7 Jan.03
We staan op met zon en 2 °C.Niet erg warm maar de zon schijnt en daar zijn we al tevreden mee.Na het ontbijt luisteren we naar de wereldomroep en zijn we wat bezig in en om de auto.We vertrekken om 11.00uur naar het internet-café in de stad waar we een afspraak zouden gaan regelen met iemand die ons kan helpen met de site.We rijden naar de wijk Cankaya in Ankara.De persoon die we graag hadden willen ontmoeten was er niet.Hij werkt op de universiteit en heeft pas zaterdag tijd.Na de koffie vertrekken we op zoek naar een ander internet-café.Onze hoop begint een beetje te wankelen!Maar we hebben niets anders om handen dan al onze energie te steken in het zoeken naar iemand die ons kan helpen.We zoeken en vinden uiteindelijk een internet-club.Hier worden ook computers gemaakt en programma’s gemaakt.Hier ontmoeten we Engin.Hij is bereid om te helpen ons dagboek op de site te zetten.We mogen onze lap-top aan sluiten op zijn kantoor.Hij is 3,5 uur constant bezig geweest, met succes.Onze verhalen staan op de site.Mijn hart maakt een vreugde sprongetje.Hij legt Klaas uit hoe hij zelf de site kan bij werken.We zijn hartstikke blij met deze vooruitgang.Engin probeert ook om een mogelijkheid te zoeken om de fotos op de site te krijgen.Er is wat verandert in het programma en er moet nu een nieuwe link gemaakt worden.Aan gezien Engin al zo lang bezig is geweest willen we hier een nieuwe afspraak voor maken.We spreken voor morgen middag af.Als het Engin niet zelf lukt dan helpt een vriend van hem ons verder.Hij maakt web-site’s en is hier beroepsmatig mee bezig.Engin zal met hem telefoneren,misschien kan hij het dan zelf doen.We zijn natuurlijk blij dat we zover gekomen zijn en vragen wat de kosten zijn.Hij wil geen geld hebben,hij heeft ons gewoon willen helpen.We nemen morgen iets lekkers voor bij de koffie mee en een cd-bon als ze die hier hebben.Met een opgelucht gevoel rijden we terug naar onze overnachtingplaats aan het meer.De zon begint te zakken en kleurt de bergen rood.Het was vandaag 16° C met de zon.Ik vond vanmorgen eindelijk onze mascotte die we van de zus van Klaas hadden mee gekregen.Het is een kwastje met de “eternal knot”geen begin ,geen einde knoop.Ik geef er een kus op en hang het rode kwastje aan de spiegel in de auto.Het moet ons geluk gaan brengen!De avond gebruiken we om te koken ,te eten en een wasbeurt.We selecteren de foto’s vast die we op de site willen gaan zetten.Morgen zullen we contact op nemen met Koning aap of ze inmiddels iets meer weten over onze uitnodiging.Dit blijft altijd in je achterhoofd mee spelen.Zo ook onze poes Zoé waar ik vannacht over heb gedroomd.Ze was zo levens echt.Ik kon haar vacht voelen en haar geur ruiken.Ze zat in de regen op de vuilnisbak.Ik beloofde voor haar een oplossing te vinden zodat ze niet meer buiten in de regen hoeft te zitten.Gelukkig gaat het in werkelijkheid beter met haar en dat is een hele geruststelling.

8 Jan.03
We slapen uit tot 9.15 uur.Het was gisteravond laat geworden.We hebben een filmpje gekeken op onze lap-top.Het was een grappige tekenfilm”Ice Age”die we mee gekregen hadden.We hebben er erg van genoten.Vandaag hebben we voor de middag niets op het programma staan.Klaas zet het zonnepaneel buiten zodat de accu’s bij kunnen laden.De koelkast gaat s’avonds op de ‘buffer’ zodat hij de eerste 8 uur geen stroom neemt.Hij koelt dan op de opgeslagen energie die hij tijdens het auto rijden opspaart.Nu we niet zo veel rijden kan er ook niet veel energie worden opgeslagen.De zon schijnt en er staat een frisse wind.Lex scharrelt wat met de zwerfhonden .Ze zijn Lex als de zijne gaan beschouwen!Lex is bij de ‘meisjes’erg in trek.Hij heeft hier veel vriendinnetjes die graag met hem spelen.Maar ook met de mannetjes is het contact goed.Een man loopt rond te scharrelen,hij verzamelt lege blikjes die de picknickers achterlaten.Het begint hier rond het meer een aardige vuilnisbelt te worden.Iedere dag zijn er wel mensen die komen barbecuen en hun rotzooi achterlaten.Om 13.00 uur rijden we naar Ankara .We hebben een afspraak met Engin van de internet-club.Eerst kopen we wat cd-roms om het filmpje ‘Ice Age’op te nemen.We willen het aan Engin geven.We pinnen geld bij een van de vele banken en kopen bij een klein winkeltje wat koeken voor bij de koffie.Daarna rijden we naar de internet-club.Hier worden we hartelijk ontvangen door Engin en de rest.Hij vertelt ons dat zijn vriend ons wil verder helpen.Hij belt hem op zijn kantoor. We kunnen meteen bij hem terecht.Zijn kantoor is vlakbij. Hier wacht Ufuk Sabah op ons. Zijn kantoor is ruim en modern ingericht.Er staan 3 bureaus en wat makkelijke stoelen. Ufuk heeft een bedrijf die web-sites maakt voor bedrijven en ieder die dit wil.Hij heeft veel belangstelling in onze plannen en wil ons graag helpen met de tekst en fotos op de site te plaatsen.Hij is een echte computer-freak!Verder is hij goed in talen en heeft veel belangstelling in andere landen en koken!Het klikt meteen en hij wil meer details horen over onze reis en wat en hoe we de site willen gaan bijhouden.Hij stelt voor om dit voor ons te gaan doen.Het is voor hem een fluitje van een cent!Als we voorzichtig vragen wat ons dit gaat kosten lacht hij verlegen en zegt dat hij er geen geld voor wil hebben.Maar wat dan?Hij wil de site onder zijn bedrijfsnaam gaan voeren.Maar waarom wil hij er geen geld voor hebben?Waarom wel,zegt hij.Ik vind het gewoon leuk wat jullie gaan doen en wil dit graag voor jullie doen.We kijken elkaar aan en vragen ons af of er echt zulke mensen bestaan?Er worden wat dingen op de computer gecontroleerd.We maken een nieuwe afspraak voor morgenmiddag.Met een gevoel van ongeloof ,blijdschap en ook een beetje vrees verlaten we zijn kantoor.We lopen naar de auto waar Lex trouw op ons ligt te wachten.Het is inmiddels al weer 17.15 uur geworden.Het begint donker te worden.Op de heen reis zagen we een bordje met ‘fish and chips’.We hadden plannen om daar vanavond te gaan eten.Maar Lex heeft de hele middag in de auto gelegen en moet er nodig even uit.Dus houden we dit voor morgen tegoed!We rijden terug naar het Mogan meer,inmiddels onze vaste stek.Het mailtje van Koning aap was niet erg hoopvol.Er wordt gevreesd dat het gewone visum misschien niet wil gaan lukken!We bellen morgen opnieuw met de ambassade van de VAE.Dit visum vergroot de kans dat Iran ons een visum wil verlenen.We worden van het kastje naar de muur gestuurd.Ik kook dan toch maar zelf een Iraanse maaltijd.Klaas is bezig met de Engelse vertaling van ons dagboek.Een hoop werk dus te doen.We vervelen ons in ieders geval niet.

9 Jan.03
We raken inmiddels gewent aan de geluiden rond en bij het meer.De honden die regelmatig aan slaan.De helikopters van het leger die laag over het meer vliegen.De stem van de muezzin die 5keer per dag over het meer galmt .Het is bewolkt maar er is ook ruimte voor zon.We ontbijten op ons gemak.Het is niet erg koud maar om buiten te zitten is het nog te fris.10°C.We vertrekken om 11.00 uur naar de waterbron buiten Ankara.We moeten nodig water bij vullen.Het pad omhoog naar de bron is behoorlijk modderig .De vorige keer dat we er waren was alles bedekt onder een dikke laag sneeuw.Het was er toen -18°C.Vandaag is het weer wat vriendelijk.Tijdens het opvangen van het water werkt Klaas aan de Engelse vertaling zittend in de zon.Ik was mijn haren en zet koffie.De temp. loopt op naar 17°C.Jammer dat de bewolking de overhand neemt als we om 13.30 uur terug naar Ankara rijden.We hebben een afspraak met onze vriend Ufuk Sabah van Web Design ‘Forsis’.Hij is niet aanwezig maar hij komt eraan .We mogen in zijn kantoor wachten.Klaas werkt aan zijn vertaling en we krijgen thee.De rest van de middag werken we samen met Ufuk aan onze nieuwe site.Hij heeft er echt zin in!Hij heeft er schijnbaar over na gedacht want hij komt met allerlei ideeén.Hij laat de beslissing aan ons over.De fotos worden bekeken en gesorteerd.Ufuk wil ons zondag ontmoeten om de nieuwe site te laten zien.Hij werkt vaak tot erg laat door, daarom heeft hij hier ook zijn bed staan.Om 19.00 uur vertrekken we.We willen fish and chips halen maar als we op zoek gaan naar de ingang waar het grote reclame bord hangt is alles donker en de deur is gesloten.Jakkes,nee hé?.Ik had me er zo op verheugt!We rijden terug naar het meer en onderweg zien we een bord van een Chinees-restaurant.Dan halen we maar Chinees!Na 20 min. wachten en een kop slappe Chinese thee vertrekken we naar onze overnachting plaats aan het meer.Het eten heeft niets van het Chinees eten bij ons.Ik mis een hele hoop ingrediënten!Het is gelukkig wel te eten.We hadden allebei flinke honger gekregen.De rest van de avond wordt er weer verder gewerkt op de computer .

10 Jan.03
We slapen tot 8.30 uur.Het is 2,7°C en de zon schijnt.We ontbijten buiten in de zon met een gekookt eitje.De temp. loopt snel op zodat het net niet te koud is om buiten te zitten.Een van de zwerfhonden ‘treurwilg’(zo noemen we de jonge zwerfhond) ligt op ons te wachten.Hij kijkt altijd zo treurig en is magerder dan de andere honden.Hij is ook veel banger.Maar in de vroege morgen kon ik zijn nek wel omdraaien.Hij was steeds aan het blaffen tegen andere honden.Als de een begint dan beginnen ze allemaal!Van slapen komt dan niet veel terecht.Na het ontbijt wordt het frisser.De wind wakkert aan en buiten zitten is dan weer gedaan!Het zonnepaneel doet zijn werk en laadt de accu’s bij.We vertrekken om 11.30 uur naar Gulbasi om er naar de supermarkt te gaan en te internetten.Ik heb een pasje van verschillende supermarkten.Met deze pas krijg ik korting op artikelen.Het zelfde systeem als bijv.de AH met zijn bonuskaart.Hierna gaan we naar ons vaste adres om te internetten.We mogen onze lap-top aan sluiten op het kantoor van de eigenaar omdat de aansluiting in het internet-café zo dood als een pier is.Na wat gefriemel met kabels zijn we “one line” en kunnen we de mailtjes ophalen.Waar we steeds voor hebben gevreesd is werkelijkheid geworden.Koning-aap laat weten dat ook het gewone visum is geweigerd.Wat we nu nog kunnen doen is met de ambassade van de VAE opnieuw contact op te nemen en te vragen of ons visum voor de VAE inmiddels binnen is en hiermee naar de Iraanse ambassade te gaan.We kunnen dan proberen een Transit-visum aan te vragen.Dit is een doorreisvisum die zonder een uitnodiging aan gevraagd kan worden.Dit visum geeft je 5 dagen om door Iran te reizen naar de VAE.We Zijn teleurgesteld en gefrustreerd omdat we gewoon aan het lijntje zijn gehouden.De hele aanpak van Koning-aap en het Iraanse reisbureau is vanaf het begin niet goed geweest.Ze waren slecht ingelicht ,4 weken na de aanvraag kwamen ze met het verzoek om een visum voor de VAE!Als dit direct bij de aanvraag was vertelt dan hadden we dit in Nederland al kunnen gaan regelen.Maar ook dan hadden we te horen gekregen dat een visum vooraf niet meer wordt gegeven.Er is een nieuw verdrag getekend dat burgers van de EU.geen visum meer nodig hebben voor de VAE!Dit had Koning-aap ook moeten weten.Dus dit zou betekenen dat niemand een visum zou kunnen regelen!Het Iraans reisbureau waar mee samen wordt gewerkt had voor de aanvraag moeten melden dat Iran een visum eist .Dan hadden wij geen dubbel-entry aan hoeven vragen maar een gewoon visum.Door hun geklungel zitten wij nu flink in de problemen en een hoop geld kwijt.Maar hier is het laatste woord nog niet over gezegt.Koning-aap kan ons niet voor een hoop kosten op laten draaien! Verdoofd verlaten we het internet-café en rijden naar het meer bij Gulbasi om even bij te komen bij een sterke kop koffie.Mijn maag doet raar .Ik wil niet geloven dat dit echt gebeurd met ons.Klaas belt met de ambassade van de VAE.Daar krijgen we opnieuw te horen dat het visum niet wordt afgegeven omdat het niet nodig is.Klaas uit zijn ongenoegen over de onwil van de VAE.Dan wordt er toch overleg gepleegd met een hogergeplaatste..We bellen een uur later wat er uit dit overleg is gekomen.We krijgen een naam die de Iraanse ambassade kan bellen als om het visum wordt gevraagd.Het is de vraag of ze dit willen gaan doen?We rijden hierna meteen naar de ambassade van Iran in Ankara.We komen er aan de gesloten deur.Het is vrijdag dus een vrije dag voor Iran.We mogen morgen terug komen.We rijden terug naar het Mogan meer.Via een ander pad komen we aan de andere kant van het meer.We maken een wandeling om stoom af te blazen en onze gedachten uit te spreken.Lex heeft geen weet van al onze problemen en rent als een gek voor ons uit.Hij ruikt de grond diertjes die overal holletjes in de grond hebben.Ze lijken op hamsters.Als hij ze hoort krijgt hij de neiging om te graven.Tijdens onze wandeling zien we wat plaatsen waar we kunnen overnachten.Terug bij de auto rijden we naar een nieuwe plaats aan het meer.Er staan weer overal auto’s geparkeerd met stelletjes.Jong en oud zit hier een beetje in de auto te zitten en te eten.Wandelen zien we niemand doen!We krijgen al snel bezoek van zwerfhonden en Lex sluit meteen vriendschap met de honden.Ze rennen als dolle stieren over de heuvels.Uitgeput ploft Lex neer en is de eerste uren van de wereld.Ik kook en we eten wat aan de late kant.We wassen ons in de auto en praten over de afwijzing van ons visum.Het is moeilijk in te schatten hoe het morgen bij de ambassade gaat lopen.Opnieuw onzekerheid en vrees!Houd dit nooit op?

11 Jan.03
Van vroeg opstaan is niets gekomen.We zouden om 9.00uur naar de ambassade gaan maar staan pas om 8.30uur op.Het was een onrustige nacht met weinig slaap.We gingen ook laat naar bed.Klaas is tot 1.00uur bezig geweest met flipperen!Hij is er zo’n beetje aan verslaafd geraakt en wil zich zelf iedere keer verbeteren.Na het ontbijt haalt Klaas mijn mantel en hoofddoek uit de dakkoffer.De vuile was kan er maar net bij gepropt worden.Tijd om eens te wassen!Om 10.15uur staan we bij de Iraanse ambassade.Ik blijf zolang in de auto wachten voor het geval we worden weggesleept.Er is namelijk een stop verbod waar we staan.Ik zit met mijn mantel en hoofddoek in de aanslag voor het geval dat ik ook naar binnen moet komen.Klaas wordt door een smalle deur naar binnen gelaten en verdwijnt achter de meters hoge hekken van de ambassade.Ik zit en wacht vol spanning af terwijl mijn hersenen op volle toeren draaien.Ik weeg keer op keer onze kansen af.Ik ben er niet gerust onder en vrees een nieuwe teleurstelling.Willen ze ons verhaal aan horen? Zijn ze bereid iets voor ons te doen? Het zal allemaal afhangen van de persoon in de ambassade.We staan geparkeerd naast het stopverbod bord.De politie rijdt verschillende keren langs.Ze kijken maar stoppen niet.Het verkeer raast vlak langs de auto.Het duurt voor mijn gevoel een eeuwigheid en weet niet of dit een goed of slecht teken is!Uiteindelijk zie ik Klaas naar buiten komen.Ik kan niet opmaken of het gelukt is of niet.Er is een Transit visum aan gevraagd.Volgens de ambassade kunnen we ook een gewoon visum aan vragen ook zonder een uitnodigingbrief!Dit zou een week gaan duren.Koning-aap is dus helemaal overbodig geweest!Ze vragen veel geld om een uitnodigingbrief te regelen en uiteindelijk hebben ze alleen wat e-mails verstuurd en ons laten weten dat ons verzoek is afgewezen.Dit grapje heeft ons €396,90 gekost en 6 weken wachten.We kunnen 3 uur later het visum komen op halen.De kosten zijn $72 .Opgelucht rijden we naar het Mogan meer en drinken koffie met gebak.We sturen wat smsjes naar huis om het nieuws te vertellen.De zon is verdwenen maar dat kan me niet verschelen.Er valt een enorme last van me af die ik de hele reis al met me mee draag.Bij het meer is het druk met picknickers.Overal branden vuurtjes.Klaas gaat verder met de Engelse vertaling van ons dagboek.Morgen hebben we een nieuwe afspraak met Ufuk in zijn kantoor om onze nieuwe site te bekijken.Hierna vertrekken we naar het Oosten.De weersvoorspelling zegt dat het kouder wordt de komende dagen.

12 Jan. 03
Vannacht zijn wel 4 autos over het pad gekomen. Vraag me niet wat ze hier komen doen! Ik heb een keer stemmen gehoord en het gegiebel van een vrouw .Ze hadden dolle pret in het pikke donker .Wij staan om 8.30 uur op. Het is bewolkt maar al gauw komt de zon er bij .Er staat wel een frisse wind aan het meer. Het is weekend dus er moet gepicknickt worden. De eerste families komen al vroeg .Ze willen zeker zijn van een plaatsje aan het meer .Tijdens het ontbijt komen de twee vriendinnen van Lex en weg zijn ze .Ze rennen als bezetenen over de heuvels en duikelen over elkaar heen .Lex is helemaal in zijn sas met deze wilde dames. We houden het stel nauwlettend in de gaten! Klaas maakt een filmpje van het drietal met de camera. Er staan vlak bij de auto witte crocusjes in bloei .Ze staan met kleine bosjes bij elkaar. Ze hebben een heel kort steeltje waardoor het lijkt dat de bloem zo uit de grond komt groeien. We ruimen op en geven de honden te eten. Dit wordt gretig naar binnen gewerkt. Gisteren zagen we een zwerfhond met zo’n gronddiertje in zijn bek. Als het moet kunnen de honden hier voor zich zelf zorgen. We vertrekken naar Ankara waar we een afspraak hebben met Ufuk.We kopen onderweg iets lekkers voor bij de koffie. We worden hartelijk ontvangen. We zijn erg benieuwd hoe de nieuwe site is geworden. We zijn zeer tevreden over het resultaat. Het is niet te geloven hoe hij dit zo snel voor elkaar heeft!! We zijn hem veel dank verschuldigd en vragen wat we voor hem kunnen kopen. Daar wil hij niets van weten. We beloven hem om op de terugweg te bezoeken en iets als dank voor hem mee te brengen. Zijn collega komt eraan, er moet gewerkt worden aan een grote klus voor een autobanden merk. Wij nemen afscheid van onze vriend Ufuk en vertrekken naar het Oosten. Het is mooi zonnig weer en 15°C. Om 15.00 uur rijden we naar Yozgat en Sivas. Een reis van 420 km. Op 1700m. ligt sneeuw en daalt de temp. Gelukkig is het droog en valt het met de kou mee. We stoppen bij een tankstation net buiten Sivas om te overnachten. Morgen gaan we verder.

13 Jan. 03
Na een goede nacht staan we om 7.30 uur op. Het regent en het is maar 3°C. Er staat een truck vlak bij ons. De chauffeur maakt een kop thee buiten. Wij ontbijten een stuk comfortabeler in de auto. Om 8.30 uur zijn we al weer op weg. Er hangt mist en sneeuw in de lucht. Voorbij Hafik is het landschap stil en leeg. Op de weg zijn geen andere weggebruikers. Het landschap is dor en kleurloos. Hogerop licht sneeuw op de bergen. Af en toe laat de zon zich toch even zien. Er liggen wat meren en kronkelende rivieren met kale populieren. De weg stijgt omhoog naar Imranli. We komen terecht in een winterlandschap en er valt wat lichte sneeuw. Vanaf Imranli slingert de weg omhoog door een smal dal. Op de steile kanten groeien Astragalus soorten. Ze steken net boven de sneeuw uit op de Kizildag Gecide pas (2190m.). Er volgt een afdaling door een bosrijk gebied. Voor Erzincan stoppen we bij een bron om te koffie drinken. Ook hier staan twee soorten Astragalus. Een struikvorm en een hele platte soort. We krijgen voor Erzincan een pas van 2180m. De weg is gelukkig sneeuwvrij gemaakt. De rivier heeft zich diep in het landschap geslepen, hierdoor zijn steile bergwanden ontstaan. Het landschap wacht op een nieuw pak sneeuw die in aantocht is. Temp. van -40°C zijn hier niet ongewoon! Wat dat betreft hebben we geluk! We maken ons dan ook zo snel mogelijk uit de voeten. Ik geniet nog van het feit dat we weer vrij zijn om verder te kunnen reizen. Ik hang de mascotte nog eens goed recht en trek er eens aan,misschien helpt het wel! We komen de eerste Iraanse trucks tegen. We zien een Nederlandse truck die ook onderweg is naar Iran. Hij toetert uitbundig en zwaait als we hem in halen. We rijden naar Erzurum door een breed en zonnig dal. Aan beide zijde liggen de besneeuwde bergen Otlukbeli en de Mercandagi. De grasvlakte in het dal is een overwinteringplaats voor de grote schaapkuddes. We rijden langs de beruchte afslag naar Tunceli. Hier leven de opstandige Koerden. Het zijn Aleviten,dit is een afsplitsing binnen de Islam. Ze zijn in opstand gekomen tegen de manier waarop ze behandelt werden. We zien de militairen aan de andere kant van de rivier klaar staan. De laatste keer dat we dit gebied bezocht hebben waren vele dorpen plat gebrand door het leger. De bevolking was zeer vriendelijk en ook verrast een buitenlander te zien. De militairen waren minder blij en probeerde ons te intimideren met hun machinegeweren en controles. Nu volgen we de Firat(Eufraat) rivier naar Tercan. Het dal wordt nauwer. We eten 12km. voor Tercan op de plaats waar we eens een boete kregen voor te hard rijden. De weg slingert omhoog naar Askale. De zon schijnt op de besneeuwde bergen. Het landschap heeft iets weg van een woestijn maar dan van sneeuw. We zien twee etalage poppen bij een tankstation staan. Ze wuiven met alleen een boxershort aan!! Het Palandöken gebergte ligt in een flauw zonnetje te schitteren. Om 15.15uur komen we eindelijk aan in Erzurum. Rijden verder naar Horasan. Onderweg zien we hooibergen onder een laag opgedroogde modder. Zo blijft het hooi droog en vorstvrij. Via de hoogvlakte arriveren we in Horasan. De rivieren zijn bevroren. We zien een prachtige vos met een lichte wintervacht. Voor Eleskirt krijgen we nog een pas van 2290m. We rijden in het donker verder naar Dogubayazit. Net voorbij Agri worden we staande gehouden door de politie. Er wordt om het paspoort gevraagd. Klaas moet mee naar de politie auto. Daar wil een van de politiemannen $20 hebben dan krijgt hij zijn paspoort terug. Klaas weigert te betalen. Uiteindelijk krijgt hij de pas terug en kunnen we vertrekken.We rijden naar het Ishak Pasha paleis. Daar parkeren wij bij de camping. De eigenaar komt ons begroeten, hijherkent ons nog van de vorige keer dat we hier waren. We sturen wat smsjes en bellen omdat dit in Iran misschien niet mogelijk is.

14 Jan. 03
We waren laat naar bed gegaan. Een korte nacht dus! Om 6.30uur scheen de zon al. Erg vroeg voor ons,we blijven nog even liggen voor we opstaan. Vannacht viel er wat lichte sneeuw. Gelukkig dat het niet is blijven sneeuwen. Na het ontbijt vullen we een watertank bij de bron. Ik ruim de boel wat op. Vandaag gaan we de grens over naar Iran. We rijden naar Dogubayazit om nog wat boodschappen te halen. We kopen vers brood bij de bakker. In Dogubayazit is het altijd een rommeltje. De straten zijn een grote modderzooi en het afval ligt over de straat heen te stinken. De zwerfhonden scheuren de plastic tasjes open om iets eetbaars te vinden. Het internetten zullen we in Iran moeten doen. We willen weg uit deze plaats. Er hangt mist in de bergen. Van de Ararat is niets te zien. We rijden de laatste 30km. naar de grens op een vrijwel verlaten weg. We komen af en toe een truck tegen. Aan de grens worden we opgewacht door mannen die geld willen wisselen of op de een of andere manier iets aan je willen verdienen. Ze lopen je achterna en zeuren aan je kop. We gaan van het ene kantoor naar het andere. Bij de een krijg je een stempel van de ander een papier die je bij de volgende weer moet afgeven. We hebben zeker 10 verschillende loketten gehad voor we bij het hek van de Iraanse douane staan. Daar moeten we een uur wachten voor het hek wordt open gedaan. Dan volgt de hele procedure nog een keer aan de Iraanse kant. Het controleren van de auto slaan ze over als Lex als een briesende leeuw tekeer gaat. Ze zijn als de dood voor Lex en dat komt ons goed van pas! Na drie uur mogen we Iran binnen. Klaas wisselt geld bij een wisselkantoor aan de grens omdat we de koers van de rial niet weten. Een Turkse man vraagt of hij mee mag rijden,hij moet naar Teheran. We willen beslist geen andere mensen mee nemen aan de grens. Er volgen hierna nog vier controles.Weer worden alle papieren en paspoorten gecontroleerd. Bij de laatste controle krijgt Klaas wat snoepjes en thee aan geboden. We kunnen dan echt verder. Tenminste!!! We worden 5km. verder opnieuw staande gehouden door de militairen. Ze willen weer paspoorten zien etc…..We geven te kennen dat we dit flauwekul vinden. We moeten de auto aan de kant zetten .Zonder in de passen te kijken mogen we weer gaan. Ze lachen als Klaas een grapje maakt om dit te gaan melden bij hun baas in Teheran. Het regent als we stoppen bij een parkeerplaats langs de weg net buiten Maku. We drinken koffie en eten wat. Hierna rijden we richting Tabriz en nemen de afslag naar Khoy. Mensen zwaaien onderweg. We tanken 90 liter voor het ongelooflijke bedrag van €1.30. Dat is pas leuk tanken! De pompbediende vraagt of we een pen voor hem hebben,nou die hebben we wel hoor. Hij steekt hem keurig netjes in zijn borstzak. We zetten de horloge 2,5 uur vooruit. We weten niet precies of het nu 2,5 is of 2,15 uur. We houden het op het eerste! We rijden verder naar Orumiye .We sluiten de computer aan de GPS. Het is een goede hulp om de juiste richting en afslagen te vinden. Op de borden staan de naamplaatsen vaak alleen in het Farsi en daar kunnen we niet veel van maken! We vinden een afslag naar het grote zoutmeer van Orumiye. Net voor donker vinden we een pad naar het water. Hier kunnen we staan voor de nacht. Het is hier warmer dan in Turkije en er ligt veel minder sneeuw. De paden zijn droog er valt hier minder regen. Lex vliegt bij aankomst achter een vos aan.Gelukkig is de vos sneller. Ik kook Iraans (hoe kan het ook anders!) en we drinken de laatste wijn die ik in een bidon had verstopt. Alcohol is verboden in Iran,daarom smaakt het des te lekker! We luisteren naar de wereldomroep voor het laatste nieuws. De mobiel is zo dood als een pier. Geen ontvangst meer helaas! We zijn blij hier te zijn en proberen ons snel aan te passen aan het leven hier. Ik moest mijn mantel en hoofddoek bij de grens al aan. Dit is even wennen .Ik wil wel mijn mantel korter maken. In de auto ga ik er steeds op staan en dat is erg lastig.We gaan wat vroeger naar bed zodat we bij het krieken van de dag op staan. Er wacht morgen een lange route naar het Zuiden….

15 jan.03
We staan om 7.30uur op. Er staat een harde wind en het is koud met 1°C. Onze vuilniszak ligt een eind verder,we hadden gehoord hoe de zak werd meegesleept. We dachten dat het een hond zou zijn,maar het moet iets anders zijn geweest want de zak was nog heel op wat krab gaatjes na. Het heeft geregend maar in de morgen was het droog. We vertrekken naar Orumiye via de weg langs het enorme zoutmeer. De bergen hebben een bijzondere gele kleur. Het meer is 6000 vierkante km. groot en is tussen de 6 en de 16m. diep. Het water zou een goede werking hebben voor reumatische aandoeningen. Er komen jaarlijks 50.000 flamingo’s naar het meer om er voedsel te zoeken in het zoute water. In het meer liggen verschillende eilandjes waarvan er een begroeid is met bomen omdat er een bron is. Dit eiland is beschermd een bezoek aan dit eiland mag alleen met toestemming. We volgen de weg langs het meer. Waar de weg hoger gaat is het glad. Er is verse sneeuw gevallen. Als we weer afdalen is de sneeuw weer van de weg. In Ousci zien we 2 kerken met het kruis op de kerktoren. We naderen Orumiye. Hier wonen voornamelijk Christenen van het Protestante en Katholieke geloof. De bevolking is hier lang geleden bekeert. Dit verklaart dat er moskeen en kerken staan. In Orumiye is het druk en chaotisch. Overal branden vuren op straat waar de mensen zich warm houden, bij winkels en op plaatsen waar de mensen op een bus of taxi wachten. De afvalhopen liggen langs de straat. Via Bukan-Saggez rijden we naar Sanandag. In Bukan gaan we de bergen door. Het is een winterlandschap,alles is bedekt met een dikke laag sneeuw. Alleen met een terrein wagen kun je hier rijden. De mensen rijden dan ook vrijwel allemaal een Toyota of een Landrover. 25km. voor Divan Darreh wordt het weer bar en boos. Het sneeuwt aan een stuk door. We rijden boven de 2200m hoog en de temp. is onder nul. Hier kunnen we geen overnachting plek vinden. Het is te gevaarlijk om in dit weer stil te gaan staan. We hebben geen zin om ingesneeuwd te raken. Dus rijden we door. Het wordt donker en de weg is druk. Veel trucks die maar heel langzaam kunnen rijden. Er zijn altijd mensen die er hoe dan ook voorbij willen. De weg gaat omhoog en omlaag en is vol bochten . De bestuurders nemen ongelooflijke risico’s. Ze geven hun leven in de handen van Allah ,rijden maar!Maar wij willen nog een poosje blijven leven roep ik tegen die wegpiraten. Moe en hongerig rijden we door naar Kermansjah (Bakhtaran).Vanaf hier zoeken we in het donker de afslag naar Horramabad . Hier komen we in een onweersbui terecht en de natte sneeuw valt er met bakken uit de lucht. We rijden door Harsin en komen op het pad naar Nurabad. Dit pad gaat de bergen in . Niet erg verstandig om verder te rijden omdat de natte sneeuw over is gegaan in sneeuw. We draaien om en rijden terug naar Harsin om bij het tankstation te gaan staan. Hier worden we welkom geheten en uit genodigd om binnen te komen. We slaan dit aanbod vriendelijk af omdat we dood moe zijn en wat willen eten. Het is inmiddels 21.15uur en hebben de hele dag gereden. Ik kook voor ons alle drie. Lex eet ook met ons mee. Zijn brokken zijn al enkele dagen op. Ook zijn we bijna door het blikvoer. Gelukkig kunnen we het in de auto lekker warm krijgen. Het sneeuwt nog steeds als we naar bed gaan.

16 Jan. 03
Het heeft de hele nacht gesneeuwd en geijzeld Het landschap is bedekt met een dikke laag sneeuw. We staan op zodra het licht wordt. Het is 4°C als we om 8.00uur vertrekken naar Nurabad. We vinden een rond weg om Harsin. De zon komt er bij en geeft het winterlandschap een minder dreigend aanzien. Maar schijn bedriegt! Het eerste stuk omhoog door de bergen is een pad. Er ligt een flink pak sneeuw en we zien de eerste auto’s al in de problemen. Klaas helpt een pick-up die dwars over het pad vast is komen te zitten. In deze omstandigheden kunnen alleen 4WD auto’s blijven rijden. Wij blijven goed rijden. De auto ligt prima op de weg zonder te schuiven of te glijden. We zien ingesneeuwde dorpjes. De lemen huisjes liggen onder een dik pak sneeuw verscholen. De sneeuw wordt van de daken af geschoven. Het gewicht kan de huisjes doen instorten. Het uitzicht over het berglandschap is prachtig. De mensen die er wonen zullen het heel anders ervaren! In Nurabad stoppen we even bij een waterstroompje met wat bomen langs de weg. Er stoppen twee mannen die ons welkom heten en ons uitnodigen om te komen eten. We leggen uit dat we verder willen naar het Zuiden omdat we deze kou meer dan zat zijn. We rijden verder naar Khoramabad en komen langs de overnachtingplek waar we in 2000 gestaan hebben bij een kloof. We rijden verder omdat het pad naar de kloof door de sneeuw niet te zien is. Verderop stoppen we bij de rivier Rudhane-ye-kaskan. We zijn inmiddels een stuk afgedaald. Er ligt geen sneeuw meer,alleen hogerop in de bergen. We rijden het pad langs de rivier en komen uit op een mooi plekje waar we al eerder zijn geweest. De temp. is boven nul,maar als we aan de koffie zitten begint het te sneeuwen. De vorige keer dat we hier waren was het 28°C. Voor Horramabad is het landschap veranderd in groene bergen met enorme rotswanden en watervallen. De temp. loopt langzaam op. In Horramabad is het vreselijk druk en chaotisch. Met behulp van twee kaarten en de GPS zoeken we de afslag naar Dezful. Het verkeer is een warboel.Iedereen rijd maar wat raak en trekt zich nergens wat van aan. Klaas is wel wat gewend en doet lekker mee terwijl ik met opgekrulde tenen zit. We krijgen hulp van politie die ons de weg over de brug wijst. In de straten en bij de winkels is het een modder bende. Het afval ligt overal op de straat. Er is een brommer onderste boven gereden door een pick-up. Het schaap dat in de achterbak van de auto stond was er zo slecht aan toe dat hij ter plekke de keel werd door gesneden. Als we de stad uit zijn stoppen we verderop bij een bron. Hier stoppen de bussen om de reizigers de gelegenheid te geven om een hapje te eten en wat te drinken. We zien vleesspiesen op de barbecue liggen. We schuiven aan een grote tafel aan tussen de busreizigers en bestellen wat te eten. Een fles cola erbij is hier standaard ! We mogen de watertanks vullen met het bronwater. Met een volle buik rijden we verder naar Dezful. Het landschap vind ik erg mooi en geniet volop. Klaas vindt het minder leuk,De weg is vreselijk druk met trucks. Inhalen is vaak moeilijk en gevaarlijk. We zien onderweg verschillende begrafenissen. De vrouwen in het zwart zitten rondom het graf. De mannen staan een stukje verderop in een lange rij. Het wordt steeds warmer als we blijven afdalen. We volgen de rivier Abee sei marre met steile rotswanden,nauwe kloven,groene akkers en boomgaarden. Het landschap met zijn grillige rotswanden heeft een groen-gele kleur. Voor Mamulan stoppen we bij een nauwe kloof met steile rotsen. Er ligt een oude brug over de rivier. Voor Pole-Dohtar rijden we opnieuw door een nauwe kloof. De rotswanden hebben horizontale rotsrichels. Dit bijzonder mooi landschap blijft tot aan Dezful. De wegpiraten zijn hier levensmoe. Ze rijden als gekken en halen precies in bij bochten en hellingen. De trucks met zwaar beladen vracht doen gezellig mee! We zien autos en trucks op zijn kop in de kant liggen. We hebben het om 16.30uur wel gehad en rijden een pad in naar een kloof. Hier vinden we een mooie overnachtingplaats. We wandelen omhoog op de rotsen met zicht over het ruige landschap. We kijken naar het avondrood. Kruipen daarna warm in de auto.

17 Jan.03
Het was een rustige nacht. We waren erg moe en hebben goed geslapen. We staan vroeg op,er is nog een lange weg te gaan naar Bandar-e Abbas. Het ontbijt beperkt zich tot een kop koffie en een klein stukje warm brood met feta kaas. Lex krijgt het laatste stuk brood. Hij vindt feta kaas erg lekker,gelukkig maar want er is niets anders! We vertrekken om 8.15uur met een staal blauwe hemel en 10°C naar Andimesk. We rijden door een erosie aangetast landschap. Het landschap verandert gaande weg van steile kale bergwanden naar een heuvellandschap met enorme groene akkers en daar tussen kale steen vlaktes. Op de akkers wordt hard gewerkt. In Andimesk zie je net als in meerdere plaatsen grote portretten van gesneuvelde soldaten. Ze zijn in de oorlog met Irak omgekomen . Zo heeft iedere plaats zijn eigen helden. Zo zie je ook bijna in iedere plaats een monument. Meestal op een rotonde zie je een beton gedrocht met veel kitsch. Dolfijnen,paddestoelen en enorme bloemen zijn geliefde onderwerpen. Maar ook enorme vogels op een berg of boomstam steken meters hoog in de lucht. We rijden naar Sus. Het landschap wordt steeds vlakker en droger. We zien de eerste Acacia bomen en Eucalyptus bomen tussen Sus en Ahvas. In Sus zien we het Kut-e-Gapu fort te liggen. Jammer dat we verder moeten! We willen wel de Ziggurat toren van Coga Zanbil gaan bezichtigen. We slaan af en rijden 25km. via een smalle weg naar de Heilige tempel van het Elamiten volk (1275-1240 voor Christus) De tempel ligt in een zandvlakte waar de temp.in de zomer ondragelijk hoog zijn en je het niet in je hoofd haalt om er een bezoek te brengen. Deze tijd van het jaar is het er prima met 20°C en een strakke blauwe hemel. De toren was 52m. hoog maar is nu nog 25m. hoog. In de muren zien we het spijkerschrift. Verder het offerblok en de zonnewijzer. We drinken thee met de kaartjes verkopers. Ze hebben een elektrisch kacheltje branden! We stikken zo wat van de hitte in de keet waar we thee drinken en vertrekken weer gauw. De toren is mooier van een afstand is onze conclusie! We rijden niet terug naar de hoofdweg maar volgen de smalle weg naar Sustar. Hier leven de mensen met heel weinig. Ze leven in plastic tenten tussen hun kuddes. Het landschap en de plaatsen krijgen een steeds meer Midden-Oosten uiterlijk. De mannen dragen witte gewaden en een hoofddoek. De vrouwen zijn gehuld in de zwarte chador. We zien enorme rietplantages. Met grote trucks wordt het suikerriet naar de fabriek gereden en verwerkt.Verder op naar Ahvaz zien we groene rijstvelden. De rivieren zorgen in de winter voor genoeg water om de akkers te bevloeien. Het is vandaag picknick dag. Iraanse families zitten gezellig bij elkaar. De mannen stoken een vuur,de vrouwen zitten wat te keuvelen terwijl de kinderen voetballen.Dit is het zondag uitje van de meeste families. We zien palm- oasen waar de huizen tussen verscholen liggen. Het zijn ook geliefde plekken om te picknicken. We slaan af bij de weg naar Shiraz. We zen de eerste olievelden en brandende fakkels. Bij Behbahan nemen we de weg langs de kust richting Bandar-e-Busehr. We komen door verschillende check-points. Dit zijn wegversmallingen met hoge drempels. Hier staan soldaten of politie te contoleren. Hier wordt extra gecontroleerd omdat hier veel olie- raffinaderijen liggen. We zien de boortorens en de lekkende oliepijpleidingen. Grote zwarte rookwolken en brandende fakkels. Het is niet bepaald een mooi gezicht om door deze enorme vlakte te rijden! Uiteindelijk komen we uit dit gebied en stoppen bij een acaciabos langs de weg naar Shiraz. We rusten wat uit in de zon en ontmoeten daar Amir en Fatemeh. Ze brengen ons thee en vragen of ze bij ons mogen zitten. We brengen samen de middag door. Van rijden is niets meer gekomen.! We worden uitgenodigd om mee te gaan naar hun huis in Mahsahr vlak bij zee. We gaan samen uit eten en blijven er slapen. Het was er erg gezellig.

18 Jan.03
Na een douche en een ontbijt samen met Amir moeten we weer verder. Fatemeh is al vroeg naar haar werk vertrokken. Amir had eigelijk nachtdienst maar heeft dit afgebeld. Ze werken allebei voor de zelfde oliemaatschappij. Fatemeh maakt computerprogramma’s en Amir werkt op het laboratorium. Hun huis ligt in een groot wooncomplex met winkels,een restaurant en allerlei sport mogelijkheden. Alles behoord tot de maatschappij waar ze werken. Het is een soort leefgemeenschap afgeschermd met een groot hek en een politiepost. Amir wil dat we langer blijven maar ons visum is over twee dagen verlopen en we hebben nog een heel eind te gaan! Voor ons vertrek doen we boodschappen bij een supermarkt op het complex. We nemen afscheid en vertrekken naar Hendigan,Dellam,Ganave en Bandar-e-Busehr. We rijden door de sabkha. Dit is een enorme vlakte met natte plekken. Het is niet verstandig om er met de auto op te gaan. Zelfs lopen is moeilijk,omdat je in de modder wordt vast gezogen. Alleen de paden zijn berijdbaar. In de zomer zal het ook een stuk droger zijn. Er groeien wat lage struiken en acacia bomen op.Roofvogels zoals de wouw,kiekendief en de havik zien we onderweg. Ze zijn opzoek naar prooi. De weg is eindeloos lang en vlak. De temp. loopt snel op naar 21°C. Een heerlijke temp.om te rijden. We stoppen langs de weg om Lex eerst wat eten te geven. We worden uitgenodigd voor de thee door een man met een jong hondje. Hij leeft bij een afvalstortplaats langs de weg. Maar we moeten verder! Uren rijden we over de vlakte waar af en toe een dorp op doemt in de kale vlakte. Ik snoep van de fruitbladeren die we in de supermarkt gekocht hebben. Het zijn plakkerige vellen gemaakt van fruit. Appel,citroen,abrikoos,etc…Je trekt er een stukje af en zuigt er op. Ik ben er dol op en het is nog gezond ook! Het is puur natuur .We houden een pauze bij een groene oase met palmbomen en acaciabomen. Al gauw krijgen we bezoek van twee mannen. Ze komen paddestoelen brengen maar we durven ze niet te eten. We rijden verder langs de Perzische golf en zien voor Ganave mooie plaatsen bij zee waar je kunt staan. Zandduinen, palmbossen en acaciabossen. We kunnen de verleiding niet weerstaan en rijden een pad in naar zee.We komen bij eeneindeloos lang zandstrand met ruig begroeide zandduinen. De struiken staan in bloei en verspreiden een zware geur.Dit is de beste tijd van het jaar om hier te zijn. Een groepje jongens houden een strandrace met hun brommers. We zouden er wel willen blijven maar helaas,de tijd dringt! Voor Bandar-e-Busehr stroomt water door de rivierbedding naar de zee. Er zijn zelfs meren ontstaan in dit woestijnachtig landschap. We rijden verder en komen verschillende theck-points tegen. Het zijn politie of militairen die controles houden op kruisingen of bij het binnen komen van een plaats. We doen meestal net of we gek zijn en zwaaien een keer en rijden gewoon door. Deze keer lukte het niet. De politieman begon op zijn fluitje te blazen en te roepen naar zijn collega’s. Om geen politie achter ons aan te hebben stoppen we. Als we vragen wat het probleem is dan weten ze niets te zeggen en staan wat te lachen. Als we aan willen rijden begint hij weer op zijn fluit te blazen. Klaas wordt boos en laat merken dat we hier geen zin in hebben. Uiteindelijk rijden we gewoon aan . Het is een kat en muis spel! We rijden het vreselijke eind naar Bandar-e-Busehr en komen door grote palmbossen. We worden moe en rijden voor Busehr verkeerd. We moeten een heel stuk terug rijden en vinden de goede afslag naar Ahram en Kangan. De verkeersborden staan vaak op de meest onlogische plaatsen of ze staan er gewoon niet! We zien het Namak gebergte met zijn 1237m.hoge toppen in de verte liggen.Het gebergte heeft een lichtgroen tot wit gesteente. De hoogste top is de Gebal Sehri en is 1489m. hoog. De weg loopt langs het gebergte af en is een mooie afwisseling na al die vlakte’s! De zee licht aan de rechterkant maar is een aardig eindje weg. We stoppen niet ver van de weg bij een palmoase. Het is bijna 18.00uur en de zon verdwijnt achter de horizon. De lucht kleurt rood . Ik smijt mijn hoofddoek en mantel af. We zijn moe en hebben vreselijke honger. Ik kook een Iraanse maaltijd. Voor Lex hebben we vlees gekocht. Na de afwas drinken we koffie en luisteren naar de wereldomroep. De temp. is een stuk aangenamer. De maan geeft ons licht.

19 Jan.03
Na het ontbijt met het traditionele platte brood van hier vertrekken we om 9.00 uur. Het is licht bewolkt en 10°C. We vervolgen onze weg naar Bandar-e-Abbas langs het Namak gebergte afgewisseld met lege vlaktes waar kleine lemen dorpen liggen tussen de palmoases. Er groeien grote oude bomen op de vlakte met zachte lange naalden (Tamarisk). De dorpen zijn afgeschermd met een muur en hebben een waterput waar de kuddes opzoek zijn naar wat eetbaars. We komen voor Kangan weer dichter langs zee. We stoppen aan zee en drinken koffie in de zon, het is 23°C. We rijden verder langs mooie lange zandstranden met oude Tamariskbomen en palmbossen. De weg naar Assaluye is smal en vol met kuilen en hobbels. Het is druk met trucks die elkaar maar net kunnen passeren. De weg slingert door het Sib Kuh gebergte en ligt niet ver van de zee. De route is heel mooi maar schiet niet erg op! We zien prachtige verlaten stranden met een turkooizen zee. Verder op zien we training kampen van de marine. Vanaf Assaluye buigt de weg verder van zee. Hier liggen de olie raffinaderijen en fabrieken. Enorme olietankers liggen op zee te wachten om geladen te worden. Hier wordt hard gewerkt in de hitte en de chaos. We rijden verder naar Gavbandi langs de bergen af. In de dorpen liggen enorme hoge drempels om het verkeer af te remmen. We zien ronde koepels in het landschap. Het zijn waterplaatsen. Als het regent komt het water van de bergen naar de vlakte stromen. Het landschap is hier groener. We stoppen bij een waterkoepel. Ze zijn groot, koel en diep. Nog 490km. te gaan! We rijden door een breed dal naar Rostami. Het gebergte is ruw en kaal met de Kuh-e-Namaki als hoogste top (1570m. ). De weg wordt wat rustiger maar ook hier zijn controle posten. Het is tomaten tijd, er staan kisten vol klaar om vervoert te worden. De groene akkers maken plaats voor steen vlakte’s met acaciabomen. Voor Rostaq komen we in een ruig woestijnlandschap waar kamelen leven. Vanaf Bandar-e-Carak komen we weer langs zee. We zien mooie plaatsen om te staan maar Klaas wil verder rijden tot Bandar-e-Abbas. De huizen hebben windtorens. Het is een natuurlijke airco. In de toren zitten gaten waar de lucht doorheen kan blazen en de huizen koel houd. De vrouwen dragen dunne gekleurde kleren. We naderen Hamir en Bandar-e-Abbas. Het is 20.30 uur en donker als we in de grootste havenstad van Iran arriveren. Het is vreselijk druk in de stad. Het leven speelt zich hier voornamelijk in de avond af. De temp. zijn er dan een stuk aangenamer. Deze levens stijl gaat in de winter gewoon door.We zoeken in deze chaos het kantoor van Valfajre-8. Dit is de rederij waar we de ticket voor de VAE kunnen regelen. Het kantoor is gesloten. We kunnen morgen om 8.00 uur terecht. We rijden de straat van het kantoor uit en komen uit bij zee. We rijden het strand op om er te eten en te rusten. Er zijn vuren op het strand waar mensen omheen zitten.We vallen er wel erg uit de toon! We rijden later in de avond naar het kantoor terug om daar te overnachten. Een niet bepaald romantische plek maar er is geen keus.

20 Jan.03
Het was een onrustige nacht met veel verkeerslawaai. Na het ontbijt kunnen we naar het kantoor van Valfajre-8. De boot vertrekt niet vandaag maar woensdagavond! De man legt uit dat door de economische achteruitgang minder wordt gevaren. Voor ons betekent dit dat we ons visum moeten verlengen met 2 dagen. Vandaag loopt ons transit-visum af.We moeten naar het politiebureau om dit te regelen. We krijgen hulp van een soldaat die met ons mee rijd naar het nieuwe politiebureau. Normaal kan een transit-visum maar met een dag worden verlengd maar omdat de boot pas woensdag vertrekt krijgen we 2 dagen verlenging. We hebben pasfotos nodig en er moet geld gestort worden bij een bank. We zijn de hele morgen bezig om dit allemaal te regelen. Als we met de fotos en bewijs van de bank terug gaan naar het politiebureau is de des betreffende persoon vertrokken. Daar staan we dan! Onze paspoorten liggen op het bureau. Er wordt iemand gezocht die Engels spreekt. We leggen uit wat ons probleem is. We moeten wachten tot hij terug komt. Wanneer, dat weet niemand! Klaas wacht in het politie bureau terwijl ik terug ga naar de auto. Lex ligt in een dichte,warme auto te wachten en moet er eigelijk nodig uit. Maar dat is hier niet mogelijk,we zijn al een attractie door hier te zijn! Terwijl Klaas met de man in het politiebureau praat wacht ik met Lex in de auto. Er komt een vrouw naar me toe die me uitnodigt voor de lunch. Ze spreekt redelijk goed Engels en woont tegenover het politiebureau. Ik ga even mee om wat te drinken en Klaas te vertellen waar ik ben. Inmiddels is de grote afwezige weer gearriveerd en kunnen de visums worden verlengd. We willen eigelijk graag hier weg om even bij te komen en Lex uit de auto te laten. Maar gaan toch even bij de vrouw aan die ons heeft uitgenodigd voor de lunch. Ze zet voor ieder een groot bord rijst en een schaal met vlees,bonen ,citroen in een groene saus van kruiden. Ik ben er dol op en kook het zelf ook regelmatig. De vrouw heet Mozhdeh(dit betetekend goed nieuws). Haar man heet Naderi en is 32 jaar ouder dan haar. Ze werkt in het ziekenhuis en studeert aan de universiteit en wil graag in Frankrijk gaan wonen. Ze wonen in een groot huis en hebben een boerderij met heel veel grond in de buurt van Kerman. Ze gaan regelmatig op vakantie naar het buitenland. Na de koffie en een koel glas mierenzoet rozenwater nemen we afscheid van Mozhdeh. We rijden een weg langs zee opzoek naar een plekje waar we rustig kunnen staan. Het valt niet mee om iets te vinden. De weg gaat meer het binnenland in waar de uitgestrekte sabkha vlakte ligt. Via paden proberen we de vlakte over te steken maar blijven te ver van zee af. We vinden een dicht begroeide plaats op de vlakte om te staan. Hier is de grond droog en kei hard. We zetten de auto tussen de acaciabomen. Verwilderde ezels leven op de vlaktes. We zien ze in groepen op de enorme vlakte zoeken naar wat begroeiing. Het is licht bewolkt en met 18°C fris op de vlakte. Hopelijk blijft het droog want als de grond nat wordt kun je hier niet meer rijden We moeten nodig eten kopen en internetten. Dit willen we morgen gaan doen. We hebben tot woensdagavond de tijd.

21 Jan.03
We slapen tot 8.00 uur. De zon schijnt en de lucht is helder. We ontbijten in de zon. Ik wacht nog even met het aantrekken van mijn mantel en hoofddoek. Het is een stuk prettiger zonder! De vuile was moet maar weer in de koffer. Ik zou hier heel goed kunnen wassen maar er is geen water in de buurt. Zo is er altijd wel iets! Klaas klimt op het dak van de auto om bij de koffer te kunnen en ziet een man op een kameel aankomen. Ik doe mijn mantel en hoofddoek aan voor het geval hij hier heen komt. Hij kan ons niet zien en wandelt door. Ik verschoon de lakens een keer. Dit is al die tijd niet gebeurd. Thuis zou dit ondenkbaar zijn maar als je zo reist is het op tijd verschonen van je bed niet van belang. We doen verder op ons gemak en komen wat bij van de afgelopen 7 dagen als maar rijden. Ik werk het dagboek bij en ruim de auto wat op. Klaas doet de foto’s en werkt aan de Engelse vertaling. Door het lange rijden zijn we achter geraakt. We hopen vanavond in de stad te kunnen internetten en boodschappen te doen. We hebben niets meer te eten. Het laatste eten geef ik aan Lex. Die eet ons de oren van de kop! Ik bak pannenkoeken voor de lunch. Lex krijgt barbecue worsten met pasta en wortel. Een flinke klont boter en een bouillonblok voor de nodige calorieën! Verder werkt hij nog een pannenkoek naar binnen. Het weer is heerlijk, met een temp. van 23°C. Later in de middag komt er bewolking maar het blijft droog. Als het gaat regenen dan moeten we hier weg wezen.We staan op een droog gedeelte van de Sabkha vlakte. Zodra dit nat wordt kun je er niet meer op rijden . De grond wordt zacht en blubberig.Gelukkig blijft het droog! Om 17.15 uur rijden we terug naar de stad via paden. In de stad is het weer een gekkenhuis. Iedereen jakkert met zijn auto door de stad. De chaos is onmogelijk te beschrijven. We vinden een winkeltje met fruit en groenten en een levensmiddelen zaak waar we de auto kwijt kunnen. Hierna gaan we opzoek naar een eetgelegenheid. Die zijn er genoeg maar om er met de auto te komen is niet eenvoudig. Het verkeer raast 6 rijen dik langs je af en niemand kijkt op of om! Auto’s vliegen van de linker naar de rechterbaan. Klaas doet gewoon mee maar heeft zijn handen vol. We balen van dit soort plaatsen en willen zo snel mogelijk weg uit de herrie en de stank. Uiteindelijk vinden we een plaats waar we de auto kunnen parkeren, vlak bij een kebap zaak. We bestellen wat en eten buiten op een terrasje. Dan het volgende probleem! We moeten tanken en de tankstations in de stad verkopen geen diesel! Na de derde poging is er iemand die ons naar een tankstation begeleid ergens buiten de stad. Hier kunnen de bussen en trucks tanken. Hier rijden de auto’s op benzine omdat de brandstof spot goedkoop is. Het is er een vreselijke bende. De brandstofslangen zijn zo lek als een zeef. Er zit geen automatische stop op zodat al de diesel uit de tank komt klotsen als hij vol is. De milieupolitie in Nederland moet hier maar eens komen kijken! Het internetten is er helemaal bij ingeschoten. We gaan niet weer terug naar de stad. We rijden naar het strand vlak bij het katoor van de rederij. Er is een park en een speeltuin in aan bouw. We zetten de auto op het strand en blijven er om te overnachten. Om 23.00 uur komen gezinnen met hun kinderen naar de speeltuin! Het is een bizarre wereld. De parkwachter leeft in een tent in het park en houd een oogje in het zeil. Er wordt over het strand gereden of het een autoweg is. Als ze langs rijden zwaaien ze een keer of toeteren. Niemand kijkt er van op dat we hier staan en dat is wel eg prettig. Ik doe mijn mantel en hoofddoek uit en een ieder die nu naar de auto komt vertrekt maar als het ze niet aanstaat!

22 Jan.03
Het was een warme nacht met bewolking en wat regen in de ochtend. We staan op tijd op om onze ticket te regelen voor de boot naar de VAE. We rijden naar het kantoor waar we vriendelijk worden ontvangen met een glas thee. Het carnet de passage wordt afgetekend en we kopen voor $80 een ticket. De auto betalen we in Sharjah, (VAE). Dan kunnen we naar de haven om de rest te gaan regelen. Maar eerst moeten we terug naar de stad om geld te wisselen bij de bank. Ze accepteren geen Euro’s. Als Klaas in de bank is zie ik hoe een groep Afghaanse mannen het politiebureau uit komen. Ze zijn allemaal aan elkaar vast gebonden en worden gedwongen om op straat te hurken. Soldaten staan met hun knuppels te zwaaien. Ze worden even later in een pick-up geladen en weggevoerd.Maandag zijn een groep Afghaanse mannen opgepakt toen we in het politiebureau waren om het visum te verlengen. Ze waren doods bang en keken niet erg gelukkig! We rijden terug naar het kantoor om te betalen. In de haven wacht een uren durende procedure om alles te regelen. Klaas gaat van het ene kantoor naar de andere. Gelukkig is er iemand die Klaas naar iedereen toe brengt. Dit kun je zelf nooit doen. Een van de mannen steekt zijn hand door het zijraam. Klaas waarschuwt hem dit niet te doen. En ja hoor, Lex heeft hem te pakken.De man gilt en is vreselijk geschrokken. Hij was gewaarschuwd! Iedereen weet inmiddels dat Lex deze man gebeten heeft en dit is ook het eerste waar ze over praten. Iedereen is als de dood voor Lex en blijven nu wel op een afstand. Om 13.00 uur is alles voor de auto geregeld. De paspoort controle en de douane moet later gebeuren omdat deze persoon er niet is. We moeten op een parkeerplaats staan waar we niet meer afmogen. Dit willen we helemaal niet omdat we geen kant opkunnen en pal in de zon moeten staan. We proberen toestemming te krijgen om ergens bij wat bomen te staan maar we moeten achter de hekken blijven staan tot we de boot op gaan. Nou, daar staan we dan tussen de geparkeerde auto’s! We drinken koffie en ik kook een maaltijd omdat we niet weten hoe alles zal gaan lopen. We mogen water pakken. Klaas vult de watertanks en we wassen onze haren vast. Verder wachten we af. De temp. is gelukkig niet te hoog maar warm genoeg om in de zon te moeten staan 27°C. Rond 15.00 uur komt er wat meer wind en koelt het wat af. Klaas wordt opnieuw geroepen. Hij moet weer komen met de hele map met papieren. Daar wacht weer iemand die allerlei papieren in gaat vullen en papieren met stempels meegeeft. Ik zie Klaas pas een uur later weer terug komen. Hij heeft dan echt elk kantoor en persoon gehad in de haven. Dan moeten we met de auto naar de boot rijden en wachten. We moeten Lex uitlaten voor we de boot op gaan. Dit is eerder gezegd dan gedaan op een betonnen plaats zonder een grasspriet of wat groen! Het is 19.00 uur als we de boot op moeten en het zal zeker 12 uur duren voor we van de boot af kunnen. We lopen wat op en neer met Lex maar hij doet geen moeite om zijn poot ook maar op te tillen. Lex steelt de show! Iedereen komt naar hem kijken en ze roepen zijn naam. De hele haven kent zijn naam inmiddels.Al die aandacht vinden we maar niets maar ik ga toch nog een keer met hem rond wandelen en terwijl iedereen toekijkt poept Lex bij een brandweerkraan. Het is het enige obstakel op het hele terrein en het kan me niks verschelen wat ze er van vinden! Hij plast nog eens en dan moeten we de boot op. Het gaat er allemaal heel relaxt aan toe. Er zijn 32 passagiers aan boord. Ze zijn allemaal lopend. Het ruim is open en er staan 4 auto,s zonder personen. We worden erg aardig ontvangen door de bemanning. We krijgen toestemming van de kapitein om in de auto te slapen. Daar zijn we ontzettend blij mee omdat er geen hutten zijn en we hoeven Lex niet in de auto achter te laten. Als ik koffie wil gaan zetten moeten we weer mee komen. We dachten het gehad te hebben! Klaas is helemaal gaar van al dat geregel en gepraat. Maar we moeten naar het grote gebouw komen waar de andere passagiers ook wachten. Hier volgt een paspoort controle. Er worden weer papieren ingevuld en stempels gezet. Zo werken we opnieuw een hele procedure af. Dan moeten we worden gefouilleerd. Belachelijk natuurlijk omdat we al op de boot waren en een auto bij hebben waar nog niemand in gekeken heeft! Hierna wachten we tot we het gebouw mogen verlaten. De deuren zijn afgegrendeld. Dan nog een laatste blik in het paspoort voor we de boot weer op mogen. Dit hou je toch echt niet voor mogelijk! We mogen nog niet terug naar de auto maar moeten eerst kennis maken met de bemanning en plaats nemen in de grote ruimte waar iedereen komt te zitten. De TV wordt aan gezet. De mannen en vrouwen moeten gescheiden zitten. Er is plaats genoeg zodat iedereen een lange bank heeft om op te slapen. Wij willen naar de auto terug maar we moeten eerst wat eten. Er wordt eten rond gedeeld en blikjes cola. We eten mee daarna mogen we dan eindelijk gaan! De boot vertrekt om 22.30 uur in plaats van 21.00 uur. We mogen net doen of we thuis zijn en als we iets nodig hebben moeten we dit zeggen. Ook als we last krijgen van zeeziekte kunnen we om een tablet vragen. Nou denk ik, dat is altijd makkelijk om te weten! Laat de zee zich alsjeblief rustig houden. We wassen ons in de auto zodat we morgen fris en schoon in de VAE aankomen. Als de boot eenmaal vaart maken we het bed gereed. We zijn helemaal afgewerkt en willen slapen…

23 Jan.03
Het was een rustige overtocht naar Sharjah (VAE). De zee was rustig zodat we goed hebben kunnen slapen. Het ontbijt beperkt zich tot een kop koffie en wat koekjes. Het laatste platte brood bewaar ik voor Lex als we van de boot zijn. Om 8.15 uur komen we aan in Sharjah. Het is licht bewolkt en 22°C. Mijn mantel en hoofddoek gaan de kast in. Ik trek een wikkelrok over mijn broek aan tot we uit de haven zijn. We hebben weer ontvangst en sturen meteen een sms-je naar huis. In Iran hadden we geen toegang tot het telefoonnet met de mobiel. We worden verzocht om van boord te gaan en de autosleutels in te leveren. De auto moet op het schip blijven tot het visum is geregeld. We weigeren de sleutels af te geven en na drie pogingen geven ze het op. We moeten naar een grote loods waar we moeten wachten samen met de andere passagiers. Lex blijft achter in de auto. Na een half uur komt er wat actie. We geven de paspoorten en vullen papieren in. We krijgen een stempel in het paspoort. Het visum is een maand geldig. Dan komen ze opnieuw de autosleutels vragen omdat de auto van het schip moet. Klaas loopt mee en rijd de auto zelf de loods in voor controle. Ik moet in een hokje om gefouilleerd te worden door een vrouw uiteraard! Klaas vertrekt met een auto om alle papieren voor de auto te regelen. Dit moet ergens in de stad gedaan worden. Ik moet met Lex wachten in de loods. Er lopen mensen van de douane rond en politie die komen allemaal even kijken. Ik moet vreselijk plassen en Lex moet er ook nodig even uit. Het werk wordt hier gedaan door de gastarbeiders. Het grootste deel van de bevolking (75%) komt uit India, Pakistan en de Filippijnen.De controle van de auto beperkt zich tot een rondje om de auto met een hasjhond. Iedereen is in de ban van Lex als ik hem er uit laat zodat er in de auto gekeken kan worden. Van controleren komt niets! Om 12.30 uur zie ik Klaas weer terug. Hij werd van het kasje naar de muur gestuurd. Ze zijn hier niet zo behulpzaam als in Iran. Je moet het allemaal zelf uitzoeken. We krijgen nog een laatste controle als we het terrein af rijden. Over de papieren van Lex wordt niets gevraagd. We rijden naar een rustige plek aan zee om even bij te komen en wat te eten. Lex laten we op het strand uit. Het arme beest heeft 19 uur in de auto gelegen zonder eten of uitgelaten te worden en dit alles zonder te zeuren. Het is 28°C en zonnig. Even wennen is dat wel! Geen mantel of hoofddoek meer en een stuk warmer. We zijn in een totaal andere wereld beland. Emiraat Sharjah is een moderne stad aan de Perzische golf met wolkenkrabbers, grote winkelcentra’s, brede snelwegen, goed verzorgde parken en dure auto’s. De rijkdom verdringt het sprookjes beeld. We doen boodschappen in een van de vele winkel centra’s. Het is er koel en druk. Er is werkelijk alles te koop wat je maar bedenken kunt. Veel invloed van de Indiase keuken.Verder dure merk kleding, schoenen, goud, parfum’s en nog veel meer luxe. We kopen voor Lex brokken en blikvoer. Goedkoop is het hier zeker niet! Pizza’s en allerlei warme hapjes uit India en Pakistan zijn wel goedkoop en erg lekker. Na de boodschappen vinden we een internet-café waar we terecht kunnen. We halen de e-mails op en sturen ons verslag naar Ufuk in Turkije. Hij zorgt dat het op de site komt. Onze site is inmiddels door velen bezocht en heeft een hoge waardering gekregen. We zijn in verschillende zoek machines geplaatst waar we vrijwel bovenaan staan.Er zijn inmiddels ook andere sites die ons hebben gelinkt! Ufuk heeft goed werk geleverd en daar zijn we heel blij mee. We rijden hierna naar Fujairah, van West naar Oostelijke richting. Fujairah is het op twee na grootste Emiraat en ligt tussen de Oost hellingen van het Al Hadjar-gebergte en de Golf van Oman.Buiten de stad heerst een Oriëntaalse sfeer en aangename temp. in de winter. We zien onderweg picknickers in de woestijn duinen. Ze brengen het weekend (do.-Vr.) samen door en slapen in een tent. De Emirati’s stammen van de Qasim maar hebben zich nu vermengt met de Perzen,Baluchi’s en Indiërs. De mannen dragen een witte dishdasha (een lang los gewaad) en hun hoofden zijn bedekt met de keffiyeh. De vrouwen dragen meestal een dunne zwarte mantel (abaya) en sommige dragen de burga, een leren masker dat neus en mond bedekt. Langs de winkelstraten is verlichting en overal langs de weg zijn attractieparken waar het vreselijk druk is. We zoeken in het donker naar een overnachtingplaats. We slaan een pad in en komen in een open gebied met acacia bomen en een palmoase. We zijn vlak bij zee tussen Fujairah en Haur Fakkan. We kunnen heerlijk buiten zitten eten met kaarslicht onder de sterrenhemel. Een ding missen we en dat is een lekker glas wijn! In Sharjah is alcohol verboden. Dus moeten we het ergens anders proberen. We maken het niet te laat. Het was een vermoeiende dag, morgen hopen we het wat rustiger aan te doen.

24 Jan.03
Om 8.00 uur staan we op met de vogelgeluiden van de scharrelaar, de hop en de grote parkieten. De vogels huizen in de koele palmbossen. We ontbijten buiten met bruine boterhammen, gerookte kip en nescafé koffie uit Sharjah. Wat een luxe! We kijken naar de vogels die steeds heen en weer vliegen. De prachtige blauwe kleur van de scharrelaar en de fel groene kleur van de parkieten met hun lange steelstaart. In het al-Hadjar gebergte leven vossen, hyena’s,oryxen(antilopen) en zelfs luipaarden. We doen het vandaag rustig aan. We lezen wat over dit gebied en wandelen naar het strand langs de palmoase. Het is weekend dus er worden uitstapjes gemaakt naar het strand. Auto’s rijden over het strand en gezinnen picknicken op het strand. Er wordt gevliegerd en gewandeld. De Imams klinken uit verschillende richtingen. Ze houden een lange zondagpreek. In de haven van Haur-Fakkan liggen grote olietankers te wachten. Lex steelt de show. Gezinnen met kinderen komen een keer extra langs rijden om naar Lex te kijken. Ze houden de kinderen uit het raam en zwaaien naar ons. De duurste terreinauto’s rijden hier rond. Het ontbreekt ze aan niets! We kijken naar het vliegeren en wandelen langs het strand. Lex speelt met een plasticfles en rent over het strand. Er komt meer bewolking zodat het niet al te warm wordt. Met een windje van zee is het 28°C. We lopen terug naar de auto om wat te eten. Om 17.00 uur rijden we iets verder door om via een pad op het strand te komen. We rijden net als de Emiraties langs het strand af. We zien een mooi plekje aan de rand van de palmoasen. Het ligt iets hoger dan het strand zo dat we mooi op zee kunnen kijken en de autos langs het strand zien racen. Hier kunnen ze met hun dure speelgoed spelen. We zijn dik tevreden met deze overnachtingplaats. De verhoging waar we staan staat in bloei. We staan op een tapijt van gele bloemetjes en de koele palmoase als achtergrond. Tegen 18.00 uur komen een groep Indiërs naar een vissersboot die de netten naar zee vaart. Ze worden met de hand weer binnen gehaald. Wij bekijken dit alles onder het genot van een kop koffie. Inmiddels is het donker geworden. We nemen een douche buiten. De bloemetjes verspreiden een heerlijke geur in de avond. We voelen ons als herboren!

25 Jan.03
Om 6.45 uur staan we op. We willen op tijd naar Fujaryrah om de verzekering voor de auto te regelen. Het is veel te riskant om het niet te doen. Onze huidige verzekering geld niet voor de VAE en ook niet voor Oman. De zon komt op en er is wind van land,. hierdoor is de lucht een stuk droger. Na het ontbijt vertrekken we direct om dit te regelen. We proberen verschillende verzekeringen maar niemand heeft er zin in iets voor ons te doen. We gaan op zoek naar een adres die in ons reishandboek(Reise Know-How) wordt genoemd. Dit valt niet mee in een grote stad te vinden. Er worden wijken aan gegeven maar dan nog is het onmogelijk om de wijk te vinden. We vragen het aan een politie die ons met de auto staande houden. Ze leggen uit hoe we moeten rijden om in de wijk te komen die we zoeken. Dan gaan we opzoek naar de juiste straat. We vragen het in winkels maar niemand die ons kan helpen. Ik loop een Hotel binnen en blijf net zo lang aandringen tot er eindelijk iemand moeite doet om me een hint te geven. Het lijkt wel een in elkaar gezette zoektocht! Er zouden verschillende verzekeringmaatschappijen bij elkaar moeten zitten in een gebouw waar ook veel banken zijn. We vinden de banken en een parkeerplaats. Klaas gaat het grote gebouw in waar reclame borden op hangen van de verschillende company’s Onder is een overdekt winkel centrum boven zijn kantoren. Ik wacht met Lex in de auto. Het is inmiddels al middag en aardig warm in de zon. Het duurt een eeuwigheid voordat alles geregeld is maar nu is de auto tenminste verzekert. We rijden door de stad terug naar het internet-café aan de andere kant van de stad. Het is er vreselijk druk met kinderen die computerspelletjes doen en vreselijk veel schreeuwen tijdens het doden van de vijand! Alle computers zijn in gebruik en moeten een uur wachten. We balen vreselijk omdat we de hele dag al in de stad rond hang. Lex en ik zijn de auto nog niet uitgeweest. We zetten koffie en halen wat boodschappen in een winkel tegenover het internetcafé. Klaas zend wat foto’s naar Ufuk en we sturen wat e-mails. Inmiddels is het alweer 16.15 uur geworden en moeten nodig terug naar Haur Fakkan als we voor donker daar willen zijn. Ik heb er goed de pest in omdat het geregel maar nooit eens op houd. Ik wil gewoon rustig wat rond kijken, ik heb een vreselijke hekel aan grote steden met veel verkeer. We hadden plannen om naar een wadi te gaan bezoeken maar daar is niks van terecht gekomen. We stoppen bij het stuk woestijn tussen Sharjah en Manama om Lex uit te laten. Klaas probeert de auto omhoog te rijden over een duin maar dit lukt niet. Het zand is erg los en de auto is te zwaar. We hebben niet voldoende pk. om verder omhoog te rijden. We zijn ook te moe om dit nog eens te proberen. We rijden terug naar de Golf van Oman om te overnachten. In het donker komen we bek af aan. We hebben honger gekregen van al dat gedoe. Ik kook een maaltijd en we eten in de auto met de ramen en deuren open. Er staat een stevige wind van land. Het is niet vochtig maar het voelt frisjes met 23°C! Je went snel aan de warmte. Een vos scharrelt rond bij het achtergelaten afval. De mensen laten hun afval in plastic zakken achter op het strand. Er zijn hier geen honden maar wel vossen en wilde katten die de zakken open maken en opzoek zijn naar iets eetbaars. We hadden niet verwacht dat ze er zo’n puinhoop van maken. In de stad wordt de rommel door de gastarbeiders opgeruimd. We luisteren naar het laatste nieuws over de verkiezingen en de dubbeldekkers die naar Irak willen als protest tegen de dreigende oorlog tussen Amerika en Irak. Na de koffie en een kleine wandeling langs zee duiken we het bed in. Morgen gaan we iets leuks doen!

26 Jan.03
We staan om 7.15 uur op. Het is opnieuw een heldere morgen. Vandaag gaan we dus iets leuk doen! Na het ontbijt rijden we naar de Wadi Madha niet ver hier vandaan. Madha is een Omaanse Ex-klave in het Hajar-gebergte. De wadi licht deels op Omaans grondgebied waar we zonder problemen kunnen reizen. Via een piste komen we in de rivierbedding waar altijd water zou stromen. Een wadi is een rivierbedding in de bergen. Er zijn oasen met palmen en fruitbomen. Er wonen mensen die de oase bevloeien met behulp van tunnels en goten. De palmen zien er niet overal even fris uit. Zo te zien heeft het al lang niet meer geregend. Verder in de Wadi is inderdaad water. We maken hier gebruik van en wassen onze haren bij een faladj (bevloeiingsysteem). Lex duikt meteen in de smalle goot maar echt comfortabel is het niet! Iets verder door komen we bij een groot waterbassin waar twee meisjes aan het spelen zijn. We maken een praatje met de meisjes. Het oudste meisje spreekt wat Engels. We worden uitgenodigd bij de familie van de meisjes. Ze zitten buiten langs de piste onder een enorme dikke boom op een vloerkleed. We nemen plaats in de kring. Een grote schaal vol met fruit en dadels worden neer gezet. We moeten eten en drinken. De oudste dochter is 21 jaar en spreekt goed Engels. Ze is getrouwd en studeert nog. De moeder draagt de burqa, een leer masker dat het gezicht bedekt. Ze heeft levendige ogen en lacht veel. We brengen met deze familie de morgen door. We wandelen naar een prachtige waterplaats tussen de palmen omhoog. Hier komt het water direct uit de rotsen. Terug worden we uitgenodigd voor de lunch. Inmiddels komen meer gasten bij de familie aan en die komen er ook gezellig bij zitten. Iedereen is onder de indruk van Lex. Ze reageren helemaal niet afwijzend op hem. Lex mag er zelfs bij komen liggen. We eten kruidige rijst met kip. Kardemom,kaneel en nootmuskaat zijn kruiden die veelvuldig gebruikt worden. Na een klein kopje koffie vertrekken we verder de wadi in. Het is niet zo’n grote wadi en rijden tot de piste bij de bergwand op houdt. We blijven er wat rondhangen. Er is geen water, jammer want ik moet nodig weer eens wassen! We rijden terug naar de plek waar wel water is. De familie is weg. De rest van de middag brengen we bij het water door. Klaas poetst de auto en ik doe de was.Ik hang de schone was in de palmbomen zodat het al vast wat kan drogen. Het is heerlijk weer, 27°. Met wat wind en voldoende schaduw bij de hand is het hier een paradijs. We zien later nog de familie langs komen. Ze gaan terug naar hun huis in Sharjah. Ze komen hier af en toe om naar hun palmoase te kijken. We maken een praatje met de mensen die langs komen rijden. Ze zijn allemaal ontzettend vriendelijk. Om 17.15 uur rijden we terug naar zee bij Khor Fakkan om te overnachten op het strand aan de palmoase. In het donker hang ik de was te drogen tussen de palmbomen. We eten op het strand en rusten uit van deze vermoeide dag vol verassingen en ontmoetingen. Na een douche willen we alleen nog maar slapen!

27 Jan.03
De ochtend beginnen we met een ontbijt in de zon. De was is inmiddels droog. Dat gaat hier een stuk sneller dan in Turkije aan zee! Ik ruim alles weer in de kasten. Klaas haalt de vloerbedekking er uit zodat hij uitgeklopt kan worden en schoon gemaakt. Er was een halve fles olie op de vloerbedekking gelopen. We halen water uit een diepe put in de oase, het water is brak maar goed genoeg om te gebruiken. In de zon is de vloerbedekking zo droog. Klaas spuit de auto schoon met de compressor zodat de auto van binnen ook weer schoon is. Met een lekker muziekje aan is de ochtend zo om. De temp. lopen snel op naar 28°C. Met een windje van zee prima temp.voor ons. We ruimen alles weer en vertrekken na de koffie naar Daba. We willen naar het prachtige strand met zandduinen. Daba is een klein vissersdorpje aan de Oostkust. We rijden langs de oudste moskee van de VAE. Zij is meer dan 300 jaar oud. We willen deze moskee op de terugweg bezoeken. We halen boodschappen onderweg en kopen kleine zoete cakejes en filodeeg gebakjes met noten bij een speciale winkel waar je alleen dit soort zoetigheden kunt kopen. We bereiken Daba via een goede weg langs de kust. Het dorp behoord tot 3 verschillende Emiraten waaronder Sultanaat Oman. We kunnen Daba zonder controle in. Het witte zandstrand strekt zich uit tot aan de bergen van Musandam. De baai stopt waar de rotsen in zee lopen . De hoge zandduinen liggen tegen de kalkstenenrotsen en is een geliefde plek om te picknicken met het hele gezin. De kinderen laten zich van de duinen af rollen en vliegeren op het brede strand. De meest dapperen wagen zich in zee. De vaders leven zich uit met hun dure terreinauto’s. Ze jakkeren over het strand of rijden tegen de steile zandduinen op om zich er vervolgens weer af te laten glijden. Het is ongelofelijk wat die met hun auto kunnen. Wij waren al vast komen zitten maar zijn er toch weer uitgekomen. Maar goed ook omdat we dicht langs de zee stonden en het vloed werd! Het losse zand langs zee loopt schuin omhoog dus de auto had de neiging naar links over te hangen naar de zee kant. Door het gewicht van de auto werd dit extra versterkt zo dat de auto achter ging uitbreken. Daar sta je dan met een loei zware auto in het natte zachte zand! Normaal kunnen we op het strand goed uit de voeten met de auto maar hier ligt het iets moeilijker! Klaas laat de banden leeg lopen tot 1,5 Bar. Het opgehoopt zand scheppen we weg en dan lukt het om hogerop het strand te komen en snelheid te maken. Als de auto weer recht komt gaat het door het losse zand ook beter. We rijden de auto op een iets veiligere plaats en moeten daar eerst even bij komen. We zien hoe terreinauto’ het zelfde traject rijden en ook aan de achterkant gaan uitbreken. Ze hebben het voordeel dat ze niet zo zwaar zijn als wij! We brengen de middag verder rustig door op deze prachtige plek en kijken hoe iedereen zich vermaakt. De Emiraten houden zich niet bezig met werken dit wordt voor hun gedaan. Ze houden zich alleen bezig met geld opmaken en zo te zien hebben ze daar geen moeite mee!.In de avond loopt Klaas een hoge rots omhoog vanwaar hij mooi uitzicht heeft over de baai van Daba.

28 Jan.03
We werden vannacht wakker gemaakt door de politie. Ze waren met twee auto’s gekomen, ze vroegen wat we aan het doen zijn? Aan het slapen natuurlijk wat anders! Klaas is geïrriteerd als ze de paspoorten willen zien en vraagt waarom dit s’nachts moet gebeuren? We zijn hier al de hele dag en dan zie je niemand! Iedereen weet inmiddels dat we hier zijn. Het halve dorp is al even komen kijken of komen een praatje maken. Sommige hebben een fototoestel bij om een foto van Lex te maken. Na de pascontrole kwam er een kleine verontschuldiging en vertrokken ze weer. Hierna hebben we rustig verder kunnen slapen tot 7.30 uur. De zon schijnt en vandaag willen we een tocht maken van Daba naar Khasab. Een bergtocht van zo’n 4 uur. Na het ontbijt gaan we eerst naar Diba om te tanken. Diba ligt in de VAE, Daba ligt in Musandam wat weer bij Oman hoort. De dorpen liggen naast elkaar aan de Golf van Oman in het noorden . Musandam is een schiereiland en wordt door de VAE afgeschermd van de rest van Oman. Het al-Hadjar-gebergte strekt zich uit van Musandam tot het noorden van Oman. We starten de route in Daba en gaat van zee niveau omhoog door de bergen naar 2000m. en weer terug naar zee niveau. Het pad is goed berijdbaar en de uitzichten zijn spectaculair. Het pad loopt door de nauwe kloof van Wadi Khabb Samshi en gaat daarna over de pas met prachtig zicht op de ruige steile bergen. We lunchen op een hoog plateau met zicht op de kloof en de oprijzende rotswanden. Tijdens deze tocht zien we de eerste toeristen, ze komen uit Rusland. Verder is dit een geliefde bergtocht bij de expats. Het zijn meestal Amerikanen die hier tijdelijk voor een bedrijf werken. Onze boekjes zeggen dat we bij een checkpoint door mogen rijden naar Khasab. Dit moet het mooiste gedeelte zijn van de route en er moet een mooie en veilige overnachtingplaats zijn. Overnachten in een Wadi is altijd riskant omdat tijdens een regenbui de Wadi’s binnen de kortste keren in ziedende en kolkende rivieren kunnen doen veranderen.We stoppen bij de slagboom en vragen of we verder mogen rijden we hebben visa voor Oman en de VAE maar de soldaat weigert de slagboom op te halen. Er zit niets anders op dan af te slaan en af te dalen via Wadi al Bih naar Ra’s al Khaimah aan zee. We vinden niet echt een geschikte plek aan zee om te overnachten en rijden naar de grens van Oman. Klaas informeert of we zo de grens over mogen zonder officiële controle. Nee er is wel een controle. We draaien om omdat we hier geen zin in hebben en later hier toch weer terug komen. We rijden de zelfde route terug naar Daba om er op de zelfde plaats te overnachten als gisteren. Hier komen we om 19.45 uur in het donker aan. Er is bewolking van uit de bergen op komen zetten hierdoor koelt het niet zo hard af en blijft de temp. bij 24°C steken. Klaas neemt een douche buiten op het strand, ik vind het te koud en was me in de auto! Je went snel aan de warmte van de zon! We eten laat en houden het hierna rustig. Af en toe komt er een terreinauto over het strand rijden. Ze scheuren in het donker tegen de hoge zandduinen op. Overdag is niet spannend genoeg meer! Wij zijn al blij dat we in donker het strand op kunnen komen zonder vast te komen zitten!We wachten tot 24.00 uur om te gaan slapen. Wie nu nog komt krijgt geen gehoor.

29 Jan.03
Het was een bewolkte nacht hierdoor is het niet veel afgekoeld. We ontbijte met geroosterd brood en feta-kaas uit Iran die erg lekker is. Ons programma is simpel, we blijven op het strand staan om te werken aan de site en het schrijven van e-mailtjes. Klaas werkt verder aan zijn Engelse tekst. Hij is lui geweest en is nu achterop gekomen met zijn dagboek! Hij is snel afgeleid als een auto met soldaten komt vast te zitten in het zand. Klaas schiet te hulp met een schep. Er wordt gegraven en gebelt. Even later komt een andere auto om hem er uit te trekken. Er worden handen geschut en ze bedanken voor de hulp. Er is altijd iets te bekijken op het strand. We praten met Canadezen die gaan kanoen op zee. Ze werken hier sinds augustus. Ze zijn erg onder de indruk van onze auto en Lex natuurlijk. Later praten we met Fransen mensen, ze hebben hier enkele jaren gewerkt en zijn nu op bezoek bij vrienden. Ze adviseren ons om te gaan duiken. Dit moet een van de beste plaatsen in de wereld zijn om te duiken. Er zijn verschillende duikscholen enkele km. verder op. Er zijn ook veel zeeschildpadden op dit strand. Wij houden het rustig vandaag. De Emiraten houden ook van het strand. Er komen altijd wel gezinnen of groepjes vrouwen en kinderen naar het strand. De vrouwen zijn erg onder de indruk van Lex en komen vragen of ze een foto van hem mogen maken. Ze zijn ook niet echt bang en sommige aaien Lex. Dit hadden we niet verwacht omdat een hond hier niet zo normaal is als bij ons. De Emiraten zijn niet afwijzend van lex. Daar waren we eerst wel een beetje bang voor.Iedereen kent Lex inmiddels, ze komen speciaal even naar ons toe gereden om hem te begroeten. Gelukkig doen ze niet vervelend, ze laten ons ook verder met rust. Terwijl de vrouwen en kinderen wat wandelen langs zee en de kinderen spelen in de hoge zandduinen sloven de mannen zich uit door rond te scheuren met hun dikke terreinauto’s. Ze jakkeren langs het strand en rijden tegen de duinen op. Als Klaas een filmpje gaat maken van dit spektakel is het hek helemaal van de dam! Er wordt een wetstrijd gehouden tussen verschillende auto’s wie het snelste de hoge zandduin op komt. De toeschouwers klappen en moedigen aan. Het is ongelooflijk wat die met hun auto’s kunnen! Het spektakel duurt enkele uren. Na afloop komen de mannen trots het filmpje bekijken en even later scheuren ze over het strand terug naar huis. Jammer dat de mensen zoveel afval achter hun kont neer gooien. Ze ruimen werkelijk niets op.Erg vreemd omdat ze eigelijk zo schoon zijn overal op! Als we weer alleen zijn eten we op tijd omdat we willen gaan internetten in het dorp. Het water is hier geen enkel probleem, overal staan grote containers waar je drinkwater kunt pakken. We kunnen zoveel water gebruiken als we maar willen en dat is erg prettig! Wat minder prettig is dat alcohol niet te koop is. We snakken naar een glas wijn en een koel pilsje! Wil je toch wijn of bier kopen dan moet je naar een hotel. Daar is alcohol voor veel geld te koop. Dat is het nadeel van dit soort landen. Geen alcohol en geen bloot! We hebben onze kleren nog niet uitgehad op het strand. De bevolking zelf houden hun kleren aan. Zwemmen doen alleen de kinderen met hun voetbalkleren aan! De vrouwen dragen altijd een zwarte mantel (babaya) en sommige dragen ook op het strand een burqa (masker).De mannen dragen een zuiver witte dishdasha en hun hoofd is bedekt met een keffiyeh. Het is een speciaal voorrecht om deze kleding te mogen dragen. Het is namelijk uitdrukkelijk verboden voor buitenlanders om deze kleding te dragen. Hun kleding wordt geparfumeerd met de heerlijkste geuren. Als ze je voorbij lopen laten ze een zweem van heerlijke geuren achter. Ik kan hier dan moeilijk in bikini gaan rond lopen! Nee, hiervoor zullen we opzoek moeten naar meer af gelegen stranden. We gaan internetten ,het is er erg druk. Het lukt niet om onze computer aan te sluiten. We kunnen wel met hun computer uit de voeten. We sturen tekst en fotos naar Ufuk en halen e-mailtjes op en fotos. Het is altijd leuk om mailtjes te krijgen. We rijden terug naar zee in het donker en nemen een douche. Het is wat benauwd weer en nog 26°C om 22.30 uur. We bekijken de fotos van ons afscheid thuis en lezen de verhalen.

30 Jan.03
We staan om 8.00 uur op. Het is bewolkt en drukkend met 27°C. Er hebben wat jongens op het strand geslapen. Ze hebben een valk bij die vast zit gebonden aan een stok. Hier wordt nog regelmatig met valken gejaagd. Maar het is meer status en macht dan noodzaak. Na het ontbijt willen we boodschappen gaan doen en terug naar het internet-café om wat mailtjes te versturen en nog wat fotos. Het is onduidelijk wat het weer gaat doen. Er wordt onweer voorspelt dus geen weer om de bergen in te gaan. We wassen onze haren bij de watercontainer op het strand en rijden naar een supermarkt in Diba. We rijden hierna terug naar het strand bij Kor Fakkan aan de palmoasen. We stoppen langs de weg bij een fruitkraam met allerlei exotische vruchten en kopen mango, papaya en nog wat onbekende vruchten. Het is gaan regenen maar de Emiraten gaan gewoon door met picknicken. Het weekend is vandaag begonnen dus iedereen trekt er weer op uit met het hele gezin of met vrienden. Overal zie je tenten staan, dit is een traditie uit de tijd dat ze nog in tenten woonden misschien! Het leven in tenten zit ze in het bloed. Ze maken kampvuren en rijden met hun autos rond. De regen is hier ongewoon en wordt door iedereen verwelkomt. De zee heeft het pad langs zee voor de helft ingenomen. De zee is een stuk ruwer vandaag. Het is eb dus kunnen we bij de palmen staan, daar staan we hoger zodat we veilig kunnen staan. We zien de Emiraten met hun terreinautos langs scheuren over de smalle strook strand. Verderop staan ze vuurpijlen af te schieten in de regen! Ze zijn hier echt een beetje gek hoor! We zien hoe een auto in de problemen komt op het smalle strand en met zijn achter wielen in zee staat. Wij kijken hoe ze de auto daar weg krijgen. Er rijden genoeg anderen rond om een handje te helpen. Na verschillende pogingen krijgen ze de auto uit de zee. Het blijft regenen dus blijven we in de auto om wat op de computer te werken. In de avond wordt het droog en de wind gaat liggen. Lex speelt met een hond die in de oase leeft, samen met nog twee anderen zijn het de enige honden die we hier gezien hebben.Het blijft verder rustig. We bellen een keertje naar de familie om hun stem eens te horen.

31 Jan.03
De temp.waren met 18°C aan de frisse kant vanmorgen, maar de lucht is weer staal blauw en de zon schijnt. We ontbijten in de zon met warm Arabisch brood, roomboter, feta-kaas uit Iran en heerlijke vijgenjam. Een bak koffie en mango’s. Een goed begin op de vrijdag morgen(is hier de zondag).Het wordt al snel warmer maar de wind wakkert aan en maakt het zeer aangenaam.Door de regen is alles lekker opgefrist en zijn de kleuren een stuk helderder. We houden vandaag zondag! We gaan een kijkje nemen bij de oudste moskee van de VAE. Dit is een wandeling van 10 min. door het palmbos vanaf onze overnachtingplek. In het nabij gelegen Badiyah staat de meer dan 300 jaar oude moskee en werd waarschijnlijk door Jemenieten gebouwd. De moskee is klein en heeft geen minaretten. Ik blijf met Lex wachten terwijl Klaas wordt rond geleid. Er staan twee torens vanwaar je mooi uitzicht hebt over de kust.We wandelen door het palmbos terug naar de auto. De vogels roepen en maken typische geluiden. We wandelen over het strand naar het vissersdorpje verderop. Er wonen voornamelijk Indiërs die van de visvangst leven. Er liggen oude en nieuwe bootjes op het strand. De netten en viskorven liggen te drogen en verspreiden een geur van rotte vis! De meeste huisjes zijn vervallen en verlaten. Bezoekers komen met hun auto over het strand gereden, wij kunnen iedereen vanaf ons plekje voorbij zien rijden. De mensen reageren heel rustig en vriendelijk op onze komst. Verder houden wij ons ook rustig met wat in de zon zitten en op tijd wat eten en drinken. Later op de middag lopen we even op naar de rots in zee. Hij is te bereiken via een pad over een smalle dam. Het is eb,mensen zijn tussen de rotsen opzoek naar kreeftjes. Het zijn voornamelijk vrouwen, ze zitten gehurkt en draaien de stenen razend snel om. De Emiraten zitten wat bij elkaar met het gezin. Ze eten en drinken en kijken als we over het strand lopen met Lex. We worden gefilmd en gefotografeerd of we filmsterren zijn! Maar Lex steelt natuurlijk de show en het lijkt wel of hij weet dat iedereen naar hem kijkt. Hij loopt er op zijn mooist bij, zijn vacht glanst in de avondzon. Boven op de rots hebben we prachtig uitzicht over de baai met zijn brede zandstrand en zijn groene palmoase. We zien wat bijzondere bolvormige planten in bloei met lila kleurige bloementjes. De mannen vervelen zich stierlijk en gaan met hun auto over het strand crossen. Wij wandelen op ons gemak terug naar de auto. Iedereen groet of zwaait even als we voorbij komen. De avond valt, het wordt frisjes!