Home   Wie zijn wij   Over de auto   De landen   Alpine planten   Het geslacht Dionysia   Reisdagboek   Reisfotos   Links

Mei 2003

1 Mei.03
Het gekwaak van de kikkers is de hele nacht doorgegaan maar ik heb er geen last van gehad en heb goed geslapen. Klaas heeft minder goed geslapen, hij had weer eens last van enge dromen! We staan om 7.00 uur op met een strakblauwe lucht en de zon die net boven de bergen komt. Het is met 11ºC flink afgekoeld, maar met de zon is het snel opgewarmd en aangenaam. Na het ontbijt vertrekken we naar de vindt plek van Dionysia zagrica, hier niet zo ver meer vandaan. De weg naar Tange Nafon slingert omhoog en omlaag door het schitterend gebergte met kinderrijke dorpen waar we door iedereen worden aangestaard alsof we van een andere planeet komen. Dit gedeelte van Iran wordt maar door weinig vreemdelingen bezocht. Bij een piepkleine moskee is een begraafplaats met een prachtig uitzicht. Op sommige graven staat een beeld van een leeuw, hij draagt een zwaard en een vuurwapen! Wat dit te betekenen heeft konden de aanwezigen ons helaas niet uitleggen.We vinden het pad door de rivierbedding zonder problemen terug. We hobbelen verder tot het pad stopt. We laten de auto achter en lopen stroomopwaarts door de kloof. De losse stenen rollen onder je schoenen en maken de wandeling niet gemakkelijk. De temp. loopt snel op en het kost enkele zweetdruppels voor we op 1700 m. de eerste Dionysia zagrica zien.De gele bloemen zijn nog maar net uitgebloeid en hangen slapjes en verbleekt tegen de verticale rotsen. De planten zijn vast en stevig van vorm en hebben uitbundig gebloeid.We nemen geen genoegen met de uitgebloeide exemplaren en lopen verder het pad omhoog naar 2000 m. hoogte. Ik vind de wandeling te zwaar worden en blijf met Lex achter. Klaas heeft inmiddels een super conditie en loopt enkele uren verder en vindt de Dionysia zagrica in volle bloei samen met nog een andere onbekende soort. Deze Dionysia plant is losser en bossig en heeft grote gele bloemen. Ze verschillen in elk opzicht van de zagrica. Na 5 uur treffen we elkaar weer en dalen samen af naar de auto. Het is inmiddels 30ºC warm en we zijn uitgedroogd en bekaf. We gaan op zoek naar een winkel waar we koffie en wat eetbaars kunnen kopen, maar keren na 20 km. rijden alleen terug met een fles fanta! Er is hier werkelijk niets te koop. We gaan terug naar de rivier bij het wilgenbos om te overnachten. Het is een goede plek om te staan. Het weekend is begonnen, overal waar maar water en schaduw is zitten mensen te picknicken. We komen ze tegen in afgeladen auto’s, tractors en pick-ups. Het is hun enige wekelijks verzetje. Iedereen roept en schreeuwt als we ze voorbij rijden of tegen komen. Ook bij het wilgenbos zijn gezinnen aan het picknicken. We worden in een mum van tijd omringd met kinderen die ons constant staan aan te staren. Ook als ik terug staar vertrekken ze niet. Pas als ze door een man worden weg gestuurd vertrekt het hele spul terug naar hun ouders die zelf een stukje verder ook staan te kijken. Gelukkig vertrekken ze snel en hebben we eindelijk rust! We maken wat te eten van onze laatste spullen en delen dit met Lex. We nemen een welverdiende douche en vallen hierna om van de slaap. Om 22.00 uur kunnen we geen pap meer zeggen en kruipen heerlijk in bed om eens flink bij te slapen.

2 Mei.03
Als we opstaan zien we dat onze afvalzak is gepikt! Een lege fles fanta is achtergebleven. Ik zoek overal maar vindt hem niet terug. Het is ook geen hond geweest omdat het afval dan verspreid rond de auto ligt. Ze kunnen hier schijnbaar echt alles gebruiken! We ontbijten op ons gemak in de zon en praten over de mensen hier en thuis. Ik weet dat er verschillende verjaardagen zijn geweest. We zijn alle jarigen niet vergeten hoor, jullie zijn allemaal in onze gedachten en bij deze allemaal ‘ Proficiat’. We vertrekken met zon terug richting Lordegan. Vanaf hier rijden we rondom het Kuh e Kalar gebergte en Kuh e Haft Cheshmeh (berg met de 7 bronnen). We rijden eerst naar Borujen in de hoop wat eten te kunnen kopen. Een schitterende weg slingert tussen de 2000 m. en 2400 m. door het gebergte met diepe nauwe kloven, watervallen, wilde rivieren, verticale rotsen, bossen, geplooide bergen, meren en besneeuwde toppen. Dat alles onder een strakblauwe hemel en 23ºC. Kuh e Kalar ligt onder een dik pak sneeuw te schitteren in de zon. Voor Borujen politiecontrole. We moeten net als vele anderen stoppen. De politie mannen in een auto doen geen moeite om eruit te komen, dus wij ook niet! We zien hoe iedereen die aangehouden wordt met de portemonnee in de hand naar de politie in de auto loopt. We rijden de auto langs de politieauto en vragen waarom we zijn aan gehouden. We hebben ons netjes aan de snelheid gehouden en zijn niet van plan geld te betalen. Ze zitten wat te ginnegappen en te lachen om ons en Klaas zegt er niet van te houden om uitgelachen te worden. Er komt tenslotte een politie uit zijn auto en schrijft een getal in het Farsi op zijn hand. We zeggen geen Farsi te kunnen lezen en of we door kunnen rijden. Nee, nu willen ze een rijbewijs zien. Klaas laat het hem zien maar geeft hem niet uit handen. Het is dan altijd de vraag of je het weer terug krijgt! Dit staat ze meestal niet aan maar we weigeren om de documenten af te geven. Als ze merken dat we niet van plan zijn ene rial te betalen kunnen we verder rijden. In Borujen vinden we een winkel waar we koffie en wat levensmiddelen kunnen kopen. Even later staat de winkel vol met mannen die ook plotseling iets moeten kopen. Bij de auto zwermen tientallen kinderen, opgeschoten jongens en volwassen mannen rond. Als ze Lex ontdekken is het hek van de dam. Er wordt op de ramen gebonkt en iets in het open raam gegooid. Iedereen is vreselijk opgefokt en de een wordt nog agressiever dan de ander. Ze beginnen Lex uit te dagen. Dan vinden we het welletjes. Klaas gaat erheen en slaat er bijna een op zijn gezicht. Het is ongelofelijk dat volwassenen zich zo kinderachtig kunnen gedragen en niet kunnen begrijpen dat wij het niet prettig vinden om zo belaagd te worden. De man in de winkel spreekt wat Engels, hij verontschuldigd zich om het gedrag. Hij gaat naar buiten maar heeft niet genoeg zelfvertrouwen om iedereen weg te sturen. Dit is dus een van de dingen die we niet leuk vinden in Iran zeggen we tegen de verkoper. Een nieuwe groep mannen begint opnieuw te donderen en we zijn blij te kunnen vertrekken. Verderop is het rustiger en we vinden een slager en een eet tentje waar we pizza en broodjes bestellen om mee te nemen. Als alles zich weer opnieuw dreigt te herhalen gaat een van de jongemannen naar buiten om de jongens en mannen weg te sturen. Lex had er bijna een in zijn gezicht te pakken. We vertrekken zo snel mogelijk en eten op een rustige plek pizza. We rijden de weg naar Boldaji langs het Kuh e Kalar gebergte. Er is een grote picknick plek bij een moskee en een waterval bij de steile rotsen. Er staan tenten en het is er druk met gezinnen die hier allemaal hun vrije dag door brengen. Niet ver hier vandaan liggen 3 grote meren aan de voet van het gebergte. De weg slingert op 2500 m. hoogte tot aan Sar Khun. Vanaf hier dalen we af om de Bazoft vallei in te gaan. De vallei doorklieft het Kuh e Haft Chesmeh gebergte. In deze vallei komen verschillende Dionysia soorten voor: D.archibaldii, D. caespitosa, D. lamingtonii. Voor de vallei vinden we een pad langs een rivier de kloof in gaan. We rijden erin om te kijken of we er misschien kunnen staan. We vinden een mooie plek bij de rivier en wat bomen. Rondom steile rotsen en besneeuwde bergtoppen. We zijn dik tevreden met deze plek en willen er morgen blijven. Ik begin aan een berg was terwijl Klaas hout verzameld voor een kampvuur. We spannen een enorme lange waslijn tussen de bomen waar de was kan drogen. Het is in de late middag 27ºC maar in de avond koelt het af naar 19ºC. Lex is weer bijna de oude, hij heeft altijd honger en eet ons de oren van de kop maar wordt geen gram dikker. Ik heb last van een gezwollen onderbeen en enkel. De huid is rood en gloeiend heet en er zitten twee open wondjes. Ik kan er moeilijk op steunen en het bonkt en klopt. Waarom krijg ik altijd van dit soort dingen vraag ik mezelf af! Hopelijk gaat het gauw over omdat het er niet uit ziet en pijn doet.

3 Mei.03
Als we op staan is de zon nog achter de bergen. Het is frisjes maar zogauw de zon schijnt is het heerlijk om buiten te zijn. Vandaag blijven we op ons plekje in de bergen met het kabbelen van stromend water en rondom de steile rotsen en een prachtig terras met een uniek uitzicht. De merels zingen, de koekkoek en de wielewalen roepen, het is voorjaar net als thuis! We verschonen het bed en wassen de auto. Hier is voldoende water en het weer is prima met 24ºC. De lakens zijn in een mum van tijd droog. Tegen de middag arriveren een groep Bakhtiaries. Het is een van de vele Nomadenvolkeren die in Iran leven. Hun huisraad wordt met een truck voor de kloof afgezet. Vrouwen en kinderen komen er later achteraan. Het vee met enkele andere mannen zijn al eerder gekomen. De vrouwen dragen korenblauw en groene kleding. Ze hebben gedraaide vlechten die uit hun dunne gekleurde hoofddoek wordt gedragen en vaak met henna is gekleurd. De oudere vrouwen hebben tatoeages op hun kin en voorhoofd. De mannen dragen ruime geplooide broeken met wijde pijpen. Door hun verweerde gezichten is het moeilijk schatten hoe oud ze zijn. Later op de middag komt het gezin kennis met ons maken. Ze hebben een kan zure melk mee gebracht. Als dank zet ik de trommel met koek op tafel die in enkele tellen bijna leeg is. De oudste vrouw haalt voor iedereen enkele koekjes uit de trommel. Ze vragen waar onze kinderen zijn en begrijpen totaal niet wat we hier doen. De enige man die er bij is heeft bloeddoorlopen ogen. Het gebruik van verdovende middelen is niet uitzonderlijk. Helaas kunnen we elkaar niet verstaan Als ze weer weg gaan neemt de oudste vrouw nog een voorraad koek mee, deze kans krijgen ze niet vaak! Ze vertrekken morgen met heel hun hebben en houden verder omhoog de bergen in. We wassen de vloerbedekking van de auto in de rivier en hangen hem te drogen. Het kan er hierna weer een hele tijd tegen. Klaas neemt zijn camera onder de arm en vertrekt voor een wandeling omhoog door de kloof. Hij moet iedere dag een bergtocht maken om zo zijn conditie op pijl houden. We vinden het jammer dat we Harry met zijn Engelse AGS’s (Engelse plantenvereniging) niet getroffen hebben. Het is altijd leuk om mensen te treffen die de zelfde passie delen. We hadden wel het een en ander op planten gebied met elkaar kunnen delen denk ik! Ze zijn inmiddels op weg naar het Noorden. Helaas reizen wij nog niet naar het Noorden, naar onze mening is het nog te vroeg om de Dionysias er bloeiend aan te treffen. We willen eerst nog in deze contreien rondkijken, er is nog zoveel te zien en te ontdekken op planten gebied en we hebben tijd zat om ons niet te haasten. Klaas zie ik net voor donker weer een keer terug. Hij is onderweg bij enkele families aan geland en komt terug met enthousiaste verhalen en een chipje vol foto’s van de Bakthiari familie’s. We zijn bij de buren uitgenodigd om de foto’s te laten zien op de computer. Als ik ga koken arriveert er een ziekenauto in de kloof! Het blijken een stel mannen te zijn die gewoon komen picknicken. Ze komen meloen brengen en vragen of we mee komen eten. We slaan de uitnodiging af omdat ik zelf al gekookt heb. Hierna wandelen we in het donker naar onze buren verder op. Met de computer onder de arm worden we hartelijk ontvangen. De oudste vrouw legt haar handen op mijn hoofddoek en strijkt over m’n hoofd en gezicht. Er wordt voor ons een Perzisch tapijt uitgerold en een ruggesteun achter ons gezet. Zo zitten we comfortabel rond om het vuur bij het licht van petroleumlampen. Als we de thee op hebben zit iedereen vol spanning te wachten op de foto’s. Klein en groot kijken naar hun zelf en lachen om elkaar. Tegen 23.00 uur vertrekken we naar de auto, het is afgekoeld naar 17ºC. Wij kruipen diep onder het dekbed, onze buren slapen minder comfortabel, ze hebben niet eens een dak boven hun hoofd.