Home   Wie zijn wij   Over de auto   De landen   Alpine planten   Het geslacht Dionysia   Reisdagboek   Reisfotos   Links

 

Maart 2003

1 Maart.03
We moesten er in de nacht weer uit om muggen te vangen. Ondanks de horren waren die bloeddorstige krengen toch binnen gekomen. Ze kruipen door de aller kleinste gaatjes. We zijn allebei het slachtoffer geworden. Klaas controleert de horren extra en we maken een eind aan het leven van menig mug. Als we zeker weten dat er geen meer binnen zitten kunnen we weer terug in bed. Om 6.00 uur ging de wekker af ! Het is nog niet goed licht, dat is vreemd! De zon wordt verduisterd door een dikke stofwolk die boven de zee hangt. De harde wind jaagt het zand over het strand. We staan midden in de stofwolk en in de auto ligt een laagje zand. We ontbijten met de ramen en deur dicht en vertrekken hierna direct van de zandbank. Vandaag willen we de bergen van Jebel Samhan in. Eerst komen we langs Khor Rori, het is een lagune die we via een piste door een groene wadi bereiken. We rijden langs witte kalksteenrotsen en komen uit bij de ruines van Sumharam. Het was de meest Oostelijk gelegen buitenpost van het oud Arabische koninkrijk. Vanaf hier werd in de tweede eeuw wierook per schip vervoerd. Hier werden havensteden aan gelegd waaronder Sumharam. De ruines liggen op een heuvel boven de lagune. Er wordt gezegd dat hier het paleis van de koningin van Sheba heeft gestaan. Er is een vergunning nodig om er te mogen rondkijken. Er staat ook hier een keiharde wind. Het fijne zand hangt als een dikke wolk op de vlakte waardoor het zicht niet helder is. In de lagune leven een grote verscheidenheid aan vogels. Een zandbank versperd de doorgang van zee naar de lagune waardoor de haven onbruikbaar is geworden. We rijden er wat rond, het is geen weer om er te wandelen. Hierna vertrekken we naar het Jebel Samhan gebergte. We slaan af naar wadi Hinna. Hier begint de piste naar de beroemde Baobab-bomen. Deze bijzondere bomen zijn verder alleen in Oost Afrika te vinden. Niemand weet hoe deze bomen ooit in de wadi zijn gekomen. De een beweerd dat de bomen zijn aangepland door zeevaarders uit Oost Afrika. De ander zegt dat het de resten zijn van een Baobabbos .Weer anderen zeggen dat de zaden met de moessonwinden meegevoerd zijn. Hoe het ook zij de Baobabs zijn indrukwekkend en prachtige bomen. Ze kunnen meer dan 15m. hoog worden en zo,n 2m. doorsnee bereiken. De ‘flessenboom’ heeft een oude legende dat God zo kwaad was op deze bomen dat hij ze op zijn kop in de grond stak! We gaan naar de plek waar de meeste reuzen bij elkaar staan. Hier hebben we in ’98 overnacht tussen deze enorme grote en oude bomen. Het is er erg warm, 34 °C en er staat geen wind. De bomen hebben geen bladeren en geven niet veel schaduw. De zon staat hoog waardoor er weinig schaduw is. We verheugen ons op een zwempartij bij de bron die via een pad langs de rotsen te bereiken is.Een wandeling van 5 min. naar een schaduwrijke oase tussen groene bomen en steile rotsen. Het is een prachtige plek met watervalletjes, poelen en groene varens. We horen de vogels zingen en het water kabbelen. We laten de auto op het bergplateau met de Baobab-bomen achter en wandelen naar de ingang van de bron. Tot onze schrik staat ook hier een waarschuwingbord dat er bilharzia voorkomt! Teleurgesteld nemen we een kijkje in het paradijs. De verleiding om in het water te gaan is groot, het risico op besmetting mogen we niet in de wind slaan. Het blijft bij kijken, alleen Lex kan de verleiding niet weerstaan en springt vol verlangen in het water. Het is er heerlijk koel en we zitten wat bij de poel tussen de bomen en struiken. Terug bij de auto zitten we in de schaduw van een dikke Baobab-reus maar het is er warm. Lex kan zich niet ontspannen omdat hij constant hijgt. Verder zijn er veel teken in het zand. Ze komen op de trillingen af en kruipen op Lex en op ons. Er zijn flinke grote exemplaren bij en ze bijten gemeen. Vooral de kleine kruipen op je lijf en bijten razend snel.Als het ook voor ons te warm wordt vertrekken we om naar het bergplateau te rijden hoger in het Jebel Samhan gebergte.Met zijn 1800m. is het de hoogste berg in Dhofar. Er ligt een hoog bergplateau vanwaar je prachtig uitzicht hebt over de vlakte van Mirbat en de wadi met zijn weelderige vegetatie en steile bergwanden. Er groeien Dracaena’s en oude Euphorbia struiken, ze hebben zich door de zware weersomstandigheden aangepast. Hun groei is compact en houterig. De piste naar dit bergplateau gaat door het ruige gebergte met een hele bijzondere begroeiing. Planten met lange dikke staarten groeien als lianen op de rotsige hellingen. Verder bloeien de knol vormige planten met paarse bloemen. De stammen lijken op kleine baobab boompjes. We gaan de planten die op een hoogte tussen de 1100m en 1800m groeien morgen bekijken. We zetten de auto op het bergplateau aan de rand van de steile afgrond. Hier hopen we rustig te kunnen slapen ,zonder muggen en een stuk koeler! We genieten van het uitzicht en de koele wind . Morgen gaan we vanaf hier een bergwandeling maken langs de steile bergwand.


2 Maart.03
We staan vroeg op om een wandeling te maken langs de steile bergrichel van het bergplateau. We hebben overnacht op het 1257m. hoge plateau en het was er heerlijk fris. Met een nachttemp. van 15°C konden we weer eens onder het dekbed slapen. Om 7.15 uur zijn we al op pad.De zon is wazig en er waait een koude wind. Diep beneden zien we de brede wadi en de dichte begroeiing in het moeilijk bereikbare dal.Er groeien honderdjarige Dracaena’s en knoestige Euphorbiastruiken. Het landschap is dor en droog en wacht op de moessonregen die in de zomer komt en het landschap dag en nacht in mist hult. De doge mossen hangen in elke tak en struik te wachten op de mist en regen. De Stapelia’s (aasbloemen) zijn helemaal ingedroogd. Iemand die het niet weet denkt dat de planten en struiken allemaal dood zijn, maar dit lijkt maar zo. In de zomer is het er een groene jungle. Als je goed om je heen kijkt zie je kleine planten waarvan sommige zelfs prachtig in bloei staan. De Dracaena’s staan op de meest spectaculaire plaatsen langs de steile afgronden. Als ze in bloei staan moet dit een prachtig gezicht zijn. De lange bloeistengels kunnen minstens een meter lang worden. We lopen langs de bergrichel verder en zien klipdassen. Ze lijken op grote katten zonder staart. We zien ze over een bergrichel weg vluchten als we te dicht naderen. De zon schijnt op de bergwand en de temp. stijgt snel. We zien een aantal onbekende planten in bloei. Bolvormige plantjes met gele knoopjes en paarse bloemetjes met zilverblad. Deze plantjes staan in grote aantallen in het grove gesteente. We struinen enkele uren rond voor we vertrekken. We rijden een stenig pad verder omhoog en kijken waar we uitkomen. We stijgen naar 1380m. en draaien om. De piste is veel te ruw over de steen vlakte. We zien een mooie Agave en de meest bizarre plantenvormen van onbekende staartvormige planten. De wind neemt toe en de lucht zit vol stof. Het stof en zand zit in de auto en in je kleren. Het blijft op deze hoogte aangenaam koel. Maar als we afdalen loopt de temp. op naar 34°C. Een stuk warmer dan op het bergplateau. Via een steenvlakte met oude knoestige bomen komen we op de zandvlakte bij Taqah. De weg naar Salalah is gehuld in een dikke stofwolk. De auto’s rijden met de lampen aan.! Het fijne zand verduisterd de zon en geeft de weg een spookachtig uiterlijk. In Salalah is het warm, het is sluitingstijd terwijl we nog wat boodschappen moeten doen! Gelukkig wordt ik toch nog binnen gelaten zodat ik vlug wat eten kan kopen zodat we verder kunnen. We zien bij toeval een internetcafé langs de weg buiten de stad. Dit keer hebben we geluk, hij is ook nog open! Klaas haalt de mailtjes op en checkt de site. Er is niets nieuws bij gekomen. We sturen een smsje naar onze vriend Ufuk en hopen dat alles toch wel aan is gekomen! Gelukkig is alles ontvangen en hij belooft alles op de site te zetten. We vertrekken hierna naar het witte zandstrand van Mughsayl. Er staan wat paviljoentjes waar je in de schaduw kunt staan. We stoppen bij het eerste paviljoen aan het strand met witte rotsen en een breed wit strand. Hier komen de zeeschildpadden in de zomer het strand op om hun eieren te leggen. Ik ruim eerst de rommel op die ligt te stinken in de hete zon en bedek de dode vissen met zand. De stank van rottende vis is niet bepaald lekker! Het uitzicht is mooi vanaf ons plekje in de schaduw. We puffen eerst wat uit. Als de zon gaat zakken wandelt Klaas een berg op waar het vol met de bijzondere knolplanten staat. Ze hebben de meest bizarre groeivormen. Tegen de avond rijden we een stuk door naar het einde van het strand . Bij een steile overhangende rotswand beginnen de blow holes. Het zijn gaten in de rotsen waaruit het zeewater als een fontein omhoog spuit. De weg draait vanaf hier van de zee en gaat via spectaculaire haarspeldbochten omhoog. Deze route bewaren we voor morgen! We zetten de auto op de rotsen boven de zee vanwaar je lopend naar de blow holes kunt. Aan de andere kant van deze rots ligt een schitterende baai met een wit zandstrand en een turkooizen zee. Het is niet mogelijk om er met de auto te komen. Via een lange wandeling door een wadi is het mogelijk in de baai te komen. In de wadi groeien de kostbare wierrook bomen. Er staat ook hier een stevige wind en met 27°C is het zeker niet warm!


3 Maart.03
Het was een rustige nacht zonder muggen en niet te warm. We staan om 7.15 uur op, het is helder en de lucht voelt fris en er is geen stof in de lucht. Er is een verandering in het weer merkbaar! Na het ontbijt vertrekken we via de spectaculaire weg naar Rakhyut. De blow holes hebben we in ’98 al eens gezien. Het zijn cirkelvormige gaten in de rotsen, die door de oceaan zijn uitgesleten. Tijdens de moesson als de zee ruw en woelig is schiet het water als een fontein omhoog, maar de zee is nu te rustig. Vanaf onze overnachtingplaats begint de nieuwe bergweg van Djebel-al- Qara. De weg stijgt eerst geleidelijk, daalt dan plotseling steil via 5 haarspeldbochten naar beneden op de bodem van wadi Afawl. De weg slingert vanuit de wadi via 8 bochten omhoog tot een hoogte van ruim 1000m. Vanaf het hoogste punt heb je een fascinerend panorama op de steile kust en de oceaan. We wandelen naar de afgrond en zien in de diepte een schitterende baai met een wit strand en een blauw-groene zee. Het is een plek waar je alleen maar van kunt dromen! Het ligt tussen de witte rotsen verscholen en is niet met de auto te bereiken. We leggen ons er niet zomaar bij neer en besluiten op onderzoek uit te gaan. We slaan een piste in die in de bedding van wadi Afawl uit komt. Deze wadi zijn we in ’98 ook ingereden om dat we er toen kamelen zagen met pasgeboren jongen. Het droom strand hebben we toen niet gezien omdat je het alleen kunt zien vanaf de hoge afgrond langs de weg. We rijden door de rivierbedding langs de witte rotswanden richting zee. De wadi is begroeid met struiken , bodembedekkers ,wierookbomen,bolvormigeplanten, Euphorbias en Dracaena’s. Verder nog een aantal onbekende plantjes. Alleen al om de verscheidenheid aan planten is een wandeling door de wadi zeker de moeite waard. We rijden tot de rotsblokken te groot worden. Hier laten we de auto achter en vertrekken met een rugzak en de zwemspullen. We lopen de wadi door en hopen uiteindelijk op het droomstrand uit te komen! De wandeling is niet gemakkelijk door de ruwe rivierbedding en de hitte. Maar we geven niet op en komen eerst bij een lagune met prachtige grote vissen met sluiervinnen. Het water is jammer genoeg zout. De kalksteenrotsen rijzen vanuit de lagune steil omhoog.We lopen langs het water van de lagune door en komen dan uit in de prachtige baai die we hoog vanaf de weg hadden zien liggen. Onze wandeling door de wadi wordt beloond en we nemen meteen een duik in zee. Het is fantastisch om je op de golven mee te laten drijven met rondom de bergen begroeid met de meest exotische planten! We genieten de rest van de dag . Zwemmen en luieren in de zon of in de schaduw van overhangende rotsen. Tegen 16.00 uur wandelen we door de wadi terug en nemen eerst een douche bij de auto. Na een kop koffie zijn we weer helemaal uitgerust om verder te rijden naar Rakhyut. Daar ligt ook een prachtig strand met paviljoens waar je in de schaduw kunt zitten. We hebben er in ’98 ook gestaan om te overnachten. We hebben er toen veel dolfijnen gezien. Gisteren hebben we er ook enkele vlak langs de kust zien zwemmen. In de avond rijden we de spectaculaire weg door de bergen en stoppen af en toe om te genieten van het uitzicht. In de zomer als de moesson is begonnen liggen de bergen dag en nacht gehuld in een dikke mist. Nu is het zicht helder en kunnen we de ruwe kust zien. Nog ver voor Rakhyut is een check-point die ons niet bekent is! Langs de weg zie ik een loop van een automatisch geweer uit een gecamoufleerde hut onze richting op wijzen! Even later versperren slagbomen de weg. In ’98 was er ook een check-point maar voorbij Rakhyut net voor de grens met Jemen. De militairen kunnen niet genoeg Engels om ons uit te leggen waarom we niet verder mogen. Als we verder willen moeten we in Salalah toestemming gaan vragen! We proberen op de militairen in te praten om ons toch door te laten maar ze zijn zo star en weten ook niet goed wat ze met ons aan moeten. We leggen ons er maar bij neer en draaien om. Reizen in Oman wordt er niet gemakkelijker op! We rijden de bergweg met de vele bochten terug naar zee. Het is bijna donker en we besluiten om bij een paviljoen te overnachten op het strand van Mughsayl. Je kunt hier op zoveel mooie plaatsen staan dat dit geen probleem is. Er staat een stevige wind en 28°C. en eten buiten met de trui aan!


4 Maart.03
Het was een goede nacht zonder muggen of ander gespuis! De zon staat aan de hemel als we opstaan. Het ontbijt bestaat uit een kop koffie en een mars. Het brood was verschimmeld en niet meer om te eten. We zitten nog even in het ochtend zonnetje te kijken naar de dolfijnen die kort langs de kust zwemmen. Om 8.00 uur vertrekken we naar Salalah . Er komt wat bewolking maar de temp. stijgt snel naar 31°C als we arriveren. Er heerst een ochtend rust in de stad. De meeste winkels zijn nog gesloten.We doen boodschappen in een kleine ‘supermarkt’die open is. We kopen diepvriesvlees voor Lex. Het is vaak buffelvlees of kamelenvlees en hij vind het vreselijk lekker! Het is een stuk goedkoper dan blikvoer. We kopen groenten en fruit en snuffelen in een boekwinkel naar een goede landkaart waar ook de paden en kleine weggetjes op staan. Tot nu toe hebben we geen kaart kunnen vinden. We vinden een bakker waar we vers brood en heerlijke hartige en zoete lekkernijen! Met een auto vol lekkers rijden we door de groenten en fruit plantages naar het strand van Salalah om er te koffiedrinken en onze warme hapjes te eten. Met een volle buik rijden we naar Mirbat via de stoffige zand vlakte. Er is weer veel wind, er woed een ware zandstorm langs de zee. We stoppen af en toe om te kijken naar de schitterende witte stranden. Jammer dat het zo hard waait! Voor Mirbat ligt het grafmonument van Bin Ali. Zijn graftombe staat in een klein mausoleum. In 1161 is Bin Ali hier begraven, hij was afkomstig uit Jemen. Er ligt een oude begraafplaats bij met gegraveerde stenen. Als niet moslim mogen we er niet binnen en moeten het doen met de aanblik van de buitenkant. Hierna rijden we verder naar Mirbat. Hier staan nog de oude koopmanhuizen. Het zijn hoge lemen huizen met twee verdiepingen. Ze hebben prachtige oude vensters en houten bewerkte deuren. Het was vroeger een belangrijke haven voor de wierook handel. De meeste huizen zijn inmiddels vervallen, maar er heerst nog altijd de zelfde sfeer als uit de tijd van de wierookhandel. Er ligt een klein fort aan het strand met de kannonen gericht op zee. Vanaf Mirbat vertrekken we na wat geaarzel naar Sadh, een klein vissersdorp verlaten en alleen via een slecht pad door de bergen te bereiken. Er is geen informatie over deze tocht, we kennen het alleen van de kaart. We tanken in Mirbat en vertrekken via een splinternieuwe weg die na enkele km. overgaat in een piste.De weg slingert door de golvende bergen landinwaarts. We rijden langs de voet van de Jabal Samhan. Het gebergte waar we boven op het plateau hebben gestaan. Dit gebergte loopt tot aan Sadh door en stopt in zee. De piste daalt verscheidende keren door de wadi’s vanwaar je aan zee kunt komen. Er liggen mooie baaien met kleine zandstrandjes verscholen tussen de rotsen. We rijden naar enkele om er wat rond te kijken. Sommige wadi’s zijn begroeid met bomen en struiken. De kamelenkudde’s doen zich te goed aan de frisgroene blaadjes. Lex krijgt een oplawaai van een kameel , geschrokken komt hij terug gelopen. Eigenschuld, moet hij maar afstand houden! Vanaf Sadh gaat de piste verder naar Hadbin. Op de kaart stopt de piste daar. Er lopen geen paden of wegen verder. Dit betekent dat we de zelfde weg terug moeten via de piste. We vragen een volgeladen pickup met mannen hoe het zit. Ze bevestigen inderdaad dat je niet verder kunt dan Hadbin.We besluiten door te rijden tot de piste stopt. We hebben schitterend zicht op een steile bergtop die in zee uitkomt. Het witte stuifzand van het strand ligt tegen de bergrug opgewaaid en geeft het een woestijnachtig uiterlijk. De piste slingert opnieuw landinwaarts door de onbekende bergen.We rijden een wadi voor Hadbin in om aan zee te komen. Het is zo donker en we moeten een plek voor de nacht vinden. De wadi komt uit op een baai met een breed zandstrand en zicht op Hadbin. Het dorp ligt helemaal geïsoleerd aan de voet van Jabal Samhan gebouwd. We vinden een plekje bij wat rotsen zodat we wat uit de wind staan. Morgen zullen we op ons gemak rondkijken. We eten en bellen naar Klaas zijn moeder die vandaag haar verjaardag viert.


5 Maart.03
Na een goede nacht staan we met een flets zonnetje op.We besluiten om niet helemaal tot Hadbin door te rijden omdat de piste in het dorp stopt. De bergen lopen tot in zee door en maken de doorgang onmogelijk. Het zou anders betekenen dat we niet helemaal terug naar Salalah hoeven en via de kust weer naar het Noorden te rijden. We werpen een laatste blik op Hadbin en vertrekken terug via de vreselijke piste naar Mirbat. De zon is inmiddels helder en de kleuren in de bergen hebben een koele kleur. We tanken water langs de piste bij een waterplaats. Er wordt gewerkt aan een asfaltweg maar dit zal nog wel enkele jaren gaan duren! In dit landschap leg je niet even een weg aan. We slaan nog even af bij het dorp Sadh. Het is een klein vissersdorp met een haventje waar vroeger de wierook werd vervoerd met schepen. Er staan oude koopmanhuizen van leem met mooie houten bewerkte deuren en kozijnen. In de muren staan afbeeldingen van vissersboten en Arabische teksten gegraveerd. In een van deze huizen is een banden garage gevestigd. Het is er een gigantische puinhoop binnen. De man is aardig en demonstreert hoe een band te wisselen met de hand. We zijn in enkele minuten omringt met kinderen. Lex houden we veilig in de auto! We maken wat fotos van de originele huizen die jammer genoeg zijn verwaarloosd of vervallen. De mensen groeten ons vriendelijk en zwaaien met een grote lach op hun gezicht. We ontmoeten hier Mohammed, hij nodigt ons uit om thee te komen drinken. Hij werkt bij de Gemeente en heeft daar zijn kantoor. Hij ziet er erg mannelijk uit met zijn spierwitte dishdasha en zijn zwarte tulband. Hij heeft een Afrikaanse huid en parelwitte tanden. Hij praat enthousiast over zijn dorp en laat ons fotos zien van de oude huizen. We lopen achter hem aan om de fotos te bekijken die in het hele gemeentehuis hangen. We schudden handen van ambtenaren waar we zomaar het kantoor komen binnen stuiven. Mohammed lijkt een wervelwind die door het gemeentehuis waait. We drinken zoete thee met veel melk op zijn kantoor. Hij wil ons meenemen voor een boottocht op zee. We stemmen in als Lex ook meekan. We vertrekken naar de haven waar we een andere Mohammed ontmoeten. Hij is een visser en een goede vriend van de gemeente ambtenaar. Inmiddels is het hele dorp komen kijken als we met de boot vertrekken. Lex tillen we in de boot en dan gaan we. Mohammed de gemeenteman heeft zijn tulband afgedaan en zijn dishdasha verwisselt voor een doek die hij om zijn middel vastknoopt.Van de serieuze ambtenaar is niets meer te herkennen. We vertrouwen op hun ervaring als we de haven verlaten met op de kade de zwaaiende mensen. We varen langs de rotsen de zee op en maken een wijde bocht naar een verlaten baai met een zandstrand. Er zijn oude vissersgraven en de zee is er turkoois van kleur. We zwemmen in het heldere water. Een andere vissersboot komt vis brengen. Mohammed de visser sprokkelt hout en maakt een vuur waar hij de vissen op roostert. Hongerig eten we vieren van de heerlijke verse vis. De ambtenaar wordt baldadig en ondeugend. Hij flirt en verliest me geen seconde uit het oog. Voor de mannen in Oman is het zeer ongewoon om in contact te komen met vrouwen. Dus Mohammed neemt nu zijn kans! Als hij dan toch te opdringerig wordt trek ik mijn kleren weer aan. Als we later weer terug varen gaat de zee even flink te keer. Lex blijft keurig plat op de bodem van de boot liggen. Hij raakt gelukkig niet in paniek en wij ook niet! De mannen hebben er nog geen genoeg van. Ze willen met ons naar een strandje tussen de rotsen om abalone te gaan vangen. Het zijn grote schelpdieren die zich op de rotsen in zee vast zuigen. Het moet een delicatesse zijn en komen alleen hier voor. Met een ijzeren pin met een haak worden de schelpen van de rotsen gestoken. De visser duikt en haalt ze een voor een naar boven, ik ril als de weekdieren uit hun schelp worden gestoken. Ik weet niet of ik ze wel wil eten! Er wordt gevist met een draad met een haak. Vanaf de rotsen wordt de draad ver in zee geslingerd en langzaam in gehaald. Voel je een rukje aan het aas dan haal je razend snel de lijn verder in. Op deze manier halen we een flink aantal grote vissen binnen. De ambtenaar leert me met volle overgave hoe dit in zijn werk gaat. Zijn bewondering wordt nog groter als ik ook nog een paar prachtige vissen vang. Ik vind het vreselijk om deze vissen te zien sterven en ook nog op te moeten eten maar hoe leg je dit aan deze mensen uit? De visser is een goede kok en kookt en bakt op een houtvuur een heerlijke maaltijd. Hierna willen we alleen nog slapen. De Mohammed’s slapen buiten op een slaapmat. We moeten morgen verder terug naar het Noorden anders komen we in tijd nood! Ons visum is maandag verlopen!


6 Maart.03
Als we opstaan liggen de Mohammed’s nog te slapen. De visser is vannacht in zijn auto gaan liggen. De ambtenaar ligt diep onder een deken bij onze auto. Vandaag willen we naar wadi Shuwaymiyah .Een lange autotrip via Salalah land inwaarts over de woestijnvlakte en de olievelden terug naar de kust. Als iedereen wakker is ontbijten we samen. Klaas zet de fotos van de boottocht op een diskette voor de Mohammed’s. We wisselen nummers en e-mail adressen uit om op deze manier contact te houden. De ambtenaar wil voor ons vertrek nog een keer met me zwemmen maar ik wijs zijn voorstel af! Ik leg hem voor de zoveelste keer uit dat wat hij wil onmogelijk is.Hij legt zich er tenslotte bij neer en we nemen afscheid. Met 5 kg.rijst en 3 kg. Suiker, blikken vis,thee, pakken koek en nog veel meer vertrekken we. De visser heeft thuis de kasten leeg geplunderd.Ik vraag of hij het weer mee terug wil nemen maar hij weigert omdat het een cadeau is. Ik bedank hem nogmaals voor dit cadeau. We rijden tot Sadh samen terug en slaan dan af naar Mirbat en Salalah. Het is mooi helder weer, de vlakte bij Salalah is vandaag helder. We slaan af naar Marmul.De weg gaat snel omhoog de bergen in.De Jabal Samhan ziet er landinwaarts heel anders uit dan aan de zeekant. De weg slingert door een heuvellandschap met droge grasweides waar grote kuddes kamelen,geiten en koeien grazen. We dalen uiteindelijk via een steile afdaling naar de woestijnvlakte. De temp.stijgt naar 33°C. Vanaf hier begint de saaie en eentonige piste over de zandvlakte naar Marmul. Uren rijden we via een wasbord piste door een monotoon landschap. We komen af en toe een truck tegen en een enkele auto.Een enorme stofwolk achter ons dringt overal doorheen ..In je kleren op je huid en in je neus. In de auto hangt een stofwolk die je de adem zowat afsnijd. We rijden 8 uur op dit vreselijke pad.We stoppen 2 keer om wat te drinken en rijden snel weer aan.De zon staat loodrecht en op deze vlakte is geen schaduw! Niet erg aantrekkelijk om je tuinstoeltje uit te zetten en eens op je gemak te gaan zitten! Alles in de auto en in je lijf trilt en schud. Het is een vermoeiende tocht en zijn blij als we de olie velden bij Marmul en Shalim op de vlakte zien verschijnen. Hier wordt het zwarte goud op gepompt. Het is altijd een heel gedoe om er de goede weg te zoeken omdat er geen borden staan. De pijpleidingen liggen kris kras door het landschap en hier moet je via paden omheen zien te komen. Er lopen zoveel paden dat het moeilijk is om de goede te vinden. We hebben gelukkig onze GPS die we aan de computer aansluiten. Dit helpt ons de goede richting op te rijden.We komen vrijsnel op het goede pad uit .We hebben er in ’98 ook gereden en toen ging het zonder GPS een stuk lastiger. Vanaf Shalim rijden we opnieuw een vreselijk slecht pad naar Shuwaymiyah. Het landschap veranderd, hoge kalkrotsen torenen in de verte. Het pad gaat langzaam omhoog en komt tenslotte op een bergplateau met prachtig zicht over een heel bijzonder landschap. De witte kalksteenhopen in de diepte lijkt een maanlandschap met daar achter eindelijk de zee. Via een steile afdaling komen we bij zee. Er ligt een kilometers lang zandstrand, leeg en verlaten. Dit deel van Oman ligt te afgelegen om er even naar toe te rijden! Alleen via de 8 uur durende piste door een vreselijk landschap of een nog langer durende piste langs zee. Omdat wij via de kust terug naar het Noorden willen hebben we voor deze route gekozen. Hier begint wadi Shuwaymiyah. Persoonlijk vinden wij dit de mooiste wadi en zelfs het meest bijzondere landschap van Oman. We rijden de brede wadi in via een piste. We zijn nog niet uit gebonkt en gehobbeld! We maken haast om voor donker op de plek van bestemming te komen. De zon is achter de steile rotswand verdwenen.We vinden de overnachtingplek van ’98 zonder problemen terug.Opgelucht en doodmoe nemen we eerst een heerlijke douche. We maken een kampvuur waar we even bij komen van een hele dag bonken en trillen en stof happen! We horen de waterval die van de kalkrotsen in de waterpoel valt. Alles is er nog zoals we deze plaats in onze herinnering bewaart hebben. Ik verheug me erop morgen in de wadi te wandelen en te zwemmen in de heldere poel bij de hoge bergwand met druipstenen.


7 Maart.03
Om 6.45 uur staan we op. Het is lichtbewolkt en maar 18°C, frisjes maar er staat geen zuchtje wind. We ontbijten in een flets zonnetje met uitzicht op de waterval in een diepe kloof met overhangende rotsrichels begroeid met palmbomen. Er hangen lange poreuze, op spons lijkende vingers aan de richel. We maken een wandeling naar de waterval en de heldere poelen verscholen tussen de rotsen en dichte begroeiing. Via een kalkrichel komen we boven de waterval met schitterend uitzicht over de oase en de bedding van de wadi. De poel is licht brak door de afzet van mineralen uit de kalkrotsen. We zwemmen in deze prachtige poel met een druipwand. We lopen hierna terug naar de auto om verder de wadi in te rijden. De temp. loopt op en de zon wind terrein. De canon is begroeid met honderd jarige acaciabomen, ze hebben een bonsai uiterlijk. De wadi lijkt op een grote Japanse tuin. We rijden tot aan het eind van de wadi. Vanaf hier heb je een spectaculair uitzicht over de canon en de overhangende rots waar het druipende water lange pegels heeft gevormd.In deze wadi leven Hyena’s, gazelle’s, jakhalzen en de klipdas. Verder veel vogels waaronder de Ibis. In de middag vertrekken we naar zee.We rijden via een piste langs het spierwitte zandstrand. We rijden tot waar de witte kalkrotsen in zee komen maar kunnen niet een mooi plekje vinden om te staan. We rijden een stukje terug en zoeken een spoor over het brede strand.Als we het strand op willen rijden zakt de auto diep in het zachte zand en komen vast te zitten. We laten de banden leeg lopen en met behulp van enkele planken komen we er weer uit. Na een hoop gemopper en gezweet nemen we eerst een duik in zee en zijn alles weer snel vergeten. We blijven aan zee om te relaxen en te werken op de computer. Met een windje van zee en de schaduw van de auto is het goed uithouden. Af en toe krijgen we bezoek van rondzwervende kamelen. Het zijn de zwerfhonden van Oman! Terwijl Klaas op de computer bezig is doe ik een middagdutje. Lex heeft zich na het zwemmen in het zand gerold en ligt dik onder het zand vol overgave te slapen. Als de zon onder gaat wordt het fris en gaan de truien aan! Het gesprokkelde hout voor het kampvuur ligt klaar!


8 Maart.03
We hebben heerlijk onder het dekbed kunnen slapen. Met de zijdeuren open koelt het flink af. Als we opstaan is het 24 °C en licht bewolkt zodat het niet meteen bloed heet is. Er is een dode zeeschildpad op het strand aan gespoeld. Enkele dagen geleden hebben we zeeschildpadden in zee gezien bij Sadh. Om 8.15 uur vertrekken we naar de Pink lagoon van Qahal. Hiervoor moeten we eerst terug landinwaarts naar Shalim. We verlaten het strand van Qanawt met de ruines van een oud vissers dorp.Vanaf de kust rijden we de weg omhoog naar de enige doorgang over het witte rotsplateau. Een steile klim van 300 m. door de kalkrotsen gehakt. Het geeft een schitterend uitzicht over de Arabische zee en de kustvlakte. We slaan af naar Ra’s Madrakhah( 298 km.). Vanaf hier begint een vreselijke piste door een monotone zandvlakte met alleen wat lage struiken en waaiervormige acaciabomen. We bonken en hobbelen tot de afslag naar Sharbithat. Het is een vissersdorp aan een spierwit zandstrand en een turkoois blauwe zee. Het pad erheen is een ware kwelling! We stuiteren heuveltje op en heuveltje af, het lijkt wel of we op houten banden rijden! We slingeren door een maanlandschap van kalkrotsen met grillige overhangende richels. Na 17 km. krijgen we zicht op het witte strand en de zee. De vrouwen in het dorp zitten onder prieeltjes in de schaduw manden, schalen en korven te vlechten. Als ze ons zien roepen ze en zwaaien met wilde armgebaren. De mandjes worden getoond in de hoop iets te verkopen. Sharbithat en ook Shuwaymiyah zijn bekend om hun geweven komvormige schalen en korven. Ze worden gemaakt van palmtakken en bekleed met geitenleer. Hier werd vroeger de kamelenmelk in bewaard. Het is een stukje kunst! Maar we zijn opzoek naar een pad richting zee.Het zandstrand is veel te zacht om op te rijden. Een oude roestige Toyota komt ons achterna rijden. Een man met 2 vrouwen springen uit de auto en duwen ons de gevlochten mandjes en schalen onder ons neus. Als we aangeven geen interesse te hebben geven ze niet op en blijven het proberen. De vrouwen dragen een leren burqa die het gezicht geheel bedekt. Alleen de ogen zijn vrij en die kijken me dwingend aan! We worden uiteindelijk met rust gelaten als ze vertrekken. We rijden naar een grote boom waar we net voor het strand in de schaduw kunnen staan. Er staan een groot aantal houten vissers huisjes die vrijwel allemaal vervallen zijn. We eten een hapje en bekomen er even van al het geschut en getril. We hobbelen de piste terug naar het hoofdpad verder naar Qaysad. Langs de eenzame piste staan veel steenmannen en liggen autobanden in alle maten. Op dit soort piste’s rij je iedere band aan flarden! Er komt maar geen einde aan en het gaat ons de keel uithangen! Als we ook nog verkeerd rijden balen we pas echt goed. We sluiten de computer aan zodat we de richting beter in de gaten kunnen houden, de borden bij de afslagen zijn allemaal gesloopt. We dalen af naar de Jazir kustvlakte met een lang leeg zandstrand. Hier begint een nieuwe asfaltweg naar Qaysad. Opgelucht rijden we verder zonder al het gerammel en gebonk. In het dorp tanken we eerst water,de kwaliteit van het water is een stukminder. Gelukkig hebben we een kraan waar het water gefilterd gebruikt kan worden. We kopen wat eten in een van de kleine food stuf winkeltjes. De vrouwen in het winkeltje rennen gillend naar buiten als ze Klaas zien! Zo erg kunnen zijn lange blonde lokken toch niet zijn? Nieuwsgierig worden we bekeken en een van de mannen is zelfs zo brutaal om de auto open te maken terwijl wij in de winkel zijn.We geven te kennen dit niet bepaald leuk te vinden. We vertrekken en zoeken de goede piste naar een van de mooiste en grootste lagunes langs de kust. De lagune is 6 km. lang en is geheel af gesneden van zee door een smalle zandbank die in open zee uitkomt. Het is een mooie plaats om te overnachten en de vogels te observeren. Hier overwinteren duizenden flamingo’s . We stoppen bij de lagune om een wandeling te maken in de late middagzon. De temp. is aangenaam en het avondlicht is helder van kleur. We wandelen landinwaarts terug naar de auto. Het is een begroeide zandvlakte met mooie acaciabomen en struiken. Het is een geliefde plek voor de kamelen die hier in grote getale rond lopen. Ze hebben jongen bij en zijn nu nog voorzichtiger. Lex houden we goed in de gaten! We rijden de auto naar een enorme acacia. Dit wordt ons plekje vannacht. Klaas sprokkelt hout voor het kampvuur. We hebben zicht op de lagune en zijn dik tevreden . De lucht is vol sterren, morgen gaan we naar de Pink lagune.


9 Maart.03
Als we opstaan is het opnieuw lichtbewolkt.Ik vind het wel fijn als de zon niet direct zo fel is. Na het ontbijt willen we verder langs de Arabische kust naar Ra’sMadrakah. Deze route is het meest bijzondere en onbedorven stuk kust van Oman. De lagune’s langs de Jazirvlakte met zijn miljoenen vogels en de witte zandstranden die bezaaid liggen met prachtige schelpen,koralen en walvisbotten. Na het ontbijt rijden we naar de Pink-lagune vlakbij. Het is een unieke lagune die volledig is afgesloten van de kust. Het water is hierdoor extreem zout. Een bepaald soort alg geeft het water een diep roze kleur. Dit in combinatie met het witte zand en de blauw groene zee op de achtergrond is magnifiek. We rijden via de paden over de Jazir vlakte langs zee naar de lagune.Kriskras lopen sporen door het zand en het is altijd afwachten of je op de goede zit! We vinden de Pink lagune en zien dat er minder water is dan in ’98. Maar het blijft heel bijzonder. Na een wandeling vertrekken we weer. We rijden over een duingebied en volgen de sporen met behulp van de GPS. Er groeien felgroene planten met gele bloemen in het duingebied. Grijze planten,grassen en acaciabomen. Tenslotte komen we terug op de hoofdroute naar Ra’sMadrakah.Onze volgende stop is bij de Three Palmtree lagune. We slaan af bij wadi Dihab waar we vanaf de weg de palmbomen zien. Het is een afgelegen lagune. We rijden vlak langs de lagune waar de flamingo’s kniediep in het groengekleurde water staan. Het is een unieke plek om de vele vogels te observeren. We zien lepelaars, verschillende reigersoorten, eenden, kiekendief en visarenden. We zien een grote kudde gazelle’s oversteken naar de begroeide vlakte. Groepen wilde ezels en kamelen komen bij een waterplaats drinken. Er ligt een oogverblindend wit strand achter de lagune. We brengen de middag door bij de lagune. De bewolking is op gelost en de zon is fel en erg warm. We hebben wat schaduw van de auto. Om 16.30 uur rijden we verder naar Ra’sMadrakah. Via een splinternieuwe weg rijden we langs het leefgebied van de Oryx. Dit gebied is in 1974 tot beschermd gebied uitgeroepen. De exotische Arabische witte Oryx is een antilope die leeft in de woestijn. Ze kunnen lange tijd zonder water. Ze zijn erg schuw en moeilijk te zien. In de vlakte zien we de tafelbergen opdoemen en komen uiteindelijk in een maanlandschap met de zwarte rotsen. Een hobbelig pad slingert om de rotsen waar we soms maar net tussen door kunnen rijden. In dit labyrint is het zoeken naar de stranden. De auto waggelt als een eend heen en weer en zo komen we helemaal door elkaar geschut bij de zee uit. De avondzon zet alles in vuur en vlam voor hij achter de rotsen verdwijnt. Er liggen enkele stranden die in combinatie met de zwarte rotsen erg bijzonder zijn. Een strand wordt niet door de vissers gebruikt.Via een wasbord piste komen we tenslotte op een strand waar geen boten liggen. We nemen nog gauw voor donker een duik in zee. Het is wind stil en 26°C.


10 Maart.03
We worden om 6.30 uur wakker als een auto langs komt rijden door de diepe rijsporen in het losse zand. Het zijn vissers op weg naar het strandje aan de andere kant van de rotsen. De zon staat al op de auto te branden en besluiten er ook maar uit te gaan. We willen een strandwandeling maken naar het scheepswrak bij de steile witte rotsen. We delen een bekertje yoghurt en een glas melk, we moeten nodig eten halen maar dat is hier niet zo gemakkelijk! Langs de kust is het dun bevolkt.Enkele gehuchtjes met in elkaar gespijkerde hutjes en wat stenen gebouwtjes waar je banden kunt repareren en een food-stuf winkeltje met wat blikjes tomatenpuree, waspoeder en water! We wandelen langs het prachtige witte strand dat in combinatie met de zwarte rotsen en de blauw groene kleur van de zee nog witter lijkt. Overal liggen scheepswrakken weg te kwijnen op het strand en in de zee. De houten spanten in het zand lijken op visgraten. De rotsen en de mist die hier in de zomer het zicht belemmeren hebben in het verleden vele schepen in de problemen gebracht. Verder zien we dode zeeschildpadden en grote roggen. Een dode dolfijn ligt vreselijk te stinken! Het is erg warm en er staat weinig wind. De vissers komen hier hun vangst aan land brengen en in een koelcontainer gaat alles naar een klein visfabriekje in het dorp Madrakah. We wandelen terug naar de auto, de zon is fel en erg warm. We eten rijst dat gisteren is over gebleven in de schaduw van een rots. De zee heeft de zelfde groene kleur als de auto! Het is 11.30 uur en dubben wat we zullen doen. We kunnen op deze plek niet ongestoord zwemmen, er kunnen vissers langs komen rijden. Ze schrikken zich wild als ze ons in zwembroek zien rond spartelen. We willen ook geen attractie zijn voor de lokale bevolking. Uiteindelijk vertrekken we naar Duqm. We zijn vreselijk blij met de nieuwe weg . In ’98 hebben we de hele kust via een piste afgelegd en dat is bij temp. van 36 °C geen pretje! De weg naar Duqm gaat door een kale bloedhete zandvlakte. Het dorp stelt niet meer voor dan wat houten hutjes op een troostloze zandvlakte. We stoppen bij een winkel om er drinken te kopen. Het water dat in de tank zit is niet te drinken! Ondanks de filters proeft het naar speeksel, erg smerig dus! Er is verder weinig te koop. We zullen het met onze laatste voorraad moeten doen. De koelkast begint erg leeg te worden! Snel rijden we verder via een piste naar de kust. Met behulp van de route beschrijving in het boekje, Off- road in Oman rijden we naar de witte rotsrichels in de verte. De piste splitst zich naar 3 richtingen. We nemen eerst de linker afslag naar het gehuchtje Ras Doqm dat ligt aan een oogverblindend witte baai met een turkooizen zee. Het is een visserdorpje met verder weinig te zien. We rijden terug en nemen de afslag naar de stranden tussen de ruwe lichte rotsen en komen bij een mooi zandstrand uit. Het boekje zegt dat er tussen de rotsen mooie afgelegen baaien liggen waar je ongestoord kunt zwemmen. We volgen een spoor over de ruwe platen en rotsblokken. De rotsrichel waar we over rijden blijft enkele meters boven zee. We snakken naar een koele duik in de zee.We hobbelen naar een steile rotswand met een mooi zandstrand.De auto kan net niet bij de schaduwwand komen. De grote rotsblokken op het strand beletten de doorgang. De auto blijft op de rotsen staan enkele meters van deze schitterende plek. Ik trek eerst mijn bezwete kleren uit en neem een duik in de golven. We brengen de middag ongestoord door met zwemmen, luieren en schelpen verzamelen. Op het strand en bij de rotsen ligt het bezaaid met vele soorten schelpen waaronder de grote waaiervormige schelpen en oude botten van walvissen en dolfijnen. Lex heeft in de schaduw van de rotswand een hol gegraven waar hij dik onder het zand in ligt te slapen. Het is hier goed vertoeven en genieten van deze heerlijke plek. Ik kook van de laatste voorraad een stevige maaltijd. Na de douche drinken we koffie en luisteren naar de wereldomroep. We hebben al dagen geen telefoon ontvangst. Het koelt af naar 23°C. Een prima temp. om te slapen.


11 Maart.03
Om 6.00 uur zijn we uit de veren. De zon komt als een rode bal uit zee omhoog. Het is nog heerlijk koel met 21°C. Verderop hangt ochtendmist tegen de bergen. We ontbijten met wat yoghurt en een kop koffie. Vertrekken daarna eerst terug naar het waterstation een eindje voor Duqm. We rijden over het rotsplateau langs zee, het is een hobbelig stukje tot de weg. De rotsen hebben bizarre vormen in de ochtendzon. Het waterstation ligt midden in het niets op een grote lege vlakte. Tankwagens rijden af en aan om de kleine gehuchtjes te voorzien van drinkwater. Iedereen mag hier vrij water innemen, maar er mogen geen auto’s gepoetst worden. Op verspilling van water staat een fikse boete. Er zijn 2 douche hokjes bij waar de lokale bevolking zich onderweg kunnen douchen. Het lig er vol met lege flesjes shampoo en stukken zeep. De kwaliteit is prima en we vullen de 2 watertanks en alles waar maar water in kan. Klaas maakt de auto ruiten schoon, er is bijna niet meer doorheen te kijken. Met een flinke voorraad water rijden we terug naar Duqm en vinden een winkeltje waar ze diepvrieskip hebben en Omans brood, aardappelen en wortelen. Vertrekken gauw voor het weer te warm wordt naar het strand van Sidarah, 50 km. verderop. De weg loopt dwars over de Sabkah (natte zandvlakte).Een vlakte zover je oog reiken kan. In de verte ligt het leisteen gebergte waar de weg met grote bochten omhoog loopt. Hier nemen we de afslag naar Nafoon. De piste loopt over een stenige vlakte enkele meters boven zee. De wadi’s hebben diepe ravijnen in het landschap geslepen. De piste kruist enkele wadi’s die begroeid zijn met acaciabomen en palmbomen. Er liggen enkele gehuchtjes waar de vissers wonen. Hun onderkomen is niet meer dan een hutje van palmtakken. De kinderen staan ons op te wachten en zwaaien uitbundig als we langs rijden. Deze mensen leven wel erg ‘basic!. We komen via een grote bocht bij een prachtig groot strand uit. De vissers zijn er hun vers gevangen vis aan het binnen halen. Ze zwaaien en wenken maar we willen niet te lang blijven hangen. De temp. stijgt snel en het begint aardig warm te worden in de auto. Via een smalle piste slingeren we om de bergen met rood en witte rotsen naar een strand verderop. Na enkele km. stopt de piste bij een lang verlaten strand bij een grote witte rotswand. Achter deze rots ligt nog een strand waar veel zeeschildpadden te zien zijn en dolfijnen. Hier komt de Socotra Cormorant (Arabische Aalscholver) voor. Ze vliegen met duizenden tegelijk op en vliegen in een lange slinger net boven de golven. Om op het strand bij de rots te komen moeten we een stukje over het strand rijden . Dit gaat goed zolang het eb is en het zand hard. We hebben een mooi strand tot onze beschikking waar we ongestoord kunnen zwemmen. Het eilandje Hamara n Nafur lijkt wel een drijvende kurk! We brengen de morgen en de middag op het strand door. We eten sinds lange tijd de dunne platte pannenkoekbroodjes. Ik maak ze even warm en eet ze met roomboter en feta kaas, érg lekker! Klaas doet nog wat aan zijn Engelse vertaling. Hij loopt vreselijk achter! Verder moeten we bellen naar de Iraanse ambassade in Muscat. Hier hebben we het visum aangevraagd. Klaas wil nog niet weten of het is gelukt, hij wil wachten tot we terug in Muscat zijn. We zien zeeschildpadden en redden een grote vis met een lange staart. Hij heeft verwondingen op zijn rug van meeuwenklauwen. Hij komt dicht bij het strand zwemmen en spoelt steeds aan. Klaas gooit hem terug in zee, waar hij snel door de meeuwen wordt opgegeten. Om 16.15 uur vertrekken we terug naar de hoofdweg. De auto komt nog even vast te zitten in het losse zand als we het rotsplateau omhoog rijden. Met behulp van aangespoelde planken zijn we zo weer los. De late middagzon geeft een sterk contrast aan het zwarte dolomietgesteente met de rode zandsteen en de fijn versplinterde leisteenbergen. De weg naar Khaloof gaat via een gravelvlakte. Het enige groen onderweg zien we in wadi Shuram. Het is een groene oase met stromend water en wuivende palmbomen. Voor Khaloof krijgt het landschap steeds meer een woestijn karakter. Hoge zandduinen tussen de zwarte rotsen. We slaan af om naar Khaloof te komen. Daar ligt een van de mooiste stranden van deze kust, de Pink Beach. Het strand is er bezaaid met miljoenen roze schelpen. We zijn te laat om de goede afslag naar het strand te vinden. We duiken een zijspoor in om ergens een plek te vinden voor de nacht. In het donker is het risico om vast te rijden groot! Het is alsof je door de Drunense Duinen rijd maar dan vele malen groter! Als we net staan horen we een auto over de zandduinen onze kant op komen pruttelen. Twee mannen en een vrouw komen opgewonden naar ons toe gelopen. Ze praten zo hard alsof we doof zouden zijn. Het zijn Bedu’s die in het zand leven met hun kudde’s. Ze kennen de weg op een duimpje. Het zijn luidruchtige en harde mensen maar erg aardig. Ze willen dat we meekomen, er is een feest verderop. Een van de mannen trommelt op de tafel en danst! We zijn moe en niet in de stemming. Even later horen we inderdaad zang en trommelgeroffel. Het zal er zeker een dolle boel zijn. Wij nemen een douche en kruipen op tijd in bed, hopelijk laten ze ons verder met rust!


12 Maart.03
De feestvierder’s kwamen om twaalf uur langs gereden, gelukkig lieten ze ons met rust zodat we rustig konden door slapen. Het was een koele nacht zodat we eens goed konden slapen. Om6.00 uur staan we op. De zon is nog achter de bergwand zodat we nog even in de schaduw kunnen ontbijten. Hierna rijden we naar het vissersdorp Kaloof . De mensen leven in hutten gemaakt van palmtakken. Het is een tactiek die al honderden jaren gebruikt wordt. Als ik een foto maak van een hut komen de vrouwen me vrolijk begroeten en nodigen me uit om thee te drinken. In de hut is het heerlijk koel. De slaapspullen liggen in een hoek op de grond. Op de vloer ligt een mat op het zand. Er staat een televisie op een olievat. De vrouwen hier zijn heel open en zelfstandig. Het harde leven kunnen ze prima aan zonder de mannen. Ze halen Klaas ook die in de auto wacht. We krijgen fruit en thee aangeboden. Ik krijg toestemming om foto’s te maken . Ze dragen de burqa en dunne felgekleurde stoffen. Als we afscheid nemen worden we ook door de andere bewoners uitgenodigd maar we willen graag op het strand gaan kijken voor het te warm wordt. Op het strand is het een en al bedrijvigheid. Vissersboten komen terug van zee om hun vangst te lossen. Hier worden de vissen verhandeld, schoongemaakt en klaar gemaakt voor transport. Oude roestige Toyota’s halen de boten binnen, hiervoor moeten de auto’s eerst een stuk de zee in. We kijken hoe alles in zijn werk gaat en maken een praatje met deze vriendelijke mensen. Ze zijn spontaan en goed lachs. Er hangt een ontspannen sfeer zodat we op ons gemak kunnen rond struinen en foto’s kunnen maken. We krijgen een zak met verse vis die we in het kleine restaurantje op het strand kunnen laten schoonmaken. Als we hierna vertrekken worden we door iedereen uitgezwaaid als of ze ons al jaren kennen. We rijden over het strand door naar de pink beach. Het is een prachtig wit strand bezaait met miljoenen roze schelpen. Het is er erg warm en geen mogelijkheid om in de schaduw te staan.We houden er wel even een pauze maar besluiten verder te rijden langs de kust naar Filim en Hayy (Mahood) .Het is 200 km. door de woestijnvlakte. We willen overnachten in de Wahiba woestijn en morgen weer vertrekken. De temp. stijgt naar 43°C en dat is geen pretje! Lex heeft het erg moeilijk en we besluiten om te stoppen bij een groene oase die we in de verte zien.We jakkeren over de zandvlakte naar de bossen met oude dikke acacia bomen. Er is een waterput en genoeg water in de grond die het mogelijk maken om er akkertjes te hebben en palmbomen. Er staat een hek om de palmbomen om ze te beschermen tegen de geiten. We vinden schaduw tussen de bomen waar we even kunnen bij komen. Af en toe komt er een auto aan gereden die water gaat halen bij de put.Ze komen ons allemaal begroeten. Ook de vrouwen komen met de auto water halen, ze zwaaien en komen ook even kijken. Het is een komisch gezicht om ze met het gezichtmasker achter het stuur te zien zitten. Om16.00 uur rijden we weer verder en zien de hoge zandduinen van de Wahiba woestijn maar hebben beide geen zin om met deze hitte in het zand te gaan staan. Er is geen schaduw en de temp.blijft tussen de 41°C en de 46°C. Ik maak Lex nat en leg een natte handdoek waar hij op kan liggen. We besluiten om door te rijden en zo snel mogelijk uit de vlakte zien te komen. We komen in de avond in Sinaw aan. Vanaf hier beginnen de bergen weer. In Sinaw komen we in een andere wereld terecht. Grote winkelstraten en druk verkeer. We rijden naar Izki, nog een 80 km. waar we de afslag naar wadi Muaydin hopen te vinden. We gaan in de fout en komen op een nieuwe autoweg naar Nizwa! We moeten 30 km. terug rijden omdat we de weg niet eerder afkunnen. Moe en afgemat van de hitte en de honger bereiken we in het donker de plek bij de dikke boom en de waterval. We nemen eerst een douche met het koude water van de waterval. Het is inmiddels 20.00 uur en nog altijd vreselijk warm. Lex zetten we onder de waterval. Hij vind het heerlijk en blijft er mooi onder staan. Na het eten zitten we nog wat bij te komen en maken het niet te laat.


13 Maart.03
Het was me het nachtje wel! We hadden de horren niet gebruikt in de hoop een zuchtje wind binnen te krijgen. Dit was niet erg verstandig! In een uur tijd hadden de muggen ons gevonden. We moesten er uit om de hor alsnog te hangen en deze irritante krengen eerst om zeep te helpen. Klaas is hierna onder de waterval gaan staan en is hierna weer in bed gekropen. Gelukkig hebben we later nog wat kunnen slapen. Om 6.00 uur staan we op,het is dan afgekoeld naar 24°C. We ontbijten in de schaduw van de canyon, de zon blijft nog enkele uren achter de hoge rotswand. Het is een goede gelegenheid om de auto eens van binnen schoon te maken en uit te mesten. Klaas zet er een muziekje bij aan en begint direct. Ik begin aan de enorme grote berg was die nodig gedaan moet. Water is hier in overvloed en het drogen van de was is al helemaal geen punt. De was is binnen een uur droog. Een grote familie met een schoolbus komt al vroeg voor een picknick. Ze gaan aan de overkant van de rivierbedding in de schaduw van een dikke boom staan. We begroeten onze buren en maken een praatje met de mannen. De drie meisjes lijken op prinsesjes met hun goud gele jurkjes met stroken en hun lange gouden oorbellen. De kinderen zijn erg onder de indruk van Lex. Ze komen steeds even kijken maar durven niet dicht bij te komen. We werken hard door zodat we rond 16.00 uur kunnen vertrekken. We blijven in de schaduw van een dikke boom bij de waterval. Een van de kinderen komt ons een grote schaal met rijst en kip brengen. Dankbaar nemen we de schaal in ontvangst, we hebben flinke honger gekregen! Klaas brengt de schaal schoon terug en blijft bij de mannen koffie drinken. Ik wordt even later opgehaald om er ook bij te komen. Het is een strenge familie, vrouwen en mannen zitten gescheiden ieders op een vloerkleed. Er wordt de hele middag gegeten en gedronken. Enkele mannen en vrouwen spreken Engels zodat we elkaar kunnen begrijpen. Klaas vraagt toestemming om een foto van ons allen te maken. Hij mag alleen de mannen fotograferen. Dus wij vrouwen blijven uit beeld. De mannen maken een groot vuur terwijl ik met de vrouwen halwa eet. Dit is een zoete bruine massa van boter, dadels,suiker,eieren,walnoten,rozenwater,kardemom en noten. Er zijn speciale halwa kokers (dit zijn mannen) die in koperen ketels op een houtvuur deze ingrediënten met een lange koperen lepel uren staan te roeren. Alles moet constant in beweging blijven voor minstens 6 uur. Daarom wordt altijd door twee of meer mannen gekookt zodat het roeren kan worden afgewisseld. Het is een ingewikkeld en moeilijk proces die van generatie op generatie wordt overgenomen. Als het vuur goed genoeg wordt bevonden worden er grote vleesspiezen op het vuur gelegd. Als we weer willen vertrekken stopt de oude vrouw me een vleesspies in mijn handen en zegt dat we eerst moeten eten, alweer eten ? Lex krijgt ook zijn deel en als alles op is mogen we vertrekken. We nemen hartelijk afscheid en bedanken voor het heerlijke eten en hun gastvrijheid. We ruimen de was op en vertrekken met dikke buiken naar Nizwa. We vinden er een internetcafé waar we de mailtjes kunnen ophalen en rijden tegen de avond naar wadi Tanuf. We willen morgen verder naar Jabal Shams, de hoogste berg van Oman met zijn 3000 m. hoge top. Het is mogelijk om er met de auto tot 2000 m. te komen. In de wadi loopt een prachtige piste omhoog tot aan een klein dorpje met een palmoase. Het dorp is alleen te voet te bereiken. De wadi begint bij een brede grintbedding met mooie grote knoestige bomen. Dit is een geliefde picknick plaats omdat je er heerlijk in de schaduw kunt zitten onder de bomen en de hoge rotsen. Er stroomt altijd water door de wadi dat via een falaj (bewateringsysteem) in de rotsen is gehakt. Het is donderdag, het weekend is begonnen. Er zijn veel picknickers in de wadi er klinkt muziek en er branden vuren. We rijden de piste door tot het stopt bij de palmoase van het dorpje. De bergwanden zijn te nauw om er een pad door te leggen. De canyon is hier op zijn smalst. Als het gaat regenen dan kun je geen kant op! Klaas wil er niet blijven staan en vind het risico te groot. We rijden in het donker de piste terug naar het begin van de wadi en vinden een plekje boven de rivierbedding zodat we in ieders geval droog staan mocht het gaan regenen! We nemen direct een douche om wat af te koelen. Het is met 34°C en weinig wind nog warm. Hogerop in de bergen wordt het bewolkt, maar of er regen komt lijkt me niet.


14 Maart.03
Het was opnieuw een warme nacht met weinig slaap. Dit keer hadden we de hor wel gehangen omdat er muggen waren. Er komt een stuk minder lucht binnen als die dingen er voor zitten. Dat vind ik een groot nadeel van die dingen! We staan om 6.15 uur op voor de zon op de auto begint te schijnen. Na het ontbijt willen we eerst terug naar Nizwa. Het is een van de leukste plaatsen vind ik zelf. Het heeft een prachtige burcht waar ik eerder over heb geschreven . Ik heb altijd de wens gehad om de burcht van Nizwa en de blauw - gouden koepel van de Qaboos- moskee nog eens terug te zien.We vinden met gemak een parkeerplaats in de schaduw.Het is nog vroeg en niet te warm zodat we Lex even in de auto kunnen laten liggen.We kunnen rustig rondkijken en hebben vanaf de toren een machtig mooi uitzicht over Nizwa, de oase de bergen en de bonte kleurenpracht van blauwe, gouden, groene, okerkleurige en bruine kleuren van de omgeving. Hierna nemen we een kijkje op de veemarkt. De Bedoeïenen komen op vrijdag uit de hele omgeving hierheen om vee te kopen of te verkopen. Het is een spektakel te zien hoe de mannen met hun geiten, kalven, koeien of schapen rond om een stenen verhoging lopen. Het lijkt wel een beetje op de bedevaart in Mekka.De kopers zitten of staan in een cirkel om deze draaiende massa en gooien met een steentje naar de eigenaar als ze interesse hebben in het des betreffende dier. De vrouwen beslissen of de koop door gaat of niet. Er wordt gevoelt en geknepen en als de prijs wordt overeen gekomen gaat het dier naar de nieuwe eigenaar. De mannen laten de vrouwen beslissen en het zijn de vrouwen die het geld beheren. De vrouwen dragen gezichtmaskers in de meest uiteenlopende kleuren.We kunnen ongestoord rond kijken en fotos maken. De vele gezichten is een feest om naar te mogen kijken. We snuffelen wat rond in de oude soek die voor een groot deel vervallen is maar nog altijd sfeer uitstraalt. Enkele oude mannen runnen er nog altijd hun rommel winkeltjes. De geur van wierook en bokur brengt je naar het verleden. De sfeer van al deze bedrijvigheid is iets dat je niet gauw vergeten zult! Verder worden er wapens, munitie, dolken en messen verkocht.Als we alles bekeken hebben gaan we bij de bakker langs om lekkere hapjes te kopen en Arabische sweets en vertrekken hierna de bergen in voor een tocht naar de Jabal Shams, de hoogste berg van Oman .Hier groeit Dionysia mira vanaf 2000 m. aan de noordzijde van het gebergte. Verder groeien er Euphorbia larica ,Monotheca buxifolia, Euryops arabicus en Jeneverbes bomen. Wat in ’98 nog een piste was,is binnenkort een asfaltweg. Er wordt volop aan de weg gewerkt. Het is erg nevelig in de bergen en de temp. daalt naarmate we stijgen. Vanaf een hoog bergplateau kun je in een enorme diepte kijken, maar helaas is het niet helder. Volgens de militairen die er een post hebben bij een radarstation heeft het deze winter niet geregend en de kans op regen wordt steeds kleiner.Het is aan de planten te zien dat ze het erg moeilijk hebben. Vele planten zijn in gedroogd en wachten op regen. Alleen de Euryops arabicus zien er nog groen uit en sommige hebben gele bloemen. Op het rotsplateau heb je een schitterend uitzicht, we hebben er in ’98 overnacht met de tent. We worden door een hele schare kinderen opgewacht die ons de bekende kleedjes willen verkopen. Het zijn enorme drammers en laten ons niet met rust. Er komt ook een oude man die ons van alles wil verkopen. Als we niks willen kopen vraagt hij om drinken. Klaas geeft hem een fles, hierna wil hij geld! Ik heb helemaal geen zin om de hele middag met hun opgescheept te zitten. We vinden verderop een rustiger plekje waar we koffie kunnen drinken. Er begint een wandelroute naar de top omdat je met de auto niet verder kunt. Het is verboden gebied omdat de militairen er zonodig moeten gaan zitten! De wandeling is te ver om te doen. We hebben alleen deze dag nog en moeten morgen richting Muscat om naar ons visum voor Iran te informeren. Klaas wil graag opzoek naar de Dionysia. Terwijl ik achter blijf gaat Klaas naar de top van een berg in de hoop iets te vinden. Enkele uren later komt hij terug. Geen Dionysia of andere plantensoorten gezien! Misschien dat de bewolking een dezer dagen regen zal brengen. Als Klaas weer is bij gekomen vertrekken we om een nieuwe doorsteek te gaan maken van Al Hamra naar Hat dwars door het Hajar gebergte. We nemen het risico en rijden tegen de avond omhoog. Het is een vreselijke stoffige piste naar meer dan 2000 m. hoogte. We slingeren via steile bochten omhoog in het donker en vinden uiteindelijk een plekje om te overnachten. Het is koud op deze hoogte zodat we voor de verandering eens onder het dekbed kunnen slapen. We rillen bij 22°C.


15 Maart.03
Het was een koele en stille nacht. We hebben heerlijk onder het dekbed geslapen. We staan om 6.30 uur op met een staal blauwe lucht. De zon kleurt de lucht rood en zet Jabal Akhdar in vuur en vlam. De lucht is helder en de kleuren in de bergen zijn heel helder.Een heel verschil met gisteren! Het radarstation is van af onze overnachtingplaats op de hoogste top goed te zien. Met 17°C vervolgen we de spectaculaire piste van Al-Hambra naar Bilad Sayt. Het gebergte is ruig en de begroeiing heeft het moeilijk en heeft nodig behoefte aan een regenbui. De fesch-fesch piste veroorzaakt een enorme stofwolk achter de auto en in de auto. Maar het uitzicht is schitterend. We beginnen aan de afdaling via lange bochten. We zien op 1975 m. een interessante rotswand op het Noorden. Hier vinden we Dionysia mira. De gele bloemen zijn half uit gebloeid en ze zien er goed uit. Dionysia mira komt alleen hier voor in een beperkt gebied aan de Noordkant van Jabal Akhdar.We hadden de hoop al opgegeven om deze meest Zuidelijke Dionysia te vinden. Ze groeien verticaal tegen de kalksteenrotsen waar ze buiten het bereik van de geiten staan. Als we eens goed rondkijken zien we prachtige exemplaren. Klaas klimt naar enkele om foto’s te maken. Verder zien we een blauw-paars viooltje. Het zijn de enige planten die er fris uitzien. Met een goed gevoel vervolgen we de afdaling, een lust voor iedere liefhebber van terreinrijden. In een bocht vinden we een sijpelwand waar varens,orchideeën en Dionysias groeien. We drinken koffie met zicht op de ruige kloven en diepe ravijnen. Hat ligt in de diepte, de akkertjes en de palmoase lijkt op een lappen deken. We komen tenslotte uit in wadi Bani Awf waar we op de heenreis ook zijn geweest. We houden een pauze op de overnachtingplaats van toen en vertrekken om 13.00 uur naar Muscat om te informeren naar het visum.Het is met 32°C een stuk warmer dan in de bergen. De autoweg naar Muscat kunnen we inmiddels dromen! Om15.30 uur staan we bij de ambassade van Iran voor de deur. Terwijl Klaas naar binnen gaat wacht ik vol spanning inde auto. Als Klaas naar de auto loopt kan ik aan zijn gezicht zien dat het niet goed is. We krijgen geen visum, we krijgen het advies om een reisbureau in te schakelen! Nou dat hebben we inmiddels ervaren wat die voor je doen! Teleurgesteld vertrekken we naar de Emiraten.We moeten morgen Oman verlaten omdat het visum dan is verlopen. We moeten eerst het land uit om opnieuw het visum te verlengen.Een transit visum duurt in Muscat 5 dagen, daar kunnen we dus niet opwachten. We krijgen het advies om het visum in Dubai te gaan regelen, het zou daar een stuk makkelijker gaan! We begrijpen nog altijd niets van de Iraniër’s. We moeten toch die richting uit dus gaan we morgen naar Dubai om het visum te regelen. De weg naar de grens bij Wajahja is nog een heel eind via een autoweg langs de kust naar Sohar en Lima.Om 18.00 uur zoeken we een plaats voor de nacht aan zee en rijden een zijweg in. We komen een rij auto’stegen van 12 km. lang en vragen ons af waarom al die auto’s hier rijden! We komen midden in het paardrennen terecht! Het is er vreselijk druk op het strand.In Oman worden de speciale volbloed renpaarden gefokt. Er worden wedstrijden gehouden op het strand.Er staan tenten en het is er een gaan en komen.We komen in de drukte vast te zitten en balen vreselijk.Als we omgedraaid zijn rijden we een zandspoor in dat eerste instantie naar zee lijkt te gaan. Maar niks hoor! Het blijft evenwijdig langs de zee lopen.We kunnen niets anders dan blijven rijden om niet vast komen te zitten op de zandheuveltjes. Plankgas volgen we het spoor door het losse zand en rijden door tot de grond weer harder is.We hebben geluk en komen er doorheen zonder vast te zitten.

16 Maart.03
Na een frisse nacht van 17°C vertrekken we direct na het ontbijt naar Dubai om het visum voor Iran te regelen. We hebben er geen goed gevoel over en zijn benieuwd wat ze daar weer te vertellen hebben. Het regelen en verlengen van visa’s is ook steeds een vervelend gedoe. Het beperkt je flink in je vrijheid! Het gevoel van alles te ‘moeten’ is steeds aanwezig en de tijddruk gaat de laatste dagen ook meespelen. Nu zijn we gedwongen om naar Dubai te rijden terwijl we daar helemaal niet naar toe willen! Als we geen visum krijgen zullen we door Saudi Arabie, Jordanië en Syrië moeten reizen om in Turkije te komen. Met de dreigende oorlog gaan de grenzen van die landen dicht,dus dat is ook geen goed idee! Dus moeten we het bij het Iraans consulaat gaan proberen. We passeren de grens bij Wajajah zonder problemen, binnen enkele minuten zijn we in de VAE. Er is geen controlepost aan de Emiraten kant en kunnen zo door rijden. Het check point is net als de heen reis onbemand. Het weer is prima,zon en rond de 28°C. Het is heel ander weer dan op de heen reis, toen was het een stuk warmer. In Dubai zoeken we het Iraans consulaat, dit valt niet mee als je geen adres hebt! We zien een gebouw met een bord met Iraanse club, wat dat ook wezen mag! We vragen daar de weg.Het consulaat zou in de wijk Jumeira liggen. Twee rotondes en 10 min. verder. Met een vage omschrijving vinden we tenslotte het consulaat. Klaas wordt binnengelaten en komt even later met een vertrokken gezicht terug. De aanvraagpapieren voor het visum gaan ook hier een week duren en mogen niet met de hand geschreven worden! Dit betekent dat er getypt moet worden. We moeten op zoek naar iemand die dit voor ons wil gaan doen. Wat maken ze het ons weer moeilijk! We vinden in de zelfde wijk een winkelcentrumwaar we in een boekenzaak om raad vragen.Er leven hier veel buitenlanders, de Emiraten zijn hier in de minderheid. Het is lunchtijd, alle wit scheten gaan gezellig lunchen in een eetcafé in het winkelcentrum. Veel Engelse, Canadezen en Nieuw-Zeelandse vrouwen komen in de duurste terreinauto’s aangereden om met vriendinnen te gaan eten. Wat een leven! In Jumeira zijn complete woonwijken waar de ex pats wonen. Ze werken voor de oliecompagnies. In de winkel is een speciale afdeling met producten en groenten uit Nederland. We rijden naar een ander winkelcentrum waar we een kopieer en vertaalwinkel vinden die de aanvraag formulier wil typen. We maken nog wat kopieën van de paspoorten die ook nodig zijn. Om 17.15 uur hebben we alles wat nodig is en rijden naar zee waar we tussen de bebouwing een stuk onbebouwd strand vinden om te kunnen staan met zicht op een enorm hoog modern gebouw in de vorm van een mast en een zeil. In de avond wordt het druk met joggers en wandelaars. Hier wandelen de buitenlanders met hun honden langs het strand. We wandelen wat langs het strand en kijken hoe de zon de lucht rood kleurt. We vinden het met 24°C maar frisjes worden en trekken een trui aan terwijl iedereen in korte broek loopt. Terwijl ik kook komt de politie een controle houden op het strand.Ze rijden met hun terreinauto over het strand. Iedereen rijd hier over het strand alsof het een weg is. Ze laten ons met rust maar blijven wel een hele poos achter onze auto staan. Het is niet te hopen dat ze ons weer in de nacht komen lastig vallen! We eten in de auto met de deur half dicht. We wassen ons in de auto omdat er teveel mensen rondrijden en omdat we het te koud vinden om buiten te douchen. Morgen om 8.00 uur staan we bij het consulaat van Iran op de stoep om alles in te leveren en dan maar hopen of ze ons toelaten. Dit zullen we pas volgende week horen en in die tijd zullen wij ons hier in de Emiraten moeten zien te vermaken.


17 Maart.03
Als we om 6.30 uur opstaan zijn de eerste trimmers, hondenbezitters en wandelaars al gearriveerd. De zon kleurt de lucht purper en rood. Als we aan het opruimen zijn komt er een man in een auto ons vertellen dat honden op het strand verboden zijn! Klaas zegt dat iedereen hier met een hond loopt. Hij legt uit dat dit een nieuwe regel is en dat er een bord aan de andere kant van het strand staat. Hij praat honderd uit en dat s’morgens zo vroeg! Als hij weg is komt een vrouw haar hond uit laten op het strand, wij vinden het ook wel geschikt. We zijn om stipt 8.00 uur bij het Iraanse consulaat met al de gewenste papieren, foto’s en kopieën. Klaas vraagt of het aanvragen van een toeristen visum wel zin heeft anders kunnen we beter meteen een transit visum aanvragen. Hij informeert ook of de aanvraag door een reisbureau gedaan moet worden omdat we dit in Oman te horen kregen. Nee, dit is niet nodig zeggen ze hier weer. We hopen er maar het beste van en kunnen over 8 dagen terug komen. Een transit visum duurt hier ook een week, terwijl dit in Ankara de zelfde dag geregeld was! Er is geen enkele logica in hun werkwijze te bespeuren. Iedereen doet maar wat. We rijden hierna naar zee bij Fujairah bij een lagune met een mangrove bos. Er zitten grote ijsvogels en we krijgen bezoek van een poes. Ze is erg nieuwsgierig naar Lex en niet echt bang. Ik geef worst en melk en ze gaat zich al snel op haar gemak voelen. We brengen de middag door in de schaduw van een boom aan de lagune. De temp. zijn met 26°C zeer aangenaam. Klaas werkt nog wat aan zijn Engelse vertaling terwijl ik wat kasten uitmest en schoonmaak. Tegen de avond rijden we vlak aan zee bij duinen. Er worden vissen op het strand gedroogd, dit geeft een vreselijke stank! Het wordt als veevoer gebruikt. Als de wind gaat draaien zitten we in de stank. We wachten het nog even af en eten eerst en nemen een douche als de wind gaat liggen. Maar de stank blijft in je neus hangen.We rijden naar Kor Fakkan om aan zee te overnachten. We vinden het pad en de plek waar we al eens gestaan hebben en drinken koffie zonder de stank van gedroogde vis. De temp. blijft op 26°C en zakt niet . We hangen de hor voor het slapen gaan, er zitten muggen. Morgen kunnen we uitslapen en internetten.


18 Maart.03
We slapen uit tot 7.15 uur. Vandaag hebben we geen speciale plannen dan alleen te gaan internetten . De zon schijnt en het is wat nevelig als we opstaan. We ontbijten op ons gemak en maken wat e-mails voor het thuisfront. Hierna vertrekken we naar een internetcafé hier vlak bij in Kor Fakkan. Het is er koel en rustig en we hopen de foto’s voor de site te kunnen versturen. Als we de computer hebben opgestart blijkt er geen diskettestation te zijn! We kunnen niets doen als we onze mailtjes niet kunnen opslaan. We zijn wat geïrriteerd en willen ons geld terug. We moesten vooraf betalen, ook zoiets vreemds! Hij belt met zijn baas wat hij met ons aan moet. We mogen de computer van het internetcafé zelf gebruiken. Zo konden we toch de mailtjes op een diskette opslaan en de foto’s versturen. Het is altijd een heel gedoe om alles opgestuurd te krijgen! Om 13.45 uur staan we weer buiten en rijden naar een plekje aan zee. We vinden een leuke plek bij een palmoase aan zee. De palmoase is verwaarloosd en de bomen moeten nodig water hebben. Er zitten veel wilde parkieten die vreselijk kunnen krijsen. Ze hebben een fel groene kleur en een lange staart. We blijven de rest van de middag in de schaduw van de palmen met zicht op zee. Er liggen prachtige koralen op het strand. In de avond verzamelen we hout en rijden naar de overnachtingplaats waar we gisteren ook hebben gestaan. Het is er rustig en niet zo vochtig in de avond. Het hout nemen we mee om een kampvuur van te maken. We hebben verse vis die we op het kampvuur grillen. Als er genoeg houtskool is ontstaan leggen we er stenen in waar we de vis op leggen. Zo doen wij steengrillen en dat werkt perfect! We hebben het geleerd van de vissers in Sadh. We luisteren naar de wereldomroep en horen dat Amerika Sadam Hoesein en zijn zoons 2 dagen de tijd geven om te vertrekken. Het is een kwestie van enkele uren voor de oorlog zal gaan beginnen. We drinken koffie bij het vuur, de maan geeft ons licht. Het is windstil en de zee is rustig.


19 Maart.03
Er waren vannacht 3 politiecontrole’s. Een net voor 24.00 uur, een net voor we willen gaan slapen en de laatste was rond 1.30 uur. Klaas praat met de overigens vriendelijke politie. Ze houden op bepaalde tijden een patrouille. We hebben het idee dat ze nu wel erg alert zijn. Overnachten op het strand en kampvuren maken is hier geen enkel probleem. Niemand vindt het vreemd als we ergens staan. De mensen hier houden ook van kamperen en picknicken. Na een onrustig begin van de nacht worden we verder met rust gelaten en staan we op tijd op. De temp. loopt snel op en dan wil je er wel uit! De kookplaat krijgt weer kuren, HELP! Sinds gister rookt de uitlaat en het duurt langer dan normaal voor hij aanspringt! Klaas sleutelt de kookplaat uit elkaar en maakt de onderdelen schoon. Er lag een dikke laag stof , zand en roet op de onderdelen. Met de compressor worden de onderdelen schoongeblazen. Na deze operatie doet de kookplaat het weer perfect en kunnen we weer opgelucht ademhalen! Ik haal de vloerbedekking uit de auto om de vloer schoon te maken. Er ligt enkele kilo’s zand en stof van de afgelopen 6 weken. We luisteren naar het laatste nieuws over de dreigende oorlog van Amerika en Irak. De tijd tikt door en we zijn nog 12 uur verwijderd van de oorlog. Na de koffie gaan we boodschappen doen en zoeken we een plekje om de middag door te brengen.. We hebben alle mooie plekjes al gehad. Veel plaatsen aan zee worden gebruikt om bouwafval te dumpen. Het is er vaak een rotzooitje, jammer, dat er niet een goed beleid is rondom het dumpen van afval. Er is geld genoeg om de hele kust te onderhouden en te zorgen dat je niet in de rotzooi hoeft te staan. Alles is gericht op Dubai! We vinden een plekje aan zee waar het redelijk schoon is en luisteren naar de radio. De BBC radio houd ons op de hoogte. De bevolking van Iran hoopt dat na Irak het regime van Iran wordt aangepakt. Dat ze daar nog maar even mee wachten tot we er weg zijn! We maken nog wat e-mails en versturen die in een internetcafé in Dibba. Hierna rijden we naar het mooiste strand in Dabba (Musandam Oman). Iedereen kent ons nog en we worden uitbundig begroet. De kinderen maken blaf geluiden. Het is er druk met voetballers en terreinauto’s die met hun auto’s in de hoge duinen rijden. De temp. zijn aangenaam met 28°C. We laten de banden leeg lopen om het strand op te kunnen rijden. We zetten de auto vlak aan zee. We hebben water getankt zodat we genoeg water hebben om een douche te nemen. Er staat een tentje verderop. Het blijken Nederlanders te zijn. Marcel , Claudia en Anouk. Anouk is hier een maand met vakantie en werkt in Griekenland. Macel en Claudia wonen en werken sinds een jaar in Abu Dhabi. Ze komen uit Sittart en hebben dat heerlijk Limburgs accent. We brengen samen de avond door bij een kampvuur, een barbecue en de volle maan. Hierna nemen we een douche in het licht van de maan en liggen om 23.30 uur in bed.


20 Maart.03
Het is warm en benauwd als we om 7.30 uur opstaan. In de bergen is het nevelig en er hangt ochtend mist. De eerste bezoekers zijn er al maar gaan ook weer snel weg. Onze Limburgse buren zijn ook al op. We ontbijten met de radio aan. De oorlog is een feit! Amerika is 2 uur geleden een aanval op Bagdad begonnen. We hopen dat het snel voorbij is. We brengen nog wat tijd samen met Marcel, Claudia en Anouk door voor ze weer vertrekken. Wij blijven op het strand vandaag. Het weekend is begonnen en dat betekent dat de mensen er massaal opuittrekken om aan zee te gaan picknicken of in de bergen te gaan rijden. De temp. varieert tussen de 27 en 30°C. De massale drukte blijft uit, alleen tegen de avond is er een en al activiteit op het strand. Er komen nieuwe kampeerders die hun tentje op zetten. De dag verloopt verder rustig. We luisteren de hele dag naar de BBC die verslag doet van de ontwikkelingen in Irak. We horen dat Iran de grens met Irak heeft gesloten. Ze willen neutraal blijven. Door de VN is gevraagd om de grens toch open te houden om Koerdische vluchtelingen toe te laten. Iran heeft nog maar pas geleden een enorm aantal Afghaanse vluchtelingen op gevangen! In de avond zien we flitsen in de bergen. Er komt bewolking vanuit de bergen naar zee gedreven. Er valt zelfs wat regen uit. De temp. blijven rond de 24° en er is weinig wind. We gaan op tijd naar bed en horen de regen op het dakraam, dat is lang geleden!


21 Maart.03
De nacht was rustig zonder politie of ander bezoek. Als we opstaan schijnt de zon maar er komt al snel bewolking op zetten. De temp. is met 26°C aangenaam. De zee was vannacht erg ver het strand op gekomen en heeft allerlei rommel aangespoeld. Alles wat in zee wordt gegooid wordt door de zee weer uitgekotst en dat is maar goed ook! Na het ontbijt maak ik een strandwandeling. Klaas zit aan de radio gekluisterd om het laatste nieuws rondom de aanval van Amerika op Irak te volgen. Vandaag is het vrijdag, een vrije dag voor de mensen hier. Wij blijven vandaag op het strand in Dibba (Oman). De zon komt er ook weer bij maar het blijft aangenaam en niet te warm. Regelmatig komen mensen naar het strand om er te wandelen of te picknicken. Een groepje ex pats rijden over het strand naar de rotsen om er te zwemmen. We worden aangesproken door een Duitse vrouw die hier al 15 jaar woont. Ze is met een groep kennissen die hier op bezoek zijn. De hele dag is het een gaan en komen. Wij luisteren de hele dag naar de BBC. Terwijl de oorlog in volle gang is gaat hier gewoon alles door. Twee politie’s in dishdasha komen polshoogte nemen. Het gesprek heeft veel weg van een verhoor. De vragen die hij stelt worden minstens twee keer herhaald! Hij wil ons adres en we geven hem ons e-mail adres. We hebben de indruk dat ze nu extra voorzichtig zijn misschien! In de avond komen de stoere mannen met hun dure terreinauto’s. Ze rijden tegen de duinen omhoog zo hard als maar kan. Er worden allerlei stunts uit gehaald met de auto’s en wij kijken naar al die waaghalzerij met veel genoegen. De vissers halen hun netten met de hand binnen. Een groot aantal mannen trekken het net beetje bij beetje het strand op. Een zwaar werk dat niet zo eenvoudig is als op eerste oog lijkt. Er gaat veel tijd zitten om de touwen te ordenen die aan de netten worden vastgemaakt. De vangst wordt verdeeld onder de vissers. De meeuwen zijn in de buurt om de terug gegooide vis te vangen. Een zeeschildpad is in de netten verstrikt geraakt en gestikt. Hij wordt op het strand achtergelaten. Dat is de keer zijde van deze manier van vissen! Als iedereen weer is vertrokken nemen we een douche. De schildpad verspreid een vreselijke stank en Klaas gaat hem eerst toedekken met zand. Bij vloed zal hij terug in zee verdwijnen. We gaan slapen met de deur en het dakraam open. De horren zijn hier niet nodig en dat is erg prettig.


22 Maart.03
We slapen tot 7.45 uur. Het is al warm en benauwd met de zon op de auto en geen zuchtje wind. De bewolking komt al snel binnen drijven en maakt het plakkerig en drukkend met 28°. We ontbijten met de laatste boterham. Hierna vertrekken we om in Fujairah boodschappen te doen en te internetten. We vullen de beide tanken met het water uit de voorraadtank op het strand. In Fujairah kunnen we de e-mails ophalen en nog wat mailtjes versturen. Gister was het Noroez. Nieuwjaar voor Iran en de Koerden. Het is het grootste feest van het jaar. De oorlog zal een grote schaduw op dit feest hebben geworpen voor de mensen daar in Iran, Turkije, Syrië, Irak en Nederland. Onze Iraanse vrienden wensen wij hoe dan ook een heel gelukkig en vooral een vreedzaam nieuwjaar. We missen het samenzijn. Vooral het samen Noroez vieren is een groot feest waar we reikhalzend naar uit gekeken hebben. Helaas wachten we nog altijd op het visum voor Iran. Na maandag weten we meer, we moeten dan terug naar het consulaat in Dubai. We halen boodschappen en rijden hierna naar een kleine wadi voor Kor Fakkan. We komen niet verder dan een dorpje tussen de wadi en de bergen. Er is een grote dam gebouwd om het water dat hier kan stromen te keren. De acaciabomen en struiken hangen vol met felgekleurde plastic zakken. Het lijkt op kerstversiering! Overal ligt afval en dwarrelt papier, plastic en stukken karton en golfplaat in de lucht. De wolken pakken zich samen in de bergen en de wind wakkert aan. We draaien om en rijden een andere wadi in met palmplantages en akkertjes. De weg slingert omhoog en eindigt bij een grote dam met een loei van een parkeerplaats. Hier stoppen we om wat te eten in de auto. Het is gaan regenen en de lucht is donker maar niet voor lang, even later zien we weer blauwe lucht en vertrekken we naar zee terug. We rijden naar het strand bij Kor Fakkan bij de palmplantage. Via het strand rijden we naar het mooie plekje wat hoger boven de zee aan de rand van de palmplantage. We dollen even op het lege zandstrand en kijken wat naar de schepen die op zee liggen te wachten om geladen te worden in de haven van Kor Fakkan. Tegen 17.45 uur komt er opnieuw bewolking maar het blijft droog. We luisteren naar de radio en horen dat er Turkse militairen in het Noorden van Irak zijn gesignaleerd! Ze willen hoe dan ook de Koerden eronder houden. Dit maakt het allemaal nog erger! Wat een waanzinnige oorlog, om moedeloos van te worden. Het is afwachten of deze oorlog gevolgen heeft voor ons. Het consulaat van Amerika is in Adu Dhabi gesloten uit veiligheidsoverwegingen. De vluchten naar de Emiraten zijn verminderd. We houden ons hart vast als we maandag geen visum kunnen regelen! Hier merken we weinig van de oorlog. De mensen zitten net als in Nederland meer voor de tv dan normaal. In het internetcafé heb ik de eerste beelden gezien van de oorlog. De mensen praten er met ons niet over. We zitten na het eten nog wat buiten en luisteren naar de wereldomroep. Het is rustig, alleen de zee, die is altijd aan het woord en zwijgt ook s’nachts niet!


23 Maart.03
Vandaag blijven we op ons plekje aan zee met de palmplantage en de rots in zee. We staan om 7.00 uur op, de zon staat aan een staalblauwe lucht. We ontbijten met bruine boterhammen uit de Emiraten, kaas uit Gouda, roomboter uit Denemarken, vijgenjam uit Syrië en Nutella chocoladepasta uit Italië. Een internationaal ontbijt! We zijn voor de middag druk met klusjes rondom en in de auto. Klaas vervangt het luchtfilter, het zat zo dicht met stof en zand dat hij moest vervangen worden. Verder moest er nodig iets aan de sloten gedaan worden. Ze zijn uit elkaar gehaald, schoongemaakt en ingespoten met olie. Nu werkt het allemaal weer redelijk! Het zijraam blijft een frutconstructie. Het heeft nooit soepel open en dicht gegaan en nu met al het zand en stof van de afgelopen maanden is het helmaal een crime. Klaas controleert het een en ander. Van de lek bij de versnellingbak is niets meer te zien. De accu’s die voor de stroom van de koelkast en de omvormer, verlichting, kookplaat en elektrische apertuur zorgen houden het 36 uur vol zonder bij geladen te worden. Met het zonnepaneel houden ze het langer vol. Het ligt ook aan hoe vaak de koelkast aanslaat. Bij de afgelopen temp. van ver boven de 30°C slaat de koelkast natuurlijk ook vaak aan. Terwijl Klaas aan de auto werkt doe ik wat huishoudelijke klusjes. Tegen de middag zijn we klaar en drinken koffie met dadels. Ik zwem in de kalme zee en luier wat in de zon. Het is met 28°, ideaal weer met een windje van zee. Het blijft helder en rustig de rest van de middag. We luisteren de hele dag naar de radio. Op het eind van de middag komt er weer wat actie op het strand. Af en toe rijd er een auto over het strand en een groepje jongeren doen wat aan hun conditie. Niet voor lang, het joggen gaat over in stoeien en vervelen op het strand. Als de avond valt zijn we weer alleen. Er komt bewolking opzetten waar enkele druppels regen uit vallen. Vijf minuten later zien we weer sterren. Regen stelt hier weinig voor en gelukkig maar, we zitten er ook niet op te wachten.


24 Maart.03
Na een goede nacht staan we om 7.00 uur op. Vandaag willen we terug naar Dubai zodat we morgen ochtend naar het consulaat van Iran kunnen om het visum te regelen. We vertrekken na het ontbijt eerst naar het strand van Daba om water bij te tanken. Vanaf hier rijden we naar Daid via een weg door de bergen. Daid was vroeger een rustig plaatsje tussen de palmoase. Nu is het een drukke stad met veel verkeer en is er niets meer te bekennen van het liefelijke Daid. De temp. stijgen en het is met 37°C niet prettig om in het drukke verkeer rond te rijden. We willen zo snel mogelijk aan zee komen om een plekje te zoeken waar we kunnen staan. In Sjarjah zoeken we naar een afslag die naar een plaats aan zee gaat. Dubai ligt vlakbij Sjarjah en we besluiten om toch naar Dubai te rijden. Het is inmiddels 12.30 uur en erg warm in het drukke verkeer. In Dubai rijden we naar Jumeira, de wijk waar het Iraans consulaat is en het strand waar we vorige week overnacht hebben. Het is er druk met jongelui die er zwemmen en jet skiën. Een aantal waaghalzen surfen met een groot zeil. Ze hangen in een tuig en gaan met hoge snelheid over de golven. Sommige worden hoog uit de golven getild en maken kunsten in de lucht. Ik hou het liever wat dichter aan de grond en kijk toe hoe deze jongelui zich vermaken. Er wordt gejogd en gewandeld en gezond! Ja, de ex pats liggen hier in bikini te zonnen. Het is een van de weinige mogelijkheden om ook eens in bikini op het strand te liggen. Terwijl Klaas in de schaduw van de auto aan de Engelse tekst werkt lig ik op het strand. Tegen 16.00 uur is de ergste hitte weer voorbij en is het heerlijk in de zon. Klaas neemt een duik in zee terwijl Lex en ik op het droge blijven. Het is een gaan en komen, iedereen komt voor het donker nog even wandelen of zwemmen. We blijven op het strand staan zodat we morgen om 8.00 uur direct naar het consulaat kunnen. Als we net zitten te eten krijgen we bezoek van de politie. Ze rijden in de avond regelmatig over het strand. Ze vervelen zich kapot, er is hier nooit iets te beleven. We maken een praatje waarna ze weer verder doorrijden. Op het strand staan of overnachten is hier nooit een probleem en dat is een groot voordeel. Niemand vindt het vreemd als je zo staat. In de avond valt de wind weg zodat het nog erg aangenaam is om buiten te zitten. De verlichting van het grote hotel in zee verandert steeds van kleur. Een stukje verderop wordt een eiland gebouwd. Het zand wordt uit de woestijn gehaald. Honderden vrachtauto’s rijden af en aan om het zand te vervoeren. Op het eiland wordt een recreatieoord gebouwd in de vorm van een palmblad. Het wordt zo waanzinnig groot dat het vanuit de ruimte te zien is! We hopen morgen het visum voor Iran te kunnen regelen. Het wordt hier straks te warm.


25 Maart.03
Het was een spannende dag vandaag. Om 8.00 uur waren we bij het consulaat van Iran om te informeren naar ons visum. Terwijl ik in de auto wacht gaat Klaas met kloppend hart naar binnen. We wijzen elkaar erop dat we er vanuit moeten gaan dat het niet gelukt is om de teleurstelling zoveel mogelijk te beperken. Ik wacht en probeer niets te denken. Even later zie ik Klaas met een grote lach op zijn gezicht naar buiten komen. Het is ons eindelijk gelukt om een toeristen visum te bemachtigen. Hiermee kunnen we een maand in Iran blijven en in het land verlengen tot 3 maanden! We zijn hartstikke blij en kunnen het geluk niet op. Er wacht ons een hoop voorbereiding en rijden eerst naar Sharjah om te informeren wanneer de overtocht is naar Iran. We rijden in de ochtend drukte naar Sharjah waar het kantoor van Oasis zit. Het is de maatschappij waar we de overtocht moeten boeken. Het is 9.00 uur en al 32°C als we er aan komen. De boot vertrekt pas zaterdagavond. We kunnen nog niet boeken omdat ze de paspoorten nodig hebben en die liggen nog op het consulaat. We kunnen ze morgen weer ophalen. Dus morgen moeten we terug om de overtocht te boeken. Ze varen maar een keer in de week en willen de boot beslist niet missen. Het begint hier erg warm te worden, verder willen we op tijd in Iran zijn om de Dionycia planten te zien bloeien. We moeten ook eten voor Lex inslaan omdat dit in Iran niet te koop is. Het is te warm om op de parkeerplaats van een enorm winkelcentrum te gaan staan. Ik haal gauw wat boodschappen in een kleine winkel en rijden door naar zee om er een plekje te zoeken waar Lex in de schaduw kan. In Sharjah vinden we bij de creek een plekje op een strand. Hier was vroeger het oude Sharjah. Nu zijn de huizen vervallen en is het een rommeltje. Van hier af zien we de wolkenkrabbers de grond uit schieten. De een is nog hoger dan de ander. Op dit strand brengen we de middag door. Er staat een stevige wind zodat het in de schaduw goed uit te houden is. Ik wandel wat over het strand en raap de mooiste schelpen op. Het ligt er bezaait met roze en oranje schelpen. Af en toe komt een rijke Emiraat met zijn peperdure auto even naar zee rijden. Ze blijven meestal in de auto zitten en vertrekken hierna weer. Ze moeten zich wel vreselijk vervelen hier! We rijden om 17.15 uur terug naar Sharjah om er te internetten. We eten wat bij een cafetaria en rijden in de avond naar Dubai om op het strand te gaan staan om te overnachten. Het is vlak bij het Iraans consulaat . De neon verlichting van de wolkenkrabbers geeft je het gevoel in de ruimte rond te rijden. Alle kantoren en winkels zijn fel verlicht. Het verkeer zit muurvast. Een enorme file rijd stapsvoet naar de bruisende stad. Wij zijn blij als we rustig op het strand kunnen bijkomen. Het is licht bewolkt en erg benauwd. Bij zee is het wat koeler. Ik maak een avondwandeling en lees de mailtjes die we ontvangen hebben. Dit is altijd leuk om op je gemak te lezen. Morgen hebben we het een en ander af te handelen en willen hierna zo snel mogelijk naar de andere kant terug naar Daba en Kor Fakkan. Het is er een stuk rustiger en wat koeler. Er zit ook een stuk ijzer in een van de banden. Hier moet ook naar gekeken worden. Het stuk ijzer zit er enkele dagen in. Zolang je er niet aan komt blijft de band hard. We willen dit bij een van de vele banden garages laten maken voor we naar Iran gaan. We luisteren naar de BBC voor het laatste nieuws rondom de oorlog in Irak. De zee is zo glad als een spiegel, er is weinig wind. Het wordt een warme nacht!


26 Maart.03
Het was een warme nacht met bewolking en een woestijnwind. De temp. is niet onder de 30°C geweest. We hebben met de deur open geslapen. Lex ging dan binnen en dan weer buiten liggen. Af en toe kwam politie langs gereden, die hebben schijnbaar ook niets anders te doen! Om 6.15 uur staan we op en ontbijten op ons gemak en ruimen op. Er zijn al vroeg mensen op het strand. Ze maken een ochtend wandeling langs het strand voor het te warm wordt. Het voelt benauwd waardoor iedere beweging wel het dubbelen aan energie lijkt te kosten. Om 8.00 uur staan weer op de stoep bij het Iraans consulaat. Klaas komt teug met de paspoorten. Het fel begeerde visum zit in de paspoorten. We vertrekken snel naar Sharjah om de boot naar Bandar Abbas (Iran) te boeken. Het is weer erg druk op de weg. Door de bewolking is de lucht gevuld met een dikke laag smog en stof. De temp. loopt snel op en voor we in Sharjah zijn is mijn hemd nat. De wind snijd door alles heen. Lex heeft ook last van de hitte en kan geen rust vinden. Terwijl Klaas in het kantoor met airco aan de gebakjes zit en onderhandeld over de prijs zit ik in de bloedhete auto meer dan een uur te wachten. Inmiddels is de zon gaan schijnen maar we staan nog net in de schaduw. Het is 42°C en nog geen 10.00uur! Er was een stevige discussie nodig om voor de zelfde prijs als we heen hebben betaald te boeken. Er werd een bedrag van maar liefst €125,- meer gevraagd! Daar nam Klaas geen genoegen mee en vroeg een verklaring. Gelukkig hadden we de papieren nog hoeveel we toen betaald hebben. Er zou een fout zijn gemaakt met de afmeting van de auto. Onzin zegt Klaas, ze hebben de papieren van de auto genoteerd met de afmetingen, etc…..Het bedrag heeft Klaas op de heen reis bij deze zelfde Iraanse man betaald! Waarom is dit toen niet gezegd? Het verschil is te groot om te zeggen, laat maar. Het is zeker geen reclame voor de rederij en Klaas zegt dat we niemand zullen aanbevelen om met deze rederij in zee te gaan! Dit werkt en er wordt gebeld naar het hoofdkantoor in Teheran. We mogen uiteindelijk toch voor het zelfde bedrag als heen mee. Zaterdag om 16.00 uur moeten we in de haven van Sharjah zijn om de hele papierkraam te regelen. We rijden naar de Carrefour, het grote winkelcentrum, maar we zijn te hoog om de auto in de ondergrondse parkeerplaats te zetten. We vertrekken weer omdat het veel te warm is op de lege parkeerplaats. We willen zo snel mogelijk naar de andere kant om bij Kor Fakkan aan zee te gaan staan. Het is er een stuk koeler. De 110 km. lange weg gaat door een woestijnlandschap. De harde wind is warm en jaagt het zand de lucht in. Het is af en toe mistig van het stof. Als we weer dichter bij zee komen zakt de temp.naar 32°C. Dat is 10 graden verschil met Dubai en Sharjah! Ik kijk nog even buiten Fujairah of er hondenbrokken te koop zijn.Nee, hiervoor zullen we in het centrum moeten zijn. Dit doen we een andere keer, ik wil eerst naar zee om af te koelen. We rijden naar een afgelegen plek aan zee. Hier hebben we enkele keren overnacht. We kunnen er rustig staan om te zwemmen. We vieren het krijgen van het Iraans visum met appeltaart en vanavond gaan we naar het Iraans restaurant in Kor Fakkan. Het staat midden op een rotonde en je kunt er buiten op een terras zitten. Het is 10 min. vanaf de overnachtingplek aan zee. We regelen nog wat belastingzaken in Nederland, dit is door communicatieproblemen wel wat aan de late kant! We kunnen gelukkig uitstel vragen zodat we meer tijd hebben om alles via internet te regelen. We schrijven een brief naar de belasting en doen die in Kor Fakkan op de post als we s’avonds naar het Iraans restaurant gaan. Ik kijk naar nieuwe kleding voor Iran. Ik wil een mantel van dunne stof en een lichte hoofddoek van dunne luchtige stof. De winkels in de Emiraten worden allemaal door Indiërs beheert. Het zijn goede kleermakers, ze maken kleding op maat. Er waren alleen zwarte mantels en hoofddoeken. De vrouwen in de Emiraten dragen alleen zwarte lange mantels van mooie en erg dure soepele stoffen. Er zijn borduursels op gewerkt en kralen of paletjes als versiering gebruikt. We kijken nog wat rond in een grote winkel waar alles te koop is. Kleding, huishoudelijke artikelen, elektronica make up, etc….We kopen er batterijen voor de reflexcamera die we straks gaan gebruiken in Iran om de planten te fotograferen. Hierna gaan we eten bij het Iraans restaurant. We kunnen buiten eten in de tuin. We eten een heerlijke kebab met alles erop en eraan en eten veel te veel! en rijden hierna naar ons vaste plekje aan zee. De zee geeft een lichtshow. De golven geven een fel blauw licht als ze het strand op komen rollen. Een bepaalde algen soort veroorzaakt de lichtgevende blauwe kleur. Klaas gaat in zee om in het blauwe licht van de golven te zwemmen. Hierna een warme douche en een kop koffie en dan lekker slapen.


27 Maart.03
We slapen tot 7.30 uur en vertrekken na het ontbijt naar Fujairah stad om te internetten en honden brokken te kopen voor Lex. Blikvlees is niet perse nodig omdat we in Iran ook wel vers vlees kunnen kopen. In Oman en de Emiraten kochten we diepvries vlees en gehakt. Het is goedkoper dan blikvoer en koop voor me zelf een dunne zwarte jurk/mantel en een lichte shahla (sjaal).In het Zuiden van Iran is het nu net zo warm als hier en het is er geen pretje om dikke zwarte kleding te dragen! De mantel en hoofddoek die ik had is te dik. Het liefst had ik een lichte dunne mantel tot net over de knie maar hier dragen de vrouwen alleen zwart. Op de kledingafdeling raak ik aan de praat met Rose, een jonge Filippijnse vrouw. Ze nodigt me uit om samen te lunchen maar Klaas en Lex wachten in een hete auto. Ik vraag haar om morgen naar het strand van Daba (Oman) te komen. We blijven er tot we za. vertrekken naar de boot. We kopen een nieuw frontje voor de mobiele telefoon in een van de vele telefoon-
winkeltjes. Er zat een scheur in het glas door een val op de grond. Op de terugweg moet de belastingaangifte worden gedaan maar het programma krijgen we om de een of andere reden niet geopend! Een poging om alles op een cd te branden lukte ook niet. Wat een gedonder allemaal ook met die belasting! We komen niet veel verder en besluiten om het vanavond ergens anders te proberen. Inmiddels is de temp. weer opgelopen naar 34°C en in de auto lijkt het wel een oven. We rijden eerst naar zee in de hoop op wat verkoeling. Door de temp. verschillen tussen de zee en de bergen is er vaak bewolking en de wind is er koeler. We zetten de auto vlak aan zee op het strand. Het rijden door het losse zand gaat nu een stuk makkelijker. Klaas weet inmiddels hoe de auto het beste presteert in het zand. Door op de juiste manier gas te geven en vooral niet te veel gas te geven. Maar het blijft moeilijk met deze auto. Het gewicht blijft nadelig in het zand. De eerste weekend gasten zijn al gearriveerd. Er komt dikke bewolking opzetten en het onweert in de bergen. Gezinnen zitten op het strand en wachten op de regen die komen gaat. Terwijl de vrouwen met de kleine kinderen bij elkaar zitten staan de mannen en jongens in een lange rij op het strand te bidden. Even later barst de regen los maar niemand doet een poging om te vertrekken. Terwijl wij in de auto gaan zitten gaat het voetballen, wandelen en zwemmen gewoon door. Vanuit de auto kijken we hoe verschillende auto’s komen vast te zitten in het zand. Het lijkt op een weekendje 4x4 rijden in de Beekse Bergen! De politie komt af en toe even kijken en rijden uit verveling ook eens de zandduinen op en af. Er wordt druk rond gereden en de sleeplinten komen voor de dag om de auto’s die vast zitten eruit te trekken. Na het eten vertrekken we opnieuw naar de stad om te internetten. Dit keer lukt het een stuk beter. Er kan het een en ander worden geprint zodat we alles in orde hebben voor we naar Iran vertrekken. Opgelucht vertrekken we in het donker naar zee. Nemen een douche en kunnen eindelijk de belastingpapieren gaan invullen. De sterren staan weer aan de hemel, de wolken zijn verdwenen en de temp. zijn nu een stuk aangenamer met 26°C.


28 Maart.03
We slapen tot 7.15uur. Het is licht bewolkt en niet al te warm. Een goede gelegenheid om de was te doen bij de wateropslagtank op het strand. Ik doe de was terwijl Klaas op de computer de belastingpapieren invult en allerlei ingewikkelde berekeningen maakt! We vullen papieren in die morgen op de post moeten. Er steekt een stevige wind op van land.De temp. komt niet boven de 32°C.We zwemmen en hebben tot 16.15 uur het hele strand alleen tot onze beschikking. Hierna wordt het druk met gezinnen en ex pats Het is weekend, iedereen geniet van deze vrije dag. Klaas werkt aan zijn Engelse vertaling. Hij is erg achterop geraakt en probeert wat in te lopen! Lex heeft het niet zo op de harde windvlagen. Hij reageert de hele dag onrustig en angstig en wil niet buiten liggen. Rose, de Filippijnse vrouw hebben we niet meer gezien. Na het eten rijden we opnieuw naar de stad om wat bankzaken te regelen via internet. Dit zijn van die dingen die je liever thuis had gelaten! Hopelijk zijn we nu even van al dat gedoe af en kunnen we met een gerust hart naar Iran vertrekken. Het zal daar een stuk moeilijker worden! Terug op het strand nemen we een douche en drinken laat koffie. Net voor we naar bed willen komt een taxi aan gereden en de chauffeur vraagt of alles oké is en of hij iets voor ons doen kan. Nee zegt Klaas, we willen gewoon slapen. Ja roep ik, doe maar een koele witte wijn! Helaas,hij hoort het niet, weer geen slaapmutsje vanavond!


29 Maart.03
Het was een koele nacht met 21°C en wind uit de bergen. We hebben lekker onder het dekbed kunnen slapen, dat slaapt toch ook wel prettig! We ontbijten en tanken water voor ons vertrek naar Sharjah. We halen nog wat laatste boodschappen en doen de brieven op de post. Vandaag is het dan eindelijk zover, we vertrekken vandaag met de boot naar Bandar Abbas (Iran). Het weer is aangenaam en niet te warm. Precies goed met 27°C. Ik maakte me een beetje zorgen om Lex als we zolang in de brandende zon moeten staan wachten in de haven. Maar gelukkig is het een stuk koeler dan de afgelopen weken is geweest. In de haven is het een gaan en komen van containertrucks. Klaas regelt de hele papierkraam. De Iraanse vrouw van het kantoor Oasis in Sharjah was naar de haven gekomen en heeft geholpen bij het afwikkelen van de documenten in de vele kantoortjes en loketten. Het scheelt enorm veel tijd als je geholpen wordt door iemand die weet wat er allemaal moet gebeuren. Zouden ze de kritiek dan toch aangetrokken hebben! Wij zijn er in ieder geval blij mee dat er iemand van de rederij was die kon helpen. Met een grote envelop vol papieren rijden we de haven op naar loods 6. De boot is nergens te bekennen! We zetten de auto vlak aan het water zodat we niet in de weg staan en rustig kunnen staan. Natuurlijk komt er toch een arrogant stuk uniform even interessant doen. Als hij merkt dat dit geen indruk maakt vertrekt hij zonder een woord. In hal 6 spreek ik met een echtpaar die ook met de boot mee moeten. Het is een Iraanse man met zijn Filippijnse vrouw. Ze wonen in Dubai en gaan naar Iran om familie te bezoeken. Ik informeer naar de vertrektijd van de boot. De boot moet om 15.00 uur arriveren en om 19.00 uur vertrekken. We werken de nodige papieren en controles af in de haven. De pascontrole wordt gedaan voor we de boot op gaan. We ontvangen nog een telefoontje van onze Iraanse vrienden uit Nederland. We ontmoeten in de haven een Sikh. Deze mensen zijn bijna altijd vrachtwagenchauffeur. Ook deze man rijdt een enorme truck. Hij heeft een lading meel bij die voor Somalië bedoelt is. Normaal draagt hij een gekleurde tulband maar dit geeft in veel landen problemen. We krijgen muziekcassettes met Sikh muziek van hem cadeau.Inmiddels is het in de loods druk met passagiers die allemaal naar Iran moeten. Noroes (Iraans nieuwjaar) is voorbij. De scholen beginnen volgende week pas weer en iedereen heeft nog vakantie. Een echtpaar vraagt of ze een foto met Lex mogen maken. Ook moeten er fotos van ons worden gemaakt. De man blijkt kapitein te zijn geweest en heeft nu een bedrijf waar ze boten bouwen in Hamedan. Een beetje een vreemde plaats om booten te bouwen omdat deze plaats in de bergen ligt! Maar hij legt uit waarom. Hij nodigt ons uit om zijn bedrijf te bezoeken en geeft ons zijn visite kaartje. Het is tijd om de pascontrole te doen. Er is even verwarring omdat we hierna niet meer uit de loods mogen. We leggen uit dat onze auto nog op de boot moet worden gereden. Ze willen de sleutels hebben zodat iemand de auto op de boot rijdt maar dit weigeren we. Klaas maakt duidelijk dat alleen hij zelf en niemand anders onze auto op de boot rijdt! Na wat heen en weer praten moeten we de paspoorten afgeven en mogen we de auto ophalen. Lex wacht in de auto op ons. Als de lading met bagage en ijzeren pijpen op de boot zijn kan de auto erop gereden worden. We spreken met de kapitein en vragen toestemming om in de auto te slapen. Hij vertelt dat de zee ruw is en liever heeft dat we boven blijven. Maar na wat gepraat gaf hij toch toestemming. Opgelucht wachten we bij de pascontrole om uit gestempeld te worden. Iedereen dring en duwt om als eerste aan de beurt te zijn. De vrouwen met kinderen mogen als eerste naar de boot maar de mannen hebben niet veel geduld. Wij wachten tot iedereen met grote tassen en dozen bagage door de smalle uitgang zijn geperst en krijgen bij de uitgang onze paspoorten terug net voor we op de boot gaan. We worden naar de wachtruimte gebracht en schuiven aan bij de Iraanse man met zijn Filippijnse vrouw. We eten samen en wisselen adressen uit. Ze hebben een huis in de bergen vlak aan zee en nodigen ons uit om hun te komen bezoeken. Deze gastvrijheid zullen we tijdens ons verblijf nog vaak ondervinden. We hebben al twee uitnodigingen en hebben nog geen stap op Iraans grondgebied gezet! Een van de bemanningsleden praat met de Iraanse man. Of ik de kledingvoorschriften ken , ja die kent ze vertelt hij. Iedereen is nerveus geworden omdat ik geen mantel draag en geen hoofddoek. Er was onder de passagiers al commentaar gekomen! Dat ze zich maar om andere zaken druk maken! Morgenochtend zal ik me onderwerpen aan deze absurde voorschriften en niet eerder en geniet nog even van deze vrijheid. De zee is erg ruw en de boot schommelt flink. We beginnen ons al snel onwel te voelen en gaan zo snel mogelijk op bed liggen en hopen er het beste van.


30 Maart.03
Het was een ruwe zee vannacht. We konden nog net ons eten binnen houden. Gelukkig konden we op tijd gaan liggen maar het had niet veel gescheeld! Je voelt je zo vreselijk belabberd als je zeeziek wordt. In de ochtend werd de zee rustiger en hebben we toch goed geslapen. Ik trek mijn mantel en hoofddoek aan en zal die voorlopig niet meer afdoen. Mijn bruine huid zal tegen die tijd wel weer verbleekt zijn grap ik tegen Klaas. Hij kijkt me wat vreemd aan en zegt even te moeten wennen omdat ik er zo anders uitzie. Ik lijk wel op een Heilige Madonna. Ik heb mijn roeping gemist maar misschien is het iets voor later! Nee, alle gekheid op een stokje, het is oncomfortabel om met deze kleding te bewegen en steeds te moeten letten of je hoofddoek goed zit. Maar ik vertrouw erop dat het snel went. Ik zie de mannen goedkeurend kijken, ze waren vast ongerust en bang dat we problemen zouden gaan krijgen. We ontbijten in de auto. Lex zal nog enkele uren moeten wachten om uitgelaten te worden. Het arme dier ligt al zo lang te wachten! Er is nog geen haven in zicht en wachten boven bij de andere passagiers. Dan zijn we eindelijk op Iraanse bodem. Hier wacht ons een procedure van 6 uur. Eerst de pascontrole waar we een uur wachten voordat we de passen terug krijgen. Ze liggen op een stapeltje bij andere passen te wachten tot er eindelijk iemand komt en ons het paspoort terug geeft. Lex zit in de gloeiend hete zon te wachten in de auto. Ik ontferm me over hem terwijl Klaas op zoek gaat naar het kantoor van de rederij. Hier krijgt hij te horen dat hij naar het hoofdkantoor moet in de stad om een papier te halen voor de douane. Dit papier is nodig om de auto de grens over te krijgen. Met een taxi vertrekt hij naar Bandar Abbas en komt een half uur later terug. Het papier wordt afgegeven waarna de papieren van het carnet volgen. Uren verstrijken terwijl Klaas van het een naar het andere kantoor vliegt. Op de brommer, op de motor, met een truck en een auto rijdt hij de hele haven van voor tot achter over. Ieder kantoor heeft hij gehad en steeds volgt er weer iets nieuws op. Dan een stempel hier, een briefje daar en er komt maar geen eind aan. Bij het kantoor krijgt Klaas een man mee die hem naar verschillende kantoren brengt. Als Klaas zijn geduld opraakt en flink uit zijn slof schiet wordt er wat meer vaart gezet. Ik doe mijn beklag dat het belachelijk is om 6 uur nodig te hebben om een auto de haven uit te krijgen. Ik wacht met Lex in de bloedhete zon zonder schaduw met constant mannen om me heen die me geen minuut met rust laten. Ik raak van al dat aanstaren en vragen moe en geïrriteerd. Ik zie Klaas pas na uren langs lopen op weg naar weer een ander gebouw met zijn dikke map papieren. Er is geen tijd om even iets te drinken of te eten.Ik laat Lex uit op het kale terrein van de haven. Het kan me geen bal verschelen wat ze daar van vinden! Lex moet na 20 uur uitgelaten worden. Ik wordt gevolgd door een zwerm militairen en andere mannen in uniform. Ze fluiten en roepen en maken blaf geluiden. Lex trekt zich er niks van aan en poept en plast en laat zich niet afleiden door deze dwazen. Ik geef hem eindelijk zijn eten en ga naar een grote struik waar Lex in de schaduw kan liggen.Er is wat gras waar hij languit gaat liggen terwijl ik in de zon zit en wacht. Het zweet loopt met straaltjes over mijn rug en onder mijn hoofddoek. Lex en ik zijn een attractie en ik voel me vreselijk en ongelukkig. Klaas komt na 5 uur goed kwaad terug. Er moeten nog wat papieren worden afgehandeld terwijl de kantoren al gesloten zijn. Kom morgen maar terug wordt er dood leuk gezegd! Nou, dat denk ik toch niet zegt Klaas goed kwaad.Dan vertrek ik nu en bekijken jullie het maar ! Ze zijn op zoek gegaan naar chauffeurs die ook hun papieren moesten laten invullen. Samen met deze chauffeurs naar het zelfde kantoor gegaan .Via een andere ingang zaten mensen achter een open balie. Hier wordt uiteindelijk het carnet ingevuld. Deze mensen wisten niet hoe het carnet moest worden ingevuld en moesten eerst bellen! Als alles is ingevuld blijkt er bij de controle een stempel te zijn vergeten. Klaas weer terug om een stempel en roept vreselijk kwaad dat dit echt het laatste is en het nu zat is.De man bij de controle probeert me gerust te stellen en zegt dat het na 5 min.klaar is.Nou, die 5 min.werden er 40 ! Als we dan eindelijk naar de uitgang kunnen voor de laatste controle vraagt de man die met Klaas meegelopen heeft maar even 70$ voor zijn hulp! Er ontstaat een hele discussie omdat wij deze man toegeschoven kregen zonder daar om gevraagd te hebben.Er was geen bedrag afgesproken. Er komen anderen die zich er mee gaan bemoeien en als Klaas zegt het genoemde bedrag veel te hoog te vinden ontkent de man het.Uiteindelijk geeft Klaas hem een bedrag van €15 en we vertrekken om 17.15 uur. We rijden door de drukke stad naar Kahnug.Gelukkig wist Klaas in de chaos de afslag te vinden. Er zijn geen borden met plaatsnamen! Het verkeer raast langs je af, er wordt gezwaaid en getoeterd en geroepen.Wij vinden 25 km.buiten Bandar Abbas een overnachtingplek bij een brede rivierbedding tussen de acaciabomen.We nemen eerst een douche en maken wat te eten.De jakhalzen roepen,ze zijn vlak bij de auto. Verder is het stil en koel. We kruipen doodmoe in bed en willen deze dag snel vergeten.

31 Maart.03
Er is ochtend nevel als we op staan. Het was een rustige nacht en hebben geslapen als een roos. Na het ontbijt vertrekken we naar Kahnug, de weg naar Bam. Het is met 24°C prima weer om te rijden. We sluiten de GPS aan de computer aan . We kunnen zo de route opslaan en beter de richting en afslagen bepalen. Onderweg zien we vrouwen met gekleurde maskers. Ze dragen de chador (zwarte sluier).Langs de weg grazen wilde ezels, ze zijn gewend aan het verkeer. Maar soms worden ze dood gereden en liggen ze langs de weg. Er wordt als bezetenen gereden en dat is even wennen! Autos vol met mensen halen lukraak in. Ze zijn zich van geen gevaar bewust lijkt wel! Het lijkt wel een computerspelletje. De politie controle is een wassen neus. Je ziet ze al van heinde ver staan. Iedereen mindert snelheid en gaat netjes op de rechterbaan rijden. Zodra ze voorbij zijn begint het spelletje weer opnieuw. We worden door autos vol mensen in gehaald. Ze lachen en zwaaien terwijl tegenliggers knipperen en toeteren. Met volle snelheid rijden ze op de tegenligger af en gaan op het laatste nippertje naar rechts. Sommige lijken echt levens moe! Het landschap is vlak met stukken zoutvlakte en sabkah waar graspollen, bomen, struiken en palmen groeien. We rijden in Noord- Oostelijke richting. Het landschap veranderd. De weg slingert door een zandsteen gebergte met bizarre vormen die door wind en regen gevormd zijn. Er zijn diepe ravijnen en steile bergwanden ontstaan. De volgende 54 km. van Faryab naar Nou Dez gaat opnieuw door een vlak landschap met fruitbomen en grassen. We stoppen bij een tankstation. Het is er vreselijk druk en het gaat er chaotisch aan toe. Gelukkig is het bij de dieselpomp rustiger en we tanken voor nog geen Euro de tank vol. De vlakte gaat over in een grillig gebergte waar de weg omhoog slingert via bruggen en tunnels. Er groeien palmbomen en bloeiende Oleanders in de ravijnen. Er zijn veel militaire check points langs de weg. Het is een mijn gebied waar mangaan en titanium wordt gewonnen. We dalen naar een nevelige vlakte waar de mensen in tenten wonen. De weg gaat tussen twee gebergtes naar Barga. Iedereen is nog in feest stemming i.v.m. Noroez . Iedereen heeft vakantie en de kinderen hoeven niet naar school. Vrachtauto’s, pick-ups en alles wat maar rijdt zit vol met mensen die zwaaien en lachen. Ze toeteren uitbundig terwijl ze ons gevaarlijk inhalen. We drinken koffie in een palmoase met stromend water. We zien een Mangoeste , een roofdier die lijkt op een grote bunzing. Het is 30°C als we verder rijden langs de voet van een langgerekt gebergte met kleine gehuchtjes. Enkele hutten van palmtakken en wat stenen gebouwtjes. Onderweg kopen we sinasappelen. Het gewicht wordt met een steen bepaald. Kahnug ligt aan een grote groene palmoase aan de voet van het Kur Shat gebergte met zijn 3962 m. hoge top. Op de vlakte liggen groene akkertjes, fruitbomen en palmoasen, de bergen geven voldoende water. Naar Jiroft (Sabzvaran) is het 45 km.Vanaf hier gaat de weg omhoog de bergen in. We zoeken een zijpad waar we misschien omhoog kunnen rijden. We proberen drie afslagen en vinden uiteindelijk het pad dat naar enkele dorpen gaat die hoog in de bergen liggen. Bij het eerste pad komen we in een klein gehuchtje waar we wat eten in gezelschap van een oude man die er in een hutje woont. Er is een waterplaats een moskee en een kerkhof. We kijken er wat rond en horen de eerste koekoek. Op de hellingen staat het vol met verschillende bolvormige Astragalus soorten. De kleine soorten staan prachtig in bloei. De grotere staan vol in knop. Het tweede pad gaat langs een brede rivierbedding omhoog naar enkele huizen van klei en stro. De daken hebben 3 koepels en zijn afgesmeerd met roet, waarschijnlijk om ze waterdicht te maken. Het goede pad is een vreselijk slecht pad, erg smal en uitgespoeld. Er is ruw weg met een bulldozer overheen gereden om het iets begaanbaar te maken. Hogerop wordt het pad rotsig met diepe uitgespoelde geulen waar de auto met moeite doorheen komt. Als het te riskant wordt draaien we om. We vinden terug een geschikte overnachtingplek bij wat herdershutjes. Op de hogere toppen ligt sneeuw en de temp. daalt snel. Het wordt nevelig en even lijkt het er op dat we regen krijgen. De hoogste toppen schitteren in de zon terwijl wij in de bewolking zitten. We kijken er wat rond Er staan wat tulpjes in knop. Hiervoor is het nog te vroeg. We krijgen bezoek van wat herders die ons hebben zien staan. Ze vertrekken voor donker weer. We eten in de auto, het is met 17°C wel erg koud!


                                                                                    
©Klaas Kamstra All rights reserved