4 Mei.03
Het was me het nachtje wel! Ik ben ziek geworden en heb geen oog dicht gedaan. Als we opstaan gaat het helemaal mis. Overgeven en diaree, ik vermoed dat het met het eten verband houd. Ik voel me de hele dag vreselijk ziek en belabberd. We gaan om 11.00 uur toch vertrekken en rijden via een bergweg met ontelbare bochten op zoek naar de Bazoft vallei. In het begin van de vallei zien we hoe er volop gewerkt wordt en hoe de schitterende nauwe doorgang door het gebergte verknalt wordt. Grote graafmachines en bulldozers maken er een rotzooitje van. We ontdekken dat de weg op onze kaarten en computer niet bestaat! We draaien om en rijden een pad die de goede richting op gaat. Later blijkt deze weg te veel af te buigen naar de verkeerde richting. We rijden het hele stuk terug om via de andere kant de Bazoft vallei te bereiken. Met m’n zieke kop heb ik weinig aandacht voor alles wat onderweg gebeurt. Al met al zijn we na 5 uur rijden niets op geschoten en rijden langs de overnachtingplek terug en vandaar verder naar Sahr e Kord. In het open berglandschap met grasweide op 2250 m. is een overnachtingplek moeilijk te vinden! We rijden verder tot we een geschikte plek vinden. De dorpen zijn erg kinderrijk en er is veel jeugd. We vragen ons af wat voor toekomst ze tegemoet gaan. Ze kunnen niet allemaal met een kudde rondsjouwen, daar zijn het er teveel voor! We houden een noordelijke richting aan naar Daran en zoeken in de buurt van een groot stuwmeer naar een plek om te staan. Overal zijn mensen op het land bezig of met hun kuddes. Om 19.45 uur vinden we een beschut plekje tussen een populierenbos. Ik kook met veel moeite spaghetti maar krijg zelf geen hap door m’n keel. Ik wil alleen maar gaan liggen en slapen. Als Klaas net klaar is met eten staat er politie bij de auto. Zonder iets te zeggen staan ze aan de deuren van de auto te rukken. Ik kleed me met veel moeite weer aan omdat dit weer uren gaat duren. Klaas schijnt met zijn zoeklicht in 3 gezichten en vraagt of ze niet op een fatsoenlijke manier even kunnen aankloppen en dag zeggen, dat dit geen manieren zijn. Ze zeggen geen woord als Klaas naar buiten komt. Klaas laat weten hier niet van gediend te zijn en vraagt of ze ons met rust willen laten. Ik hoor dit alles aan en baal vreselijk van dit soort lui. Ze spreken geen woord Engels maar willen in de auto kijken en vragen om een paspoort. Klaas weigert iedere medewerking en vraagt of ze willen vertrekken. Een persoon vertrekt om versterking te halen. We hebben geen zin in een uren lange discussie dus vertrekken. We laten ze achter en komen de auto met andere politie tegen.We rijden in het donker verder. Als we het Zarde kuh gebergte omhoog rijden vinden we op 2700 m. een plek om te staan. Er ligt sneeuw op het pad en we zijn omringd met witte bergtoppen. Hier zullen we met rust gelaten worden en kunnen we eindelijk gaan slapen.

5 Mei.03
Als we wakker worden zien we hoe we zijn omringd met de besneeuwde 4294 m. hoge toppen van het Zarde kuh gebergte. De bergen liggen te schitteren in de zon en de kleuren zijn glashelder. De lucht is blauw en de zon schijnt en warmt de auto van binnen snel op. Het is 6ºC maar omdat er geen wind staat voelt het niet echt koud aan. De zonnestralen zijn zo intens en sterk dat je binnen een half uur evenveel UV stralen oploopt als bij een hele dag zonnebaden. Ik voel me na een goede nacht een stuk beter. Het eten krijg ik nog niet door m’n keel en aan koffie moet ik ook niet denken! We rijden het pad verder omhoog en genieten van het schitterende uitzicht. De lente moet hier nog beginnen. Overal ligt meters dikke sneeuw te smelten in de zon en veroorzaken watervallen en rivierstroompjes. Het pad gaat over een pas maar stopt op 2900 m. hoogte. Het pad wordt versperd door meters dikke sneeuw. Een bulldozer is bezig maar het zal zeker een week duren voordat deze klus geklaard is. We kunnen in een bocht gedraaid komen en rijden terug. De ijsblauwe kleur van de rivier ziet er onwerkelijk uit. Op de natte vlaktes staan duizenden paarse krokussen in bloei. Er zijn ook hier al Bakhtiaris met hun kuddes gearriveerd. Ze trotseren de kou en leven zonder dak boven het hoofd in de open lucht. Een muurtje van opgestapelde stenen is hun enige bescherming tegen de wind. De vrouwen zien er sprookjesachtig uit met hun schitterende gekleurde jurken met verschillende lagen en stroken. De kleine meisjes lijken op feeën uit een of ander sprookjesverhaal. In werkelijkheid is hun leven allerminst sprookjesachtig te noemen! Het is een primitief en keihard leven en alleen de sterkste overleven. We slaan een zijpad in dat we op de heen weg al gezien hebben. Dit pad volgt de Kuhrangrivier aan de andere kant van het gebergte. Volgens onze gegevens zijn we niet zo ver af van de groeiplek van Dionysia archibaldii Er ligt veel smeltsneeuw maar het pad is stenig zodat we zonder problemen omhoog rijden naar 2600 m. We houden een pauze om van het schitterende uitzicht te genieten. De temp. is inmiddels flink opgelopen zodat we met 24ºC buiten kunnen zitten. We treffen het tot nu toe steeds met het weer en zijn daar erg blij mee. We rijden het ingegeven way point van de Dionysias voorbij omdat het aan de overkant van de rivier is. We vinden een mooie plek om te staan vlakbij overhangende bazoft- conglomeraat rotsen en een machtig mooi uitzicht over het gebergte. We maken een wandeling naar de verticale rotsen waar een dik pak sneeuw ligt te smelten. Hier vinden we Dionysia archibaldii in volle bloei. De paarse bloemen zijn nu op zijn mooist. We zijn dan ook zeer blij met het juiste tijdstip en nemen de vreselijke afdaling voor lief! Terug bij de auto besluiten we er te overnachten. We halen water bij een van de vele open bronnen. We gebruiken het water alleen om te wassen en niet om te drinken. Er leeft een Bakhtiari familie hoog op een plateau aan de andere kant van de rivier. Ze leven in de open lucht met een klein vuurtje. In de zon is het aangenaam warm, maar als de zon achter de bergen verdwijnt wordt het snel koud. Een van de mannen komt kennis maken en vraagt of hij op de foto mag. Tegen donker sjouwt hij weer omhoog met een kudde schapen en zijn ezel. Wij eten in de auto en duiken op tijd in bed. Het is een koude heldere nacht met veel sterren.

6 Mei.03
Na een goede nacht staan we uitgerust op. Ik zoek de zak met afval! Hij is verdwenen en ook de lege fles. Ik heb in de vroege morgen wel mannen bij de auto gehoord. Ze hebben vast de zak meegenomen. Ze kunnen hier werkelijk alles gebruiken! Na het ontbijt vertrekken we via het pad langs de Kuhrangrivier in Oostelijke richting. De zon schijnt en de lucht is strakblauw en helder. Het pad slingert langs het Zarde kuh gebergte met schitterend uitzicht. We dalen af in Noordelijke richting en komen uit op de weg naar Farsan, 82 km. voor de plaats Sahr e Kord. Grote kuddes zijn onderweg naar de hoge bergweides. Ze lopen over de weg en ik houd m’n hart vast als auto’s en vrachtwagens met volle snelheid de kuddes passeren. De meeste Iraniërs verliezen hun verstand als ze achter het stuur zitten. Ze zijn ongeduldig en wreed en rijden alles wat hun voor de voeten komt onderste boven. Het gevolg is dat je overal op de weg dode schapen, geiten, honden en ezels ziet en nog net geen mensen. We slaan af naar Ardal en Farsan. Dit is de weg naar de Bazoft vallei. De weg slingert door een mooie kloof met steile verticale rotswanden en tunnels. We slaan af bij de afslag naar Mavarz. Deze weg staat niet op onze kaarten, maar de computer geeft een lijn aan naar Mavarz waar de Bazoft vallei begint. Omdat we niet in Farsan eten hebben gekocht moeten we helemaal terug. De kans om iets te kunnen kopen is voorlopig uitgesloten. We rijden naar Shar e Kord om voor enkele dagen eten in te slaan. Ik tref een aardige jonge vrouw in de winkel die ons uitnodigt in haar huis om te eten. Ik sla haar aanbod vriendelijk af. We willen nu eindelijk die koelkast eens vullen en de dingen doen die nodig zijn om verder te kunnen. Ik probeer haar teleurstelling wat te verzachten en vraag haar hulp bij het zoeken van een bakker en een slager maar haar vader geeft haar geen toestemming om met ons mee te rijden. Hij biedt zelf aan om mee te gaan. Hij spreekt geen woord Engels! De jonge vrouw is erg teleurgesteld dat onze ontmoeting zo snel eindigd. Als we wegrijden hoor ik hoe boos ze tegen haar vader uitvalt. We zien een cafetaria waar ik wat broodjes bestel. Hier ontmoeten we Parvim, een vrouw van middelbare leeftijd. Ze is erg opgewonden als ze ons ziet en spreekt ons in het Engels aan. Ze nodigt ons uit om bij haar thuis te komen eten. Ze draagt niet het doorsnee zwart en ziet er niet Iraans uit. Ze kijkt me smekend aan en wil dat we met haar mee gaan. Als ik haar aanraak om haar te bedanken voor het aanbod maar dat we echt verder willen klampt ze zich aan me vast als of ze me niet meer wil loslaten. Ze haalt haar zoon Amir als we verderop langs de weg de broodjes eten. Hij spreekt goed Engels en zegt erg blij te zijn als we mee naar hun huis komen. Na lang aan dringen besluiten we mee te gaan. Ze wonen in een ruim huis met een kleine tuin. We mogen Lex mee nemen en even later zitten we aan de rijst, yoghurt en salade. Ze zijn vreselijk aardig en we voelen ons direct op ons gemak. Parvim blijkt getrouwd te zijn met een Amerikaanse zwarte man die met de komst van Khomeiny is gevlucht. Ze had een zoon en was hoogzwanger van Amir en kon ieder moment bevallen toen haar man is vertrokken. Ze heeft nooit meer iets van hem gehoord. Amir is een zoektocht begonnen via allerlei instanties om zijn vader te vinden maar zonder succes. Amir blijkt net afgestudeerd dierenarts te zijn en wacht nu op toelating voor een verdere studie als doctorandus in de diergeneeskunde. Als hij het verhaal van Lex hoort komt hij met zijn stethoscoop om Lex te onderzoeken. Hij mag nog geen medicijnen voorschrijven en raadpleegt een vriend die een praktijk in Sahr e Kord heeft. We rijden er heen en Lex wordt opnieuw onderzocht. Het zou om een infectie gaan dat veroorzaakt wordt door het eten van botten. We krijgen medicijnen en multi vitamine om aan te sterken omdat hij weer aan de magere kant is. Als we aanstalten maken weer te vertrekken worden we gevraagd om te blijven eten en slapen, ze willen ons niet laten gaan. We blijven en besluiten morgen naar de Bazoft vallei te gaan. We brengen de avond gezellig door met fotos kijken en verhalen vertellen. Amir heeft een computer en we mogen de e- mails ophalen. Het zijn er inmiddels heel wat en slaan ze op zodat we ze op ons gemak kunnen lezen. Een vriend van Amir komt en blijft ook slapen. We spreken Ali, de oudere broer van Amir door de telefoon. Hij woont in Esfahan en nodigt ons uit te komen. Na een lange avond wordt een kermisbed klaargemaakt waar we op de grond kunnen slapen samen met Lex.

7 Mei.03
Na een korte nacht staan we om 8.00 uur op. De jongens slapen nog maar Parvim is al in de keuken bezig met het ontbijt klaar te maken. We ontbijten samen en vertrekken om 9.30 uur naar de Bazoft vallei. We beloven hierna terug te komen en samen naar Esfahan te gaan om te picknicken met de rest van de familie. We vertrekken met zon en blauwe lucht de bergen in. Via kleine dorpen slingeren we verder waar we gister zijn omgedraaid. We rijden opnieuw door Kaj een typisch bruin dorp met platte huizen in een groen gebergte. Het dorp ligt in een kom waar de weg in afdaalt en aan de andere kant omhoog verder loopt. We worden een eind buiten het dorp achtervolgd door een politieauto met zwaailicht en sirenes. Een soldaat en een man met een grote map onder zijn arm komen op hoge poten naar de auto en vragen om onze paspoorten zonder te groeten of een hand te geven. Als Klaas vraagt wie hij is en waarom hij het paspoort moet zien is de man zeer verbaasd. De soldaat spreekt wat Engels en probeert ons uit te leggen dat hij een politieman is , nou en? Er volgt een lange discussie omdat Klaas eerst de reden moet weten van onze aanhouding en de manier waarop hij ons behandeld. We zijn het spuugzat om steeds door iedere willekeurige politie aangehouden te worden en behandeld te worden als een crimineel. Klaas drijft de hele zaak tot de spits en wil naar het politiebureau om dit daar eens uit de doeken te doen. We rijden terug maar de politieman wil niet naar het politiebureau in Ardal, 15 km. terug. Er wordt in een ander dorp een leraar gehaald die Engels spreekt. We komen geen steek verder omdat Klaas weigert gegevens aan deze politie te geven zonder te weten waar hij die voor nodig heeft. Een hoop geklets over veiligheid en dat het gevaarlijk is en dat iedere vreemdeling zich moet registreren en vingerafdrukken moet geven en nog een hoop van deze klets praat. We blijven weigeren en dwingen de politieman mee naar het bureau te rijden. Inmiddels is het hele dorp uitgelopen en iedereen zwermt rondom de auto en bemoeit zich met het de zaak. Als we het spuugzat zijn vertrekken we gewoon naar Ardal, met of zonder politie. Ze volgen ons maar dwingen ons te stoppen. De politie biedt zijn excuses aan en wil niet naar het politiebureau! Hij wil het goed maken en nodigt ons uit om bij zijn thuis te komen. We weigeren en kunnen zonder het geven van onze namen, etc. verder rijden. Woedend rijden we terug en hervatten onze rit naar de vallei. Een mooie route door de groene vallei met oude knoestige bomen en de turkoois gekleurde rivier waar de weg langs slingert. De dorpen zijn rommelig en zeer kinderrijk. Iedereen staat langs de weg te schreeuwen als we langs rijden alsof we bekende wielrenners zijn! Ook hier zijn veel kuddes onderweg naar de groene vallei. De weg gaat over de 2845 m. hoge pas naar Mavarz. Er ligt sneeuw op de weg en de temp. is gezakt naar 14ºC. We stoppen bij de pas om in de zon te eten en te genieten van het schitterende uitzicht . Klaas wandelt naar de verticale rotsen en vind er Dionysia lamingtonii in volle bloei. De vaste kussens zijn blauw groen van kleur en hebben gele verse bloemen. De exemplaren verschillen van kogelvormig tot platte grote planten. Na deze verassing dalen we af naar de vallei en zoeken een overnachtingplek aan de Bazoft rivier. Jonge meisjes lopen met zware bundels hout op hun rug terwijl de mannen langs de weg staan te lanterfanten en vragen of ze mee mogen rijden! Ga eerst zelf maar eens met zo’n berg hout op je rug lopen zeg ik, ze moeten zich schamen! We vinden een geschikte plek waar we via een pad bij de rivier kunnen komen. We koken en eten en maken een kampvuur. Het is met 19ºC niet echt koud om buiten te zitten. Hopelijk worden we vannacht met rust gelaten en kunnen we uitslapen.

8 Mei.03
Als we wakker worden is het bewolkt en er valt wat regen bij 15ºC. We ontbijten in de auto. Het weer is veranderd en zo te zien kunnen we de zon vandaag wel vergeten. Om 9.30 uur vertrekken we om de weg door de Bazoft vallei te vervolgen. We zijn 5 km. van de ingegeven coördinaten waar Dionysia lamingtonii volgens onze gegevens zou groeien. Het is de zelfde soort als we gisteren op de pas hebben gevonden. Het pad gaat op 1750 m. hoogte verder langs de Bazoft rivier. We vinden op de gegeven coördinaten geen Dionysias. We zien wel bloeiende Arabis met witte bloemen. We rijden verder en vinden 8 km. verder op de verticale kalkrotsen langs het pad een groot aantal Dionysias lamingtonii helaas uitgebloeid. Het is een klein gebied waar de verticale kalkrotsen overgaan in bazoft gesteente. We rijden verder maar vinden geen bloeiende exemplaren meer. Misschien hoger waar volgens onze gegevens nog een andere soort zou groeien, ook met gele bloemen. Het weer wordt erg slecht en het pad is vreselijk modderig. We besluiten om te draaien en na Esfahan vanaf de andere kant de Bazoft vallei nog eens te bezoeken. We rijden in een druilerige regen terug naar Marvarz en slingeren omhoog naar de 2850m. pas zonder enig uitzicht. We stoppen in een dikke mist om enkele uren te pauzeren. Tegen de avond rijden we terug naar Parvim en haar zoon Amir in Sar e Kord. We eten pizza, douchen en kijken tot 2.30 uur foto’s.

9 Mei.03
We hebben allebei goed geslapen en staan om 8.30 uur pas op, het was gister erg laat geworden en het is vrijdag dus weekend.Vandaag gaan we naar een vriendin van Parvim, ze woont 10 km. buiten Esfahan . Het is mooi weer met een wolkeloze blauwe lucht. Na het ontbijt vertrekken we met Parvim en Amir in onze auto. Het huis ligt midden in een grote boomgaard, een groene oase met stromend water om de bomen te bevloeien. Druivenstruiken, abrikozenbomen, rozen en grote dennenbomen. Via een trap kom je in de kamer en keuken en kijk je vanuit de grote ramen over de hele tuin en de bergen .Er zijn geen andere huizen in de buurt wel akkers en bossen. Ze hebben 3 honden maar die liggen jammer genoeg aan de ketting. Een van de honden heeft 2 puppy’s. We hebben vreselijk medelijden met deze beesten, hun ketting is te kort en ze blaffen veel. Ze kunnen zich amper bewegen, enkel 2 stappen naar links en naar rechts, dan is de ketting gespannen. We praten er met Amir over en hij is het er mee eens dat dit niet goed is en onnodig, ze hebben zoveel ruimte waar de honden los rond kunnen lopen. We brengen de dag door met de kinderen en kleinkinderen en familie. Het is een heerlijke plek maar er zijn enorm veel vliegen buiten. De akkers worden met kippenmest bemest en dit zou de reden zijn dat er zoveel vliegen zijn. We eten samen en wandelen. Klaas en Amir laten de kettinghonden los zodat ze kunnen rennen en spelen met Lex. We worden gevraagd om te blijven slapen zodat we niet het hele stuk terug moeten rijden. We besluiten te blijven zodat we morgen ochtend naar de bank in Esfahan kunnen. We zijn bijna door ons geld en pinnen kan hier niet. Door de problemen met de auto is er veel meer geld op gegaan. Het is mogelijk om geld vanuit Nederland naar hier over te maken, maar dit zal ook wel weer een heel gedoe worden en de nodige tijd gaan duren! In de avond eten we zelfgemaakte Dolmus, het zijn wijnbladeren gevuld met rijst, vlees en linzen. We drinken zelfgestookte alcohol met limonade. Het goedje is veel te sterk om puur te drinken, een slaapmutsje voor de nacht kan geen kwaad! We krijgen een aparte kamer waar ook Lex mag slapen. In de avond geurt de tuin heerlijk. De honden zijn gelukkig stil. Ze hebben hun verzetje gehad en liggen rustig af.

10 Mei.03
We hebben goed geslapen en staan uitgerust op. Parvim loopt met een mandje in de tuin en plukt druivenbladeren, rozen en kruiden. We drinken samen thee en ontbijten. Klaas en Amir vertrekken naar Esfahan om de bankzaken te regelen. Ik wandel in de boomgaard en zit wat in de zon. Het is heerlijk weer om buiten te zijn. In de boomgaard heeft een uilenpaar een nest met 2 jongen. Als Klaas en Amir terug zijn lunchen we met rijst, cou-cou (een omelet met kruiden), yoghurt en salade. We nemen afscheid en vertrekken terug naar Sar e Kord. Onderweg drinken we thee aan een rivier met bomen en lage banken met kussens en kleden waar je heerlijk kunt zitten en genieten van een glas thee en een waterpijp. Terug in Sar e Kord doen we inkopen en ik kook een pastaschotel. Ik ruim af en doe de afwas voor Parvim. Na een douche nog even tv kijken en dan naar bed.

11 Mei.03
Vandaag is het moederdag, we willen proberen een speciale e mail te sturen voor de moeders. We willen vandaag ook richting Aligudarz reizen maar moeten eerst de bankzaken en belastingzaken afwerken. Er moet worden gebeld en er moeten e mails worden verstuurd, maar de computer van Amir blokkeert steeds om een of andere reden! De buurvrouw komt soep brengen, erg aardig. Minder aardig is dat er naamplaatjes van de auto zijn gejat en een knipperlicht hangt los. Dit is op klaar lichte dag gebeurd voor het huis van Parvim en Amir. Enkele jongemannen komen vertellen dat ze dit zagen en achter de jongens aan zijn gegaan, maar ze hebben ze niet kunnen pakken. Als het e mailen niet lukt gaan we naar een internetcafé en naar een telefooncentrale om contact op te nemen met onze vrienden in Nederland en zo de bank en belastingzaken te regelen. Ik blijf in de auto en zie hoe politieauto’s af en aan rijden door de straten. Ze stoppen op de hoeken van iedere straat en houden de jongeren in de gaten die van school komen. Ze willen voorkomen dat de jongens contact hebben met de meiden. Als een groepje meiden bij een telefoon staan en wat jongens hun kant op lopen gaan 2 politiemannen naar de meiden. De meiden doen alsof ze gaan telefoneren. De politie’s zeggen niets maar hun uitdrukking is zeer vijandig. Ze controleren of er echt gebeld wordt ! De politie oefent terreur uit tegen de burgers en vooral tegen studenten. Zo dwingen ze hun macht af en houden de mensen onder controle. Ik vraag me af hoe lang dit nog goed gaat! We zien dit soort voorvallen dagelijks en ondervinden het zelf ook dagelijks. Er is geen vrijheid en iedereen is dit regiem spuug zat. Ik moet er niet aan denken wat de gevolgen zullen zijn als het verzet van de jongeren groter wordt. Ik voel de spanning in de straten en onder de mensen. Ze hopen dat na Irak, Iran aan de beurt is en dat er een einde wordt gemaakt aan de onderdrukking. Ook wij worden voortdurend in de gaten gehouden en aangehouden en dat is zeker niet prettig. Maar we laten ons niet op stang jagen en laten hun merken dat we niet onder de indruk zijn. Het is inmiddels te laat geworden om te vertrekken naar de bergen en besluiten morgen ochtend te vertrekken. Als het aan Parvim en Amir ligt blijven we nog een tijd maar ik voel de onrust en wil de bergen in. Het is mooi geweest en wil nu weer even buiten leven. Parvim maakt een heerlijke maaltijd en we praten tot diep in de nacht.

12 Mei.03
Vandaag nemen we afscheid van Parvim en Amir. We willen graag de bergen in bij Aligudarz om Dionysia hauskechtii in bloei te zien. We zijn misschien al aan de late kant! Drie jaar geleden hebben we deze Dionysia gezien rond 2 Mei in volle bloei. Parvim is verdrietig als we vertrekken en wil met ons mee. Ze wil dat we terug komen als we in Esfahan zijn geweest. We beloven dit en vertrekken met mooi weer. We rijden via de vruchtbare vallei naar Ben en slaan af naar Oregan, de overnachtingplek waar we door de politie zijn lastig gevallen. We willen een doorsteek maken door de bergen en na enkele pogingen vinden we een doorgang in Noord Westelijke richting. Deze route staat op geen enkele kaart en wijkt af van de computergegevens. We rijden de richting op naar Aligudarz en volgen de rivier. De weg veranderd regelmatig in een pad en gaat naar 2700 m. hoogte. We slingeren door een groene vallei met populierbossen aan de voet van het Zarde kuh gebergte. De berghellingen staan vol voorjaarsbloemen, geel, paars, rood, roze, en wit. In de afgelegen dorpen wordt gestookt met koemest. De gedroogde plakken liggen te drogen bij de huizen. Het is een stuk frisser op deze hoogte en het is bewolkt. We vinden op 2740 m. hoogte een geschikte overnachtingplek bij een kloof met een waterval. We wandelen een stuk door de kloof. Lex heeft tijdens het spelen met andere honden zijn poot verrekt en loopt wat mank. Na deze wandeling is het erger geworden en houd zijn voorpoot steeds omhoog, het is ook een pechvogel, net als wij! De kookplaat heeft weer enkele dagen kuren. De verbranding is niet goed en waarschijnlijk wordt hij te heet. Na een kwartier begint hij te knipperen wat betekent dat er een storing is. Hij moet dan uitgeschakeld worden. Erg gezellig als je aan het koken bent! Ik heb dat rot ding al heel wat keren vervloekt. Het is misschien ideaal op zeeniveau maar in de bergen werkt het voor geen meter. Het is iedere keer weer afwachten of hij wil branden of niet! Gelukkig hebben we nog een kookstel op gas waar ik dan verder op kan koken. Morgen moet er opnieuw naar gekeken worden anders smijt ik hem de rivier in. We eten in de auto omdat het met 15ºC te koud is om buiten te zitten. Het is nog altijd bewolkt maar hopen morgen met zon op te staan!

13 Mei.03
We staan op met zon en blauwe lucht. Het ziet er duidelijk beter uit dan gister. Er is weinig wind en 15ºC maar de zon is erg sterk. Na het ontbijt gaat Klaas met de kookplaat aan de gang. Voor de zoveelste keer sleutelt hij de kookplaat uit elkaar en maakt hem schoon. Ik maak zo goed als kan de auto van binnen stofvrij. Als Klaas de kookplaat er weer in heeft zitten brand hij weer als behoren. Geen explosies, geen oververhitting en geen storingen meer. Klaas kan wel service monteur worden bij Wallas. Na een kop koffie kunnen we dan eindelijk verder. Het is inmiddels 13.00 uur als we de weg vervolgen door een droog verlaten berglandschap. We hebben de provincie Baghtiari achter ons gelaten en zijn in het grens gebied van Lorestan. De mensen reageren een stuk rustiger en zijn afwachtend. Erg prettig voor ons. De dorpjes zijn dun bevolkt en we worden met rust gelaten. De mensen werken op de akkers en er zijn maar weinig kuddes. De planten zijn duidelijk aan de droogte gewend. De Onosmas bloeien met hun afhangende gele buisbloemen. De verschillende soorten Astragalussoorten moeten nog gaan bloeien. De Euphorbias zijn compact en bloeien met fris geel groene bloemen. De weg gaat over in een stoffig pad. We zien hier 2 volwassen mannetjes wolven . Ze zijn door ons verrast en maken zich uit de voeten. Ze steken het pad over om via een steile berghelling te verdwijnen. We volgen ze nog een poosje met de verrekijker voor ze op gaan in het landschap. We zijn zeer onder de indruk, ze zijn erg schuw en worden door de bevolking vervolgt en gedood. Het pad slingert verder omhoog naar de sneeuwgrens op 2765m. hoogte. Het landschap verandert, steile rotsen en groene dalen met bloeiende Fritilarias ( Keizerskroon). Hun grote rode bloemen zijn al ver uit gebloeid. We dalen af naar een splitsing en slaan af naar een prachtig groen gebergte met watervallen, bergstroompjes en diepe ravijnen. De dorpjes zijn gebouwd op spectaculaire plaatsen met schitterend uitzicht over het hoger gelegen gebergte met hoge sneeuwtoppen. We eten bij een van de vele bronnen in de zon met bloeiende anemoon en vele voorjaarsbloemen en genieten van het uitzicht. We zijn 37 km. hemelsbreed verwijderd van Dionysia haussknechtii. In plaats van de weg proberen we door de bergen naar de plek te komen waar deze geel bloeiende Dionysia te vinden is. De computer helpt ons steeds de goede richting op te rijden. We hebben geen namen van de dorpen waar we doorheen komen. Met behulp van de luchtkaart kunnen we steeds checken waar we zijn. In een van de dorpen rijden we langs een politiepost waar soldaten met hun geweer in de aanslag staan! We rijden door en worden door 2 politiemannen op een brommer achterna gezeten. We stoppen en weten wat ons staat te wachten. Ze willen ons naar de politiepost hebben. Als we weigeren gaat er een politie met de brommer vandoor om versterking te halen. De andere haalt zijn pistool uit zijn holster. Dit maakt Klaas razend en jouwt de zeer jonge politie uit om te schieten. De jongen kijkt Klaas met angstige ogen aan en houd zijn pistool in de aanslag. Inmiddels is een oudere politie op de brommer gearriveerd en vraagt om mee te gaan om geregistreerd te worden. Als we het beu zijn rijden we naar de politiepost en weigeren de oudere politieman in de auto mee te laten rijden. We worden door 3 politie’s op een brommer gevolgd. Klas geeft flink veel gas zodat ze in een dikke stofwolk uit het zicht verdwijnen.We rijden de auto bijna in het kantoor. De soldaten springen aan de kant en weten niet wat er gebeurd. We zetten alle deuren open en nodigen ze uit om in de auto te komen kijken. Er wordt een dokter gehaald. Klaas schreeuwt geen dokter nodig te hebben omdat er met ons niets aan de hand is! De dokter spreekt Engels en moet vertalen. Ik schreeuw een soldaat toe die ons wat belachelijk staat te maken dat hij beter naar school kan gaan en Engels leren in plaats van te leren hoe je mensen moet doden. We leggen de dokter uit dat we het spuugzat zijn om als criminelen behandeld te worden. Er is geen enkele reden om ons te laten registreren of we iets fout hebben gedaan. We krijgen het uiteindelijk voor elkaar om zonder registratie te vertrekken. Er worden verontschuldigingen aan geboden en hierna mogen we verder. Een groen gebergte strekt zich voor ons uit. De bergen lijken van fluweel. We drinken koffie bij een bron met prachtig uitzicht over het landschap dat lijkt op Schotland. Er staan hellingen bloeiende Salvia’s. Het pad slingert via een spectaculair pad naar een dal met watervallen en bossen. De bergen zijn door erosie gevormd en hebben de mooiste vormen. We komen uiteindelijk uit op de weg naar Aligudarz. We steken de rivier over en slaan af om bij een waterval te komen bij een enorme steile bergwand. Hier zijn we 3 jaar geleden ook geweest en vinden er een prachtige overnachtingplek voor de waterval. We hopen dat we nu met rust gelaten worden. We eten buiten bij 20ºC op 2100m. hoogte.

14 Mei.03
Om 6.00 uur wordt ik wakker van de zingende merels, even later wordt er op de auto gebonsd! Klaas kijkt uit het dakraam, er staat een jongeman die om benzine vraagt. Klaas zegt hem geen benzine te hebben maar hij blijft op de auto bonken. Klaas gaat naar buiten om hem te laten vertrekken. Hij laat zich niet weg sturen en begint te schreeuwen en te dreigen en gooit een steen tegen de auto als hij vertrekt. Ook goedemorgen! Hij komt met 4 andere mannen terug en bedreigt ons door te doen alsof hij een pistool trekt. De andere mannen proberen Klaas en de jongeman uit elkaar te houden. Als we foto’s willen maken van deze idioot nokt hij af. We zeggen er mee naar de politie te gaan. Uiteindelijk verdwijnen ze en kunnen we eindelijk wakker worden. Dit is geen goed begin van de dag. We vertrekken hierna terug naar het hoofdpad en rijden naar het Ghadee kuh (?) gebergte tussen Aligudarz en Shoulabad. Hier gaan we opzoek naar Dionysia haussknechtii. We hebben hier 3 jaar geleden de Dionysia op 2 Mei in volle bloei gezien. We vrezen dat we nu te laat zijn! Het weer is erg helder en aangenaam van temp. Het lijkt wel of iedereen hier zijn verstand verloren heeft! Een bus haalt ons met hoge snelheid in, de stenen vliegen om de oren. Even later staan ze weer stil aan de kant. Aan hun grijnzende gezichten te zien vinden ze dit erg leuk! Het landschap is wonder schoon en dat is waarom we hier zijn. De vulkanische hellingen zijn door de regen gevormd en hebben diepe geulen en ravijnen in het landschap geslepen. Het pad gaat over in een smalle weg langs een wild stromende rivier. De besneeuwde toppen van de Kuh Oshturan met zijn 4070m. liggen te schitteren in de zon. De kuddes worden omhoog gebracht met vrachtwagens en pick-ups. De vrouwen, kinderen en honden zitten langs het pad uit te rusten en hun hongerige baby’s te voeden. De hellingen staan vol met paarsbloeiende Alliums (uien) en boterbloemen. Ze zetten de bergen in vuur en vlam. We herkennen de dorpjes waar we geweest zijn. De mannen dragen cowboyhoeden en brede gordels. We drinken koffie bij een karstbron. Dit is een natuurlijke bron waar het water uit het gesteente komt stromen. Drie bussen vol studentes stoppen en worden op ons los gelaten. Het zijn er zoveel dat ik niet weet wie ik moet aan kijken! Ze willen me aanraken en willen me een hand geven. Ze willen op de foto en even later vertrekken ze weer en kunnen we even alleen zijn. We komen tenslotte uit op de kruising naar Aligurdaz. De weg slingert door groene akkers en de besneeuwde bergen op de achtergrond. De vindplek van Dionysia is ook zonder onze coördinaten makkelijk te herkennen. We vinden de planten op 2300m. uitgebloeid. We vinden het exemplaar waar Klaas een fotowedstrijd mee heeft gewonnen. Uitgebloeid ziet hij er minder spectaculair uit. We rijden naar de verticale kalkrotsen op 2920m. hoogte. Hier groeien de Dionysias op een grillige rots langs het pad. De planten staan in bloei en zijn diep geel van kleur. Ik vind dit een van de mooiste groeiplaatsen van Dionysia planten. Ik ben opnieuw onder de indruk van de schitterende gele bloemen en hun groeiwijze. De bloemen zijn oogverblindend tegen de kale rots. Het is deze winter kouder geweest, er ligt veel meer sneeuw dan op 2 Mei 2000. De hellingen vol kogelvormige Acantholimons zijn nog bruin terwijl ze 3 jaar geleden mooi groen waren. We hebben dus weer geluk om de Dionysia haussknechtii in bloei te zien. Iets voor deze plek gaat Klaas rond kijken bij een verticale rotswand en vindt er honderden schitterende exemplaren samen met viooltjes en Potentillas. We besluiten om over de pas verder te rijden om bij een schitterende plek die we ons nog herinneren te overnachten. De temp.is op 2975m. flink gedaald. De lucht is koel maar de zonnestralen zijn intens. Het pad is voor een deel sneeuwvrij en gelukkig kunnen we verder rijden. We rijden naar een steile puinhelling aan de rivier en hopen er de familie te treffen die er 3 jaar geleden met hun tent stonden. We zien overal Nomaden tenten maar vinden ze niet terug. We rijden verder en zien de Fritillarias met hun rode bloemen in bloei. Ze zijn op deze hoogte op zijn mooist. Het uitzicht op de bergen blijft indrukwekkend mooi. Via ontelbare bochten dalen we af naar de Abezaz rivier. Overal komen watervallen van de steile rotsen. Het pad volgt de rivier door de kloof. De bedding wordt breder en we zien ook daar enorme grote Dionysias uitgebloeid, ze staan samen met grote Dianthussen(anjer) met donker roze bloemen. In de bedding staan enorme oude wilgen en de hellingen zijn groen met aangelegde akkers en bomen. We rijden door enkele kleine kinderrijke dorpen. We vinden de plek tussen de wilgen en bronnen en groene weide. In korte tijd hebben we een heel elftal kinderen bij de auto die steeds opdringeriger en lastiger worden. Rond 22.00 uur komen oudere bij de auto vervelen. Ze beginnen met stenen te gooien. Als Klaas een steen tegen zijn gezicht krijgt gaat hij naar het dorp. Hij wordt bijna gestenigd en komt onder het bloed terug. De mensen zijn hier hartstikke gek en er is niet een normale persoon te vinden. We besluiten te vertrekken, de auto wordt met stenen bekogeld. Het zijn een stelletje barbaren zonder enige opvoeding. We trekken een stenengooier de auto in om hem mee naar het politiebureau te nemen. Hij is vreselijk bang en raakt door het dolle heen. Hij smeekt Klaas om hem te laten gaan, maar Klaas is in alle staten en schreeuwt tegen hem. Ik kan met moeite voorkomen dat we de afgrond in gaan als hij aan het stuur rukt. Hij weet uiteindelijk uit de rijdende auto te springen door de zijdeur open te krijgen. Hij rent voor zijn leven en wij rijden naar een plek waar we al eens eerder hebben overnacht. Ik ben al deze toestanden meer dan zat en wil zo snel mogelijk Iran verlaten. We worden als wilde beesten opgejaagd en nooit met rust gelaten. Iedereen dringt zich maar op en laten ons niet met rust. Alles zit onder het bloed van Klaas. We drinken nog een kop koffie voor we eindelijk kunnen gaan slapen.

16 Mei.03
We slapen uit tot 9.30 uur. Het is weekend en we hebben voor vandaag niets gepland. Het is een rustdag die we gebruiken om wat e mails te schrijven en te lezen en wat buiten te zitten. Het is een mooie dag met 26ºC en veel zon. We hebben een e mail ontvangen van Harry, de kennis die met Engelse plantenkenners in Iran waren. We hebben elkaar niet ontmoet omdat iemand ziek is geworden en terug naar huis moest. Hun reis moest worden aangepast. Verder gebeurd er niet veel. De bankzaken moeten tot morgen wachten. We willen een dezer dagen terug naar de Oshturan bergen. Het is een alleen staande bergketen waar we graag willen rondkijken samen met Amir. We zullen wachten tot morgen om verder plannen te maken.

17 Mei.03
Vandaag moet er enig schot komen in de mogelijkheid geld van uit Nederland over te maken op een bankrekening hier in Sar e Kord of Esfahan. Ik word er zo’n beetje depri van afhankelijk te zijn van anderen. We besluiten samen met Amir naar de bank te gaan in Sar e Kord om het probleem voor te leggen. Volgens hier is het geen probleem maar iemand moet naar de bank in Nederland gaan om dit te regelen. Er kan hier een rekening geopend worden wat ongeveer een week gaat duren. Het zal zeker 14 dagen duren voor het geld beschikbaar is. Het openen van een rekening zou 100 Euro gaan kosten! Klaas en Amir gaan naar het postkantoor om te informeren of het geld gewoon per post kan worden verstuurd Dit is ook een mogelijkheid maar er zijn meer risico’s aan verbonden. De directeur van de hele regio wordt er bij gehaald en onder het genot van een kop thee wordt ons probleem nog eens besproken. Het hele postkantoor is in rep en roer met de komst van een vreemdeling. Ze maken gebruik van de gelegenheid om vragen te stellen over Nederland, ons probleem wordt aan de kant geschoven en komt niet meer ter sprake. Enkele uren later komen Amir en Klaas terug zonder een goede oplossing. De moeder van Amir belt verschillende banken. Ze vraagt hulp aan een goede vriend die bij een bank werkt. We moeten morgenochtend naar de bank komen om er een rekening te open waar direct geld op kan worden gestort zonder kosten! We hoeven dan niet weken te wachten. Morgen zou het geld dan kunnen worden overgemaakt. Ik ben er nog niet gerust onder maar er is een sprankje hoop dat het op korte termijn wil gaan lukken. We moeten wachten tot morgen. De belasting hebben we via internet verstuurd in de hoop dat het oké is. We hebben niet kunnen achterhalen of onze aanvraag voor een elektronische handtekening gelukt is, we kunnen zelf niets controleren of bellen omdat het gratis nummer van de belasting niet vanuit hier te bellen is. Ik voel me machteloos en verdrietig omdat alles zo moeilijk moet gaan. Parvim en Amir proberen me wat op te beuren en me gerust te stellen dat alles goed komt. Ze kookt heerlijke Iraanse gerechten en wil morgen een feestje organiseren. Klaas stelt voor om een van onze camera’s te verkopen zodat we toch geld hebben maar hier willen ze niets van horen. Als het aan hun ligt blijven we hier nog maanden!

18 Mei.03
We staan om 7.15 uur op. Parvim is al bezig met de stoep schoon te spuiten. De zon schijnt al volop. Na het ontbijt vertrekken Amir, Parvim en Klaas naar de bank. Ik blijf samen met Lex thuis. Ik kook wat macaroni voor hem, hij heeft al enkele dagen geen vlees gehad. Ik was wat kleren en neem de stofzuiger ter hand. Parvim komt terug met een kilo vlees voor Lex. Ze vertelt dat er een rekening is geopend en dat er geld vanuit Nederland kan worden overgemaakt. Klaas belt de gegevens van de bank door aan Nederland zodat het geld kan worden overgemaakt. Nu is het wachten of het geld vanuit Nederland wordt overgemaakt en of het gaat lukken. Parvim staat inmiddels in de keuken en maakt Ab ghust, een dikke soep met vers vlees, aardappelen, wortel en bonen. Ik ben dol op traditioneel eten! Ze kookt iedere dag 2 keer een heerlijke maaltijd en het is ieder dag weer een verassing. We vertrekken samen naar Baghekhan, er is een walnotengaard met bomen van wel 4oo jaar oud. Er is een bron met stromend water. Het is een geliefde picknickplek. We rijden de weg naar Izeh met zicht op de besneeuwde bergen. In de boomgaarden is nog een familie. We krijgen een bord ashtouk, dikke soep van rijst, groente, bonen en yoghurt. Hierna rijden we naar Hamzehali. Het is een Heilige plaats met een kleine moskee hoog op een berg. Er is een park met veel bomen, bronnen en kleine winkeltjes beneden in het dal. In het weekend is het er vreselijk druk. Er is net een trouwerij aan de gang als we arriveren. De bruid draagt een knal gele bruidsjurk. We worden uitgenodigd om mee naar hun dorp te komen. Er zijn in deze week extra veel trouwerijen omdat de verjaardag van Mohammed wordt gevierd. De datum is niet overal het zelfde, daarom hebben ze er maar een hele week van gemaakt. Dit wordt overal in huis met familie en vrienden gevierd met extra lekker eten en gebakjes bij de thee. De bruid en bruidegom vertrekken na de foto en filmrapportage met toeterende auto’s. De auto van de bruid is versierd met bloemen en een grote strik. Op de terugweg halen we bij een familie met 7 dochters en 2 zonen schapenmelk. Parvim maakt hier thuis yoghurt van. We stoppen in Boldaji, een dorp onderweg. Hier moet de beste gaz vandaan komen. Het is een zoetigheid wat er uit ziet als noga. Het is wit, zoet met veel noten. Parvim koopt een doos vol van deze zoetigheid om de verjaardag te vieren van Mohammed. Het is alweer 20.30 uur als we thuis zijn. Parvim gaat meteen aan de slag in de keuken. De mannen hebben een computerspel ontdekt dat de nodige lawaai en geweld teweeg brengt. Ik zorg voor Lex, hij heeft opnieuw problemen met zijn darmen. Hij heeft de hele dag weer last van diaree. Ik geef hem medicijnen door het eten in de hoop dat het zal stoppen. De rest van de avond gebruik ik om het dagboek te schrijven. Klaas en Amir kruipen weer achter de computer om spelletjes te doen. Onze matrassen liggen op de grond en Lex vindt dit een stuk aangenamer liggen en ligt regelmatig op het dekbed te slapen. Het is in Iran heel gewoon om gewoon op de grond te slapen. Amir en Parvim hebben geen bedden. Ze leggen een dun matrasje op de grond met een dekbed. Je kunt je bed neer leggen waar je wilt. Het is ook makkelijk als mensen op visite komen en blijven slapen. Geen gedoe met het klaar maken van kamers en bedden. Ook bij Parvim blijven regelmatig mensen slapen en eten. Na een wandeling met Lex is het weer laat geworden!

19 Mei.03
Vandaag wordt hier de verjaardag van Mohammed gevierd. De kinderen zijn vrij van school en veel winkels zijn gesloten. De banken en overheidsgebouwen zijn gesloten. We slapen uit en ontbijten gezamenlijk met fruit, thee, koffie, melk, warm brood, kaas en jam. We laten Lex net buiten de plaats uit. Hiervoor rijden we met de auto naar een braakliggend terrein. Het is mooi weer met blauwe lucht en 24ºC zeer aangenaam. We krijgen telefoon uit Nederland, er is een speciale code van de bank nodig om er zeker van te zijn dat het geld naar de goede bank gaat! Iedere bank heeft zijn eigen code die vermeld moet worden. Via internet is de code opgezocht maar om er zeker van te zijn dat het de goede is moeten we dit bij de bank eerst checken. We kunnen dit vandaag niet doen omdat vandaag de banken gesloten zijn in verband met de speciale feestdag van Mohammed. Het zal dus vandaag ook niet lukken om het geregeld te krijgen en zullen tot morgen moeten wachten. Er is nog een berg was die nodig moet worden gedaan. Klaas poetst de auto van buiten en binnen. We kunnen de stofzuiger gebruiken en de auto eens een keer stofvrij maken. Dit is al deze tijd niet gebeurd. Verder gebeurd er niet veel. Ik popel om te vertrekken maar we zullen moeten wachten tot het geld kan worden afgehaald. In de buurt zijn verschillende trouwerijen, de muziek galmt door de straten en er is vuurwerk. Parvim gaat kijken waar de muziek vandaan komt. De dochter van een kennis geeft haar eerste trouwfeest. Volgens de traditie hier zullen er 3 feesten worden gehouden. De bruid draagt een lila kleurige bruidsjurk met een lange sluier. We worden door Parvim mee genomen naar het feest. We vragen of dit niet gek is! We kennen de mensen niet en we zijn ook niet uitgenodigd, maar Parvim verzekerd ons dat het niet nodig is om uitgenodigd te worden omdat iedereen welkom is en mag komen feliciteren. Wat onwennig stappen we naar het huis van de bruid. Het is met feestverlichting versierd en er hangen borden met neon verlichting waarop staat welkom op ons trouwfeest. Bij aankomst staat de bruidegom buiten om een luchtje te scheppen. Parvim feliciteert hem en wij doen het zelfde. Hij nodigt ons uit om mee naar binnen te komen. We komen terecht in de vrouwen afdeling! Er zijn geen mannen en Klaas en Amir worden verzocht naar de mannenafdeling op de bovenste verdieping te vertrekken. Het feest wordt gescheiden gevierd. De muziek staat op disco sterkte en ik wordt door de vrouwen meegenomen om te dansen. Als ik me eerst wil bevrijden van hoofddoek en mantel wordt ik door vele handen geholpen. Ik ben omringd door de vrouwen en meisjes en als ze me op blote voeten, in jeans en doorzichtige blouse zien raken ze helemaal door het dolle heen. Ik dans in het midden terwijl de vrouwen rondom me dansen en klappen. Vanuit hun keel produceren ze een hoge toon die door het snelle bewegen van hun tong een hels lawaai verspreid. Na deze vuurdoop wordt ik volledig geaccepteerd. Terwijl de mannen aan de thee zitten krijgen Parvim en ik gebakjes en moeten we mee eten. Ik heb totaal geen honger omdat we net gegeten hebben! Maar er moet gegeten worden. In snel tempo eten de vrouwen om hierna weer te kunnen dansen. Hun kleding varieert van spijkerbroek met t shirt, sexy en gewaagde kleding, veel make-up tot hoofddoek en chador. Bij de mannenafdeling was het eten al achter de rug en Klaas en Amir moesten het alleen met thee doen. Het ging er ook wild aan toe. De muzikanten speelden en de mannen dansen de hele avond met elkaar. Bij ons afscheid kus ik de bruid en Klaas kust de bruidegom en wenst hem veel geluk. Na dit feest volgen nog 2 feesten. De bruidegom was nu alleen te gast in het huis van zijn schoonouders. Een Ayathollah vraagt in het eerste deel van het huwelijk de familie of ze akkoord gaan met het huwelijk. De eerste keer en de tweede keer zullen de bruid en de familie hierop geen antwoord geven. Het is bedoeld om het aanstaande echtpaar de kans te geven elkaar te leren kennen. Het is verboden om ongehuwd met elkaar op straat te komen of alleen bij elkaar te zijn. Het is als het ware een soort kennismaking. Als het echtpaar elkaar dan nog aardig vinden volgt het laatste deel. Als de Ayathollah de bruid en de familie toestemming vraagt roept iedereen JA. Tussen het eerste en laatste huwelijk kunnen soms 2 jaar tussen zitten en pas dan mogen ze in een huis wonen. Dan hebben wij het een stuk gemakkelijker!

20 Mei.03
Het is opnieuw een prachtige dag met veel zon en 26ºC. Ik voel de onrust en wil graag buiten zijn met dit mooie weer. Het grootste deel van de dag breng ik in de kleine tuin door. Er staat een grote boom die voor voldoende schaduw zorgt en je kunt op een hoger gelegen terras in en uit te zon op een vloerkleed zitten. Ik kan dan in ieders geval de lucht zien en een briesje wind voelen. Parvim is veel binnen, ze kijkt veel televisie en Amir zit vaak achter zijn computer. Na het ontbijt zijn Klaas, Amir en Parvim weer naar de bank gegaan om de code van de bank te checken. Het bleek niet de goede code te zijn. Na een hoop gedoe hebben we dan de goede code en geven dit door in Nederland. Nu kan eindelijk het geld worden overgemaakt naar de bank in Sar e Kord. Het is nu nog wachten tot we het geld kunnen ophalen. Opgelucht drinken we koffie met kleine gebakjes. Klaas en Amir kruipen achter de computer, maar niet voor lang! De stroom valt weer eens een keer uit. Iedere dag gebeurt dit wel een keer. Soms duurt het uren voordat er weer stroom is. Geen televisie en geen computer, dan wordt er geslapen! Lex en Klaas liggen buiten op het verhoogde terras. Parvim ligt in de kamer over de vloer in haar zithoek met kussens. Amir heeft in de voorkamer zijn matras op de vloer liggen. Ik heb geen rust om te gaan liggen slapen en rommel wat. Voor het eten rijden we naar de bergen net buiten de stad om er wat te wandelen met Lex. Ik heb nodig eten nodig voor hem en zal Parvim om geld moeten vragen. Tijdens onze wandeling zien we velden vol blauwe korenbloemen en een fijne Iris soort met lila kleurige fijne bloemen. We gaan morgen terug om er foto’s te maken. Verder gebeurt er weinig. We eten en drinken op zijn tijd en wachten. Lex krijgt een bak spaghetti van Parvim. Morgen gaan we naar de slager en kopen rijst en macaroni voor hem.We lezen de e mails met nieuws van thuis, het is altijd fijn om iets te horen van vrienden en familie. Het wordt zoals gewoonlijk weer laat voor we op bed liggen.

21 Mei.03
We staan tegen 9.00 uur op en vertrekken na het ontbijt terug naar de plek in de bergen waar we gisteren de Irissen hebben gezien. Het is niet ver en we wandelen in de zon. Het is al knap warm in m’n zwarte kleding en hoofddoek. We ontdekken wat verder door een groene oase met grote bomen en een open bron en stroompjes. Het staat er vol met voorjaarsbloemen in alle kleuren, het lijkt wel op een schilderij met al die kleuren. Ik maak een voorjaarsboeket om mee te nemen. Parvim is helemaal verrukt als ze het boeket ziet. In een grote vaas staat het nu te pronken in de kamer. Lex krijgt eindelijk zijn eten en in enkele tellen heeft hij het vlees met macaroni en brood door zijn keel. Ik geef hem 1 keer per dag wat van de vitaminepoeder door zijn eten in de hoop dat het iets zal bijdragen. Amir moet vandaag naar Teheran, een lange bustocht die de hele nacht zal duren. Hij moet voor zijn militaire keuring. Hij heeft een kleine hartafwijking en is nu door gestuurd naar een onafhankelijke dokter die nu moet gaan bepalen of hij wel of niet in dienst kan. In Iran moet iedere man 2 jaar in dienst. Alleen als er een medisch probleem is kan vrijstelling worden gegeven. Amir hoopt natuurlijk dat hij wordt afgekeurd en niet in dienst hoeft. Hij kan dan zijn studie afmaken en zijn beroep als dierenarts gaan uitoefenen en een praktijk openen. Het worden voor hem en zijn moeder enkele spannende dagen. Amir komt vrijdagochtend weer terug en hierna hopen we een party te kunnen geven voor we vertrekken, als we tenminste het geld hebben! Ik neem eindelijk de moeite om m’n haren te kleuren. Ik had het voor ons vertrek willen doen maar het is er al die tijd niet van gekomen. Hierna verf ik de haren van Parvim. Ze had het spul ook al lang in huis maar nam niet de tijd om het te doen. In het begin droeg ze altijd een hoofddoek in huis, ze sliep zelfs met haar hoofddoek op! Sinds enkele dagen laat ze de hoofddoek in huis af, ze is inmiddels gewend geraakt aan een andere man in huis. Ze zegt nu de moeder te zijn van Klaas en schept voor hem het eten op en schenkt zijn glas vol. Klaas laat zich heerlijk verwennen en eet alles op wat Parvim opschept. Ze geniet als Klaas heerlijk zit te smullen en schept nog eens voor hem op. Amir is daar in tegen een kleine en langzame eter. Ik bekijk dit alles met argus ogen aan en zeg haar Klaas niet zo te verwennen omdat hij veel te veel eet. Maar ze lacht me uit en kiest duidelijk partij voor Klaas. Voor het avondeten kook ik eens voor de verandering. Klaas brengt Amir naar het busstation, hij moet morgenochtend om 8.00 uur in Teheran zijn voor medisch onderzoek. Net voor het eten valt de stroom voor de tweede keer uit en we brengen enkele uren door met kaarslicht. Het versturen van de e mails moet nu tot morgen wachten. Morgen willen we bij de bank informeren of het geld al is overgemaakt!

22 Mei.03
Vandaag zijn we de hele dag alleen met Parvim. Amir is in Teheran voor een bezoek aan een dokter voor zijn militaire keuring. Hierna heeft hij een reünie met enkele studenten en professors van de Universiteit en komt met de nachtbus terug naar huis. Parvim informeert bij de bank en krijgt te horen dat het geld er zaterdag zal zijn. Morgen is het weekend en zijn de banken gesloten. We kunnen niet meer doen dan wachten…..! We proberen opnieuw de mailtjes te versturen maar ze komen weer terug. Wat een gedoe om te mailen! De hele buurt hangt regelmatig om de auto. Ze bonzen op de poort zodat Lex gaat blaffen. Het helpt niks als je er iets van zegt. Ze blijven dreinen en zijn nog steeds niet gewend aan ons. Ze willen Lex zien en zodra we de poort uit gaan staat er op iedere hoek van de straat wel een groepje mannen of kinderen die vreselijk nieuwsgierig zijn en alles in de gaten houden wat we doen. Het is nu al zo ver dat ze op hun knieën bij de poort liggen om maar iets te kunnen zien. Toen we iemand bij de buren over de muur zagen weg glippen is Parvim naar buiten gegaan om aan dit kinderachtige gedoe een eind te maken. Je zou denken dat ze het nu toch onderhand gezien hebben! Van de auto kunnen ze ook maar geen genoeg van krijgen. Iedere keer zien we weer nieuwe krassen en afdrukken van handen op de auto. Ze kunnen met hun handen nergens van af blijven. We kunnen toch ook niet als een oppasser bij de auto gaan staan? Amir laat weten dat de dokter niet aanwezig was en dat hij dus helemaal voor niets is geweest. Zo gaat dat hier, nu moet hij volgende maand terug komen! Klaas vult de tijd met computerspelletjes. Ik help Parvim in het huishouden. We laten Lex uit en verder beleven we niet veel.

23 Mei.03
Het is vandaag vrijdag dus weekend in Iran. In de ochtend is het een stuk rustiger op straat dan een doordeweekse dag. Ondanks het weekend hoor ik het melodietje van de vuilnis- wagen in de verte. Dit betekend dat de vuilnisbak kan worden buitengezet. De vuilnisauto komt iedere dag en het melodietje hoor je overal in Sar e Kord. Iedereen slaapt nog maar ik lig al uren wakker en voel me onrustig. Amir is om 6.00 uur vanuit Teheran terug gekeerd. Het was een bustocht die 9 uur heeft geduurd. Zijn moeder was ongerust geworden en heeft vanaf 4.00 uur op hem gewacht en gebeld naar de politie.Ze moet toch weten dat in Iran niks gaat zoals het moet gaan! De ochtend komt wat traag op gang en na het ontbijt heb ik behoefte ergens naar toe te gaan om wat te wandelen en buiten te zijn, het op de plaats hangen ben ik een beetje beu geraakt! Ik stel na de lunch voor om naar de oase te gaan met grote bomen en een bron waar we wat kunnen zitten. Er is mooi uitzicht op de bergen en het is maar 10 min. rijden, maar Parvim wil eerst slapen. We bekijken met Amir wat foto’s die gemaakt zijn tijdens het maken van een film. Amir heeft 3 films gemaakt waarvan er 1 in de prijzen is gevallen, zijn moeder speelt een kleine rol in 1 van de films. De laatste film die hij gemaakt heeft mag van de overheid niet getoond worden. In Iran is het erg moeilijk om een film te maken zonder dat er van alles aan veranderd moet worden! Amir ging niet akkoord met de veranderingen dus mag hij niet vertoond worden! In Teheran woont zijn oom, hij is een bekende cameraman. We worden door hem uitgenodigd om hem te bezoeken, maar we moeten eerst afwachten of we het visum verlengt krijgen in Esfahan. Dit moet voor 29 Mei gebeuren, we willen hierna eerst naar het gebergte in het Noorden van Teheran. Als we hierna nog tijd overhebben zullen we zien wat we nog kunnen doen. Na het middagdutje van Parvim ga ik met haar boodschappen doen. De groenteman en wat kleine winkeltjes zijn gewoon open, ook al is het vrijdag. We halen boter die Parvim met bonnen betaald. De overheid geeft ieder jaar bonnen waar mee gratis boter en nog wat producten mee betaald kunnen worden. Hierna vertrekken we met een picknickdeken, koekjes en een bakje met noten naar de oase in de bergen. Bij aankomst zijn er al enkele families. Iedereen wil natuurlijk kennis met ons maken en een praatje maken. Lex trekt veel aandacht als hij zich in het water vermaakt door kopje onder te gaan en met zijn kop onder water vooruit te lopen. Het is een komisch gezicht en trekt zo wel erg veel aandacht! We maken foto’s in een veld vol blauwe korenbloemen terwijl iedereen toekijkt. We trekken ons er niet te veel van aan en doen gewoon door. We worden door 2 mannen uitgenodigd om mee te gaan. Ze willen met ons naar een plek in de bergen waar veel wilde dieren zouden zijn. Een van de mannen heeft een terreinauto en wil dat we met hem mee gaan. We kunnen er slapen bij familie omdat het in een dag te ver is om op en neer te rijden. Deze man heeft een fabriek waar ze azijn maken. Amir kent zijn broer die een boekwinkel heeft in Sar e Kord. De vader van deze man is ook eigenaar van de oase waar we op dat moment zijn. We krijgen een schaal yoghurt en geroosterde kip met brood. We wisselen telefoonnummers uit en maken een afspraak voor zondag. Deze man belooft ons morgenavond wodka te komen brengen! Het is bijna donker als we terug rijden. Parvim duikt de keuken in om weer een heerlijke maaltijd te koken. We hebben voor Lex ook kip mee gekregen die hij met rijst, brood en wortel zo naar binnen heeft gewerkt. Morgen kunnen we informeren of het geld er is, we kunnen dan eindelijk weer verder. Het is flink afgekoeld en er staat flink wat wind. Het was vandaag 26º en veel zon. In de avond wordt het meestal nevelig en koel. We slapen met de ramen allemaal open anders is het te warm in de slaapkamer.

24 Mei.03
Als we opstaan is Parvim al bezig in de keuken. Amir ligt in de voorkamer en slaapt gewoon door. Vandaag zou het geld beschikbaar moeten zijn en we bellen naar de bank. Het geld is in Teheran maar moet nog naar Sar e Kord komen. Hoe dit in zijn werk gaat weet ik niet, maar we worden terug gebeld of het vandaag op de bank hier is of dat we er voor naar Esfahan moeten! We worden inderdaad terug gebeld dat we de Euro’s in Esfahan moeten halen. Dit zijn wel even 200 km. op en neer! Het is niet helemaal duidelijk hoe het nu allemaal zit, maar we willen morgenochtend naar Esfahan en hopen eindelijk het geld te ontvangen waar we al zolang op wachten. Verder gebeurd er weinig tot we Lex uit gaan laten. De buurmeisjes komen vertellen dat 3 jongens met messen bezig zijn geweest aan de auto en de buurmeisjes hebben bedreigd. We zien dat de hele zijkant van de auto is bewerkt met een scherp voorwerp. Ze hebben figuren en sterren in de lak gekrast en het ziet er niet uit. We zijn werkelijk met stomheid geslagen en ik kan alleen maar huilen. Ik ben het meer dan zat om nog langer in dit achterlijk land te blijven. Nog even en ze slopen de hele auto terwijl iedereen er bij gaat staan te kijken. We houden geen auto meer over, overal zijn krassen en deuken ontstaan door het stenen gooien en het op de auto klauteren en constant rond de auto hangen. Niemand heeft het verstand of voelt zich verantwoordelijk om hier iets aan te doen. In enkele minuten is het in de straat zwart van de mensen. Nu hebben ze allemaal hun zin en genieten wat dit allemaal teweeg brengt. Klaas en Amir gaan opzoek naar de jongens die dit hebben gedaan en willen met hen naar de politie. Een van de jongens krijgen ze te pakken en als de politie arriveert, bevrijd de politie de jongen zodat hij kan ontsnappen! Laat de jongen gaan er is geen probleem! Ze willen Amir oppakken en mee nemen naar het bureau. Hij schreeuwt tegen de politie dat hij niet de dader is en waarom ze de jongen laten gaan? De politie noemt hem een aap en zegt dat Klaas en Amir de jonen willen ontvoeren! Parvim is in alle staten en ik hoor haar gillen terwijl ik buiten in de tuin achter de gesloten poort alles aan hoor.Amir komt wit van woede naar me toe en is vreselijk overstuur. Heel Sar e Kord staat inmiddels voor de poort en de straten rondom staan vol met auto’s en politie. De hele zaak loopt vreselijk uit de hand en Klaas probeert Parvim zo ver te krijgen om naar binnen te gaan, maar ze weigert en gaat tekeer als een briesende leeuw. Klaas probeert Amir te kalmeren en ze spreken af om naar het politiebureau te gaan. Klaas wil een verklaring waarom de politie de jongen hebben laten gaan. De schaden aan de auto zal moeten worden gemaakt en betaald en de jongen moet worden gestraft. Als de politie dit geen probleem vindt dan zullen ze uitmoeten leggen wat dan wel het probleem is. Wij worden door de politie als criminelen behandeld, maar de politie in Iran zijn zelf de grootste schoften die er rond lopen en maken van de kinderen criminelen. Ze laten weer eens zien dat buitenlanders niet welkom zijn in Iran en dat ze vreemdelingen niet dulden. Ze kunnen ons niet het land uit zetten maar ze kunnen ons wel het land uit treiteren. Hier zijn ze erg goed in en het gaat ze ook lukken ook! Inmiddels is een andere politiemacht gearriveerd. Ze hebben meer aanzien en rijden in een dure Mercedes . In Iran zijn 3 verschillende politie’s, ze werken meestal niet samen en proberen elkaar meestal dwars te liggen. Klaas wil naar het politiebureau om uitleg en een oplossing. Als ze Amir ook mee willen hebben wil Parvim ook mee en klimt bij Klaas in de auto. Ze wordt door een politieman uit de auto gehaald omdat ze niet willen dat ze meegaat. Parvim is bang dat haar zoon wordt gearresteerd en raakt in paniek. Ze gaat op de vuist met de politieman die inmiddels in onze auto plaats heeft genomen. Ze probeert hem de auto uit de sleuren en slaat hem in het gezicht. Als ze wordt tegen gehouden trekt ze haar kleren stuk en gild uit angst. Iedereen staat te gillen en in plaats dat de politie de orde probeert te bewaren gillen ze net zo hard als de rest. Ik zie dit alles aan en heb medelijden met Parvim en haar zoon. Amir houd zijn moeder stevig vast en probeert haar te kalmeren. Ze is helemaal buiten adem, ze zou er iets van krijgen. Ik kan dit alles niet bevatten en het lijkt alsof ik naar een film kijk. Klaas zit achter het stuur om samen met Amir en Parvim naar het politiebureau te vertrekken. Ik blijf alleen met Lex achter en wacht tot ze terug komen. Het blijft nog een hele poos onrustig in de staat en iedereen hangt bij de poort rond. De telefoon gaat en de mannen van gister staan aan de deur. Ze komen drank brengen en willen een afspraak maken om de bergen in te gaan. Ik vraag hun om later terug te komen of te bellen omdat ik maar alleen thuis ben. Het is bijna 24.00 uur als Parvim me komt halen. De twee mannen die de drank hebben gebracht zijn bij haar. Ze zijn naar het politiebureau gereden om Klaas en Amir een hart onder de riem te steken. Ik snap er niks van en ga mee en neem Lex mee in hun auto. We scheuren naar het politiebureau. Daar hoor ik dat ze de zaak hebben omgedraaid en dat Klaas nu de slechterik is en wordt beschuldigd van ontvoering. Hij wordt door een hele scharen soldaten en politie omringt en behandeld als een crimineel. Er wordt Klaas niks gevraagd en kan geen verklaring af leggen. Hij mag niet weg en wordt naar een gevangenis gebracht waar hij moet blijven. Ik ga met Amir en Parvim mee om eten voor Klaas te maken en te brengen. Ik probeer de Nederlandse ambassade te bellen maar er wordt niet opgenomen. Ik probeer in Nederland iemand te bereiken maar alle mobiele telefoons staan uit, erg handig ! We praten tot 3.15 uur om Klaas mee naar huis te krijgen. Na het achterlaten van onze auto mag hij mee en moet morgen terug komen. De politie wil niet dat we contact met de Ned. ambassade opnemen maar zeggen dit zeker te doen. Doodmoe worden we naar huis gebracht door een van de mannen, Behram. Hij is al die tijd bij ons gebleven en zegt morgen om 8.00 uur terug te komen om ons naar het politiebureau te brengen. Gelukkig zijn er altijd nog mensen die je willen helpen zonder daarom te hoeven vragen.

25 Mei.03
Het was een korte nacht. Om 7.00 uur gaat de telefoon al, het is de politie die vraagt of we al met de ambassade hebben gesproken. Ze zijn als de dood en zeggen dat dit niet nodig is. We mogen voor 8.00 uur komen om een verklaring af te leggen. Maar we ontbijten eerst en bellen naar de Nederlandse ambassade in Teheran om te bespreken wat te doen. De ambassade neemt contact op met het hoofd van de politie om deze zaak zo snel mogelijk af te werken. Als de zaak verder escaleert komt er iemand van de ambassade naar hier, maar de ambassade verzekerd ons dat een telefoontje al voldoende moet zijn om deze aanklacht in te trekken! Om 8.30 uur kan Klaas eindelijk zijn verhaal vertellen hoe alles is gegaan. De verklaring wordt letter voor letter op papier gezet met hulp van Amir die het vertaalwerk doet. Met deze verklaring moeten we naar een ander kantoor waar de officier van justitie zal bepalen of er een rechtszaak komt. Hij leest de verklaring zorgvuldig en stelt vragen. Hij bepaald wat er verder gaat gebeuren. De jongen moet naar het politiebureau komen om schuld te bekennen en zijn vader moet een verklaring tekenen dat dit nooit meer zal gebeuren. Ze krijgen een officiële waarschuwing en daar is de kous mee af! Over de kosten en wie de schade aan de auto gaat betalen wordt niet gesproken. Klaas is vrijgesproken van alle beschuldigingen en mag weer vrij gaan en staan waar hij wil. Ik heb al die tijd in de auto gewacht en werd opnieuw lastig gevallen door een groep kinderen terwijl 18 oudere toekijken. Ik hou me rustig tot er 1 jongen tegen de auto schopt. Als ik de auto uitkom rennen ze weg. Het lijkt wel of ik in een of ander gekkenhuis ben beland waar niet een normaal iemand rond loopt. Ik ben al dit gezeik meer dan zat en wil zo snel mogelijk hier weg. Ik ben dan ook erg blij als Amir en Klaas terug komen met de politiebeambte die de zaak begeleid. Ik vertel hem wat er is gebeurd en vraag hem iets aan dit probleem te doen. Hij vertelt ons dat naar aanleiding van deze gebeurtenissen er een project gestart wordt waarin de ouders worden opgeroepen hun kinderen te leren hoe ze moeten om gaan met vreemdelingen die Shahrekord bezoeken. Een cursus opvoedkunde zou hier wel op zijn plaats zijn, omdat de ouders zelf ook niet wijzer zijn! We kunnen eindelijk naar huis om wat op adem te komen, te douchen, wat te eten en te bellen met de ambassade. Ze hebben inderdaad gebeld om uitleg, er werd beloofd dat de zaak vandaag wordt afgesloten. De telefoon staat niet stil, buren en bewoners willen laten weten hoe erg ze het vinden wat er is gebeurd. De buurman komt brood brengen en wil met Klaas naar een spuiter gaan om te informeren of de auto gemaakt kan worden. Het spuiten is geen enkel probleem maar het kleurverschil is misschien te zien. We hebben wel een kleurcode maar daar hebben we hier niets aan. Ze moeten de kleur op het oog maken en het risico op kleurverschil is te groot. Het plamuren, schuren en spuiten van de gehele zijkant zou 40 Euro gaan kosten, dat is natuurlijk geen geld! We krijgen telefoon van m’n zus die helemaal niet op de hoogte is van de situatie. Ze vraagt of we niet zo snel mogelijk uit Iran kunnen vertrekken, ze maakt zich zorgen. Om 18.00 uur staan de 2 mannen ( die ons de drank kwamen brengen tijdens de arrestatie van Klaas) op de stoep om ons mee te nemen naar een mooie plek om te kamperen. Het is bij het grote Zayandeh Rud meer, 15 km. voorbij Ben. Ze willen iets leuks met ons gaan doen na al deze toestanden. We spreken om 20.00 uur af om er samen heen te rijden.We ruimen de auto in en vertrekken met 7 personen, een lading hout, een jachtgeweer en 2 auto’s vol met picknickspullen. Het is 50 km. naar het meer en onderweg kopen de mannen verse yoghurt en boter.Het is inmiddels donker als we een mooie plek hebben gevonden. De tenten worden opgezet, er wordt een vuur gemaakt en de kippen worden klaar gemaakt en aan de spiesen geregen om te worden geroosterd in het vuur. Parvim en Amir hebben onze kampeerspullen in gebruik en wij slapen in de auto. We eten, drinken drinken wodka, dansen en zingen rondom het vuur tot diep in de nacht. We tollen van de slaap en willen tegen 2.00 uur alleen nog maar slapen. De mannen vertrekken om te gaan jagen.

26 Mei.03
Ik wordt om 6.45 uur wakker en hoor de mannen al praten maar draai me nog eens om. Een uur later staan we op en zien dan pas de omgeving. Het is een mooie plek aan het meer met groene bergweide en zicht op de besneeuwde bergen en het dorp Chadegan aan de andere kant van het meer. De thee staat op het vuur en we ontbijten in de zon. Er liggen 4 hazen op de grond, het is de vangst na een nacht jagen. De hazen moeten geslacht worden voor we ze meenemen naar huis. Als ik zie hoe onhandig de mannen dit doen vertel ik hun hoe je een haas slacht. Ik herinner me nog van vroeger hoe dit gedaan werd. Ik doe voor hoe je de vacht er in zijn geheel afstroopt en hoe de haas verder geslacht wordt. Ze volgen het voorbeeld en even later liggen er enkele kilo’s hazenbout klaar. Lex heeft zich te goed gedaan aan het afval en loopt met een bebloede snuit rond als een wolf die zijn kop in een karkas heeft gestopt. We laten hem zwemmen in het meer en we maken foto’s van de vele soorten planten die er groeien. Schitterende Astragalussen met gele bloemen en een groot aantal onbekende planten. De mannen vragen of ik de hazen wil klaarmaken omdat niemand weet hoe dit moet en beloof dit bij Parvim te doen omdat het niet handig is om dit in de auto te doen. Rond 11.15 uur vertrekken we omdat we nog naar Esfahan willen om het geld op te halen bij de bank. De weg gaat via een dam over het meer. Er is een check point waar we te horen krijgen dat buitenlanders niet over de dam mogen. We draaien om en besluiten om eerst terug naar Shahrekord te rijden en morgenochtend naar de bank in Esfahan te rijden. De telefoon rinkelt als we aan komen. We worden op het bureau verwacht door de kolonel en de hele politietop van de provincie. Ze willen officieel hun verontschuldigingen aan bieden en spijt betuigen. We trekken schone kleren aan en maken ons klaar voor deze gelegenheid. Parvim spuit nog gauw wat parfum in m’n nek en daar gaan we weer! Er is niet eens tijd om wat te eten. Bij het bureau worden we door soldaten opgewacht die de poort open maken zodat de auto op het terrein mag staan. Het hoofd van het politiekorps heeft dit keer zijn uniform aan en iedereen ziet er op zijn paasbest uit. De kantoren zijn schoongemaakt en de vloeren blinken. De komst van de kolonel naar Shahrekord is zeer uitzonderlijk en er wordt alles aan gedaan om hem gunstig te stemmen. We worden dit keer wel erg vriendelijk ontvangen en toegesproken. We nemen plaats in de ruimte en worden voorgesteld aan het hoofd van de politie. De sterren op zijn uniform betekenen hoe belangrijke man hij wel niet is. Amir moet vertalen omdat al deze hoge mannen geen woord Engels spreken of verstaan! We worden welkom geheten en krijgen thee. Even later gaat de deur open en iedereen springt in de houding als de kolonel binnen komt. Hij wordt gevolgd door de agenten die de hele zaak uit de hand hebben doen lopen en de politieman in burger die de zaak heeft verknalt. De ruimte zit vol uniformen. Er worden verontschuldigingen uit gesproken en spijt betuigd. We kunnen na afloop onze problemen met de politie op papier zetten, dit wordt naar Teheran gestuurd. Ze beloven beterschap en geven ons een papier waar op de naam van de kolonel en zijn telefoonnummer staat vermeld. Bij problemen mogen we dit nummer 24 uur per dag bellen! Hierna neemt iedereen persoonlijk afscheid van ons. De uitnodiging om vanavond samen te eten slaan we af. Het is mooi genoeg geweest en we willen dit alles zo snel mogelijk vergeten. We krijgen een visum voor 2 maanden aangeboden om het goed te maken. Over 2 dagen kunnen we het visum ophalen. We lezen de verklaring van een van de daders en de garantie van de vader dat zijn zoon dit nooit meer zal doen. We kunnen hierna eindelijk naar huis. De telefoon rinkelt. We worden gebeld uit Nederland en doen verslag over de zaak. Ik begin aan de hazenbout en doe de helft in de diepvries. Klaas en Amir praten met een ooggetuige die zijn verhaal komt doen. Hij was de enige die het verstand had toen het helemaal uit de hand liep, en Klaas en Amir een winkel in trok. Hij heeft geprobeerd de zaak in de hand te krijgen toen de politie toekeek. Hij heeft zo voorkomen dat de vaders en buren van de daders met Klaas en Amir op de vuist gingen. Hij werkt voor de plaatselijke televisie en heeft een hoog aanzien in Shahrekord. Hij verteld dat de kolonel gisteren naar het avondgebed in de moskee is gekomen om te luisteren en te zien wat er allemaal aan de hand is. De televisieman heeft lang met de kolonel gesproken en hem verteld wat hij heeft gezien. Hij heeft verklaard dat het optreden van de politie beschamend is. Na aanleiding van deze verklaring heeft de kolonel waarschijnlijk ons verhaal geloofd en besloten om namens hem zijn verontschuldigingen aan te bieden. We eten en vertrekken hierna naar de bron in de bergen om te overnachten omdat we het nog niet vertrouwen.

27 Mei.03
Na een goede nacht staan we om 6.45 uur op. We drinken koffie en vertrekken naar het huis van Parvim en Amir om te ontbijten. We vertrekken vandaag naar Esfahan om de Euro’s op te halen. Het is mooi weer en 24ºC. Het is erg druk in Esfahan en parkeren op een bouwterrein naast de bank. Na 20 minuten komt Parvim met een pak geld de bank uit. Iemand van de bank loopt achter haar aan terwijl ze de straat oversteekt om een andere bank binnen te gaan. We horen later dat de bank niet voldoende Rials willen geven voor de Euro. Ze is daarom naar de andere bank gegaan omdat daar de wisselkoers hoger was. We hebben nu voorlopig genoeg geld om vooruit te kunnen. Hierna gaan we op bezoek bij goede kennissen van Parvim. Ze hebben een Pizza zaak en we worden hartelijk ontvangen in hun huis. We eten pizza en blijven er de rest van de dag. Ik rook de waterpijp en drink whisky met de mannen. Na het afscheid rijden we naar een andere kennis. Hij is kleermaker en heeft een klein atelier. Parvim en Amir laten hun kleren door hem maken. We drinken er thee en maken een praatje. Het is al laat als we naar een vriend van Amir gaan. Hij heeft ook een pizzazaak midden in de stad. We mogen de auto op en parkeerplaats van een taxibedrijf zetten en eten er weer……… pizza! Hierna volgen 100 km. terug naar Shahrekord. Ik neem nog snel een douche voor we naar onze overnachtingplek rijden bij de bron. Hopelijk gaan we het nu wat rustiger krijgen. Er is bewolking en het heeft wat geregend maar het is niet koud. Het is stil en donker. We horen de vossen roepen, ze zijn vlak bij de auto.