementjes. De mannen vervelen zich stierlijk en gaan met
hun auto over het strand crossen. Wij wandelen op ons gemak terug naar de auto.
Iedereen groet of zwaait even als we voorbij komen. De avond valt, het wordt
frisjes!
©Klaas Kamstra All rights reserved
©