Als we wakker worden schijnt de zon al op de auto. Er staat nog wel een stevige wind maar het is met 19ºC niet echt koud. We kijken of er al iemand wakker is en zien hoe de tent van de mannen met iedere windvlaag in elkaar stort. De mannen trekken er zich niets van aan en slapen gewoon door. Iedereen komt maar traag opgang en ontbijten in de grote tent van de mannen terwijl een van de mannen nog ligt te slapen. We ruimen op en als iedereen zover is vertrekken we naar Shahrekord. We stoppen onderweg bij een bron vlak bij een Baghtiari tent met een grote kudde. Er lopen 2 kleine puppy’s rond, ze zijn rond en wollig. Er zijn wat kinderen en jonge meisjes bij de bron. Als Klaas een foto maakt begint een van de meisjes vreselijk te keer te gaan. Ze krijst of ze vermoord wordt. Parvim en de mannen praten met haar en leggen uit dat er alleen een foto van de kinderen is gemaakt, maar ze blijft tekeer gaan. Een oudere jongen die de wacht houdt begint te dreigen. We besluiten om te vertrekken omdat we geen zin hebben in al dit gedoe. Het meisje gooit een steen naar Lex! Ze waagt het niet om naar een van ons te gooien. De mannen halen het geweer voor de dag en vuren een schot af als waarschuwing. We vragen waarom het meisje zo kwaad werd. Ze denkt dat er een foto van haar is gemaakt en dat deze foto aan mannen wordt getoond. Als ze haar herkennen wil niemand met haar trouwen! Het lijkt wel of we in de middeleeuwen leven met al deze wilde mensen. We zoeken een plek waar we kunnen stoppen om wat te eten maar er staat zoveel wind dat we besluiten door te rijden naar Shahrekord. De mannen vertrekken direct om te douchen en langs het bedrijf te gaan. Ze komen later in de avond terug om de foto’s te bekijken en afscheid te nemen omdat we morgenochtend willen vertrekken. Mohammed, de vriend van Amir blijft mee eten en vertrekt later met zijn gitaar naar zijn vrouw. We doen wat boodschappen omdat onze koelkast inmiddels leeg is en brengen de rest van de avond door met de 2 mannen, Behram en Heidar en nemen later op de avond afscheid van deze toffe gasten, ze zijn onafscheidelijk en al vanaf de lagere school bevriend. Ze zijn 28 en 31 jaar en willen nog lang niet trouwen. We kijken voor ons vertrek nog even of er nieuwe e mails zijn en nemen hierna afscheid van Amir en Parvim en rijden naar onze overnachtingplek bij de bron net buiten Shahrekord in de bergen. Ik verheug me om morgen te vertrekken naar het Noorden.

2 Juni.03

Het is helder en zonnig als we opstaan. We ontbijten in de auto en vertrekken om 9.15 uur naar het Karkas gebergte. Hier zijn we 3 jaar geleden ook geweest om Abyaneh te bezoeken. Het staat beschreven als een van de mooiste lemen dorpen, grotendeels verlaten. De rode lemen huizen zijn gebouwd tegen de Kuh e Karkas bergen, 3899 m. Het is er in de zomer koel en in de winter erg koud. Er zijn bovengronds en ondergronds bronnen met groene fruitbomen en grote platanen. Het is een oase van rust en schaduw waar de oude huizen met balkons verscholen liggen tussen het groen. Abyaneh wordt zowel door de Iraniër’s als door de reizigers die op weg zijn naar Pakistan bezocht. In het weekend komen bussen vol om hier hun vrije dag door te brengen in het koele dal. We rijden eerst naar Esfahan, onderweg zien we bloeiende Lamium (lamsoren) tegen de droge hellingen. We rijden dwars door Esfahan en ik vang nog net een glimp op van de brug met de 33 bogen, de groen – blauwe koepels van de moskeeën en de torens van de vrijdagmoskee met zijn druk bezochte bazaar en winkeltjes met sieraden van goud en zilver. Met behulp van onze GPS en de computer vinden we de goede weg nar Natanz en Kasan. Op de hoofdweg rijden alleen vrachtauto’s. We verlaten de hoofdweg bij de afslag naar Natanz en Kasan. Het is warm en nevelig op de vlakte met 32ºC. De weg nadert de Dast e Kavir. Het is een enorme zoutvlakte. We slaan voor de zoutvlakte af naar het Karkas gebergte. De weg slingert langs een canyon. We stoppen bij een kleine moskee met een mooie spitse blauwe toren en een begraafplaats. We stoppen er in de schaduw van de bomen om er wat te drinken. Hier zijn we 3 jaar geleden ook gestopt. Alles is nog het zelfde gebleven. Het is er rustig en minder dicht bevolkt. De mensen laten ons met rust en groeten vriendelijk. Hier zie je geen hordes jongeren op de straten slenteren op zoek naar vertier. Door de canyon slingert de rivier door een groen dal. De huizen zijn van leem en gebouwd op de rand van de zandstenen rotsen. We rijden naar een overnachtingplek aan de rivier met enorme platanen. Het is een ruime plek waar we heerlijk kunnen relaxen zonder lastig te worden gevallen.Vlakbij hebben we 3 jaar geleden ook gestaan. We eten buiten in de schaduw en doen de afwas in de rivier. Klaas maakt de mengkraan die is afgebroken. We hadden een grote meloen in de afwasbak gelegd en door het gewicht is het hendeltje van de mengkraan afgebroken. Hij zaagt een stukje aluminium van het zonnepaneel en boort gaatjes in de kraan. Hij monteert het nieuwe hendeltje met schroefjes aan de kraan, nu kunnen we de kraan tenminste weer gebruiken. We luisteren weer eens een keer naar de wereldomroep maar de ontvangst is slecht en zwak. We ontvangen alle talen luid en duidelijk, alleen de Nederlandse omroep is knudde! We kunnen de hele avond buiten zitten en maken een kampvuur als het donker wordt. Morgenochtend willen we Abyaneh bezoeken en hopen er rustig rond te kunnen kijken.

3 Juni.0

We lagen net op bed toen er een auto door de rivier kwam rijden en bij onze auto stopt. Het terrein is in het donker niet bepaald gemakkelijk berijdbaar. Klaas ziet door het dakraam dat het geen politie is dus wachten we af wat er gaat gebeuren. Niemand stapt uit en even later rijdt de auto weer weg en kunnen wij verder slapen. De rest van de nacht blijft het rustig. We staan om 7.00 uur op om op tijd naar het lemen dorp Abyaneh te rijden. De zon schijnt en de lucht is helder, het ziet er een stuk beter uit als gisteren. Na het ontbijt vertrekken we direct om te profiteren van de vroege morgen en de mooie koele kleuren. Op de donkere hellingen bloeien stekelige bolvormige planten met licht en donker paarse bloemen. Verder bolvormige struiken met gele bloemen en donkerrode en oranje klaprozen en Astragalussen met rode bloemen. In Abyaneh is het rustig zonder bezoekers. De rode lemen huizen zijn gebouwd tegen de rotsen om te voor komen dat het dorp in de winter wordt overstroomd. De grond in de vallei is vochtig, de huizen zouden er in de drassige grond weg zakken. De huizen staan allemaal naar het Oosten gericht om zo het maximale aan zon op te vangen. De smalle straatjes zijn een doolhof waar je snel in verdwalen kunt. We hebben Abyaneh 3 jaar geleden ook bezocht en sinds die tijd is er veel restauratie werk gedaan. De mensen zijn er vriendelijk en laten je verder met rust. Ze zijn gewend aan de vele bezoekers die iedere dag naar het dorp komen. De vrouwen dragen korte zwarte rokken met stroken, daaroverheen een bontgekleurde schort met bloem motief. Het lijkt wat op de Zwitserse klederdracht. De mannen hebben bolvormige Mongolische gezichten. De binnenplaats van de kleine moskee is een oase van rust met stromend water, klaterende fonteinen in de schaduw van een dikke wijnrank. Ongestoord kan er rondgekeken worden en voor de drukte op gang komt zijn we weer vertrokken om bij een bron met platanen de dag door te brengen. Er staat een stevige wind maar niet koud met 25ºC. Ik doe de was die in een uur tijd weer droog en schoon in de kast kan. We krijgen bezoek van Christian, een jonge Duitser. Hij reist alleen door Iran en had van de taxi chauffeur gehoord dat wij hier waren. We maken een praatje en als hij Abyaneh heeft bezocht komt hij terug om de rest van de middag met ons door te brengen. Tegen de avond laat hij zich door een taxi naar zijn hotel terug brengen in Kasan, een plaats 40 km. hier vandaan. Het is inmiddels bewolkt en er valt wat regen als we een smal pad verder de bergen in rijden om ons te kunnen douchen. Klaas voelt zich sinds gister niet zo lekker en hij begint zich nu echt beroert te voelen. Hij heeft last van diaree, koorts en heeft koude rillingen. We rijden terug naar de bron om te overnachten. We eten in de auto omdat de wind stevig aanwakkert. Om 21.30 uur liggen we op bed, hopelijk knapt Klaas wat op.

4 Juni.03.

Het was een lange nacht met veel wind en hoge temperaturen. Klaas is er uitgeweest omdat hij misselijk was en last van buikkramp had. Hij heeft koorts en voelt zich in de morgen nog steeds ziek. Hij slikt medicijnen en gebruikt een middel om uitdroging te voorkomen. Hij wil alleen maar liggen, de pijn in zijn spieren en rug is verergerd.Hopelijk zullen de pijnstillers de pijn en de koorts verminderen. We zijn gedwongen om te wachten tot hij zich wat beter gaat voelen. De reden van zijn ziek zijn wijten we aan het besmette eten of drinken. Het is moeilijk te achterhalen waar het van komt! Ik zit sinds gisteren onder de galbulten. Ze jeuken en branden vreselijk maar ik ben gelukkig niet ziek. Het eten van eieren en melkproducten zouden wel eens de oorzaak kunnen zijn! Er zijn al vroeg picknickers op onze overnachtingplek en in korte tijd staat het vol met auto’s en zitten overal mensen te picknicken. Kinderen springen en schreeuwen rond terwijl Klaas in de auto op de grond ziek ligt te zijn. Er staat een kei harde wind en blijven in de auto. Het is vandaag een national