Home   Wie zijn wij   Over de auto   De landen   Alpine planten   Het geslacht Dionysia   Reisdagboek   Reisfotos   Links

Maart 2003

1 Maart.03
We moesten er in de nacht weer uit om muggen te vangen. Ondanks de horren waren die bloeddorstige krengen toch binnen gekomen. Ze kruipen door de aller kleinste gaatjes. We zijn allebei het slachtoffer geworden. Klaas controleert de horren extra en we maken een eind aan het leven van menig mug. Als we zeker weten dat er geen meer binnen zitten kunnen we weer terug in bed. Om 6.00 uur ging de wekker af ! Het is nog niet goed licht, dat is vreemd! De zon wordt verduisterd door een dikke stofwolk die boven de zee hangt. De harde wind jaagt het zand over het strand. We staan midden in de stofwolk en in de auto ligt een laagje zand. We ontbijten met de ramen en deur dicht en vertrekken hierna direct van de zandbank. Vandaag willen we de bergen van Jebel Samhan in. Eerst komen we langs Khor Rori, het is een lagune die we via een piste door een groene wadi bereiken. We rijden langs witte kalksteenrotsen en komen uit bij de ruines van Sumharam. Het was de meest Oostelijk gelegen buitenpost van het oud Arabische koninkrijk. Vanaf hier werd in de tweede eeuw wierook per schip vervoerd. Hier werden havensteden aan gelegd waaronder Sumharam. De ruines liggen op een heuvel boven de lagune. Er wordt gezegd dat hier het paleis van de koningin van Sheba heeft gestaan. Er is een vergunning nodig om er te mogen rondkijken. Er staat ook hier een keiharde wind. Het fijne zand hangt als een dikke wolk op de vlakte waardoor het zicht niet helder is. In de lagune leven een grote verscheidenheid aan vogels. Een zandbank versperd de doorgang van zee naar de lagune waardoor de haven onbruikbaar is geworden. We rijden er wat rond, het is geen weer om er te wandelen. Hierna vertrekken we naar het Jebel Samhan gebergte. We slaan af naar wadi Hinna. Hier begint de piste naar de beroemde Baobab-bomen. Deze bijzondere bomen zijn verder alleen in Oost Afrika te vinden. Niemand weet hoe deze bomen ooit in de wadi zijn gekomen. De een beweerd dat de bomen zijn aangepland door zeevaarders uit Oost Afrika. De ander zegt dat het de resten zijn van een Baobabbos .Weer anderen zeggen dat de zaden met de moessonwinden meegevoerd zijn. Hoe het ook zij de Baobabs zijn indrukwekkend en prachtige bomen. Ze kunnen meer dan 15m. hoog worden en zo,n 2m. doorsnee bereiken. De ‘flessenboom’ heeft een oude legende dat God zo kwaad was op deze bomen dat hij ze op zijn kop in de grond stak! We gaan naar de plek waar de meeste reuzen bij elkaar staan. Hier hebben we in ’98 overnacht tussen deze enorme grote en oude bomen. Het is er erg warm, 34 °C en er staat geen wind. De bomen hebben geen bladeren en geven niet veel schaduw. De zon staat hoog waardoor er weinig schaduw is. We verheugen ons op een zwempartij bij de bron die via een pad langs de rotsen te bereiken is.Een wandeling van 5 min. naar een schaduwrijke oase tussen groene bomen en steile rotsen. Het is een prachtige plek met watervalletjes, poelen en groene varens. We horen de vogels zingen en het water kabbelen. We laten de auto op het bergplateau met de Baobab-bomen achter en wandelen naar de ingang van de bron. Tot onze schrik staat ook hier een waarschuwingbord dat er bilharzia voorkomt! Teleurgesteld nemen we een kijkje in het paradijs. De verleiding om in het water te gaan is groot, het risico op besmetting mogen we niet in de wind slaan. Het blijft bij kijken, alleen Lex kan de verleiding niet weerstaan en springt vol verlangen in het water. Het is er heerlijk koel en we zitten wat bij de poel tussen de bomen en struiken. Terug bij de auto zitten we in de schaduw van een dikke Baobab-reus maar het is er warm. Lex kan zich niet ontspannen omdat hij constant hijgt. Verder zijn er veel teken in het zand. Ze komen op de trillingen af en kruipen op Lex en op ons. Er zijn flinke grote exemplaren bij en ze bijten gemeen. Vooral de kleine kruipen op je lijf en bijten razend snel.Als het ook voor ons te warm wordt vertrekken we om naar het bergplateau te rijden hoger in het Jebel Samhan gebergte.Met zijn 1800m. is het de hoogste berg in Dhofar. Er ligt een hoog bergplateau vanwaar je prachtig uitzicht hebt over de vlakte van Mirbat en de wadi met zijn weelderige vegetatie en steile bergwanden. Er groeien Dracaena’s en oude Euphorbia struiken, ze hebben zich door de zware weersomstandigheden aangepast. Hun groei is compact en houterig. De piste naar dit bergplateau gaat door het ruige gebergte met een hele bijzondere begroeiing. Planten met lange dikke staarten groeien als lianen op de rotsige hellingen. Verder bloeien de knol vormige planten met paarse bloemen. De stammen lijken op kleine baobab boompjes. We gaan de planten die op een hoogte tussen de 1100m en 1800m groeien morgen bekijken. We zetten de auto op het bergplateau aan de rand van de steile afgrond. Hier hopen we rustig te kunnen slapen ,zonder muggen en een stuk koeler! We genieten van het uitzicht en de koele wind . Morgen gaan we vanaf hier een bergwandeling maken langs de steile bergwand.

2 Maart.03
We staan vroeg op om een wandeling te maken langs de steile bergrichel van het bergplateau. We hebben overnacht op het 1257m. hoge plateau en het was er heerlijk fris. Met een nachttemp. van 15°C konden we weer eens onder het dekbed slapen. Om 7.15 uur zijn we al op pad.De zon is wazig en er waait een koude wind. Diep beneden zien we de brede wadi en de dichte begroeiing in het moeilijk bereikbare dal.Er groeien honderdjarige Dracaena’s en knoestige Euphorbiastruiken. Het landschap is dor en droog en wacht op de moessonregen die in de zomer komt en het landschap dag en nacht in mist hult. De doge mossen hangen in elke tak en struik te wachten op de mist en regen. De Stapelia’s (aasbloemen) zijn helemaal ingedroogd. Iemand die het niet weet denkt dat de planten en struiken allemaal dood zijn, maar dit lijkt maar zo. In de zomer is het er een groene jungle. Als je goed om je heen kijkt zie je kleine planten waarvan sommige zelfs prachtig in bloei staan. De Dracaena’s staan op de meest spectaculaire plaatsen langs de steile afgronden. Als ze in bloei staan moet dit een prachtig gezicht zijn. De lange bloeistengels kunnen minstens een meter lang worden. We lopen langs de bergrichel verder en zien klipdassen. Ze lijken op grote katten zonder staart. We zien ze over een bergrichel weg vluchten als we te dicht naderen. De zon schijnt op de bergwand en de temp. stijgt snel. We zien een aantal onbekende planten in bloei. Bolvormige plantjes met gele knoopjes en paarse bloemetjes met zilverblad. Deze plantjes staan in grote aantallen in het grove gesteente. We struinen enkele uren rond voor we vertrekken. We rijden een stenig pad verder omhoog en kijken waar we uitkomen. We stijgen naar 1380m. en draaien om. De piste is veel te ruw over de steen vlakte. We zien een mooie Agave en de meest bizarre plantenvormen van onbekende staartvormige planten. De wind neemt toe en de lucht zit vol stof. Het stof en zand zit in de auto en in je kleren. Het blijft op deze hoogte aangenaam koel. Maar als we afdalen loopt de temp. op naar 34°C. Een stuk warmer dan op het bergplateau. Via een steenvlakte met oude knoestige bomen komen we op de zandvlakte bij Taqah. De weg naar Salalah is gehuld in een dikke stofwolk. De auto’s rijden met de lampen aan.! Het fijne zand verduisterd de zon en geeft de weg een spookachtig uiterlijk. In Salalah is het warm, het is sluitingstijd terwijl we nog wat boodschappen moeten doen! Gelukkig wordt ik toch nog binnen gelaten zodat ik vlug wat eten kan kopen zodat we verder kunnen. We zien bij toeval een internetcafé langs de weg buiten de stad. Dit keer hebben we geluk, hij is ook nog open! Klaas haalt de mailtjes op en checkt de site. Er is niets nieuws bij gekomen. We sturen een smsje naar onze vriend Ufuk en hopen dat alles toch wel aan is gekomen! Gelukkig is alles ontvangen en hij belooft alles op de site te zetten. We vertrekken hierna naar het witte zandstrand van Mughsayl. Er staan wat paviljoentjes waar je in de schaduw kunt staan. We stoppen bij het eerste paviljoen aan het strand met witte rotsen en een breed wit strand. Hier komen de zeeschildpadden in de zomer het strand op om hun eieren te leggen. Ik ruim eerst de rommel op die ligt te stinken in de hete zon en bedek de dode vissen met zand. De stank van rottende vis is niet bepaald lekker! Het uitzicht is mooi vanaf ons plekje in de schaduw. We puffen eerst wat uit. Als de zon gaat zakken wandelt Klaas een berg op waar het vol met de bijzondere knolplanten staat. Ze hebben de meest bizarre groeivormen. Tegen de avond rijden we een stuk door naar het einde van het strand . Bij een steile overhangende rotswand beginnen de blow holes. Het zijn gaten in de rotsen waaruit het zeewater als een fontein omhoog spuit. De weg draait vanaf hier van de zee en gaat via spectaculaire haarspeldbochten omhoog. Deze route bewaren we voor morgen! We zetten de auto op de rotsen boven de zee vanwaar je lopend naar de blow holes kunt. Aan de andere kant van deze rots ligt een schitterende baai met een wit zandstrand en een turkooizen zee. Het is niet mogelijk om er met de auto te komen. Via een lange wandeling door een wadi is het mogelijk in de baai te komen. In de wadi groeien de kostbare wierrook bomen. Er staat ook hier een stevige wind en met 27°C is het zeker niet warm!

3 Maart.03
Het was een rustige nacht zonder muggen en niet te warm. We staan om 7.15 uur op, het is helder en de lucht voelt fris en er is geen stof in de lucht. Er is een verandering in het weer merkbaar! Na het ontbijt vertrekken we via de spectaculaire weg naar Rakhyut. De blow holes hebben we in ’98 al eens gezien. Het zijn cirkelvormige gaten in de rotsen, die door de oceaan zijn uitgesleten. Tijdens de moesson als de zee ruw en woelig is schiet het water als een fontein omhoog, maar de zee is nu te rustig. Vanaf onze overnachtingplaats begint de nieuwe bergweg van Djebel-al- Qara. De weg stijgt eerst geleidelijk, daalt dan plotseling steil via 5 haarspeldbochten naar beneden op de bodem van wadi Afawl. De weg slingert vanuit de wadi via 8 bochten omhoog tot een hoogte van ruim 1000m. Vanaf het hoogste punt heb je een fascinerend panorama op de steile kust en de oceaan. We wandelen naar de afgrond en zien in de diepte een schitterende baai met een wit strand en een blauw-groene zee. Het is een plek waar je alleen maar van kunt dromen! Het ligt tussen de witte rotsen verscholen en is niet met de auto te bereiken. We leggen ons er niet zomaar bij neer en besluiten op onderzoek uit te gaan. We slaan een piste in die in de bedding van wadi Afawl uit komt. Deze wadi zijn we in ’98 ook ingereden om dat we er toen kamelen zagen met pasgeboren jongen. Het droom strand hebben we toen niet gezien omdat je het alleen kunt zien vanaf de hoge afgrond langs de weg. We rijden door de rivierbedding langs de witte rotswanden richting zee. De wadi is begroeid met struiken , bodembedekkers ,wierookbomen,bolvormigeplanten, Euphorbias en Dracaena’s. Verder nog een aantal onbekende plantjes. Alleen al om de verscheidenheid aan planten is een wandeling door de wadi zeker de moeite waard. We rijden tot de rotsblokken te groot worden. Hier laten we de auto achter en vertrekken met een rugzak en de zwemspullen. We lopen de wadi door en hopen uiteindelijk op het droomstrand uit te komen! De wandeling is niet gemakkelijk door de ruwe rivierbedding en de hitte. Maar we geven niet op en komen eerst bij een lagune met prachtige grote vissen met sluiervinnen. Het water is jammer genoeg zout. De kalksteenrotsen rijzen vanuit de lagune steil omhoog.We lopen langs het water van de lagune door en komen dan uit in de prachtige baai die we hoog vanaf de weg hadden zien liggen. Onze wandeling door de wadi wordt beloond en we nemen meteen een duik in zee. Het is fantastisch om je op de golven mee te laten drijven met rondom de bergen begroeid met de meest exotische planten! We genieten de rest van de dag . Zwemmen en luieren in de zon of in de schaduw van overhangende rotsen. Tegen 16.00 uur wandelen we door de wadi terug en nemen eerst een douche bij de auto. Na een kop koffie zijn we weer helemaal uitgerust om verder te rijden naar Rakhyut. Daar ligt ook een prachtig strand met paviljoens waar je in de schaduw kunt zitten. We hebben er in ’98 ook gestaan om te overnachten. We hebben er toen veel dolfijnen gezien. Gisteren hebben we er ook enkele vlak langs de kust zien zwemmen. In de avond rijden we de spectaculaire weg door de bergen en stoppen af en toe om te genieten van het uitzicht. In de zomer als de moesson is begonnen liggen de bergen dag en nacht gehuld in een dikke mist. Nu is het zicht helder en kunnen we de ruwe kust zien. Nog ver voor Rakhyut is een check-point die ons niet bekent is! Langs de weg zie ik een loop van een automatisch geweer uit een gecamoufleerde hut onze richting op wijzen! Even later versperren slagbomen de weg. In ’98 was er ook een check-point maar voorbij Rakhyut net voor de grens met Jemen. De militairen kunnen niet genoeg Engels om ons uit te leggen waarom we niet verder mogen. Als we verder willen moeten we in Salalah toestemming gaan vragen! We proberen op de militairen in te praten om ons toch door te laten maar ze zijn zo star en weten ook niet goed wat ze met ons aan moeten. We leggen ons er maar bij neer en draaien om. Reizen in Oman wordt er niet gemakkelijker op! We rijden de bergweg met de vele bochten terug naar zee. Het is bijna donker en we besluiten om bij een paviljoen te overnachten op het strand van Mughsayl. Je kunt hier op zoveel mooie plaatsen staan dat dit geen probleem is. Er staat een stevige wind en 28°C. en eten buiten met de trui aan!

4 Maart.03
Het was een goede nacht zonder muggen of ander gespuis! De zon staat aan de hemel als we opstaan. Het ontbijt bestaat uit een kop koffie en een mars. Het brood was verschimmeld en niet meer om te eten. We zitten nog even in het ochtend zonnetje te kijken naar de dolfijnen die kort langs de kust zwemmen. Om 8.00 uur vertrekken we naar Salalah . Er komt wat bewolking maar de temp. stijgt snel naar 31°C als we arriveren. Er heerst een ochtend rust in de stad. De meeste winkels zijn nog gesloten.We doen boodschappen in een kleine ‘supermarkt’die open is. We kopen diepvriesvlees voor Lex. Het is vaak buffelvlees of kamelenvlees en hij vind het vreselijk lekker! Het is een stuk goedkoper dan blikvoer. We kopen groenten en fruit en snuffelen in een boekwinkel naar een goede landkaart waar ook de paden en kleine weggetjes op staan. Tot nu toe hebben we geen kaart kunnen vinden. We vinden een bakker waar we vers brood en heerlijke hartige en zoete lekkernijen! Met een auto vol lekkers rijden we door de groenten en fruit plantages naar het strand van Salalah om er te koffiedrinken en onze warme hapjes te eten. Met een volle buik rijden we naar Mirbat via de stoffige zand vlakte. Er is weer veel wind, er woed een ware zandstorm langs de zee. We stoppen af en toe om te kijken naar de schitterende witte stranden. Jammer dat het zo hard waait! Voor Mirbat ligt het grafmonument van Bin Ali. Zijn graftombe staat in een klein mausoleum. In 1161 is Bin Ali hier begraven, hij was afkomstig uit Jemen. Er ligt een oude begraafplaats bij met gegraveerde stenen. Als niet moslim mogen we er niet binnen en moeten het doen met de aanblik van de buitenkant. Hierna rijden we verder naar Mirbat. Hier staan nog de oude koopmanhuizen. Het zijn hoge lemen huizen met twee verdiepingen. Ze hebben prachtige oude vensters en houten bewerkte deuren. Het was vroeger een belangrijke haven voor de wierook handel. De meeste huizen zijn inmiddels vervallen, maar er heerst nog altijd de zelfde sfeer als uit de tijd van de wierookhandel. Er ligt een klein fort aan het strand met de kannonen gericht op zee. Vanaf Mirbat vertrekken we na wat geaarzel naar Sadh, een klein vissersdorp verlaten en alleen via een slecht pad door de bergen te bereiken. Er is geen informatie over deze tocht, we kennen het alleen van de kaart. We tanken in Mirbat en vertrekken via een splinternieuwe weg die na enkele km. overgaat in een piste.De weg slingert door de golvende bergen landinwaarts. We rijden langs de voet van de Jabal Samhan. Het gebergte waar we boven op het plateau hebben gestaan. Dit gebergte loopt tot aan Sadh door en stopt in zee. De piste daalt verscheidende keren door de wadi’s vanwaar je aan zee kunt komen. Er liggen mooie baaien met kleine zandstrandjes verscholen tussen de rotsen. We rijden naar enkele om er wat rond te kijken. Sommige wadi’s zijn begroeid met bomen en struiken. De kamelenkudde’s doen zich te goed aan de frisgroene blaadjes. Lex krijgt een oplawaai van een kameel , geschrokken komt hij terug gelopen. Eigenschuld, moet hij maar afstand houden! Vanaf Sadh gaat de piste verder naar Hadbin. Op de kaart stopt de piste daar. Er lopen geen paden of wegen verder. Dit betekent dat we de zelfde weg terug moeten via de piste. We vragen een volgeladen pickup met mannen hoe het zit. Ze bevestigen inderdaad dat je niet verder kunt dan Hadbin.We besluiten door te rijden tot de piste stopt. We hebben schitterend zicht op een steile bergtop die in zee uitkomt. Het witte stuifzand van het strand ligt tegen de bergrug opgewaaid en geeft het een woestijnachtig uiterlijk. De piste slingert opnieuw landinwaarts door de onbekende bergen.We rijden een wadi voor Hadbin in om aan zee te komen. Het is zo donker en we moeten een plek voor de nacht vinden. De wadi komt uit op een baai met een breed zandstrand en zicht op Hadbin. Het dorp ligt helemaal geïsoleerd aan de voet van Jabal Samhan gebouwd. We vinden een plekje bij wat rotsen zodat we wat uit de wind staan. Morgen zullen we op ons gemak rondkijken. We eten en bellen naar Klaas zijn moeder die vandaag haar verjaardag viert.

5 Maart.03
Na een goede nacht staan we met een flets zonnetje op.We besluiten om niet helemaal tot Hadbin door te rijden omdat de piste in het dorp stopt. De bergen lopen tot in zee door en maken de doorgang onmogelijk. Het zou anders betekenen dat we niet helemaal terug naar Salalah hoeven en via de kust weer naar het Noorden te rijden. We werpen een laatste blik op Hadbin en vertrekken terug via de vreselijke piste naar Mirbat. De zon is inmiddels helder en de kleuren in de bergen hebben een koele kleur. We tanken water langs de piste bij een waterplaats. Er wordt gewerkt aan een asfaltweg maar dit zal nog wel enkele jaren gaan duren! In dit landschap leg je niet even een weg aan. We slaan nog even af bij het dorp Sadh. Het is een klein vissersdorp met een haventje waar vroeger de wierook werd vervoerd met schepen. Er staan oude koopmanhuizen van leem met mooie houten bewerkte deuren en kozijnen. In de muren staan afbeeldingen van vissersboten en Arabische teksten gegraveerd. In een van deze huizen is een banden garage gevestigd. Het is er een gigantische puinhoop binnen. De man is aardig en demonstreert hoe een band te wisselen met de hand. We zijn in enkele minuten omringt met kinderen. Lex houden we veilig in de auto! We maken wat fotos van de originele huizen die jammer genoeg zijn verwaarloosd of vervallen. De mensen groeten ons vriendelijk en zwaaien met een grote lach op hun gezicht. We ontmoeten hier Mohammed, hij nodigt ons uit om thee te komen drinken. Hij werkt bij de Gemeente en heeft daar zijn kantoor. Hij ziet er erg mannelijk uit met zijn spierwitte dishdasha en zijn zwarte tulband. Hij heeft een Afrikaanse huid en parelwitte tanden. Hij praat enthousiast over zijn dorp en laat ons fotos zien van de oude huizen. We lopen achter hem aan om de fotos te bekijken die in het hele gemeentehuis hangen. We schudden handen van ambtenaren waar we zomaar het kantoor komen binnen stuiven. Mohammed lijkt een wervelwind die door het gemeentehuis waait. We drinken zoete thee met veel melk op zijn kantoor. Hij wil ons meenemen voor een boottocht op zee. We stemmen in als Lex ook meekan. We vertrekken naar de haven waar we een andere Mohammed ontmoeten. Hij is een visser en een goede vriend van de gemeente ambtenaar. Inmiddels is het hele dorp komen kijken als we met de boot vertrekken. Lex tillen we in de boot en dan gaan we. Mohammed de gemeenteman heeft zijn tulband afgedaan en zijn dishdasha verwisselt voor een doek die hij om zijn middel vastknoopt.Van de serieuze ambtenaar is niets meer te herkennen. We vertrouwen op hun ervaring als we de haven verlaten met op de kade de zwaaiende mensen. We varen langs de rotsen de zee op en maken een wijde bocht naar een verlaten baai met een zandstrand. Er zijn oude vissersgraven en de zee is er turkoois van kleur. We zwemmen in het heldere water. Een andere vissersboot komt vis brengen. Mohammed de visser sprokkelt hout en maakt een vuur waar hij de vissen op roostert. Hongerig eten we vieren van de heerlijke verse vis. De ambtenaar wordt baldadig en ondeugend. Hij flirt en verliest me geen seconde uit het oog. Voor de mannen in Oman is het zeer ongewoon om in contact te komen met vrouwen. Dus Mohammed neemt nu zijn kans! Als hij dan toch te opdringerig wordt trek ik mijn kleren weer aan. Als we later weer terug varen gaat de zee even flink te keer. Lex blijft keurig plat op de bodem van de boot liggen. Hij raakt gelukkig niet in paniek en wij ook niet! De mannen hebben er nog geen genoeg van. Ze willen met ons naar een strandje tussen de rotsen om abalone te gaan vangen. Het zijn grote schelpdieren die zich op de rotsen in zee vast zuigen. Het moet een delicatesse zijn en komen alleen hier voor. Met een ijzeren pin met een haak worden de schelpen van de rotsen gestoken. De visser duikt en haalt ze een voor een naar boven, ik ril als de weekdieren uit hun schelp worden gestoken. Ik weet niet of ik ze wel wil eten! Er wordt gevist met een draad met een haak. Vanaf de rotsen wordt de draad ver in zee geslingerd en langzaam in gehaald. Voel je een rukje aan het aas dan haal je razend snel de lijn verder in. Op deze manier halen we een flink aantal grote vissen binnen. De ambtenaar leert me met volle overgave hoe dit in zijn werk gaat. Zijn bewondering wordt nog groter als ik ook nog een paar prachtige vissen vang. Ik vind het vreselijk om deze vissen te zien sterven en ook nog op te moeten eten maar hoe leg je dit aan deze mensen uit? De visser is een goede kok en kookt en bakt op een houtvuur een heerlijke maaltijd. Hierna willen we alleen nog slapen. De Mohammed’s slapen buiten op een slaapmat. We moeten morgen verder terug naar het Noorden anders komen we in tijd nood! Ons visum is maandag verlopen!

6 Maart.03
Als we opstaan liggen de Mohammed’s nog te slapen. De visser is vannacht in zijn auto gaan liggen. De ambtenaar ligt diep onder een deken bij onze auto. Vandaag willen we naar wadi Shuwaymiyah .Een lange autotrip via Salalah land inwaarts over de woestijnvlakte en de olievelden terug naar de kust. Als iedereen wakker is ontbijten we samen. Klaas zet de fotos van de boottocht op een diskette voor de Mohammed’s. We wisselen nummers en e-mail adressen uit om op deze manier contact te houden. De ambtenaar wil voor ons vertrek nog een keer met me zwemmen maar ik wijs zijn voorstel af! Ik leg hem voor de zoveelste keer uit dat wat hij wil onmogelijk is.Hij legt zich er tenslotte bij neer en we nemen afscheid. Met 5 kg.rijst en 3 kg. Suiker, blikken vis,thee, pakken koek en nog veel meer vertrekken we. De visser heeft thuis de kasten leeg geplunderd.Ik vraag of hij het weer mee terug wil nemen maar hij weigert omdat het een cadeau is. Ik bedank hem nogmaals voor dit cadeau. We rijden tot Sadh samen terug en slaan dan af naar Mirbat en Salalah. Het is mooi helder weer, de vlakte bij Salalah is vandaag helder. We slaan af naar Marmul.De weg gaat snel omhoog de bergen in.De Jabal Samhan ziet er landinwaarts heel anders uit dan aan de zeekant. De weg slingert door een heuvellandschap met droge grasweides waar grote kuddes kamelen,geiten en koeien grazen. We dalen uiteindelijk via een steile afdaling naar de woestijnvlakte. De temp.stijgt naar 33°C. Vanaf hier begint de saaie en eentonige piste over de zandvlakte naar Marmul. Uren rijden we via een wasbord piste door een monotoon landschap. We komen af en toe een truck tegen en een enkele auto.Een enorme stofwolk achter ons dringt overal doorheen ..In je kleren op je huid en in je neus. In de auto hangt een stofwolk die je de adem zowat afsnijd. We rijden 8 uur op dit vreselijke pad.We stoppen 2 keer om wat te drinken en rijden snel weer aan.De zon staat loodrecht en op deze vlakte is geen schaduw! Niet erg aantrekkelijk om je tuinstoeltje uit te zetten en eens op je gemak te gaan zitten! Alles in de auto en in je lijf trilt en schud. Het is een vermoeiende tocht en zijn blij als we de olie velden bij Marmul en Shalim op de vlakte zien verschijnen. Hier wordt het zwarte goud op gepompt. Het is altijd een heel gedoe om er de goede weg te zoeken omdat er geen borden staan. De pijpleidingen liggen kris kras door het landschap en hier moet je via paden omheen zien te komen. Er lopen zoveel paden dat het moeilijk is om de goede te vinden. We hebben gelukkig onze GPS die we aan de computer aansluiten. Dit helpt ons de goede richting op te rijden.We komen vrijsnel op het goede pad uit .We hebben er in ’98 ook gereden en toen ging het zonder GPS een stuk lastiger. Vanaf Shalim rijden we opnieuw een vreselijk slecht pad naar Shuwaymiyah. Het landschap veranderd, hoge kalkrotsen torenen in de verte. Het pad gaat langzaam omhoog en komt tenslotte op een bergplateau met prachtig zicht over een heel bijzonder landschap. De witte kalksteenhopen in de diepte lijkt een maanlandschap met daar achter eindelijk de zee. Via een steile afdaling komen we bij zee. Er ligt een kilometers lang zandstrand, leeg en verlaten. Dit deel van Oman ligt te afgelegen om er even naar toe te rijden! Alleen via de 8 uur durende piste door een vreselijk landschap of een nog langer durende piste langs zee. Omdat wij via de kust terug naar het Noorden willen hebben we voor deze route gekozen. Hier begint wadi Shuwaymiyah. Persoonlijk vinden wij dit de mooiste wadi en zelfs het meest bijzondere landschap van Oman. We rijden de brede wadi in via een piste. We zijn nog niet uit gebonkt en gehobbeld! We maken haast om voor donker op de plek van bestemming te komen. De zon is achter de steile rotswand verdwenen.We vinden de overnachtingplek van ’98 zonder problemen terug.Opgelucht en doodmoe nemen we eerst een heerlijke douche. We maken een kampvuur waar we even bij komen van een hele dag bonken en trillen en stof happen! We horen de waterval die van de kalkrotsen in de waterpoel valt. Alles is er nog zoals we deze plaats in onze herinnering bewaart hebben. Ik verheug me erop morgen in de wadi te wandelen en te zwemmen in de heldere poel bij de hoge bergwand met druipstenen.

7 Maart.03
Om 6.45 uur staan we op. Het is lichtbewolkt en maar 18°C, frisjes maar er staat geen zuchtje wind. We ontbijten in een flets zonnetje met uitzicht op de waterval in een diepe kloof met overhangende rotsrichels begroeid met palmbomen. Er hangen lange poreuze, op spons lijkende vingers aan de richel. We maken een wandeling naar de waterval en de heldere poelen verscholen tussen de rotsen en dichte begroeiing. Via een kalkrichel komen we boven de waterval met schitterend uitzicht over de oase en de bedding van de wadi. De poel is licht brak door de afzet van mineralen uit de kalkrotsen. We zwemmen in deze prachtige poel met een druipwand. We lopen hierna terug naar de auto om verder de wadi in te rijden. De temp. loopt op en de zon wind terrein. De canon is begroeid met honderd jarige acaciabomen, ze hebben een bonsai uiterlijk. De wadi lijkt op een grote Japanse tuin. We rijden tot aan het eind van de wadi. Vanaf hier heb je een spectaculair uitzicht over de canon en de overhangende rots waar het druipende water lange pegels heeft gevormd.In deze wadi leven Hyena’s, gazelle’s, jakhalzen en de klipdas. Verder veel vogels waaronder de Ibis. In de middag vertrekken we naar zee.We rijden via een piste langs het spierwitte zandstrand. We rijden tot waar de witte kalkrotsen in zee komen maar kunnen niet een mooi plekje vinden om te staan. We rijden een stukje terug en zoeken een spoor over het brede strand.Als we het strand op willen rijden zakt de auto diep in het zachte zand en komen vast te zitten. We laten de banden leeg lopen en met behulp van enkele planken komen we er weer uit. Na een hoop gemopper en gezweet nemen we eerst een duik in zee en zijn alles weer snel vergeten. We blijven aan zee om te relaxen en te werken op de computer. Met een windje van zee en de schaduw van de auto is het goed uithouden. Af en toe krijgen we bezoek van rondzwervende kamelen. Het zijn de zwerfhonden van Oman! Terwijl Klaas op de computer bezig is doe ik een middagdutje. Lex heeft zich na het zwemmen in het zand gerold en ligt dik onder het zand vol overgave te slapen. Als de zon onder gaat wordt het fris en gaan de truien aan! Het gesprokkelde hout voor het kampvuur ligt klaar!

8 Maart.03
We hebben heerlijk onder het dekbed kunnen slapen. Met de zijdeuren open koelt het flink af. Als we opstaan is het 24 °C en licht bewolkt zodat het niet meteen bloed heet is. Er is een dode zeeschildpad op het strand aan gespoeld. Enkele dagen geleden hebben we zeeschildpadden in zee gezien bij Sadh. Om 8.15 uur vertrekken we naar de Pink lagoon van Qahal. Hiervoor moeten we eerst terug landinwaarts naar Shalim. We verlaten het strand van Qanawt met de ruines van een oud vissers dorp.Vanaf de kust rijden we de weg omhoog naar de enige doorgang over het witte rotsplateau. Een steile klim van 300 m. door de kalkrotsen gehakt. Het geeft een schitterend uitzicht over de Arabische zee en de kustvlakte. We slaan af naar Ra’s Madrakhah( 298 km.). Vanaf hier begint een vreselijke piste door een monotone zandvlakte met alleen wat lage struiken en waaiervormige acaciabomen. We bonken en hobbelen tot de afslag naar Sharbithat. Het is een vissersdorp aan een spierwit zandstrand en een turkoois blauwe zee. Het pad erheen is een ware kwelling! We stuiteren heuveltje op en heuveltje af, het lijkt wel of we op houten banden rijden! We slingeren door een maanlandschap van kalkrotsen met grillige overhangende richels. Na 17 km. krijgen we zicht op het witte strand en de zee. De vrouwen in het dorp zitten onder prieeltjes in de schaduw manden, schalen en korven te vlechten. Als ze ons zien roepen ze en zwaaien met wilde armgebaren. De mandjes worden getoond in de hoop iets te verkopen. Sharbithat en ook Shuwaymiyah zijn bekend om hun geweven komvormige schalen en korven. Ze worden gemaakt van palmtakken en bekleed met geitenleer. Hier werd vroeger de kamelenmelk in bewaard. Het is een stukje kunst! Maar we zijn opzoek naar een pad richting zee.Het zandstrand is veel te zacht om op te rijden. Een oude roestige Toyota komt ons achterna rijden. Een man met 2 vrouwen springen uit de auto en duwen ons de gevlochten mandjes en schalen onder ons neus. Als we aangeven geen interesse te hebben geven ze niet op en blijven het proberen. De vrouwen dragen een leren burqa die het gezicht geheel bedekt. Alleen de ogen zijn vrij en die kijken me dwingend aan! We worden uiteindelijk met rust gelaten als ze vertrekken. We rijden naar een grote boom waar we net voor het strand in de schaduw kunnen staan. Er staan een groot aantal houten vissers huisjes die vrijwel allemaal vervallen zijn. We eten een hapje en bekomen er even van al het geschut en getril. We hobbelen de piste terug naar het hoofdpad verder naar Qaysad. Langs de eenzame piste staan veel steenmannen en liggen autobanden in alle maten. Op dit soort piste’s rij je iedere band aan flarden! Er komt maar geen einde aan en het gaat ons de keel uithangen! Als we ook nog verkeerd rijden balen we pas echt goed. We sluiten de computer aan zodat we de richting beter in de gaten kunnen houden, de borden bij de afslagen zijn allemaal gesloopt. We dalen af naar de Jazir kustvlakte met een lang leeg zandstrand. Hier begint een nieuwe asfaltweg naar Qaysad. Opgelucht rijden we verder zonder al het gerammel en gebonk. In het dorp tanken we eerst water,de kwaliteit van het water is een stukminder. Gelukkig hebben we een kraan waar het water gefilterd gebruikt kan worden. We kopen wat eten in een van de kleine food stuf winkeltjes. De vrouwen in het winkeltje rennen gillend naar buiten als ze Klaas zien! Zo erg kunnen zijn lange blonde lokken toch niet zijn? Nieuwsgierig worden we bekeken en een van de mannen is zelfs zo brutaal om de auto open te maken terwijl wij in de winkel zijn.We geven te kennen dit niet bepaald leuk te vinden. We vertrekken en zoeken de goede piste naar een van de mooiste en grootste lagunes langs de kust. De lagune is 6 km. lang en is geheel af gesneden van zee door een smalle zandbank die in open zee uitkomt. Het is een mooie plaats om te overnachten en de vogels te observeren. Hier overwinteren duizenden flamingo’s . We stoppen bij de lagune om een wandeling te maken in de late middagzon. De temp. is aangenaam en het avondlicht is helder van kleur. We wandelen landinwaarts terug naar de auto. Het is een begroeide zandvlakte met mooie acaciabomen en struiken. Het is een geliefde plek voor de kamelen die hier in grote getale rond lopen. Ze hebben jongen bij en zijn nu nog voorzichtiger. Lex houden we goed in de gaten! We rijden de auto naar een enorme acacia. Dit wordt ons plekje vannacht. Klaas sprokkelt hout voor het kampvuur. We hebben zicht op de lagune en zijn dik tevreden . De lucht is vol sterren, morgen gaan we naar de Pink lagune.

9 Maart.03
Als we opstaan is het opnieuw lichtbewolkt.Ik vind het wel fijn als de zon niet direct zo fel is. Na het ontbijt willen we verder langs de Arabische kust naar Ra’sMadrakah. Deze route is het meest bijzondere en onbedorven stuk kust van Oman. De lagune’s langs de Jazirvlakte met zijn miljoenen vogels en de witte zandstranden die bezaaid liggen met prachtige schelpen,koralen en walvisbotten. Na het ontbijt rijden we naar de Pink-lagune vlakbij. Het is een unieke lagune die volledig is afgesloten van de kust. Het water is hierdoor extreem zout. Een bepaald soort alg geeft het water een diep roze kleur. Dit in combinatie met het witte zand en de blauw groene zee op de achtergrond is magnifiek. We rijden via de paden over de Jazir vlakte langs zee naar de lagune.Kriskras lopen sporen door het zand en het is altijd afwachten of je op de goede zit! We vinden de Pink lagune en zien dat er minder water is dan in ’98. Maar het blijft heel bijzonder. Na een wandeling vertrekken we weer. We rijden over een duingebied en volgen de sporen met behulp van de GPS. Er groeien felgroene planten met gele bloemen in het duingebied. Grijze planten,grassen en acaciabomen. Tenslotte komen we terug op de hoofdroute naar Ra’sMadrakah.Onze volgende stop is bij de Three Palmtree lagune. We slaan af bij wadi Dihab waar we vanaf de weg de palmbomen zien. Het is een afgelegen lagune. We rijden vlak langs de lagune waar de flamingo’s kniediep in het groengekleurde water staan. Het is een unieke plek om de vele vogels te observeren. We zien lepelaars, verschillende reigersoorten, eenden, kiekendief en visarenden. We zien een grote kudde gazelle’s oversteken naar de begroeide vlakte. Groepen wilde ezels en kamelen komen bij een waterplaats drinken. Er ligt een oogverblindend wit strand achter de lagune. We brengen de middag door bij de lagune. De bewolking is op gelost en de zon is fel en erg warm. We hebben wat schaduw van de auto. Om 16.30 uur rijden we verder naar Ra’sMadrakah. Via een splinternieuwe weg rijden we langs het leefgebied van de Oryx. Dit gebied is in 1974 tot beschermd gebied uitgeroepen. De exotische Arabische witte Oryx is een antilope die leeft in de woestijn. Ze kunnen lange tijd zonder water. Ze zijn erg schuw en moeilijk te zien. In de vlakte zien we de tafelbergen opdoemen en komen uiteindelijk in een maanlandschap met de zwarte rotsen. Een hobbelig pad slingert om de rotsen waar we soms maar net tussen door kunnen rijden. In dit labyrint is het zoeken naar de stranden. De auto waggelt als een eend heen en weer en zo komen we helemaal door elkaar geschut bij de zee uit. De avondzon zet alles in vuur en vlam voor hij achter de rotsen verdwijnt. Er liggen enkele stranden die in combinatie met de zwarte rotsen erg bijzonder zijn. Een strand wordt niet door de vissers gebruikt.Via een wasbord piste komen we tenslotte op een strand waar geen boten liggen. We nemen nog gauw voor donker een duik in zee. Het is wind stil en 26°C.

10 Maart.03
We worden om 6.30 uur wakker als een auto langs komt rijden door de diepe rijsporen in het losse zand. Het zijn vissers op weg naar het strandje aan de andere kant van de rotsen. De zon staat al op de auto te branden en besluiten er ook maar uit te gaan. We willen een strandwandeling maken naar het scheepswrak bij de steile witte rotsen. We delen een bekertje yoghurt en een glas melk, we moeten nodig eten halen maar dat is hier niet zo gemakkelijk! Langs de kust is het dun bevolkt.Enkele gehuchtjes met in elkaar gespijkerde hutjes en wat stenen gebouwtjes waar je banden kunt repareren en een food-stuf winkeltje met wat blikjes tomatenpuree, waspoeder en water! We wandelen langs het prachtige witte strand dat in combinatie met de zwarte rotsen en de blauw groene kleur van de zee nog witter lijkt. Overal liggen scheepswrakken weg te kwijnen op het strand en in de zee. De houten spanten in het zand lijken op visgraten. De rotsen en de mist die hier in de zomer het zicht belemmeren hebben in het verleden vele schepen in de problemen gebracht. Verder zien we dode zeeschildpadden en grote roggen. Een dode dolfijn ligt vreselijk te stinken! Het is erg warm en er staat weinig wind. De vissers komen hier hun vangst aan land brengen en in een koelcontainer gaat alles naar een klein visfabriekje in het dorp Madrakah. We wandelen terug naar de auto, de zon is fel en erg warm. We eten rijst dat gisteren is over gebleven in de schaduw van een rots. De zee heeft de zelfde groene kleur als de auto! Het is 11.30 uur en dubben wat we zullen doen. We kunnen op deze plek niet ongestoord zwemmen, er kunnen vissers langs komen rijden. Ze schrikken zich wild als ze ons in zwembroek zien rond spartelen. We willen ook geen attractie zijn voor de lokale bevolking. Uiteindelijk vertrekken we naar Duqm. We zijn vreselijk blij met de nieuwe weg . In ’98 hebben we de hele kust via een piste afgelegd en dat is bij temp. van 36 °C geen pretje! De weg naar Duqm gaat door een kale bloedhete zandvlakte. Het dorp stelt niet meer voor dan wat houten hutjes op een troostloze zandvlakte. We stoppen bij een winkel om er drinken te kopen. Het water dat in de tank zit is niet te drinken! Ondanks de filters proeft het naar speeksel, erg smerig dus! Er is verder weinig te koop. We zullen het met onze laatste voorraad moeten doen. De koelkast begint erg leeg te worden! Snel rijden we verder via een piste naar de kust. Met behulp van de route beschrijving in het boekje, Off- road in Oman rijden we naar de witte rotsrichels in de verte. De piste splitst zich naar 3 richtingen. We nemen eerst de linker afslag naar het gehuchtje Ras Doqm dat ligt aan een oogverblindend witte baai met een turkooizen zee. Het is een visserdorpje met verder weinig te zien. We rijden terug en nemen de afslag naar de stranden tussen de ruwe lichte rotsen en komen bij een mooi zandstrand uit. Het boekje zegt dat er tussen de rotsen mooie afgelegen baaien liggen waar je ongestoord kunt zwemmen. We volgen een spoor over de ruwe platen en rotsblokken. De rotsrichel waar we over rijden blijft enkele meters boven zee. We snakken naar een koele duik in de zee.We hobbelen naar een steile rotswand met een mooi zandstrand.De auto kan net niet bij de schaduwwand komen. De grote rotsblokken op het strand beletten de doorgang. De auto blijft op de rotsen staan enkele meters van deze schitterende plek. Ik trek eerst mijn bezwete kleren uit en neem een duik in de golven. We brengen de middag ongestoord door met zwemmen, luieren en schelpen verzamelen. Op het strand en bij de rotsen ligt het bezaaid met vele soorten schelpen waaronder de grote waaiervormige schelpen en oude botten van walvissen en dolfijnen. Lex heeft in de schaduw van de rotswand een hol gegraven waar hij dik onder het zand in ligt te slapen. Het is hier goed vertoeven en genieten van deze heerlijke plek. Ik kook van de laatste voorraad een stevige maaltijd. Na de douche drinken we koffie en luisteren naar de wereldomroep. We hebben al dagen geen telefoon ontvangst. Het koelt af naar 23°C. Een prima temp. om te slapen.

11 Maart.03
Om 6.00 uur zijn we uit de veren. De zon komt als een rode bal uit zee omhoog. Het is nog heerlijk koel met 21°C. Verderop hangt ochtendmist tegen de bergen. We ontbijten met wat yoghurt en een kop koffie. Vertrekken daarna eerst terug naar het waterstation een eindje voor Duqm. We rijden over het rotsplateau langs zee, het is een hobbelig stukje tot de weg. De rotsen hebben bizarre vormen in de ochtendzon. Het waterstation ligt midden in het niets op een grote lege vlakte. Tankwagens rijden af en aan om de kleine gehuchtjes te voorzien van drinkwater. Iedereen mag hier vrij water innemen, maar er mogen geen auto’s gepoetst worden. Op verspilling van water staat een fikse boete. Er zijn 2 douche hokjes bij waar de lokale bevolking zich onderweg kunnen douchen. Het lig er vol met lege flesjes shampoo en stukken zeep. De kwaliteit is prima en we vullen de 2 watertanks en alles waar maar water in kan. Klaas maakt de auto ruiten schoon, er is bijna niet meer doorheen te kijken. Met een flinke voorraad water rijden we terug naar Duqm en vinden een winkeltje waar ze diepvrieskip hebben en Omans brood, aardappelen en wortelen. Vertrekken gauw voor het weer te warm wordt naar het strand van Sidarah, 50 km. verderop. De weg loopt dwars over de Sabkah (natte zandvlakte).Een vlakte zover je oog reiken kan. In de verte ligt het leisteen gebergte waar de weg met grote bochten omhoog loopt. Hier nemen we de afslag naar Nafoon. De piste loopt over een stenige vlakte enkele meters boven zee. De wadi’s hebben diepe ravijnen in het landschap geslepen. De piste kruist enkele wadi’s die begroeid zijn met acaciabomen en palmbomen. Er liggen enkele gehuchtjes waar de vissers wonen. Hun onderkomen is niet meer dan een hutje van palmtakken. De kinderen staan ons op te wachten en zwaaien uitbundig als we langs rijden. Deze mensen leven wel erg ‘basic!. We komen via een grote bocht bij een prachtig groot strand uit. De vissers zijn er hun vers gevangen vis aan het binnen halen. Ze zwaaien en wenken maar we willen niet te lang blijven hangen. De temp. stijgt snel en het begint aardig warm te worden in de auto. Via een smalle piste slingeren we om de bergen met rood en witte rotsen naar een strand verderop. Na enkele km. stopt de piste bij een lang verlaten strand bij een grote witte rotswand. Achter deze rots ligt nog een strand waar veel zeeschildpadden te zien zijn en dolfijnen. Hier komt de Socotra Cormorant (Arabische Aalscholver) voor. Ze vliegen met duizenden tegelijk op en vliegen in een lange slinger net boven de golven. Om op het strand bij de rots te komen moeten we een stukje over het strand rijden . Dit gaat goed zolang het eb is en het zand hard. We hebben een mooi strand tot onze beschikking waar we ongestoord kunnen zwemmen. Het eilandje Hamara n Nafur lijkt wel een drijvende kurk! We brengen de morgen en de middag op het strand door. We eten sinds lange tijd de dunne platte pannenkoekbroodjes. Ik maak ze even warm en eet ze met roomboter en feta kaas, érg lekker! Klaas doet nog wat aan zijn Engelse vertaling. Hij loopt vreselijk achter! Verder moeten we bellen naar de Iraanse ambassade in Muscat. Hier hebben we het visum aangevraagd. Klaas wil nog niet weten of het is gelukt, hij wil wachten tot we terug in Muscat zijn. We zien zeeschildpadden en redden een grote vis met een lange staart. Hij heeft verwondingen op zijn rug van meeuwenklauwen. Hij komt dicht bij het strand zwemmen en spoelt steeds aan. Klaas gooit hem terug in zee, waar hij snel door de meeuwen wordt opgegeten. Om 16.15 uur vertrekken we terug naar de hoofdweg. De auto komt nog even vast te zitten in het losse zand als we het rotsplateau omhoog rijden. Met behulp van aangespoelde planken zijn we zo weer los. De late middagzon geeft een sterk contrast aan het zwarte dolomietgesteente met de rode zandsteen en de fijn versplinterde leisteenbergen. De weg naar Khaloof gaat via een gravelvlakte. Het enige groen onderweg zien we in wadi Shuram. Het is een groene oase met stromend water en wuivende palmbomen. Voor Khaloof krijgt het landschap steeds meer een woestijn karakter. Hoge zandduinen tussen de zwarte rotsen. We slaan af om naar Khaloof te komen. Daar ligt een van de mooiste stranden van deze kust, de Pink Beach. Het strand is er bezaaid met miljoenen roze schelpen. We zijn te laat om de goede afslag naar het strand te vinden. We duiken een zijspoor in om ergens een plek te vinden voor de nacht. In het donker is het risico om vast te rijden groot! Het is alsof je door de Drunense Duinen rijd maar dan vele malen groter! Als we net staan horen we een auto over de zandduinen onze kant op komen pruttelen. Twee mannen en een vrouw komen opgewonden naar ons toe gelopen. Ze praten zo hard alsof we doof zouden zijn. Het zijn Bedu’s die in het zand leven met hun kudde’s. Ze kennen de weg op een duimpje. Het zijn luidruchtige en harde mensen maar erg aardig. Ze willen dat we meekomen, er is een feest verderop. Een van de mannen trommelt op de tafel en danst! We zijn moe en niet in de stemming. Even later horen we inderdaad zang en trommelgeroffel. Het zal er zeker een dolle boel zijn. Wij nemen een douche en kruipen op tijd in bed, hopelijk laten ze ons verder met rust!

12 Maart.03
De feestvierder’s kwamen om twaalf uur langs gereden, gelukkig lieten ze ons met rust zodat we rustig konden door slapen. Het was een koele nacht zodat we eens goed konden slapen. Om6.00 uur staan we op. De zon is nog achter de bergwand zodat we nog even in de schaduw kunnen ontbijten. Hierna rijden we naar het vissersdorp Kaloof . De mensen leven in hutten gemaakt van palmtakken. Het is een tactiek die al honderden jaren gebruikt wordt. Als ik een foto maak van een hut komen de vrouwen me vrolijk begroeten en nodigen me uit om thee te drinken. In de hut is het heerlijk koel. De slaapspullen liggen in een hoek op de grond. Op de vloer ligt een mat op het zand. Er staat een televisie op een olievat. De vrouwen hier zijn heel open en zelfstandig. Het harde leven kunnen ze prima aan zonder de mannen. Ze halen Klaas ook die in de auto wacht. We krijgen fruit en thee aangeboden. Ik krijg toestemming om foto’s te maken . Ze dragen de burqa en dunne felgekleurde stoffen. Als we afscheid nemen worden we ook door de andere bewoners uitgenodigd maar we willen graag op het strand gaan kijken voor het te warm wordt. Op het strand is het een en al bedrijvigheid. Vissersboten komen terug van zee om hun vangst te lossen. Hier worden de vissen verhandeld, schoongemaakt en klaar gemaakt voor transport. Oude roestige Toyota’s halen de boten binnen, hiervoor moeten de auto’s eerst een stuk de zee in. We kijken hoe alles in zijn werk gaat en maken een praatje met deze vriendelijke mensen. Ze zijn spontaan en goed lachs. Er hangt een ontspannen sfeer zodat we op ons gemak kunnen rond struinen en foto’s kunnen maken. We krijgen een zak met verse vis die we in het kleine restaurantje op het strand kunnen laten schoonmaken. Als we hierna vertrekken worden we door iedereen uitgezwaaid als of ze ons al jaren kennen. We rijden over het strand door naar de pink beach. Het is een prachtig wit strand bezaait met miljoenen roze schelpen. Het is er erg warm en geen mogelijkheid om in de schaduw te staan.We houden er wel even een pauze maar besluiten verder te rijden langs de kust naar Filim en Hayy (Mahood) .Het is 200 km. door de woestijnvlakte. We willen overnachten in de Wahiba woestijn en morgen weer vertrekken. De temp. stijgt naar 43°C en dat is geen pretje! Lex heeft het erg moeilijk en we besluiten om te stoppen bij een groene oase die we in de verte zien.We jakkeren over de zandvlakte naar de bossen met oude dikke acacia bomen. Er is een waterput en genoeg water in de grond die het mogelijk maken om er akkertjes te hebben en palmbomen. Er staat een hek om de palmbomen om ze te beschermen tegen de geiten. We vinden schaduw tussen de bomen waar we even kunnen bij komen. Af en toe komt er een auto aan gereden die water gaat halen bij de put.Ze komen ons allemaal begroeten. Ook de vrouwen komen met de auto water halen, ze zwaaien en komen ook even kijken. Het is een komisch gezicht om ze met het gezichtmasker achter het stuur te zien zitten. Om16.00 uur rijden we weer verder en zien de hoge zandduinen van de Wahiba woestijn maar hebben beide geen zin om met deze hitte in het zand te gaan staan. Er is geen schaduw en de temp.blijft tussen de 41°C en de 46°C. Ik maak Lex nat en leg een natte handdoek waar hij op kan liggen. We besluiten om door te rijden en zo snel mogelijk uit de vlakte zien te komen. We komen in de avond in Sinaw aan. Vanaf hier beginnen de bergen weer. In Sinaw komen we in een andere wereld terecht. Grote winkelstraten en druk verkeer. We rijden naar Izki, nog een 80 km. waar we de afslag naar wadi Muaydin hopen te vinden. We gaan in de fout en komen op een nieuwe autoweg naar Nizwa! We moeten 30 km. terug rijden omdat we de weg niet eerder afkunnen. Moe en afgemat van de hitte en de honger bereiken we in het donker de plek bij de dikke boom en de waterval. We nemen eerst een douche met het koude water van de waterval. Het is inmiddels 20.00 uur en nog altijd vreselijk warm. Lex zetten we onder de waterval. Hij vind het heerlijk en blijft er mooi onder staan. Na het eten zitten we nog wat bij te komen en maken het niet te laat.

13 Maart.03
Het was me het nachtje wel! We hadden de horren niet gebruikt in de hoop een zuchtje wind binnen te krijgen. Dit was niet erg verstandig! In een uur tijd hadden de muggen ons gevonden. We moesten er uit om de hor alsnog te hangen en deze irritante krengen eerst om zeep te helpen. Klaas is hierna onder de waterval gaan staan en is hierna weer in bed gekropen. Gelukkig hebben we later nog wat kunnen slapen. Om 6.00 uur staan we op,het is dan afgekoeld naar 24°C. We ontbijten in de schaduw van de canyon, de zon blijft nog enkele uren achter de hoge rotswand. Het is een goede gelegenheid om de auto eens van binnen schoon te maken en uit te mesten. Klaas zet er een muziekje bij aan en begint direct. Ik begin aan de enorme grote berg was die nodig gedaan moet. Water is hier in overvloed en het drogen van de was is al helemaal geen punt. De was is binnen een uur droog. Een grote familie met een schoolbus komt al vroeg voor een picknick. Ze gaan aan de overkant van de rivierbedding in de schaduw van een dikke boom staan. We begroeten onze buren en maken een praatje met de mannen. De drie meisjes lijken op prinsesjes met hun goud gele jurkjes met stroken en hun lange gouden oorbellen. De kinderen zijn erg onder de indruk van Lex. Ze komen steeds even kijken maar durven niet dicht bij te komen. We werken hard door zodat we rond 16.00 uur kunnen vertrekken. We blijven in de schaduw van een dikke boom bij de waterval. Een van de kinderen komt ons een grote schaal met rijst en kip brengen. Dankbaar nemen we de schaal in ontvangst, we hebben flinke honger gekregen! Klaas brengt de schaal schoon terug en blijft bij de mannen koffie drinken. Ik wordt even later opgehaald om er ook bij te komen. Het is een strenge familie, vrouwen en mannen zitten gescheiden ieders op een vloerkleed. Er wordt de hele middag gegeten en gedronken. Enkele mannen en vrouwen spreken Engels zodat we elkaar kunnen begrijpen. Klaas vraagt toestemming om een foto van ons allen te maken. Hij mag alleen de mannen fotograferen. Dus wij vrouwen blijven uit beeld. De mannen maken een groot vuur terwijl ik met de vrouwen halwa eet. Dit is een zoete bruine massa van boter, dadels,suiker,eieren,walnoten,rozenwater,kardemom en noten. Er zijn speciale halwa kokers (dit zijn mannen) die in koperen ketels op een houtvuur deze ingrediënten met een lange koperen lepel uren staan te roeren. Alles moet constant in beweging blijven voor minstens 6 uur. Daarom wordt altijd door twee of meer mannen gekookt zodat het roeren kan worden afgewisseld. Het is een ingewikkeld en moeilijk proces die van generatie op generatie wordt overgenomen. Als het vuur goed genoeg wordt bevonden worden er grote vleesspiezen op het vuur gelegd. Als we weer willen vertrekken stopt de oude vrouw me een vleesspies in mijn handen en zegt dat we eerst moeten eten, alweer eten ? Lex krijgt ook zijn deel en als alles op is mogen we vertrekken. We nemen hartelijk afscheid en bedanken voor het heerlijke eten en hun gastvrijheid. We ruimen de was op en vertrekken met dikke buiken naar Nizwa. We vinden er een internetcafé waar we de mailtjes kunnen ophalen en rijden tegen de avond naar wadi Tanuf. We willen morgen verder naar Jabal Shams, de hoogste berg van Oman met zijn 3000 m. hoge top. Het is mogelijk om er met de auto tot 2000 m. te komen. In de wadi loopt een prachtige piste omhoog tot aan een klein dorpje met een palmoase. Het dorp is alleen te voet te bereiken. De wadi begint bij een brede grintbedding met mooie grote knoestige bomen. Dit is een geliefde picknick plaats omdat je er heerlijk in de schaduw kunt zitten onder de bomen en de hoge rotsen. Er stroomt altijd water door de wadi dat via een falaj (bewateringsysteem) in de rotsen is gehakt. Het is donderdag, het weekend is begonnen. Er zijn veel picknickers in de wadi er klinkt muziek en er branden vuren. We rijden de piste door tot het stopt bij de palmoase van het dorpje. De bergwanden zijn te nauw om er een pad door te leggen. De canyon is hier op zijn smalst. Als het gaat regenen dan kun je geen kant op! Klaas wil er niet blijven staan en vind het risico te groot. We rijden in het donker de piste terug naar het begin van de wadi en vinden een plekje boven de rivierbedding zodat we in ieders geval droog staan mocht het gaan regenen! We nemen direct een douche om wat af te koelen. Het is met 34°C en weinig wind nog warm. Hogerop in de bergen wordt het bewolkt, maar of er regen komt lijkt me niet.

14 Maart.03
Het was opnieuw een warme nacht met weinig slaap. Dit keer hadden we de hor wel gehangen omdat er muggen waren. Er komt een stuk minder lucht binnen als die dingen er voor zitten. Dat vind ik een groot nadeel van die dingen! We staan om 6.15 uur op voor de zon op de auto begint te schijnen. Na het ontbijt willen we eerst terug naar Nizwa. Het is een van de leukste plaatsen vind ik zelf. Het heeft een prachtige burcht waar ik eerder over heb geschreven . Ik heb altijd de wens gehad om de burcht van Nizwa en de blauw - gouden koepel van de Qaboos- moskee nog eens terug te zien.We vinden met gemak een parkeerplaats in de schaduw.Het is nog vroeg en niet te warm zodat we Lex even in de auto kunnen laten liggen.We kunnen rustig rondkijken en hebben vanaf de toren een machtig mooi uitzicht over Nizwa, de oase de bergen en de bonte kleurenpracht van blauwe, gouden, groene, okerkleurige en bruine kleuren van de omgeving. Hierna nemen we een kijkje op de veemarkt. De Bedoeïenen komen op vrijdag uit de hele omgeving hierheen om vee te kopen of te verkopen. Het is een spektakel te zien hoe de mannen met hun geiten, kalven, koeien of schapen rond om een stenen verhoging lopen. Het lijkt wel een beetje op de bedevaart in Mekka.De kopers zitten of staan in een cirkel om deze draaiende massa en gooien met een steentje naar de eigenaar als ze interesse hebben in het des betreffende dier. De vrouwen beslissen of de koop door gaat of niet. Er wordt gevoelt en geknepen en als de prijs wordt overeen gekomen gaat het dier naar de nieuwe eigenaar. De mannen laten de vrouwen beslissen en het zijn de vrouwen die het geld beheren. De vrouwen dragen gezichtmaskers in de meest uiteenlopende kleuren.We kunnen ongestoord rond kijken en fotos maken. De vele gezichten is een feest om naar te mogen kijken. We snuffelen wat rond in de oude soek die voor een groot deel vervallen is maar nog altijd sfeer uitstraalt. Enkele oude mannen runnen er nog altijd hun rommel winkeltjes. De geur van wierook en bokur brengt je naar het verleden. De sfeer van al deze bedrijvigheid is iets dat je niet gauw vergeten zult! Verder worden er wapens, munitie, dolken en messen verkocht.Als we alles bekeken hebben gaan we bij de bakker langs om lekkere hapjes te kopen en Arabische sweets en vertrekken hierna de bergen in voor een tocht naar de Jabal Shams, de hoogste berg van Oman .Hier groeit Dionysia mira vanaf 2000 m. aan de noordzijde van het gebergte. Verder groeien er Euphorbia larica ,Monotheca buxifolia, Euryops arabicus en Jeneverbes bomen. Wat in ’98 nog een piste was,is binnenkort een asfaltweg. Er wordt volop aan de weg gewerkt. Het is erg nevelig in de bergen en de temp. daalt naarmate we stijgen. Vanaf een hoog bergplateau kun je in een enorme diepte kijken, maar helaas is het niet helder. Volgens de militairen die er een post hebben bij een radarstation heeft het deze winter niet geregend en de kans op regen wordt steeds kleiner.Het is aan de planten te zien dat ze het erg moeilijk hebben. Vele planten zijn in gedroogd en wachten op regen. Alleen de Euryops arabicus zien er nog groen uit en sommige hebben gele bloemen. Op het rotsplateau heb je een schitterend uitzicht, we hebben er in ’98 overnacht met de tent. We worden door een hele schare kinderen opgewacht die ons de bekende kleedjes willen verkopen. Het zijn enorme drammers en laten ons niet met rust. Er komt ook een oude man die ons van alles wil verkopen. Als we niks willen kopen vraagt hij om drinken. Klaas geeft hem een fles, hierna wil hij geld! Ik heb helemaal geen zin om de hele middag met hun opgescheept te zitten. We vinden verderop een rustiger plekje waar we koffie kunnen drinken. Er begint een wandelroute naar de top omdat je met de auto niet verder kunt. Het is verboden gebied omdat de militairen er zonodig moeten gaan zitten! De wandeling is te ver om te doen. We hebben alleen deze dag nog en moeten morgen richting Muscat om naar ons visum voor Iran te informeren. Klaas wil graag opzoek naar de Dionysia. Terwijl ik achter blijf gaat Klaas naar de top van een berg in de hoop iets te vinden. Enkele uren later komt hij terug. Geen Dionysia of andere plantensoorten gezien! Misschien dat de bewolking een dezer dagen regen zal brengen. Als Klaas weer is bij gekomen vertrekken we om een nieuwe doorsteek te gaan maken van Al Hamra naar Hat dwars door het Hajar gebergte. We nemen het risico en rijden tegen de avond omhoog. Het is een vreselijke stoffige piste naar meer dan 2000 m. hoogte. We slingeren via steile bochten omhoog in het donker en vinden uiteindelijk een plekje om te overnachten. Het is koud op deze hoogte zodat we voor de verandering eens onder het dekbed kunnen slapen. We rillen bij 22°C.

15 Maart.03
Het was een koele en stille nacht. We hebben heerlijk onder het dekbed geslapen. We staan om 6.30 uur op met een staal blauwe lucht. De zon kleurt de lucht rood en zet Jabal Akhdar in vuur en vlam. De lucht is helder en de kleuren in de bergen zijn heel helder.Een heel verschil met gisteren! Het radarstation is van af onze overnachtingplaats op de hoogste top goed te zien. Met 17°C vervolgen we de spectaculaire piste van Al-Hambra naar Bilad Sayt. Het gebergte is ruig en de begroeiing heeft het moeilijk en heeft nodig behoefte aan een regenbui. De fesch-fesch piste veroorzaakt een enorme stofwolk achter de auto en in de auto. Maar het uitzicht is schitterend. We beginnen aan de afdaling via lange bochten. We zien op 1975 m. een interessante rotswand op het Noorden. Hier vinden we Dionysia mira. De gele bloemen zijn half uit gebloeid en ze zien er goed uit. Dionysia mira komt alleen hier voor in een beperkt gebied aan de Noordkant van Jabal Akhdar.We hadden de hoop al opgegeven om deze meest Zuidelijke Dionysia te vinden. Ze groeien verticaal tegen de kalksteenrotsen waar ze buiten het bereik van de geiten staan. Als we eens goed rondkijken zien we prachtige exemplaren. Klaas klimt naar enkele om foto’s te maken. Verder zien we een blauw-paars viooltje. Het zijn de enige planten die er fris uitzien. Met een goed gevoel vervolgen we de afdaling, een lust voor iedere liefhebber van terreinrijden. In een bocht vinden we een sijpelwand waar varens,orchideeën en Dionysias groeien. We drinken koffie met zicht op de ruige kloven en diepe ravijnen. Hat ligt in de diepte, de akkertjes en de palmoase lijkt op een lappen deken. We komen tenslotte uit in wadi Bani Awf waar we op de heenreis ook zijn geweest. We houden een pauze op de overnachtingplaats van toen en vertrekken om 13.00 uur naar Muscat om te informeren naar het visum.Het is met 32°C een stuk warmer dan in de bergen. De autoweg naar Muscat kunnen we inmiddels dromen! Om15.30 uur staan we bij de ambassade van Iran voor de deur. Terwijl Klaas naar binnen gaat wacht ik vol spanning inde auto. Als Klaas naar de auto loopt kan ik aan zijn gezicht zien dat het niet goed is. We krijgen geen visum, we krijgen het advies om een reisbureau in te schakelen! Nou dat hebben we inmiddels ervaren wat die voor je doen! Teleurgesteld vertrekken we naar de Emiraten.We moeten morgen Oman verlaten omdat het visum dan is verlopen. We moeten eerst het land uit om opnieuw het visum te verlengen.Een transit visum duurt in Muscat 5 dagen, daar kunnen we dus niet opwachten. We krijgen het advies om het visum in Dubai te gaan regelen, het zou daar een stuk makkelijker gaan! We begrijpen nog altijd niets van de Iraniër’s. We moeten toch die richting uit dus gaan we morgen naar Dubai om het visum te regelen. De weg naar de grens bij Wajahja is nog een heel eind via een autoweg langs de kust naar Sohar en Lima.Om 18.00 uur zoeken we een plaats voor de nacht aan zee en rijden een zijweg in. We komen een rij auto’stegen van 12 km. lang en vragen ons af waarom al die auto’s hier rijden! We komen midden in het paardrennen terecht! Het is er vreselijk druk op het strand.In Oman worden de speciale volbloed renpaarden gefokt. Er worden wedstrijden gehouden op het strand.Er staan tenten en het is er een gaan en komen.We komen in de drukte vast te zitten en balen vreselijk.Als we omgedraaid zijn rijden we een zandspoor in dat eerste instantie naar zee lijkt te gaan. Maar niks hoor! Het blijft evenwijdig langs de zee lopen.We kunnen niets anders dan blijven rijden om niet vast komen te zitten op de zandheuveltjes. Plankgas volgen we het spoor door het losse zand en rijden door tot de grond weer harder is.We hebben geluk en komen er doorheen zonder vast te zitten.

31 Maart.03
Er is ochtend nevel als we op staan. Het was een rustige nacht en hebben geslapen als een roos. Na het ontbijt vertrekken we naar Kahnug, de weg naar Bam. Het is met 24°C prima weer om te rijden. We sluiten de GPS aan de computer aan . We kunnen zo de route opslaan en beter de richting en afslagen bepalen. Onderweg zien we vrouwen met gekleurde maskers. Ze dragen de chador (zwarte sluier).Langs de weg grazen wilde ezels, ze zijn gewend aan het verkeer. Maar soms worden ze dood gereden en liggen ze langs de weg. Er wordt als bezetenen gereden en dat is even wennen! Autos vol met mensen halen lukraak in. Ze zijn zich van geen gevaar bewust lijkt wel! Het lijkt wel een computerspelletje. De politie controle is een wassen neus. Je ziet ze al van heinde ver staan. Iedereen mindert snelheid en gaat netjes op de rechterbaan rijden. Zodra ze voorbij zijn begint het spelletje weer opnieuw. We worden door autos vol mensen in gehaald. Ze lachen en zwaaien terwijl tegenliggers knipperen en toeteren. Met volle snelheid rijden ze op de tegenligger af en gaan op het laatste nippertje naar rechts. Sommige lijken echt levens moe! Het landschap is vlak met stukken zoutvlakte en sabkah waar graspollen, bomen, struiken en palmen groeien. We rijden in Noord- Oostelijke richting. Het landschap veranderd. De weg slingert door een zandsteen gebergte met bizarre vormen die door wind en regen gevormd zijn. Er zijn diepe ravijnen en steile bergwanden ontstaan. De volgende 54 km. van Faryab naar Nou Dez gaat opnieuw door een vlak landschap met fruitbomen en grassen. We stoppen bij een tankstation. Het is er vreselijk druk en het gaat er chaotisch aan toe. Gelukkig is het bij de dieselpomp rustiger en we tanken voor nog geen Euro de tank vol. De vlakte gaat over in een grillig gebergte waar de weg omhoog slingert via bruggen en tunnels. Er groeien palmbomen en bloeiende Oleanders in de ravijnen. Er zijn veel militaire check points langs de weg. Het is een mijn gebied waar mangaan en titanium wordt gewonnen. We dalen naar een nevelige vlakte waar de mensen in tenten wonen. De weg gaat tussen twee gebergtes naar Barga. Iedereen is nog in feest stemming i.v.m. Noroez . Iedereen heeft vakantie en de kinderen hoeven niet naar school. Vrachtauto’s, pick-ups en alles wat maar rijdt zit vol met mensen die zwaaien en lachen. Ze toeteren uitbundig terwijl ze ons gevaarlijk inhalen. We drinken koffie in een palmoase met stromend water. We zien een Mangoeste , een roofdier die lijkt op een grote bunzing. Het is 30°C als we verder rijden langs de voet van een langgerekt gebergte met kleine gehuchtjes. Enkele hutten van palmtakken en wat stenen gebouwtjes. Onderweg kopen we sinasappelen. Het gewicht wordt met een steen bepaald. Kahnug ligt aan een grote groene palmoase aan de voet van het Kur Shat gebergte met zijn 3962 m. hoge top. Op de vlakte liggen groene akkertjes, fruitbomen en palmoasen, de bergen geven voldoende water. Naar Jiroft (Sabzvaran) is het 45 km.Vanaf hier gaat de weg omhoog de bergen in. We zoeken een zijpad waar we misschien omhoog kunnen rijden. We proberen drie afslagen en vinden uiteindelijk het pad dat naar enkele dorpen gaat die hoog in de bergen liggen. Bij het eerste pad komen we in een klein gehuchtje waar we wat eten in gezelschap van een oude man die er in een hutje woont. Er is een waterplaats een moskee en een kerkhof. We kijken er wat rond en horen de eerste koekoek. Op de hellingen staat het vol met verschillende bolvormige Astragalus soorten. De kleine soorten staan prachtig in bloei. De grotere staan vol in knop. Het tweede pad gaat langs een brede rivierbedding omhoog naar enkele huizen van klei en stro. De daken hebben 3 koepels en zijn afgesmeerd met roet, waarschijnlijk om ze waterdicht te maken. Het goede pad is een vreselijk slecht pad, erg smal en uitgespoeld. Er is ruw weg met een bulldozer overheen gereden om het iets begaanbaar te maken. Hogerop wordt het pad rotsig met diepe uitgespoelde geulen waar de auto met moeite doorheen komt. Als het te riskant wordt draaien we om. We vinden terug een geschikte overnachtingplek bij wat herdershutjes. Op de hogere toppen ligt sneeuw en de temp. daalt snel. Het wordt nevelig en even lijkt het er op dat we regen krijgen. De hoogste toppen schitteren in de zon terwijl wij in de bewolking zitten. We kijken er wat rond Er staan wat tulpjes in knop. Hiervoor is het nog te vroeg. We krijgen bezoek van wat herders die ons hebben zien staan. Ze vertrekken voor donker weer. We eten in de auto, het is met 17°C wel erg koud!


                                                                                     ©Klaas Kamstra All rights reserved